user preferences

Ινδονησία / Φιλιππίνες / Αυστραλία / Λαϊκοί Αγώνες / Γνώμη / Ανάλυση Thursday September 02, 2021 21:40 byMelbourne Anarchist Communist Group

Το National Plan to Transition Australia’s National COVID-19 Response (Εθνικό Σχέδιο αντιμετώπισης της COVID-19 στην Αυστραλία) είναι ένα σχέδιο καταστροφής. Η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση, μετά από εντολή των ισχυρότερων εγχώριων καπιταλιστών, σχεδιάζει να εγκαταλείψει τον αγώνα για την εξάλειψη της COVID19 και ακόμη να την επαναφέρει σε περιοχές της Αυστραλίας που τώρα δεν επηρεάζονται από αυτήν. Απορρίπτει ευγενικά τις όποιες ανησυχίες αναφερόμενη σε σχετική έρευνα του σεβαστού Doherty Institute (Ινστιτούτου Doherty).

Το National Plan to Transition Australia’s National COVID-19 Response (Εθνικό Σχέδιο αντιμετώπισης της COVID-19 στην Αυστραλία) είναι ένα σχέδιο καταστροφής. Η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση, μετά από εντολή των ισχυρότερων εγχώριων καπιταλιστών, σχεδιάζει να εγκαταλείψει τον αγώνα για την εξάλειψη της COVID19 και ακόμη να την επαναφέρει σε περιοχές της Αυστραλίας που τώρα δεν επηρεάζονται από αυτήν. Απορρίπτει ευγενικά τις όποιες ανησυχίες αναφερόμενη σε σχετική έρευνα του σεβαστού Doherty Institute (Ινστιτούτου Doherty).

Το Εθνικό Σχέδιο είναι ένα απλό φύλλο χαρτιού που παρουσιάζει μια διαδικασία τεσσάρων βημάτων. Δεν είμαστε ειδικοί, αλλά τα περισσότερα σημεία στις φάσεις Α και Β φαίνεται να είναι μια γραφειοκρατική έκφραση του τρέχοντος πλαισίου. Το πραγματικά επικίνδυνο μέρος είναι η τελευταία φάση με την επωνυμία «Μετα-εμβολιασμός», όπου η πρόταση που μας γίνεται είναι να εγκαταλείψουμε όλους τους εσωτερικούς κανονισμούς κοινωνικής απόστασης και να αρχίσουμε να «ζούμε με τον ιό».

Οι δείκτες μετάβασης στο εν λόγω Εθνικό Σχέδιο θα επιτευχθούν όταν εμβολιαστεί το 70% με 80% του πληθυσμού, ηλικίας από 16 ετών και πάνω. Αυτό ισοδυναμεί με το 56% και το 64% του συνολικού εμβολιασμένου πληθυσμού, δηλαδή πολύ μακριά από το ποσοστό που είναι απαραίτητο για την επίτευξη ανοσίας αγέλης, και ειδικά με κυρίαρχη την παραλλαγή Delta. Υπό αυτές τις συνθήκες, με βάση τη στοιχειώδη λογική, η εγκατάλειψη της κοινωνικής αποστασιοποίησης θα οδηγήσει σε μαζική μόλυνση και θάνατο. Σίγουρα οι θάνατοι θα είναι πολύ λιγότεροι από ό,τι πριν που δεν υπήρχαν εμβόλια, αλλά αυτό δεν καθιστά το Σχέδιο με κανένα τρόπο αποδεκτό.

Είναι η αναφορά στην έρευνα του Ινστιτούτου Doherty που επιτρέπει στην Κυβέρνηση να προσπαθεί να την… σκαπουλάρει με μια πρόταση που ο απλός αναγνώστης μπορεί να καταλάβει ότι είναι επικίνδυνη. Η έρευνα του Ινστιτούτου Doherty δεν έχει κυκλοφορήσει ευρέως, ωστόσο, αν διαβαζόταν ευρέως ήδη θα υπήρχε αναταραχή. Ευτυχώς, στην MACG μπορλεσαμε να βρούμε μια πολύτιμη ανάλυση του Matt Barrie, που βρίσκεται στη διεύθυνση: https://medium.com/@matt_11659/australian-public-fed-nonsense-as-country-heads-to-irreversible-decision-99350b80125c

Συνοψίζοντας, το Ινστιτούτο Doherty προβλέπει μαζικές νοσηλείες και ICU (ΜΕΘ) διπλάσιας χωρητικότητας απ΄ ό,τι τώρα. Οι συνέπειες σε θάνατο και σοβαρή αναπηρία θα πρέπει να είναι προφανείς. Και, το χειρότερο, η σημαντική διαφορά που θα επιτυγχανόταν με το επιθυμητό ποσοστό εμβολιασμού στο 80% που θα ήταν η καθυστέρηση της καμπύλης, καθώς οι λοιμώξεις θα χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να επικρατήσουν στην κοινότητα. Τα γραφήματα του Ινστιτούτου Doherty, που διακόπηκαν 180 ημέρες μετά τη μετάβαση στη Φάση Β (όπου τα μέτρα δημόσιας υγείας αρχίζουν να χαλαρώνουν στο 70% του εμβολιασμού για ενήλικες), δείχνουν ότι τα κρούσματα θα συνεχίσουν να αυξάνονται σε εκείνο το σημείο. Αυτό δεν είναι δρόμος προς την απελευθέρωση από την COVID-19. Είναι μια μετάβαση στην καταστροφή.

Λοιπόν τι συμβαίνει; Οι καπιταλιστές στην Αυστραλία θέλουν να επιστρέψουν στην παγκόσμια οικονομία. Σίγουρα, οι εξαγωγές ορυκτών συνεχίζονται, αλλά ο τουρισμός και η εκπαίδευση, δύο τεράστιες εξαγωγικές βιομηχανίες, έχουν κλείσει για περισσότερο από ένα χρόνο τώρα και οι επιχειρήσεις σε αυτόν τον τομέα “καίγονται” να ξεκινήσουν ξανά. Το Κεφάλαιο θέλει, επίσης, να αποκατασταθεί η πρόσβαση σε προσωρινούς μετανάστες εργαζόμενους. Επειδή το καθεστώς της προσωρινότητας (επισφάλειας) τους τοποθετεί στο έλεος των εργοδοτών, συχνά απασχολούνται - παράνομα- με χαμηλούς μισθούς. Οι μεγαλοαγρότες και άλλα αφεντικά που επιδίδονται αφειδώς σ΄ αυτή την απάτη, διαμαρτύρονται έντονα για την έλλειψη εργατικού δυναμικού.

Η επιτυχία των αρχών δημόσιας υγείας στην καταστολή της COVID-19 και στη συνέχεια στην εξάλειψή της (εκτός από τις περιοδικές εξάρσεις της στην καραντίνα κάποιων ξενοδοχείων) έχει δημιουργήσει ένα σημαντικό πρόβλημα για το Κεφάλαιο. Η συγκράτηση της COVID-19 έξω από την κοινότητα ήταν κάτι ευπρόσδεκτο, αλλά αυτό οδήγησε τον πληθυσμό στο να είναι απρόθυμος να επανενταχθεί στην παγκόσμια οικονομία τη στιγμή που ο ιός είναι αχαλίνωτος στο εξωτερικό. Συνεπώς, οι επιχειρήσεις έπρεπε να πιέσουν τους πολιτικούς εκπροσώπους τους να βρουν μια λύση.

Έτσι, το Εθνικό Σχέδιο φαινεται να αποτελεί αυτή τη λύση και η τρέχουσα έξαρση στη Νέα Νότια Ουαλία είναι η σφήνα που χρησιμοποιεί η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση ώστε η υιοθέτησή του (του Σχεδίου) να φαίνεται αναπόφευκτη. Όσο απίθανο και αν ακούγεται, ο Scott Morrison (1) και η Gladys Berejiklian (2) δεν θέλουν να σταματήσουν αυτό το κύμα. Απλώς θέλουν να προχωρήσει αργά, ενόσω εφαρμόζεται η εκστρατεία εμβολιασμού.

Η Melbourne Anarchist Communist Group καλεί το εργατικό κίνημα στην Αυστραλία να απορρίψει το National Plan to Transition - Australia’s National COVID-19 Response και αντ’ αυτού να αγωνιστεί για το ακόλουθο πρόγραμμα:

* Διατήρηση του στόχου της εξάλειψης του COVID-19 από την κοινότητα.

* Δωρεάν, ασφαλή εμβόλια για όλους, ανεξαρτήτως πνευματικής ιδιοκτησίας.

* Επαρκείς, προσαρμοσμένες πληροφορίες για την υγεία για όλους, που να κοινοποιούνται από άτομα που εμπιστεύονται από τις κοινότητες στις οποίες απευθύνονται, και σε γλώσσες που να είναι κατανοητές.

* Επαρκώς στελεχωμένες και χρηματοδοτούμενες ομάδες δημόσιας υγείας για τεστ και ιχνηλάτηση/εντοπισμό επαφών.

* Κατασκευή εγκαταστάσεων καραντίνας, επανδρωμένων με κατάλληλο προσωπικό, ικανό να αντιμετωπίσει την απαιτούμενη ζήτηση.

Επαρκές εισόδημα που να καταβάλλεται σε όλους όσοι πρέπει να απομονωθούν και να μείνουν μακριά από την εργασία τους για λόγους δημόσιας υγείας.

Ακύρωση καταβολής ενοικίου στέγης και τόκων στεγαστικών δανείων κατά τη διάρκεια της πανδημίας.

Ο εμβολιασμός δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως εργαλείο για τη δημιουργία μιας καπιταλιστικής δυστοπίας όπου πρέπει να «ζήσουμε» με τον ιό. Αντ’ αυτού, ο εμβολιασμός πρέπει να αποτελεί μέρος μιας συνεκτικής στρατηγικής για την εξάλειψή του. Μπορεί να γίνει. Πρέπει να γίνει. Πρέπει να αγωνιστούμε.

ΕΞΑΛΕΙΨΤΕ ΤΟΝ ΙΟ

*Το κείμενο δημοσιεύεται στο πρόσφατο τεύχος του δελτίου της Melbourne Anarchist Communist Group “The Anvil” (“Το Αμόνι”). Αν θλέκετε να “κατεβάσετε” το τεύχος πηγαίνετε εδώ: https://melbacg.files.wordpress.com/2021/08/anvil-vol-10-no-4-web.pdf

**Ελληνική μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης


Σημειώσεις:
Scott Morrison. Ομοσπονδιακός πρωθυπουργός της Αυστραλίας.
2. Gladys Berejiklian. Πολιτειακή πρωθυπουργός της Νέας Νότιας Ουαλίας (New South Wales).

indonesia / philippines / australia / community struggles / opinion / analysis Wednesday September 01, 2021 20:33 byMelbourne Anarchist Communist Group

The National Plan is that solution and the current outbreak in New South Wales is the wedge which the Federal Government is using to make it look inevitable. Unlikely as it might sound, Scott Morrison and Gladys Berejiklian don’t want to stop this wave. They just want it to move slowly, while the vaccination campaign is implemented.

Transition to disaster

The National Plan to Transition Australia’s National COVID-19 Response is a plan for disaster. The Federal Government, at the behest of the most powerful capitalists in Australia, is planning to give up the fight to eliminate COVID19 and even to re-introduce it into areas of Australia that are now free. It airily dismisses concerns by referring to the research of the respected Doherty Institute.

The National Plan is a single sheet of paper that sets out a four step process. We’re no experts, but most points in Phases A and B appear to be a bureaucratic expression of the current framework. The really dangerous part is the final “Post-Vaccination” Phase D, where the proposal is to abandon all internal social distancing regulations and start “living with the virus”.

The transition markers in the National Plan are reached when 70% and 80% of the population over the age of 16 are vaccinated. This equates to 56% and 64% of the total population vaccinated, a very long way below what is necessary to achieve herd immunity, especially with the Delta variant dominant. In these circumstances, a little elementary logic shows that abandoning social distancing will lead to mass infection and death. Certainly deaths will be much fewer than if no vaccines were available, but that doesn’t make the plan in any way acceptable.

It is the reference to the Doherty Institute research that allows the Government to get away with a proposal that the lay reader can see is dangerous. The Doherty research hasn’t been well circulated, though, because if it was widely read there would be uproar. Fortunately, the MACG has been able to find a valuable analysis by Matt Barrie at: https://medium.com/@matt_11659/australian-public-fed-nonsense-as-country-heads-to-irreversible-decision-99350b80125c .

In summary, the Doherty Institute predicts mass hospitalisations and ICU demand that is double current ICU capacity. The consequences in death and serious disability should be obvious. And, what’s worse, the major difference that would be achieved by the desired 80% vaccination rate would be a delaying of the curve, as infections take longer to get hold in the community. The Doherty graphs, which cut off at 180 days after the transition to Phase B (where public health measures start to be relaxed at 70% adult vaccination), show cases continuing to rise at that point. This is not a path to freedom from COVID-19. It’s a transition to disaster.

So, what’s going on? The capitalist class in Australia wants to get back into the world economy. Certainly, mineral exports have been going gangbusters all along, but tourism and education, two huge export industries, have been closed down for over a year and the businesses in that sector are desperate to get going again. Capital also wants access to temporary migrant workers to be restored. Because their temporary status puts them at the mercy of employers, they are often employed at illegally low wage rates. Farmers and other bosses who make major use of this scam have been complaining bitterly about labour shortages.

The success of public health authorities in suppressing COVID-19 and then eliminating it from internal circulation (apart from periodic breaches in hotel quarantine) has produced a major problem for capital. Keeping COVID-19 out of the community has been greatly welcomed, but has led to the population being reluctant to rejoin the global economy while the virus is rampant overseas. Business has therefore had to pressure its political representatives to come up with a solution.

The National Plan is that solution and the current outbreak in New South Wales is the wedge which the Federal Government is using to make it look inevitable. Unlikely as it might sound, Scott Morrison and Gladys Berejiklian don’t want to stop this wave. They just want it to move slowly, while the vaccination campaign is implemented.

The Melbourne Anarchist Communist Group calls on the labour movement in Australia to reject the National Plan to Transition - Australia’s National COVID-19 Response and instead to fight for the following program:

* Maintaining the objective of eliminating COVID-19 from the community;

* Free, safe vaccines for all, regardless of intellectual property;

* Adequate, tailored health information for all, communicated by people trusted by target communities in languages that will be understood;

* Adequately staffed and funded public health teams for testing and contact tracing;

* Purpose built quarantine facilities, appropriately staffed and capable of dealing with the required demand;

* A living income paid to all who need to isolate away from their employment on public health grounds;

* Cancellation of residential rent and mortgage interest for the duration of the pandemic.

Vaccination must not be used as a tool for creating a capitalist dystopia where we must “live with” the virus. Instead, vaccination must be part of a coherent strategy to help eliminate it. It can be done. It must be done. We have to fight.

ELIMINATE THE VIRUS

*This article is from the latest issue of ‘The Anvil”, newsletter of the Melbourne Anarchist Communist Group (MACG). You can download the issue here: https://melbacg.files.wordpress.com/2021/08/anvil-vol-10-no-4-web.pdf

indonesia / philippines / australia / indigenous struggles / opinion / analysis Tuesday August 31, 2021 19:46 byBlack Flag Sydney

This article was originally written at the request of our comrades in France, the Union Communiste Libertaire. A translation of this article into French will hopefully be published soon. It is intended to be a follow up to an article by the UCL entitled “1788 : Les générations volées de l’Australie coloniale”, which deals at length with the details of early colonisation and the Stolen Generation. As such, our article does not go into detail about these two things, and is directed more to a global audience instead of a domestic one that already knows about Indigenous struggles.

Indigenous struggles against capitalism in Australia: an overview

Note: this article was originally written at the request of our comrades in France, the Union Communiste Libertaire. A translation of this article into French will hopefully be published soon. It is intended to be a follow up to an article by the UCL entitled “1788 : Les générations volées de l’Australie coloniale”, which deals at length with the details of early colonisation and the Stolen Generation. As such, our article does not go into detail about these two things, and is directed more to a global audience instead of a domestic one that already knows about Indigenous struggles.

This article contains discussions of people now deceased.

The struggles of Indigenous people in Australia are of acute concern to anti-capitalists, not simply because they are victims of racism, but because this racism has resulted in them making up one of the most severely exploited sectors of the working-class in Australia. Participation in these struggles is doubly important, since it can head in two directions: one, towards reformism and the creation of a layer of Indigenous politicians and bourgeoisie to smother the struggle, or two, towards a deepening of the class struggle and a generalisation of these struggles that has the potential to inspire the rest of the working-class to fight.

The creation of the Indigenous working-class

Australian capitalism is built on the genocide of Indigenous peoples. By expropriating Indigenous lands and handing them over to settlers, the British empire created a class of Indigenous people that lived at the bottom of colonial society. The institution of private property was forced on Indigenous societies that were based on property being largely held in common. This entailed the replacement of Indigenous spiritualities with the Christian faith; the replacement of Indigenous legal systems with the British law; the replacement of the many Indigenous languages with English; the breaking-up of Indigenous families and their replacement with the European family model. When Australia secured independence, the responsibility for these tasks was formally transferred to the Australian government, continuing to the present-day. Of course, it should also be made clear that the colonial authorities attempted to do these things; they did not fully succeed, and Indigenous societies maintain continuity with their pre-colonial forms in a number of important ways.

Dispossessed Indigenous people formed a key part of the working-class in rural areas for many years. For decades they were effectively locked out of the skilled working-class and were forced to take the most humiliating jobs or subsist without work. Even children were effectively forced to work as domestic servants and as farm-hands. Under a “protectionist” framework, the Australian states and territories directly controlled Indigenous employment, with government “protectors” determining where Indigenous people worked, who they worked for, where they were permitted to travel and who they could socialise with.

The protectors also took control of their finances: in a number of states, employers paid the protectors the wages that the Indigenous people earned, to be deposited into a government bank account. In the state of Queensland, it was not until 1969 that all Indigenous workers were paid actual wages; prior to that, they were instead given rations and occasional “pocket money” by their protectors. The minimum wage for Indigenous people was in all cases drastically lower than that of the minimum wage for non-Indigenous workers, even if the Indigenous workers received their wages in full.

By World War II, the ground had started to shift significantly. The protectionist laws were loosened by successive struggles, like the 1946 Pilbara strike (mentioned in the previous article) or the 1966 Wave walk-off of Gurindji agricultural labourers at Wave Hill Cattle Station in the Northern Territory. In these instances, the Indigenous workers were supported by militant sections of the broader union movement; in the 1946 dispute, the Seamen’s Union refused to process wool from the Pilbara in support of the strikers, and in 1966 the Waterside Workers’ Federation took the lead in marshalling support.

In addition to these workplace struggles, the post-war era saw the development of a more assertive and combative Indigenous activist movement than had previously existed. These movements were linked in with wider international movements against racism – the Black American Civil Rights Movement inspired a number of student activists in 1965 to travel to rural Australian towns and protest segregated pubs, swimming pools and parks, and in the late 60s/70s the American Black Power movement inspired an Australian Black Power movement – which included the creation of an Australian Black Panther Party. In addition, the 1967 referendum approved a change to the Australian constitution that would grant Indigenous Australians full formal status as Australian citizens.

This era also saw a great cultural renaissance for Indigenous peoples: there were new attempts to preserve Indigenous languages and cultural sites, with programmes being developed to educate children in local Indigenous languages. These sorts of efforts continue to the present, though they are hamstrung by conservative politicians that want to emphasise learning “the national language” of English over all others.

The emergence of land rights

These activist struggles pushed the issue of Indigenous land rights onto the political agenda, with a number of changes taking place over the coming decades to establish a legal right of Indigenous peoples to the land they traditionally inhabited. Significant amounts of government-owned land were transferred to the administration of Aboriginal land councils, non-profit entities representing the relevant Indigenous peoples in the area. Disputes about Aboriginal land rights were funnelled off the streets, into parliament and into courtrooms. The 1992 Mabo vs. Queensland decision of the High Court of Australia established formally for the first time that Australia was not “terra nullius” – unoccupied land – prior to colonisation; this, combined with the Keating Government’s 1993 Native Title Act, opened the door for further land claims.

Whatever potential these new forms of land ownership had to change the Australian economy was formally nullified by the 1996 Wik Peoples vs. Queensland decision, which established that in cases where a native title claim conflicted with existing private property rights, it would be the private property right that would win out over the native title in the end. This largely diminished the fears of the powerful Australian rural capitalists that their landholdings would be given over to Indigenous peoples.

Because most land held under native title is not fit for commercial agriculture, Indigenous land holding bodies do not have many sources of income. Tourism can contribute some money, but not a lot; in such an environment, it is common to see rich mining companies sign agreements with local Indigenous owners to mine on their land in exchange for investment in their communities, the promises of jobs, scholarships for their youth, and so on, holding these communities hostage. Those landholders that reject these deals with the devil require immense solidarity from supporters in order to hold on.

In this, we can see how the shift from combative protests in the streets and workplaces to negotiations in parliament, in the courts and in corporate boardrooms has been a conscious response by the ruling class to contain the potential of Indigenous struggles. This mirrors the shift in the union arena from direct action to state arbitration schemes: it is not one that has occured for the benefit of the workers!

In both instances, control gets taken away from the people at the base, and is instead given to layers of bureaucrats and “community leaders” to make decisions, and lawyers to interpret the relevant legal codes, which are incomprehensible to most people. It’s no surprise that the layer of middlemen tends towards conservatism. The struggle is too important to be left to professionals!

Colonialism in its contemporary phase

Whilst formal state racism has diminished since the pre-WWII era, it still exists. In addition to direct state racism, there is the general brutality of the capitalist system towards the working class that Indigenous people suffer from more acutely, representing as they do some of the most exploited workers in the country: their rates of poverty, ill health, unemployment, and access to health and educational services are in all instances higher than those of other people in Australia. The social ills that derive from poverty and deprivation – like family breakdowns, child neglect, drug addiction and so on – flow from this also.

Though Indigenous peoples make up around 2% of the Australian population, they are around 30% of the Australian prison population – one of the highest rates of incarceration relative to population in the world. It is sadly common for Indigenous people to die whilst in police custody; a prominent example is that of David Dungay Jr., who was choked to death by prison guards at Sydney’s Long Bay prison in response to Dungay eating chocolate biscuits without permission in his cell. The prison guards have suffered no consequences as a result of their actions; they have been tacitly approved by the authorities.

As well as this, there is also the issue of ongoing removals of Indigenous children from their families by government caseworkers. Though the “Stolen Generation” policies have ended, Indigenous children are still removed at a drastically higher rate than non-Indigenous children – ten times higher, according to some statistics. In response to the acknowledged brutality of the Stolen generation, and as a result of activist struggles – such as those led by the group “Grandmothers Against Removals” – some states have adopted formal measures to try and keep Indigenous children within their families. However, the persistence of this higher rate of removals demonstrates that the problem of structural, racial oppression cannot be fixed with any amount of further government bureaucracy.

The most obvious form of official state racism came with the Northern Territory National Emergency Response, known colloquially as “the Intervention”. The Intervention was launched by conservative Howard government in 2007, after a government-fabricated media panic over alleged high rates of child abuse in Northern Territory Indigenous communities. The Intervention marked a return to the state protectionism of the previous century: the army was sent in, specifically racially discriminatory laws were implemented to ban drugs, alcohol and pornography in Indigenous communities, and welfare payments were placed under the control of a host of government agencies. Though some of the most authoritarian elements were withdrawn in 2012 when the Gillard Labor government introduced the Stronger Futures policy, many discriminatory laws remain.

Recent developments also demonstrate the way in which the Indigenous working-class population is used as a guinea pig for attacks that will later be applied to the wider working-class population. “Cashless Welfare Cards” were first trialled as part of the Intervention in the Northern Territory under the name of the BasicsCard. They are an Orwellian form of income management, replacing normal welfare payments with a debit card. These cards cannot be used to pay for goods and services deemed by the government to be restricted, like alcohol or gambling. Neither can they be used to withdraw cash. Trials of these cards are now being extended to non-Indigenous communities, like the predominantly immigrant Canterbury-Bankstown area of Sydney. These newer trials also include drug testing arrangements that punitively restrict welfare payments if the recipient is discovered to have drugs in their system.

It should also be made clear that state paternalism continues in employment; the most prominent example is that of the “Community Development Programme” (CDP), a “work-for-the-dole” programme set up primarily to target Indigenous youth living in rural areas. In order to receive meagre support payments, recipients are made to work twenty-five hours a week. The wages they receive are a fraction of the legal minimum wage, an arrangement permitted since CDP participants receive none of the legal protections that regular workers receive. People are regularly penalised for non-attendance and are docked their support payments as a result, naturally meaning that people who cannot attend – often those with poor physical and mental health, poor education, a lack of car and phone – receive no support payments whatsoever.

New forms of colonialism, new forms of resistance

Racism persists; so does resistance. In 2004, substantial riots ensued in the Sydney suburb of Redfern after a boy, T.J. Hickey, was killed when he fell from his bicycle after being pursued by a police vehicle. Again in 2004, the police station and courthouse on Palm Island was burnt to the ground by a crowd incensed at the death of a local Indigenous man, whilst he was in the custody of police.

Aside from these directly violent forms of resistance – which, all things considered, are rather exceptional in the Australian context – there have been countless mass protests against Indigenous oppression. Each year, tens of thousands march on the 26th of January against racism and in support of resistance. The 26th is Australia’s national day, marking the day the first British fleet landed in Sydney in 1788. Naturally, this is a day of celebration for Australian nationalists, but a day of resistance and mourning for everyone else.

In recent years – again demonstrating the international links Indigenous struggles have with struggles overseas – the movement has been energised by a domestic Australian Black Lives Matter movement against police brutality, inspired by the struggles of Black people in the USA against the police there. This movement has drawn new layers of people into the fight and made links with other struggles, both local and international, like those of African-Australians against the racism they face, and the struggles of Palestinians against Israeli domination.

Environmental destruction hits land and people

The increasing environmental destruction wrought by capitalism also hits Indigenous communities hard. An example of this can be found in towns like Walgett, situated in the Murray-Darling river basin of south-eastern Australia. Walgett is one of the hottest places in the country, with temperatures averaging over 35°C in summer. The town itself is inhabited mostly by Indigenous Australians, predominantly belonging to the Gamilaraay people, but the surrounding areas are occupied by a substantial number of cotton farmers. The class distinction between the two groups could not be more stark: in the town itself, poverty rates are intense, health and education services are poor, and crime rates are high, but among the farmers, there is no shortage of money. Some of the farmers are wealthy enough to have private planes and airstrips, and they pay to have their children educated at private boarding schools in Sydney and Brisbane.

In 2018/19, Walgett endured a severe water crisis. The main rivers in the area dried up, forcing inhabitants to rely on bore water. This bore water is poor quality, with the sodium levels in the water reaching dangerous peaks. In early 2019, the bore water pump failed and the town went dry; they relied on donated freshwater trucked in from outside until the pump was repaired. It is not an exaggeration to say that all of this can be pinned on capitalism: from the droughts that global warming makes more severe and more regular, to the administrative incompetence of local, state and federal governments, to the allocation of countless litres of water for resource-heavy but highly profitable cotton irrigation.

Formal native title arrangements offer little recourse, since even if native title is held by local Indigenous peoples, it only covers the land, not the water that flows through it. Water is big business and worth hundreds of millions of dollars; working-class Indigenous people are functionally locked out of owning it, even if the water is of fundamental cultural significance to them. The only way this and other Indigenous land issues could potentially be solved is through socialism – ending private property and returning the land (and water) to common ownership, allowing the phasing out of environmentally destructive practices like cotton farming, in favour of sustainable agriculture that suits Australian conditions.

The struggles around the protection of culturally important land shows the necessity of moving beyond state and capital for solutions to Indigenous oppression. In recent years, significant activist movements have sprung up to protest the destruction of important sites, like the sacred Djab Wurrung trees in Victoria threatened by the construction of a toll road, or the wildlife threatened by the Narrabri gas project in New South Wales. Following in the tradition of previous movements to protect heritage, like the movement that successfully stopped the Jabiluka mine in the Northern Territory, these movements have increasingly adopted direct-action tactics to achieve their goals. As an example, the road blockades to protect the Djab Wurrung trees reverberated across the country, inspiring many people who had never been politically active before to take up the fight.

Often, environmental non-government organisations push for legal action against the government and the relevant companies as part of the struggle, in temporary alliance with Indigenous communities struggling against the destruction of their lands. They do this even when they know they will lose – after all, the law is entirely stacked against us, and even when court cases do succeed, the major parties simply change the laws to undercut the courts’ decisions. Though the intentions of the environmental NGOs are often noble – they have the the idea that legal action can delay destructive projects while a mass movement is formed in the background – they still functionally constrain increasingly combative movements and divert them away from the arenas where they can most effectively push against the authorities, the streets.

Future trajectories

The struggles of Indigenous peoples in Australia are naturally close to our hearts, and we’ve written this article in the hope that they may inspire others overseas. We can’t ignore the developments in these struggles that naturally catch our attention, as anarchists: for instance, the persistent failure of governments to do anything substantial about Indigenous deaths in custody or removals of children has drawn a substantial number of people towards “de-carceral” politics, moving beyond slogans that are against merely this or that instance of racism. Instead, they tend towards the general, explicit goal of the abolition of prisons altogether – inadvertently recognising the anarchist viewpoint that prison brutality is not exceptional, but normal; it’s their entire purpose. Such a viewpoint naturally flows in productive directions, as people realise that the abolition of prisons itself is inconceivable without the abolition of capitalism and government altogether.

Similarly, Indigenous struggles have the potential to feed into the resistance of the wider working class, and vice versa. The overwhelming majority of Indigenous people are working class themselves, and if “Indigenous liberation” ceases to be a demand for Indigenous workers only and becomes something general to the working class, then the effects could be great. In this sense, there’s another similarity with the American situation: though large numbers of white workers are also shot by the police, it is generally the black working class, not the white, that takes the lead in confronting the authorities. Should the struggles of all workers combine – across racial, ethnic and national boundaries – then we’ll have made a great leap towards destroying the capitalist system itself. This text is our theoretical contribution to that effort.

Jul 12th 21

*Related Link: https://blackflagsydney.com/article/26?fbclid=IwAR076ISz5VdoCGQIydybX6ZZ96aHWtkq-IstYsU_0vHI9EItXEoOGOfw3Qg

H Trinidad Garcia και άλλοι αναρχικοί δημιούργησαν τις δικές τους ομάδες υπό την ομπρέλα της αναρχικής Διεθνούς Αντιφασιστικής Αλληλεγγύης (International Antifascist Solidarity) και έστειλαν τις δωρεές τους σε αυτήν την ομάδα.

Trinidad Garcia: Μια Ισπανή αναρχική στην Αυστραλία

Η Trinidad Garcia γεννήθηκε σε μια οικογένεια εργατών στις εξορύξεις στις Asturias το 1892. Μετά το γάμο της το 1910 ακολούθησε τον σύντροφό της, Jesus, στην Αργεντινή, όπου εργάστηκαν στα βιομηχανικά κέντρα Bahia Blanca και Rio Negro όπου υπήρχε μια μαχητική εργατική τάξη. Πολλές οικογένειες Ισπανών αποφάσισαν αργότερα να αποδεχθούν μια προσφορά της τότε αυστραλιανής κυβέρνησης για να εργαστούν στην κατασκευή σιδηροδρόμων στη Βόρεια Αυστραλία (Northern Territory) και έτσι αναχώρησαν με πλοίο το 1915.

Υπήρξαν προβλήματα με τον καπετάνιο του πλοίου, μιας και δεν ανταποκρινόταν στο αίτημα των Ισπανών για καλύτερη τροφή και ιατρική περίθαλψη. Έτσι καθυστέρησαν με επιτυχία την αναχώρηση του πλοίου από τη Χιλή έως ότου βρεθεί γιατρός για μια έγκυο γυναίκα. Στο Wellington της Νέας Ζηλανδίας, πήραν μια σωσίβια λέμβο χωρίς να γίνουν αντιληπτοί και ανέβασαν φρούτα και λαχανικά στο πλοίο.

Με την άφιξή της στη Μελβούρνη, η Trinidad Garcia συμμετείχε σε μια διαμαρτυρία στις αποβάθρες, με τους επιβάτες να αρνούνται να επιβιβαστούν ξανά στο πλοίο έως ότου οι συνθήκες διαβίωσης σε αυτό βελτιωθούν. Φτάνοντας στο βόρειο Κουίνσλαντ οι μετανάστες αυτοί εγκαταστάθηκαν κυρίως γύρω από το Innisfail και οι περισσότεροι άντρες άρχισαν να εργάζονται στις φυτείες ζαχαροκάλαμου. Μερικές γυναίκες ζούσαν σε στρατώνες με τους συζύγους τους και εκεί μαγείρευαν για όλους σχεδόν τους εργαζόμενους. Άλλες γυναίκες δημιούργησαν καφετέριες και πανσιόν που έγιναν κοινωνικά κέντρα καθώς και κέντρα πληροφόρησης για τους νεοαφιχθέντες μετανάστες, όπου μπορούσαν να διαβάσουν τις τελευταίες εκδόσεις υπερπόντιων αναρχικών εφημερίδων.

Κατά τη διάρκεια μεγάλων απεργιών όπως η απεργία του Weil's Disease του 1934, η Trinidad Garcia βρισκόταν στο επίκεντρο των διαμαρτυριών ενάντια στους ιδιοκτήτες των μύλων.

Όταν ξέσπασε ο ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος το 1936, το Κομμουνιστικό Κόμμα Αυστραλίας ίδρυσε τοπικές Επιτροπές Ανακούφισης (Spanish Relief Committees) στον βορρά. Ενώ στην αρχή οι ντόπιοι Ισπανοί αναρχικοί μετανάστες προσχώρησαν σε αυτές τις Επιτροπές και με άλλες ομάδες μεταναστών στο βορρά συνέβαλαν αποφασιστικά στα ποσά που συγκεντρώθηκαν, στη συνέχεια είχαν όλο και περισσότερα προβλήματα με τις εξουσιαστικές και αυταρχικές μεθόδους της αγγλο-κελτικής ηγεσίας των κομμουνιστών στο Σίδνεϊ, ενώ ανησυχούσαν και από την αύξηση της κομμουνιστικής δραστηριότητας στην Ισπανία. Έτσι η Trinidad Garcia και άλλοι αναρχικοί δημιούργησαν τις δικές τους ομάδες υπό την ομπρέλα της αναρχικής Διεθνούς Αντιφασιστικής Αλληλεγγύης (International Antifascist Solidarity) και έστειλαν τις δωρεές τους σε αυτήν την ομάδα.

Μετά τον πόλεμο, η Trinidad Garcia συνέχισε να εμπλέκεται στους τοπικούς αγώνες. Διαμαρτυρήθηκε ενάντια στη λογοκρισία της κυβέρνησης στα τέλη της δεκαετίας του '40, και έγιναν και εισβολές της αστυνομίας στο σπίτι της. Επίσης, οργάνωσε ή συμμετείχε σε περιοδείες σε εργοστάσια, προτρέποντας τους εργάτες να δεχτούν ένα μέρος των μισθών τους να διατίθεται για τη στήριξη των αντιφασιστικών δυνάμεων στην Ισπανία.

Στη φωτογραφία του 1939, εικονίζεται η Trinidad Garcia όρθια, μιλώντας σε μια δημόσια συγκέντρωση που καλέστηκε για να καλωσορίσει τον Ιταλοαυστραλό Ernesto Baratto, που είχε τότε επιστρέψει στην Αυστραλία από τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. (Πηγή φωτογραφίας: Collection of the Noel Butlin Archive Centre, Canberra, Q47-4).

*Πηγή: Black Current Anarchist Distro. Μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης.

Στη θέση του καπιταλισμού και του κράτους θα βλέπαμε τον έλεγχο των εργαζομένων στους χώρους εργασίας, τον κοινοτικό έλεγχο στη στέγαση και έναν διεξοδικό εκδημοκρατισμό όλων των σφαιρών της ζωής. Η κοινωνία θα ελέγχεται συλλογικά από όλους και τα προς το ζην θα παρέχονται δωρεάν σε όλους.
Στη θέση μιας κοινωνίας που βασίζεται στην αποξένωση, την ανισότητα και την αδικία αναζητούμε ένα κοινωνικό σύστημα βασισμένο στην ελευθερία, την ισότητα και τη δημοκρατία, όπου ο στόχος της κοινωνίας είναι η πλήρης ανάπτυξη, η αυτοπραγμάτωση και η άνθηση όλων, παρά η ατελείωτη επέκταση του κέρδους.

Είμαστε αντίθετοι στην κυριαρχία και τον έλεγχο της κοινωνίας από μια μικρή μειονότητα, στο καπιταλιστικό σύστημα, την ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, την ιδιοποίηση του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου και στο κράτος. Αντιτιθέμεθα σε όλες τις μορφές κοινωνικής καταπίεσης, όπως ο ρατσισμός, ο σεξισμός, η κουιροφοβία, η τρανσφοβία, ο ιμπελισμός(αναπηροφοβία), καθώς και σε συμπεριφορές ενάντια στις σεξεργράτριες κ.ο.κ.

Στη θέση του καπιταλισμού και του κράτους θα βλέπαμε τον έλεγχο των εργαζομένων στους χώρους εργασίας, τον κοινοτικό έλεγχο στη στέγαση και έναν διεξοδικό εκδημοκρατισμό όλων των σφαιρών της ζωής. Η κοινωνία θα ελέγχεται συλλογικά από όλους και τα προς το ζην θα παρέχονται δωρεάν σε όλους.

Στη θέση μιας κοινωνίας που βασίζεται στην αποξένωση, την ανισότητα και την αδικία αναζητούμε ένα κοινωνικό σύστημα βασισμένο στην ελευθερία, την ισότητα και τη δημοκρατία, όπου ο στόχος της κοινωνίας είναι η πλήρης ανάπτυξη, η αυτοπραγμάτωση και η άνθηση όλων, παρά η ατελείωτη επέκταση του κέρδους.

Αναγνωρίζουμε ότι, παρά όλους τους τρόπους που μας διαχωρίζει ο καπιταλισμός, είναι η θέση μας ως εργαζόμενοι και παραγωγοί όλου του πλούτου αυτή που μας δίνει τη δύναμη να αναμορφώσουμε τον κόσμο και αποτελεί το κλειδί για την ενότητα. Η θεμελιώδης αντίφαση του κόσμου είναι μεταξύ του εργάτη και του καπιταλιστή.

Ενώ πιστεύουμε στον αγώνα για κοινωνικές μεταρρυθμίσεις ως μέρος του κινήματος προς την οικοδόμηση της επαναστατικής αυτοπεποίθησης των εργαζομένων, απορρίπτουμε τον ρεφορμισμό. Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να περιμένουν μέχρι την κοινωνική επανάσταση, για να βελτιώσουν την καθημερινή τους ζωή, αλλά, επίσης, αντιλαμβανόμαστε ότι ο τρόπος με τον οποίο κερδίζονται οι μεταρρυθμίσεις είναι εξίσου σημαντικός με το γεγονός ότι κερδίζονται. Όλες οι πολιτικές δραστηριότητες πρέπει να στοχεύουν στην αύξηση της αυτονομίας και της οργάνωσης της εργατικής τάξης.

Ως εκ τούτου, είμαστε αντίθετοι σε κάθε κοινοβουλευτική συμμετοχή και στην υπεράσπιση των εκλογικών κομμάτων. Μια κοινωνία που ελέγχεται άμεσα από τη μάζα των απλών εργαζομένων δεν μπορεί να οικοδομηθεί από πάνω προς τα κάτω, από μια μικρή μειονότητα που χρησιμοποιεί κυβερνητικούς μηχανισμούς, είτε με εκλογές είτε με “επαναστατική” κατάληψη εξουσίας. Δεν υποστηρίζουμε την αντικατάσταση ενός συνόλου αφεντικών και πολιτικών από ένα άλλο, αλλά την αντικατάσταση όλων των αφεντικών και των πολιτικών από τη μαζική δημοκρατική εργατική τάξη.

Είμαστε κατά όλων των κοινοβουλευτικών τακτικών. Αντί αυτών υποστηρίζουμε δημοκρατικά μαζικά κινήματα που αγωνίζονται μέσω συλλογικών μορφών άμεσης δράσης. Στόχος μας είναι να επηρεάσουμε τα κοινωνικά κινήματα, για να διατηρήσουμε την ανεξαρτησία τους από το κράτος, τα εκλογικά πολιτικά κόμματα, τις ΜΚΟ, τη γραφειοκρατία και τους καπιταλιστές.

Ο προσανατολισμός μας είναι προς τη μαζική πολιτική, δηλαδή την οργάνωση εκείνη που περιλαμβάνει εκατοντάδες, χιλιάδες, και τελικά εκατομμύρια απλούς εργαζόμενους που ενεργούν στο συλλογικό μας συμφέρον. Αναγνωρίζουμε μια ποικιλία στρατηγικών και τακτικών που απαιτούνται για την κάλυψη των αναγκών του επαναστατικού αγώνα σε οποιοδήποτε συγκεκριμένο πλαίσιο, ωστόσο είμαστε αντίθετοι στην ατομικιστική, πρωτοποριακή και τρομοκρατική δραστηριότητα. Εάν η πολιτική δράση δεν ενθαρρύνει την αυξημένη αυτονομία και τη συμμετοχή της μάζας της εργατικής τάξης, τότε είναι αντιπαραγωγική.

Ως αναρχικοί κομμουνιστές κατευθυνόμαστε πάντα προς την εργατική τάξη. Οι βασικές μαζικές οργανώσεις για την υπεράσπιση της εργατικής τάξης σήμερα παραμένουν τα συνδικάτα. Παρότι αναγνωρίζουμε ότι τα συνδικάτα δεν είναι επαναστατικές δομές, ενώνοντας τα συμφέροντά τους κατά τη διάρκεια των συνδικαλιστικών αγώνων οι εργαζόμενοι μπορούν να βιώσουν την «πρακτική σχολή του σοσιαλισμού». Παρεμβαίνουμε, λοιπόν, στα συνδικάτα, για να διαδώσουμε τις επαναστατικές ιδέες, να αμφισβητήσουμε τις γραφειοκρατικές μορφές ηγεσίας και να αυξήσουμε την ιδέα της νίκης των αγώνων μέσω της άμεσης δράσης. Στόχος μας είναι να υπενθυμίζουμε συνεχώς στους εργαζομένους να μην διαιρούνται από τα συντεχνιακά συμφέροντα των συγκεκριμένων κλάδων ή των βιομηχανιών όπου εργάζονται, αλλά να κατανοήσουν ότι ο βασικός σκοπός του συνδικαλισμού είναι η πρακτική αλληλεγγύη.

Επιπρόσθετα, η αλληλεγγύη που απαιτείται για την υλοποίηση μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας δεν μπορεί να επιτευχθεί, εάν είμαστε διαιρεμένοι βάσει εθνικότητας. Ως εκ τούτου, είμαστε κατά του εθνικισμού και υποστηρίζουμε τις διεθνιστικές αρχές. Εφόσον ο καπιταλισμός είναι παγκόσμιος, ο αγώνας ενάντια στον καπιταλισμό πρέπει, επίσης, να είναι παγκόσμιος. Πρέπει να ενεργήσουμε με αλληλεγγύη και υποστήριξη στους αγώνες των καταπιεσμένων ανθρώπων, όπου αυτοί προκύπτουν. Ο ρατσισμός και ο εθνικισμός χωρίζουν τους εργαζόμενους, αποδυναμώνοντας την ικανότητά μας να πολεμούμε ως τάξη.

Ο αυστραλιανός καπιταλισμός βασίζεται σε μια πράξη γενοκτονίας, στη δολοφονία και την εκδίωξη των αυτόχθονων ανθρώπων αυτής της ηπείρου. Ο αποικισμός ξεκίνησε με την κατάσχεση και την εκμετάλλευση της αυτόχθονης γης και τη γενοκτονία των κατοίκων της. Ο καπιταλισμός στην Αυστραλία συνεχίζει να διαθέτει και να καταστρέφει τις κοινότητες των Αβορίγινων και των Νήσων Torres Strait Islander στην προσπάθειά του να εξάγει περισσότερους πόρους και αξία. Ως εκ τούτου, το κράτος και ο καπιταλισμός σε αυτήν τη χώρα πρέπει να συνεχίσουν να επιβάλλουν ρατσιστικά πρότυπα, για να δικαιολογήσουν τη συνεχιζόμενη αποικιακή επέκτασή τους. Ενόψει αυτής της βαρβαρότητας, υποστηρίζουμε τον συνεχιζόμενο αγώνα για αυτοδιάθεση των Αυτόχθονων στην Αυστραλία και αναγνωρίζουμε ότι ποτέ δεν σταμάτησε η κυριαρχία πάνω στην αυστραλιανή γη.

Η επέκταση του κεφαλαίου και οι καταστροφικές του επιπτώσεις στην κοινωνία δεν τελειώνουν με την καταπίεση, την εκμετάλλευση και τον κατακερματισμό των εργαζομένων, αλλά με την απόλυτη καταστροφή του περιβάλλοντος. Η καπιταλιστική παραγωγή αναπτύσσει τη βιομηχανία, μόνο για να απορροφήσει πλούτο από το περιβάλλον και τον εργαζόμενο. Δηλητηριάζει το έδαφος, τις θάλασσες, τον αέρα και οδηγεί εξωθεί τα είδη ως το σημείο της εξαφάνισης. Η οικολογική καταστροφή είναι εγγενής στην καπιταλιστική παραγωγή, η οποία απαιτεί αδιάκοπη επέκταση του κέρδους, μετατρέποντας όλους τους φυσικούς πόρους σε εμπορεύματα που αγοράζονται, πωλούνται και υπόκεινται σε εκμετάλλευση. Η υπέρβαση της περιβαλλοντικής κρίσης απαιτεί από την ανθρωπότητα να ζήσει με βιώσιμο τρόπο. Αυτό απαιτεί την απελευθέρωση της επιστήμης από τη λογική του κεφαλαίου στη βιομηχανία και τη γεωργία, έτσι ώστε η παραγωγή να μην είναι για χάρη του κέρδους, αλλά για την ευημερία της ανθρωπότητας και του πλανήτη. Εν ολίγοις, ένας σοσιαλιστικός τρόπος παραγωγής είναι η μόνη βιώσιμη λύση.

Geelong Anarchist Communists

Για να επικοινωνήσετε με τους Geelong Anarchist Communists μπορείτε να επισκεφθείτε τη σελίδα στους στο Facebook https://www.facebook.com/GeelongAnarchistCommunists καθώς και στο email geelonganarchists@gmail.com

*H μετάφραση έγινε και δημοσιεύτηκε εδώ: https://www.alerta.gr/archives/18999


newsfilter

Indonesia / Philippines / Australia

Wed 22 Sep, 23:01

browse text browse image

coronaviruscovid19ataglance10august2021_1.png imageΜετάβαση στην κα`... Sep 02 21:40 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

Το National Plan to Transition Australia’s National COVID-19 Response (Εθνικό Σχέδιο αντιμετώπισης της COVID-19 στην Αυστραλία) είναι ένα σχέδιο καταστροφής. Η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση, μετά από εντολή των ισχυρότερων εγχώριων καπιταλιστών, σχεδιάζει να εγκαταλείψει τον αγώνα για την εξάλειψη της COVID19 και ακόμη να την επαναφέρει σε περιοχές της Αυστραλίας που τώρα δεν επηρεάζονται από αυτήν. Απορρίπτει ευγενικά τις όποιες ανησυχίες αναφερόμενη σε σχετική έρευνα του σεβαστού Doherty Institute (Ινστιτούτου Doherty).

coronaviruscovid19ataglance10august2021.png imageTransition to disaster Sep 01 20:33 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

The National Plan is that solution and the current outbreak in New South Wales is the wedge which the Federal Government is using to make it look inevitable. Unlikely as it might sound, Scott Morrison and Gladys Berejiklian don’t want to stop this wave. They just want it to move slowly, while the vaccination campaign is implemented.

indigenous_struggle.jpeg imageIndigenous struggles against capitalism in Australia Aug 31 19:46 by Black Flag Sydney 0 comments

This article was originally written at the request of our comrades in France, the Union Communiste Libertaire. A translation of this article into French will hopefully be published soon. It is intended to be a follow up to an article by the UCL entitled “1788 : Les générations volées de l’Australie coloniale”, which deals at length with the details of early colonisation and the Stolen Generation. As such, our article does not go into detail about these two things, and is directed more to a global audience instead of a domestic one that already knows about Indigenous struggles.

trinidad_garcia.jpg imageΜια Ισπανή αναρχ_... Aug 02 21:23 by Dmitri (tr. and ed.) 0 comments

H Trinidad Garcia και άλλοι αναρχικοί δημιούργησαν τις δικές τους ομάδες υπό την ομπρέλα της αναρχικής Διεθνούς Αντιφασιστικής Αλληλεγγύης (International Antifascist Solidarity) και έστειλαν τις δωρεές τους σε αυτήν την ομάδα.

186515226_124025266489823_2567035262534533713_n.jpg imageΔιακήρυξη Αρχών May 31 22:14 by Geelong Anarchist Communists 0 comments

Στη θέση του καπιταλισμού και του κράτους θα βλέπαμε τον έλεγχο των εργαζομένων στους χώρους εργασίας, τον κοινοτικό έλεγχο στη στέγαση και έναν διεξοδικό εκδημοκρατισμό όλων των σφαιρών της ζωής. Η κοινωνία θα ελέγχεται συλλογικά από όλους και τα προς το ζην θα παρέχονται δωρεάν σε όλους.
Στη θέση μιας κοινωνίας που βασίζεται στην αποξένωση, την ανισότητα και την αδικία αναζητούμε ένα κοινωνικό σύστημα βασισμένο στην ελευθερία, την ισότητα και τη δημοκρατία, όπου ο στόχος της κοινωνίας είναι η πλήρης ανάπτυξη, η αυτοπραγμάτωση και η άνθηση όλων, παρά η ατελείωτη επέκταση του κέρδους.

miller_monty.jpg imageEureka and Beyond May 19 21:11 by Dimitri (tr. and edit.) 0 comments

Ο Monty συνέχισε να μεταφέρει το πνεύμα του Eureka, γράφοντας και μιλώντας για την ιστορία και τη σημασία του. Ήταν διεθνιστής και ήθελε τους εργαζόμενους να γνωρίζουν και να στέκονται αλληλέγγυοι στους αγώνες των εργατών άλλων χωρών. - Ο Monty Miller (1) συμμετείχε στην εξέγερση του Eureka (2) και διηγείται την ιστορία του στο βιβλίο Eureka and Beyond. Τα γραπτά του τα επιμελήθηκε ο Vic Williams.

safe_image.jpg imageA National Myth Apr 25 20:08 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

The myth of Australia’s unique military has been deployed to boost support for Australian participation in all subsequent imperialist wars. The less justification there is for the war, the more the propaganda focuses on the supposed virtues of the troops rather than the justice of the cause. While the virtues of the Anzacs were part of the propaganda for World War II, they were more prominent during the Korean and Vietnam Wars and have become the dominant theme in reporting and discussion of Australia’s participation in the imperialist wars in Iraq and Afghanistan.

Photo from APN QLD’s anti-gentrification squat in 2017 imageBuilding Popular Power In Poverty Mar 02 11:46 by Iswed Tiggjan 0 comments

The LNP government has announced this week its planned changes to the JobSeeker payment in so-called Australia. After 27 years of no increases, they have decided to raise the dole from $40 a day all the way up to $43 a day. This leaves the payment far below the relative poverty line. The real concern with these changes is the increase to already draconian mutual obligations forced onto the unemployed.
As anarchists we understand that capitalism’s illusion of being consensual and contractual is a bald-face lie, so how then can we fight back against not just these changes but the entire rotten welfare system in this country?
There are already the usual calls of putting pressure onto the Labor Party who have shown time and time again they are no friends of those in poverty. We need to build popular power in the movements and build alliances.

135889436_3979283232095489_4535212363239118646_n.png imageFormation of Anarchist Communists Meanjin Jan 06 19:10 by Anarchist Communists Meanjin 0 comments

The struggle for a new world has been a long one and has been contributed to by countless individuals and organisations in that time. While the path often seems long and sometimes hopeless we believe that a new world is not just possible, but necessary for our survival. We hope that with this new organisation we like so many before us can play a part in making this vision become reality.

Australian troops in Afghanistan. Credit: LS Paul Berry via The Guardian imageWar crimes Jan 04 16:55 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

In these circumstances, the military effort in Afghanistan quickly became an occupation. All Afghan civilians were the enemy, unless they were known tools of the occupiers. And so the fighting age males were deemed fair game. Imperialist war cannot be waged justly, so the political decisions of John Howard, Kevin Rudd, Julia Gillard and other Prime Ministers made the crimes of the soldiers on the ground inevitable. The soldiers named in the secret version of the report deserve to be in the dock, but so do their political masters.

student_militancy.png imageStudents Lead the Militancy! Nov 19 14:25 by Written by Laya 0 comments

These universities are not alone. In fact, this struggle for our lives, for our freedom to dictate our destiny, is the struggle of every student, in every institution across the archipelago! All schools, colleges, and universities have their own versions of our very native concept of bayanihan, that entails a camaraderie and solidarity where no one will be left behind. It is in our values and in our history that we can learn what it takes to take our liberty now.

alerta.jpg imageΠερί κοινωνικής ^... Oct 31 14:31 by Sydney Anarcho-Communists 0 comments

Μετάφραση κειμένου ανωνύμου συντάκτη στο bulletin #2 τωνSydney Anarcho-Communists*
(Το κείμενο αυτό μεταφράστηκε λόγω της μεγάλης εντύπωσης που μου έκανε η απλή αλλά συνάμα καίρια ανάλυση του, η οποία συμπεριλαμβάνει αρμονικά στην φεμινιστική ανάλυση του τις θεματικές της τάξης και της φυλής, πιστό στην παράδοση του ριζοσπαστικού και αναρχο-φεμινιστικού κινήματος, μακριά και ενάντια στις φιλελεύθερες αναλύσεις επί του θέματος)

2015_bayanusa_justiceforjenniferlaude_r02_v01_nr_square.jpg imageAn Open Letter to Anti-fascists in the USA Sep 15 17:42 by Filipino and Filipinx autonomists 0 comments

We ask that you resist and protest the return of Joseph Scott Pemberton to the United States. Do not allow Pemberton to forget the vile crime he committed. You must prevent Pemberton from committing harm again. This can include petitioning Pemberton's prospective universities and employers to not accept him on account of his violent past.

usscarlvinsonmod_1.png imageΚανένας πόλεμος `... Sep 13 19:39 by MACG 0 comments

Ως αναρχικοί, υποστηρίζουμε την εργατική επανάσταση σε όλο τον κόσμο και αναλαμβάνουμε ως πρωταρχικό καθήκον μας την καταπολέμηση των καπιταλιστών όπου ζούμε. Εδώ στην Αυστραλία, πρέπει να πολεμήσουμε ενάντια στη στρατιωτική συμμαχία της Αυστραλιανής Κυβέρνησης με τις ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένης της Συνθήκης ANZUS, της ομάδας πληροφοριών 5 Eyes και της βάσης κατασκοπείας στο Pine Gap. Και πρέπει να αγωνιστούμε για να οικοδομήσουμε ένα εργατικό κίνημα που μπορεί να συνδεθεί με την εργατική τάξη σε ολόκληρη την περιοχή για να κάνει επανάσταση ενάντια τόσο στους καπιταλιστές όσο και στο κινεζικό λεγόμενο «Κομμουνιστικό» Κόμμα. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

philippines2k1920x1080.jpg imageAbolitionism against pandemic policing in the Philippines Sep 10 20:27 by Simoun Magsalin 0 comments

The Philippine government refuses to implement mass testing and competent contact tracing, two policies that have proven to be effective in other countries. Instead, the government prioritized increasing policing powers, surveillance and warrantless arrests with an “anti-terror” law that critics quickly labeled the “Terror Law.” The militarized nature of the quarantine in the Philippines is already a martial law in fact, which has only been further entrenched with the passing of the Terror Law.

94381827_1342726822583466_3103943302559301632_n.jpg imageEndless war Apr 25 15:39 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

The US-dominated world order can only be maintained by endless war. Australia, a junior partner, has signed up to this to maintain its domination of the South Pacific and Timor L’Este. The situation would not be improved by allying with China or any other would-be hegemon, because that wouldn’t change the system. The working class needs to unite internationally and abolish capitalism. Only this can build the basis for a world of liberty, equality and solidarity, where war is no more and the nation state has been abolished. We can have a new world of libertarian communism

capitalismkillssmalloutlined1233x300_1.jpg imageΗ πανούκλα Apr 12 15:34 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

Η Melbourne Anarchist Communist Group (Αναρχική Κομμουνιστική Ομάδα Μελβο-ύρνης καλεί τους αναρχικούς να ξεκινήσουν και τις ομάδες βάσης στα συνδικάτα να αγωνιστούν για την απάντηση των εργαζομένων στην πανδημία του κορονοϊού. Οι εργαζόμενοι πρέπει να χρησιμοποιήσουν κάθε δύναμη και εξουσιοδότηση διαθέτουν στους χώρους εργασίας ώστε να αναγκάσουν το κλείσιμο μη βασικών βιομηχανιών, την επαρκή προστασία της υγείας και της ασφάλειας και την παροχή εισοδήματος για όλους. Εάν τα αιτήματα αυτά κερδίσουν την υποστήριξη των εργαζόμενων, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία είτε θα πρέπει να παραδώσει τα συνδικάτα στη βάση τους είτε να εξοστρακισθεί μια για πάντα.

Credit: Stephanie McMillan imageThe Plague Apr 11 08:58 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

The Melbourne Anarchist Communist Group calls on Anarchists to start rank and file groups in the unions to fight for a workers’ response to the coronavirus pandemic. Workers need to use workplace power to force the closure of non-essential industries, adequate protection of health and safety and the provision of a living income for all. If a groundswell for these demands gains strength, the officials will have either to give in to the rank and file, or be swept aside. In the course of this struggle over immediate issues, workers will raise broader demands, both about the management of the pandemic (e.g. civil liberties) and the sort of society we want afterwards. And it is in the context of this struggle that we can begin to win the argument for Anarchist Communism and to build the movement for a workers’ revolution that can create it.

textTowards an Anarchism in the Philippine Archipelago Apr 03 21:51 by Simoun Magsalin 0 comments

The politics in the Philippine archipelago is dominated by hierarchical and alienating politics as represented by reformism and National Democracy. Against these the paper forwards the liberatory politics of anarchism. The paper introduces anarchist concepts such as egalitarian organizing, mutual aid, and direct action for people unfamiliar with these concepts. After situating anarchism in the anti-authoritarian struggles in the archipelago, the paper also argues for a shift in the anarchist politics of the archipelago from an autonomist anarchism towards a revolutionary politics as a social movement.

article_australiafiresnearme2159748_1.jpg imageΗ Ανατολική Αυστ`... Dec 26 14:39 by Melbourne Anarchist Communist Group (MACG) 0 comments

Η Αναρχική Κομμουνιστική Ομάδα Μελβούρνης πιστεύει ότι το Κίνημα Απεργιών στα Σχολεία για το Κλίμα έχει μεγάλες δυνατότητες και ότι θα πρέπει ολόψυχα να ενωθούν μαζί του τα συνδικάτα. Οι σχολικές απεργίες πρέπει να μετατραπούν σε απεργίες των εργαζομένων. Στην Αυστραλία, η επόμενη ημέρα παγκόσμιας σχολικής απεργίας πρέπει να είναι η ευκαιρία μαζικών συντονισμένων απεργιών από εργαζόμενους από όσο το δυνατόν περισσότερες βιομηχανίες και κλάδους, με στόχο την οικοδόμηση μιας γενικής απεργίας. Η δύναμη του κεφαλαίου δημιουργείται στο χώρο εργασίας και μόνο με την οργάνωση εκεί μπορούν οι εργαζόμενοι να ανατρέψουν αυτή την εξουσία, να την αφαιρέσουν από τους καπιταλιστές και να την χειριστούν οι ίδιοι.

article_australiafiresnearme2159748.jpg imageEastern Australia on fire Dec 25 18:16 by Melbourne Anarchist Communist Group (MACG) 0 comments

The Melbourne Anarchist Communist Group believes that the School Strike for Climate movement has great potential and that it should be joined wholeheartedly by the unions. School strikes should be turned into workers’ strikes. In Australia, the next global school strike day should be the occasion for mass co-ordinated strikes by workers from as many industries as possible, with the aim of building towards a general strike. The power of capital arises in the workplace and it is only by organising there that workers can wrench that power away from the capitalists and wield it themselves.

screenshot20190402at13.51.png imageFree West Papua Nov 14 18:06 by Melbourne Anarchist Communist Group (MACG)i 0 comments

We recognise the right of the West Papuan people to self-determination and we call on the working class in both Australia and Indonesia to join us in this. It is particularly important for the working class movement in Indonesia to recognise the West Papuans’ right of self-determination, because this is the only way in which the question can be resolved peacefully.

52588568_2198504780477691_9029610570185179136_n.jpg imageThe struggle continues Sep 07 20:34 by MACG 0 comments

It is these things: Liberal arrogance, the danger of recession, accelerating climate change and the Fascist threat that, together, form significant elements of the political terrain in Australia today. And it is these things that will guide the MACG in the next few years.

onstrike.png imageNon-violent action: Direct and “direct” May 27 11:45 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

What is required is a movement that knows the police are the attack dogs of the enemy and they are to be resisted with all the strength and intelligence we can muster. We need a movement that wants to #StopAdani directly, a movement that will create facts on the ground that the Government cannot ignore. And this movement, in challenging the State, will inevitably look beyond it, to a new society with no State and no cops, and where capitalism is no more.

elections.jpg imageDon’t mention the emergency May 17 06:40 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

On 18 May, enrolled voters in Australia will decide which members of the capitalist class will represent us in Parliament and crush us in government for the next three years. This election occurs at a time when the world has been informed that it has, at most, until 2030 to take effective action to stop and begin reversing climate change, or risk crossing tipping points into runaway temperature rises that would kill billions and endanger industrial civilisation. So you’d think the major players would be presenting plans to fix it. But no, this is Australian capitalist democracy and we get something different.

10476496_731088003624251_5262923290493955439_n.jpg imageMay Day 2019 May 01 20:57 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

The only way out is struggle. We, the working class, must organise in the teeth of all obstructions. We must build the unions that the officials manifestly can’t build by themselves. We must use our vital weapon, the strike, and if the officials won’t help, we must act without them. And we must build solidarity across borders, because only international solidarity can beat the power of global capital. Standing together, in defiance of nationalism, we will have built a movement that embodies the values of a new and better world, a movement which also has the power to create that world. We can make a revolution to overthrow capitalism and create libertarian communism, worldwide.

conscription.png imageImperialism means endless war Apr 25 22:05 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

There will be no peace while imperialism dominates the globe. Imperialism, though, is not a policy but the set of international relationships under global capitalism. Powerful countries compete with each other for influence and markets and seek to impose a world order in their favour. To end imperialism and its endless wars, we need to end capitalism.

textLabor in the age of Duterte: The Pacific Plaza strike Mar 14 00:20 by Ia Maranon & Walden Bello 0 comments

Whatever may be the conclusion of the strike, there is little doubt that the practice of contractualization, which has done so much damage to labor in this country, is facing a mortal challenge from its victims.

r0_0_800_600_w1200_h678_fmax.jpg imageInvasion Day 2019 Jan 26 18:13 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

So, this year and every year, the MACG joins the call to abolish Australia Day. Our vision is of a stateless communist society, a Workers’ Commonwealth worldwide and operating on the basis of consistent federalism. Here, in the land that is currently called Australia, the Workers’ Commonwealth will be the vehicle through which non-indigenous people work with, and learn from, indigenous people how to live sustainably in the land, as they did so successfully for over 60,000 years before the First Fleet brought British colonialism to these shores.

push.jpg imageMACG join PUSH! Oct 15 20:31 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

The Melbourne Anarchist Communist Group have joined PUSH! Organising and Educating to Build an Anti-Fascist United Front. As its name implies, PUSH! aims to build a united front of working class organisations against Fascism. Our forces are modest, composed of a handful of groups and individual activists who have left CARF, but we are clear about our basic direction. ... The MACG will pursue our vision for an anti-Fascist united front within PUSH! We know that many groups in the labour movement don’t share our strategy, so they will have to be either won over or sidelined. And we know that the union bureaucracy is craven and conservative, but we place our faith in the rank and file workers who are Fascism’s targets. The struggle against Fascism is inseparable from the struggle against the union bureaucracy – but didn’t we know that already?

more >>
© 2005-2021 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]