user preferences

Upcoming Events

No upcoming events.

Warning: in_array() expects parameter 2 to be array, null given in /var/www/html/anark_oscailt/objects/indyruntime/sitefiltereddisplay.inc on line 208
Διεθνή / Αναρχική Ιστορία / Κριτική / Παρουσίαση Saturday May 29, 2021 20:23 byDmitrin (trans. and edit.)

Στις 20 Μάρτη 1927 συμμετείχε σε ένα παράνομο διεθνές συνέδριο στο E-le-Rose, από το οποίο επρόκειτο να προέλθει η Γενική Ένωση Αναρχικών (“πλατφορμιστές”). Αλλά συνελήφθη από τη γαλλική αστυνομία μαζί με όλους τους συμμετέχοντες στο συνέδριο, και στις 12 Ιούνη 1927 καταδικάστηκε σε απέλαση.

Isakov Pavel Fedorovich, Ρώσος αναρχοσυνδικαλιστής και μετανάστης, που ήρθε κοντά στην “Πλατφόρμα”

Ο Isakov Pavel Fedorovich γεννήθηκε στις 18 Φλεβάρη 1887 (ή στις 16 Νοέμβρη 1887), στη Pavlovka Berdyanskiy της επαρχίας Tavurich, από αγροτική οικογένεια. Έκανε δευτεροβάθμια εκπαίδευση, αλλά από παιδική ηλικία εργαζόταν. Υπηρέτησε στο στρατό ως υπαξιωματικός.

Το 1913 μετανάστευσε στην Αργεντινή. Εργάστηκε σε διάφορα εργοστάσια. Το 1916 προσχώρησε στους αναρχοσυνδικαλιστές, και από το 1918 ήταν μέλος της Ομοσπονδίας Ρωσικών Εργατικών Οργανώσεων Νότιας Αμερικής. Το 1919 συνελήφθη για διανομή αναρχικών φυλλαδίων και καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός μηνός. Το 1921 έφυγε για το Βερολίνο, όπου με μια ομάδα 12 μελών της Ομοσπονδίας προσπάθησαν να πάρουν βίζα εισόδου στην ΕΣΣΔ.

Η προσπάθειά τους δεν ευοδώθηκε και έμεινε στο Βερολίνο, όπου άρχισε να εργάζεται στην εκτύπωση της εφημερίδας “Der syndicalist” (“Ο Συνδικαλιστής”). To 1922 ήταν στενά συνδεδεμένος με τους Ρώσους αναρχικούς του Βερολίνου (Yarchuk, Maksimov, Vorobyev, Yudin, Gorelik). Αργότερα συνδέθηκε με τον Piotr Arshinov. Στο μεταξύ, το 1920 είχε γίνει μέλος της Ρωσικής Αναρχικής Ομάδας στη Γερμανία, και αργότερα μέλος της Ρωσικής Αναρχικής Ομάδας του Παρισιού “Εργασία” (Ρωσική αναρχική ομάδα στο εξωτερικό). Το 1923, συνελήφθη από την αστυνομία του Βερολίνου για υποψίες για κομμουνιστικές δραστηριότητες, αλλά αφέθηκε ελεύθερος σύντομα.

Στις 21 Ιούλη 1924 μετακινήθηκε στο Παρίσι, όπου εργάστηκε σε μηχανουργείο. Το 1925 πλησίασε τους N. Makhno και C. Schwartzbardom. Στις 20 Μάρτη 1927 συμμετείχε σε ένα παράνομο διεθνές συνέδριο στο E-le-Rose, από το οποίο επρόκειτο να προέλθει η Γενική Ένωση Αναρχικών (“πλατφορμιστές”). Αλλά συνελήφθη από τη γαλλική αστυνομία μαζί με όλους τους συμμετέχοντες στο συνέδριο, και στις 12 Ιούνη 1927 καταδικάστηκε σε απέλαση.

Σύντομα, όμως, παίρνει μια σοβιετική βίζα και επιστρέφει στην ΕΣΣΔ. Εγκαθίσταται στο Novo-Pavlovke του Berdyansky στην περιοχή Mariupol, όπου άρχισε να εργάζεται σε ένα εργοστάσιο τρακτέρ. Συνέχισε να συμμετέχει σε υπόγεια αναρχική δράση, ενώ διατηρούσε σχέσεις με αναρχικούς στο Παρίσι και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1928 εργάστηκε στο ορυχείο Shcherbinovsky στο Donbass. Το 1928 συνελήφθη από την GPU του Artemovsky, αλλά σύντομα απελευθερώθηκε. Το 1929 μετακόμισε στο Χάρκοβο (Kharkov). Εργάστηκε στο εργοστάσιο Tinyakova, και στη συνέχεια στη βιομηχανία ραπτικής για παιδιά.

Στις 24 Φλεβάρη 1938 συνελήφθη από την UNKVD του Χάρκοβο, στην ειδική πτέρυγα της οποίας κρατήθηκε. Κατηγορήθηκε για συμμετοχή σε αντεπαναστατική τρομοκρατική αναρχική οργάνωση. Η υπόθεσή του εξετάστηκε αρκετές φορές. Στις 10 Απρίλη 1939 εξετάστηκε και πάλι. Τελικά, στις 3 Μάη 1940, καταδικάστηκε σε 5 χρόνια και στάλθηκε στην Carlaga. Απελευθερώθηκε στις αρχές Γενάρη 1947. Στη συνέχεια έζησε στην πόλη Osipenko του Berdyansk της επαρχίας Zaporizhia. Πέθανε στη δεκαετία του 1960.

*Πηγή: Овсянников Сергей. Μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης.

Τον Μάη του 1921 έκλεισαν από τις μπολσεβίκικες αρχές οι περισσότερες λέσχες των αναρχικών στη Μόσχα, ως αποτέλεσμα μαζικών συλλήψεων μελών αναρχικών ομάδων. Κατά τη διάρκεια του ίδιου μήνα στην πρωτεύουσα της χώρας πραγματοποιήθηκαν 66 κατασταλτικές επιχειρήσεις εναντίον των αναρχικών. Τουλάχιστον σε μια από αυτές - μια ομάδα αναρχικών με επικεφαλής τον Ivan Kruglov, εργαζόταν στο εργοστάσιο κατασκευής μηχανημάτων της Μόσχας Νο. 5 (πρώην εργοστάσιο Bromley).

Αναρχικοί στο στόχαστρο των μπολσεβίκων στη Ρωσία τον Μάη του 1921

Τον Μάη του 1921 έκλεισαν από τις μπολσεβίκικες αρχές οι περισσότερες λέσχες των αναρχικών στη Μόσχα, ως αποτέλεσμα μαζικών συλλήψεων μελών αναρχικών ομάδων.

Κατά τη διάρκεια του ίδιου μήνα στην πρωτεύουσα της χώρας πραγματοποιήθηκαν 66 κατασταλτικές επιχειρήσεις εναντίον των αναρχικών. Τουλάχιστον σε μια από αυτές - μια ομάδα αναρχικών με επικεφαλής τον Ivan Kruglov, εργαζόταν στο εργοστάσιο κατασκευής μηχανημάτων της Μόσχας Νο. 5 (πρώην εργοστάσιο Bromley).

Στο Omsk, απελευθερώθηκαν περίπου 30 μέλη της Αναρχικής Ομοσπονδίας της περιοχής. Eίχαν συλληφθεί ένα μήνα νωρίτερα, δηλαδή τον Απρίλη. Κατά την απελευθέρωση, προτάθηκε από το Γραφείο Σιβηρίας της Κεντρικής Επιτροπής της Δημοκρατίας του Καζακστάν να μην δοθούν στους αναρχικούς αυτούς πολιτικά και άλλα δικαιώνατα. Παρ’ όλα αυτά, τον ίδιο μήνα, οι περισσότεροι από αυτούς που απελευθερώθηκαν, με επικεφαλής τον βετεράνο του αναρχικού κινήματος της Σιβηρίας, Yevtikhiy Klyuev, δημιούργησαν μια νέα ομάδα αναρχικών στο Omsk με σαφές πρόγραμμα. Υπήρξε και μια μειοψηφία που δημιούργησε μια ομάδα Οικουμενιστών Αναρχικών, η οποία ζήτησε τη νομιμοποίηση και την επιστροφή της βιβλιοθήκης τους που κατασχέθηκε κατά τη διάρκεια των συλλήψεων τον ίδιο μήνα. Οι Οικουμενιστές Αναρχικοί καθόρισαν τα κύρια καθήκοντά τους για τη διεξαγωγή πολιτιστικών και εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων, την αφύπνιση και την υποστήριξη του επαναστατικού πνεύματος μεταξύ των εργατών και των αγροτών.

Η δράση της αναρχικής ομάδας με επικεφαλής τον Ivan Novoselov ξανάρχισε στο χωριό Sorokino της περιοχής Barnaulsky της επαρχίας Altai.

Η Πρώτη Ουκρανική συνάντηση του κόμματος των μπολσεβίκων υιοθέτησε διατάγματα για την ενίσχυση της ηγεσίας του κόμματος και την παρακολούθηση στρατιωτικών σεμιναρίων και άλλων δραστηριοτήτων για την… “καταπολέμηση της ληστείας”, δηλαδή το επαναστατικό κίνημα. Από σχετικά έγγραφα φαίνεται ότι γινόταν εκπαίδευση για τη συγκρότηση ομάδων κρούσης, την ανάπτυξη και εφαρμογή σχεδίων για τον αφοπλισμό ενός χωριού, την απομόνωση των “συμμοριών”, την οργάνωση μονάδων αυτοπροστασίας, των υπηρεσιών πληροφοριών και άλλα.

Τον Μάη του 1921, 353 επαναστάτες και 1352 λιποτάκτες, κυρίως πρώην Μαχνοβίτες, παραδόθηκαν στην επαρχία Ekaterinoslav. Μεταξύ άλλων, ο πρώην επικεφαλής μυστικών υπηρεσιών του Επαναστατικού Στρατού της Ουκρανίας, Feodosius Vinnik, παραδόθηκε υπό αμνηστία. Σε αντάλλαγμα για τη διατήρηση της ζωής του, πρόσφερε αμέσως στους άνδρες της Τσεκά οποιαδήποτε από τις υπηρεσίες του, ακόμα και την οργάνωση της δολοφονίας του Μαχνό.

Στη γειτονική επαρχία Zaporizhzhya, τον Μάη του 1921, μια ομάδα πρώην Μαχνοβιτών που επωφελήθηκαν της αμνηστίας, κάλεσε τους αντάρτες να παραδώσουν τα όπλα τους.

Τιις ίδιες μέρες σκοτώθηκε και ένας από τους διοικητές του μαχνοβίτικου στρατού Philip Mikheevich Krat (1886-1921) που καταγόταν από αγροτική οικογένεια του Walkfield. Αναρχικός κομμουνιστής από το 1907. Στα νιάτα του, εργάστηκε σε εργοστάσια. Την άνοιξη του 1917, εξελέγη γραμματέας της οργάνωσης των κομμουνιστών στο Gulyay-Pole, και ήταν επίσης μέλος της συνδικαλιστικής οργάνωσης Gulyay-Pole. Στη μαχνοβτσίνα προσχώρησε τον Νοέμβριο του 1918, και αναδείχθηκε σε διοικητή της 3ης Ταξιαρχίας Zadneprov και του Επαναστατικού Στρατού της Ουκρανίας (RPAU) στα τέλη του 1919 με αρχές του 1920. Στις αναμνήσεις του Νέστωρα Μαχνό αναφέρεται ως ένας από τους κύριους ηγέτες της εξέγερσης στην Ουκρανία.

Μαζί με τον Krat σκοτώθηκε και ο χωρικός Gulyaypol Tyhenko (το πραγματικό όνομα και το έτος γέννησής του παραμένουν άγνωστα), ο οποίος το φθινόπωρο του 1918 πολέμησε στην πρώτη γραμμή κοντά στα χωριά Pologi και Tsarekonstantinovka. Αργότερα, υπηρέτησε ως επικεφαλής του τμήματος εφοδιασμού στα κεντρικά γραφεία της 3ης Ταξιαρχίας Zadneprovsky και του επιτελείου του RPAU.

Τον ίδιο μήνα, Μάη του 1921, ο Nikita Chaly πυροβολήθηκε στην επαρχία Ekaterinoslav. Ήταν νεαρός αγρότης από το χωριό Zalivnoye της κομητείας Alexandrovsky της επαρχίας Ekaterinoslav. Έζησε στο Gulyay, όπου εντάχθηκε στους αναρχοκομμουνιστές το 1917. Από το φθινόπωρο του 191 ήταν συν-διοικητής της 3ης Ταξιαρχίας Zadneprovsky του RPAU. Σύμφωνα με τον Μαχνό ήταν “επιτέλεσε έξοχα όλα τα καθήκοντά του στο στρατηγείο μας στην περιοχή Bolshemikhailovka (Dibrovka). Τελικά, προσχώρησε στο ρωσικό στρατό με έναν αριθμό εκατοντάδων μαχητών. Παρεμπιπτόντως, ο Chaly θεωρείται η κύρια πηγή πληροφοριών για τον Makhno για τον συνταγματάρχη Gerasimenko, ο οποίος άρχισε να γράφει τις “Σημειώσεις του Belogovardian", μια συλλογή από τις πιο γελοίες φήμες για τη μαχνοβτσίνα και την προσωπικότητα του Makhno. Τον Οκτώβρη του 1920 ο Chaly έμαθε για την αληθινή στάση του RPAU (του μαχνοβίτικου στρατού) έναντι του Wrangel, θέλησε να επανενωθεί και έλαβε συγχώρεση από τους συντρόφους του. Συμμετείχε σε διάφορους αγώνες, ενώ δημιούργησε νέα τμήματα του μαχνοβίτικου στρατού. Αφού παραβίασε τη δεύτερη στρατιωτική-πολιτική συμφωνία με τους μπολσεβίκους από τα τέλη Νοέμβρη 1920, πολεμούσε εναντίον τους στην κομητεία Alexandr μέχρι να συλληφθεί.

Παρά τα προβλήματα, η μαχνοβτσίνα συνέχισε να πολεμά. Στην ίδια επαρχία Zaporizhzhya, τον Μάη του 1921, οι αντάρτες σκότωσαν περισσότερους από 200 αξιωματούχους μπολσεβίκους και αστυνομικούς.

Και κάτι για τους Ρώσους και Ουκρανούς αναρχικούς πουμ έφευγαν μετανάστες, κυρίως, στις ΗΠΑ εκείνη την εποχή. Τον Μάη του 1921, μια ομάδα Ρώσων αναρχομμουνιστών στη Νέα Υόρκη κυκλοφόρησε το μοναδικό τεύχος της εφημερίδας «Call of Anarchists», αφιερωμένο στη μνήμη του Peter Alekseevich Kropotkin. Το 4ο τεύχος του “μηνιαίου κομμουνιστικού αναρχικού οργάνου”, όπως αυτοπαρουσιαζόταν, του περιοδικού Wave κυκλοφόρησε τον ίδιο μήνα. Η έκδοση μεταφέρθηκε από το Cleveland στο Detroit. Η μεγάλη έγνοια των εκδοτών του “Wave” ήταν η διαδικασία συγκρότησης μιας Ομοσπονδίας Ρώσικων Αναρχο-κομμουνιστικών ομάδων στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά.

*Πηγή: Анатолий Дубовик. Μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης.

Ο Monty συνέχισε να μεταφέρει το πνεύμα του Eureka, γράφοντας και μιλώντας για την ιστορία και τη σημασία του. Ήταν διεθνιστής και ήθελε τους εργαζόμενους να γνωρίζουν και να στέκονται αλληλέγγυοι στους αγώνες των εργατών άλλων χωρών. - Ο Monty Miller (1) συμμετείχε στην εξέγερση του Eureka (2) και διηγείται την ιστορία του στο βιβλίο Eureka and Beyond. Τα γραπτά του τα επιμελήθηκε ο Vic Williams.

Eureka and Beyond: Ο Monty Miller λέει την ιστορία του

Ο Monty Miller (1) συμμετείχε στην εξέγερση του Eureka (2) και διηγείται την ιστορία του στο βιβλίο Eureka and Beyond. Τα γραπτά του τα επιμελήθηκε ο Vic Williams.

Ο Monty ήταν ένας μαχητής εργάτης που αγωνιζόταν για τα δικαιώματα των συναδέλφων του.

Γράφει ότι στην εξέγερση του Eureka ο «αγώνας ήταν σιωπηλός και θανατηφόρος, και η σιωπή έσπαζε μόνο από τη βαριά πτώση ενός θανάσιμα πληγωμένου εργάτη ή στρατιώτη».

«Κατά τη διάρκεια του αγώνα, ήρθα στα χέρια με έναν τεράστιο, μυώδη στρατιώτη του 40ού Συντάγματος. Ήταν προφανές ότι θα με νικούσε στο τέλος. Ήταν άριστος χειριστής του όπλου του, ενός τουφεκιού με ξιφολόγχη, που το κουνούσε σαν σε παρωδία, ενώ το μοναδικό μου πλεονέκτημα ήταν το μήκος του κονταριού μου που με εμπόδισε να τραυματιστώ γρήγορα και θανάσιμα».

«… Ένιωσα ότι ήμουν πιο αδύναμος σ’ αυτή την πάλη και ήταν το ένστικτο και όχι η αιτία το πλέον καθοριστικό στην περίσταση. Έχωσα το μυτερό μέρος του κονταριού μου στο πρόσωπο του στρατιώτη, και έτσι τον αντιπάλεψα».

«Με βάση τη μεγαλύτερη δύναμή του σύντομα απέκρουσε την επίθεσή μου, πέφτοντας πάνω μου και καθιστώντας με αναίσθητο για κάποια λεπτά. Όταν συνήλθα συνειδητοποίησα ότι είχα πιαστεί αιχμάλωτος».

Παρά τη συντριπτική ήττα, ο Monty είδε τον αγώνα των χρυσοθήρων/ανθρακωρύχων ως ηθική και συνταγματική νίκη, έχοντας ως αποτέλεσμα τη δικαίωση των αιτημάτων τους, όπως αύξηση μισθού κατά μια λίρα ετησίως, απόκτηση δικαιώματος ψήφου στις εκλογές για συνταγματική κυβέρνηση, ενώ τον δεύτερο χρόνο ήρθε και η εργάσιμη ημέρα των οκτώ ωρών. Οι βάναυσες επιθέσεις εναντίον των ανθρακωρύχων που οδήγησαν στην εξέγερση και τη σφαγή του Eureka, έπεισαν τον Monty ότι οι κυβερνητικές αρχές είναι αδίστακτες, αλλά επιβεβαίωσε επίσης τη συνειδητοποίησή του ότι μόνο με τον ενωμένο αγώνα θα μπορούσαν να ικανοποιηθούν τα δικαιώματα των εργαζομένων.

Το πνεύμα του Eureka συνεχίστηκε «μέσα από τους πρωτοπόρους αγώνες για την ελευθερία, όπου η φλόγα της καρδιάς των αγωνιστών, σαν τη δάδα της ελευθερίας, ρίχνει φως στην απογοήτευσή τους».

Ο ξυλουργός από το Richmond (3)

Ο Monty έφτασε στη Μελβούρνη για να εργαστεί ως ξυλουργός. Ήταν από τους πρώτους συνδικαλιστές και εκπρόσωπος στο Melbourne Trades Hall. (4) Η περίοδος της κρίσης της δεκαετίας του 1880, μετά την ναυτεργατική απεργία «ήταν μια δύσκολη και σκληρή περίοδος για τους εργαζόμενους».

Ως ξυλουργός στο Richmond, ο Monty ξεκίνησε να εργάζεται για να καταπολεμήσει την πείνα των πιο υποβαθμισμένων περιοχών της Μελβούρνης, ειδικά του Richmond. Έργο του ήταν το κέντρο του Relief Movement (Κίνημα Ανακούφισης) που προσέφερε φαγητό και υποστήριξη σε κάθε προάστιο.

Το 1893 μετακόμισε στο Perth και ήταν μέλος της απεργιακής επιτροπής των απεργών οικοδόμων. Για τις δραστηριότητές του σαμπαταρίστηκε και έχασε τη δουλειά του, αλλά κάποιος αλληλέγγυος του πρόσφερε δουλειά. Κατάλαβε από νωρίς τον διχαστικό ρόλο των συντεχνιών και έκανε εκστρατεία για τη δημιουργία βιομηχανικών συνδικάτων.

Ο Monty συνέχισε να μεταφέρει το πνεύμα του Eureka, γράφοντας και μιλώντας για την ιστορία και τη σημασία του. Ήταν διεθνιστής και ήθελε τους εργαζόμενους να γνωρίζουν και να στέκονται αλληλέγγυοι στους αγώνες των εργατών άλλων χωρών. Στις 11 Μάρτη 1902, στο Mechanics Institute Hall του Perth, τίμησε την Κομμούνα του Παρισιού - που την χαρακτήρισε ως την κυβέρνηση του λαού και περιέγραψε πώς λειτούργησε!

Άφησε σημειώσεις για την ομιλία του για τους αγώνες στις ΗΠΑ - όπως για παράδειγμα, στην απεργία των εργατών ξυλείας, που οι Pinkertons πυροβόλησαν στο ψαχνό, πάνω στο πλήθος, σκοτώνοντας έξι εργάτες, την αγανάκτηση που οδήγησε στη διαμαρτυρία του Haymarket, το έγκλημα της κυβέρνησης των ΗΠΑ να απαγχονίσει τους Parsons, Spies και άλλους. Δήλωσε ακόμα ότι οι καπιταλιστές και οι πληρωμένοι μπράβοι τους είναι αδίστακτοι παντού, σε όλο τον κόσμο.

Όταν τα λόγια και το μήνυμα των Industrial Workers of the World (IWW - Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου) ήρθαν στην Αυστραλία, ο Monty τα καλωσόρισε. Οργάνωσε και προήδρευσε του Melbourne Club. Ήταν επίσημος ανταποκριτής από την Δυτική Αυστραλία της «Direct Action», της εφημερίδας των IWW στην Αυστραλία. Όταν ξέσπασε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος έφτιαξαν πανό που έγραφαν: «Πόλεμος; Για ποιο πράγμα;», διακηρύσσοντας ότι ήταν ένας πόλεμος για τα κέρδη των καπιταλιστών των εμπλεκόμενων εθνών. Αν και σε ηλικία πάνω από 80 ετών, ο Monty ήταν ο πιο αποτελεσματικός ομιλητής στο Perth Esplanade παρά τις επιθέσεις αστυνομίας και μπράβων στο βήμα. Οι IWW ήταν η κύρια δύναμη αντιπολεμικής αντίστασης στην επιστράτευση και ο Monty ο κύριος εκφραστής τους.

Λίγο μετά την ήττα του πρώτου δημοψηφίσματος για την επιστράτευση, ο Monty και δέκα άλλοι συνελήφθησαν και κατηγορήθηκαν για συνομωσία με βάση το νόμο War Precautions Act, «για την πρόκληση δυσαρέσκειας μεταξύ της εργατικής τάξης και τη δημιουργία εχθρότητας κατά του βασιλιά» και άλλα. Τρεις από τις κατηγορίες κατέπεσαν. Ο Monty έδωσε ένα λαμπρό παράδειγμα του πώς να χρησιμοποιείται το δικαστήριο ως πλατφόρμα ενάντια στον πόλεμο και την επιστράτευση, ενάντια στην αναίσθητη εκμετάλλευση των εργαζομένων και το σαμποτάζ της ζωής των οικογενειών τους. Ο Monty και άλλοι έξι καταδικάστηκαν σε φυλάκιση δύο ετών.

Διέφυγε όμως και άρχισε αμέσως μια περιοδεία, πηγαίνοντας στο Broken Hill, την Αδελαΐδα, τη Μελβούρνη και στη συνέχεια στο Σίδνεϊ, γνωρίζοντας ότι θα συλληφθεί. Στην εφημερίδα «Truth» του Σεπτέμβρη του 1917 έγραψε ένα άρθρο για την «Αυτοκρατορία της Τρομοκρατίας», σύμφωνα με το οποίο «οι ειρηνικοί πολίτες δεν μπορούν να κάνουν δημόσιες συγκεντρώσεις για να συζητήσουν για τα δικαιώματά τους … οπότε η δικαιοσύνη όταν υπόκειται στους κινδύνους του νόμου … η ελευθερία του Τύπου παραβιάζεται και καταργείται».

Για το ζήτημα της εγγύησης μίλησε σε μια μαζική συγκέντρωση, 150.000 ανθρώπων, στο Domain (45) στο Σίδνεϊ. Κάλεσε ολόκληρη την εργατική τάξη να κηρύξει γενική απεργία. Στο δικαστήριο απειλήθηκε με επιβολή εξάμηνης καταναγκαστικής εργασίας, εάν παρέμενε εκτός δράσης. Αλλά αρνήθηκε να το κάνει και σε ηλικία 85 ετών καταδικάστηκε σε έξι μήνες καταναγκαστική εργασία.

Σημειώσεις:
1. Το πλήρες όνομά του ήταν Montague David Miller. Γεννήθηκε στις 7 Ιούλη 1839 στο Clarendon της Τασμανίας και πέθανε στις 17 Νοέμβρη 1920 στο Perth της Δυτικής Αυστραλίας. Αναρχικός, αντιμιλιταριστής και συνδικαλιστής. Εργάστηκε ως ξυλουργός και ανθρακωρύχος. Ιστορικός του κινήματος της αυστραλιανής εργατικής τάξης.
2. Eureka Stockade. Εξέγερση των χρυσοθήρων στο Ballarat της Βικτώριας στις 3 Δεκέμβρη 1854, ενάντια στις αποικιοκρατικές αρχές. Ίσως η μόνη αυθεντική εργατική εξέγερση στην Αυστραλία. Γιορτάζεται κάθε χρόνο. Το σύμβολό της είναι ο Σταυρός του Νότου που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα από το συνδικαλιστικό κίνημα της Αυστραλίας.
3. Richmond. Εσωτερικό προάστιο της εργατικής τάξης στη Μελβούρνη. Από τη δεκαετία του 1940 και έπειτα ένα από τα κατ’ εξοχήν μεταναστευτικά προάστια της πόλης.
4. Melbourne Trades Hall. Εργατικό Κέντρο Μελβούρνης. Άρχισε να λειτουργεί τον Μάη του 1849 στο κέντρο της πόλης και υφίσταται μέχρι σήμερα.
5. Domain. Πλατεία και χώρος δημόσιων ομιλιών στο Σίδνεϊ. Χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον ως χώρος ανοιχτής προπαγάνδας συνδικάτων, κομμουνιστών και αναρχικών επί δεκαετίες.

*Μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης.

image monty_miller.jpg 0.08 Mb

Η μονογραφία του Λαντάουερ «Η Επανάσταση» [«Die Revolution»] που δημοσιεύτηκε το 1907, γράφτηκε μετά από προτροπή του φίλου του Μάρτιν Μπούμπερ, ο οποίος τη συμπεριέλαβε στη σειρά εκδόσεων του «Η κοινωνία» [«Die Gesellschaft»]. Σ’ αυτήν εμπεριέχεται μια ιστορικο-φιλοσοφική εξέταση της σημασίας των νεωτερικών επαναστάσεων... ... Επίσης, αποτελεί τη μοναδική φιλοσοφία της ιστορίας από ελευθεριακή σκοπιά στον γερμανόφωνο χώρο μέχρι σήμερα.

Αντί εισαγωγής στο έργο του Γκούσταβ Λαντάουερ «Η Επανάσταση»

Siegbert Wolf*

Η μονογραφία του Λαντάουερ «Η Επανάσταση» [«Die Revolution»] που δημοσιεύτηκε το 1907, γράφτηκε μετά από προτροπή του φίλου του Μάρτιν Μπούμπερ, ο οποίος τη συμπεριέλαβε στη σειρά εκδόσεων του «Η κοινωνία» [«Die Gesellschaft»]. Σ’ αυτήν εμπεριέχεται μια ιστορικο-φιλοσοφική εξέταση της σημασίας των νεωτερικών επαναστάσεων. Μ’ αυτόν τον τρόπο έχουμε ένα κείμενο που μπορεί να θεωρηθεί μια θεμελιώδης αναρχική φιλοσοφία της ιστορίας, η οποία είναι απαραίτητη για την ολοκληρωμένη κατανόηση του κοινοτιστικού αναρχισμού του Λαντάουερ. Επίσης, αποτελεί τη μοναδική φιλοσοφία της ιστορίας από ελευθεριακή σκοπιά στον γερμανόφωνο χώρο μέχρι σήμερα.

Για τον Λαντάουερ η επανάσταση δεν αποτελεί ένα μοναδικό γεγονός, αλλά μια. διαδικασία που εκτείνεται στους αιώνες, μια συνεχή δράση. Τονίζει ότι η επανάσταση πρέπει να συσχετίζεται με όλες τις ανθρώπινες κοινωνικές σχέσεις. Σ’ αυτό το σημείο -κι αυτό είναι κεντρικής σημασίας για την αντίληψη της ιστορίας και της επανάστασης στον Λαντάουερ- εισάγει τους όρους «τοπία» και «ουτοπία». Με την έννοια της «τοπίας» ορίζει την κοινωνία σε κατάσταση σχετικής σταθερότητας. Στον αντίποδα βρίσκεται η «ουτοπία», που ανήκει στο πεδίο της υποκειμενικότητας, της κριτικής και της «ανεξαρτησίας του πνεύματος». Κάθε «τοπία» ακολουθείται από μια «ουτοπία» που με τη σειρά της οδηγεί πάλι σε μια «τοπία». Το χρονικό διάστημα μεταξύ δύο «τοπίων» το ονομάζει επανάσταση. Κατά συνέπεια, η ιστορία είναι για τον Λαντάουερ μια ταλάντευση ανάμεσα στην επαναστατική αλλαγή και το status quo.

Η επαναστατική του θεωρία -και αυτό τον κάνει τόσο επίκαιρο για κάθε άνθρωπο που ενδιαφέρεται για ελευθεριακες εναλλακτικές απέναντι στο κράτος, το κεφάλαιο και την οικονομία της αγοράς- εμπεριέχει από τη μια την αντικρατική, αντικοινοβουλευτική και αντιμιλιταριστική θέση και απ’ την άλλη την ιδέα μιας κοινωνικής αναδιοργάνωσης με κατεύθυνση προς εναν ελευθεριακό πολιτισμικό σοσιαλισμό. Για τον Λαντάουερ στην έννοια της επανάστασης εμπεριέχεται αφενός η ανακάλυψη αυτού που υπάρχει και αναπτύσσεται, δηλαδή των αντιστάσεων στη μέχρι τώρα ιστορία και αφετέρου μια ριζική ανανέωση όλων των ανθρώπινων σχέσεων και κοινωνικών δομών.

*

Η μετάφραση έγινε από το γερμανικό πρωτότυπο της πρώτης έκδοσης του 1907 Landauer, Gustav: Die Revolution, Literarische Anstalt Rutten und Loening, Frankfurt/M. 1907 (= Die Gesell-schaft XIII, hrsg. v. Martin Buber) που δημοσιεύτηκε ως 13ος τόμος της σειράς εκδόσεων του Μάρτιν Μπούμπερ Die Gesell-schaft. Sammlung sozialpsychologischer Monographien [Η κοινωνία. Συλλογή μονογραφιών κοινωνικής ψυχολογίας]. Εκτος απο τις υποσημειώσεις του συγγραφέα [Σ.τ.σ.] και του μεταφραστή [Σ.τ.μ.] οι υπόλοιπες (χωρίς ένδειξη) μεταφράστηκαν ή αποδόθηκαν με κάποιες προσθαφαιρέσεις η αλλαγές απο την αμερικανική έκδοση Gustav Landauer: Revolution and Other Writings. A Political Reader, επιμ.-μτφρ. Gabriel Kuhn, Oakland: PM Press, 2010.

*[Σ.τ.μ.] Ο Siegbert Wolf είναι ιστορικός, πολιτειολόγος και επιμελητής της γερμανικής έκδοσης των απάντων του Λαντάουερ από την Edition AV. Το παρόν κείμενο είναι από την περιγραφή της γερμανικής έκδοσης του βιβλίου Gustav Landauer: Die Revolution (Klassiker der Sozialrevolte 9), Miinster: Unrast 2003.

Ένα μικρό άρθρο γραμμένο αρχικά στον γαλλικό Τύπο από τον κινέζο αναρχικό Li Pei-Kan (γνωστό γενικά στις αγγλόφωνες χώρες ως Ba Jin) που εξιστορεί παθιασμένα την ακροδεξιά καμπάνια τρομοκράτησης των αναρχικών, κομμουνιστών, σοσιαλιστών και Κορεατών στην Ιαπωνία, στον απόηχο του μεγάλου σεισμού το 1923 και την επακόλουθη αντίδραση μερικών αναρχικών οι οποίοι αναζήτησαν την εκδίκηση για τις δολοφονίες συντρόφων τους.

Το αναρχικό κίνημα στην Ιαπωνία - Οι μάρτυρες του Τόκιο

Ba Jin

Ένα μικρό άρθρο γραμμένο αρχικά στον γαλλικό Τύπο από τον κινέζο αναρχικό Li Pei-Kan (γνωστό γενικά στις αγγλόφωνες χώρες ως Ba Jin) που εξιστορεί παθιασμένα την ακροδεξιά καμπάνια τρομοκράτησης των αναρχικών, κομμουνιστών, σοσιαλιστών και Κορεατών στην Ιαπωνία, στον απόηχο του μεγάλου σεισμού το 1923 και την επακόλουθη αντίδραση μερικών αναρχικών οι οποίοι αναζήτησαν την εκδίκηση για τις δολοφονίες συντρόφων τους.

Στις 20 Φεβρουαρίου του 1928, ο Ιάπωνας σύντροφος Wada Kyutaro πεθαίνει στις φυλακές της Akita, της πιο παγωμένης περιοχής στην βόρεια Ιαπωνία. Τα νέα του θανάτου του ήταν ένα σκληρό χτύπημα για μένα. Για πολύ καιρό έγραφα άρθρα στον κινεζικό Τύπο σχετικά με τα γεγονότα που οδήγησαν στην καταδίκη του Wada και στον μαρτυρικό θάνατο του Furuta Daijiro. Ο Wada είναι ένα καινούριο όνομα για την Ευρώπη, αλλά στις καρδιές των γιαπωνέζων εργατών η θύμησή του θα διαρκέσει για πολύ καιρό, το ίδιο και με τον Furuta και πολλούς άλλους μάρτυρες, για τους οποίους θα πούμε ότι, λόγω των αναμνήσεων της ζωής που αφήσανε πίσω τους, δεν έχουν πεθάνει. Η ζωή τους, οι αγώνες τους, ο μαρτυρικός τους θάνατος, απεικονίζουν μια τραγωδία που μόνο η πένα του Σαίξπηρ θα μπορούσε να αποδώσει την αξιοπρέπεια που της αξίζει. Αναλαμβάνω μια σύντομη σύνοψη γι'αυτή την υπόθεση, την γράφω με αίμα και δάκρυα, έτσι ώστε οι Ευρωπαίοι να γνωρίσουν ότι στις χώρες της μυστήριας Ανατολής, υπήρχαν και ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που πέθαναν και πεθαίνουν για το θρίαμβο της Αναρχίας.

Η Σφαγή

Την 1 Σεπτεμβρίου του 1923 η Ιαπωνία χτυπήθηκε από τρομερούς σεισμούς. Ταυτόχρονα στο Τόκυο ξέσπασε μεγάλη φωτιά σε όλη την πόλη. Το σοκ από την κακοτυχία που τραυμάτισε σοβαρά τη χώρα έδωσε στην κυβέρνηση την ιδέα να την χρησιμοποιήσει ως πρόσχημα για να τσακίσει τα ανατρεπτικά κινήματα, από την κορεάτικη αντιπολίτευση μέχρι και τους αναρχικούς. Μετά την φριχτή καταστροφή, ανάμεσα στους επιζήσαντες πρόσφυγες διαδόθηκαν φήμες από την φοβισμένη αστική τάξη που έλεγαν ότι “οι σοσιαλιστές και οι κορεάτες βάζουνε βόμβες”, “καίνε σπίτια”, “ρίχνουνε δηλητήριο στα πηγάδια και στα τρόφιμα”. Αυτές οι φήμες πέσανε σε γόνιμο έδαφος: η ανάστατη αστική τάξη έλαβε αμυντικά μέτρα στις γειτονιές της: κοινοβουλευτικές οργανώσεις όπως η “Νέα Κοινωνία” και ο “Σύλλογος Παλαίμαχων Στρατιωτών” κινητοποιήθηκαν γρήγορα. Όλα τα μέλη αυτών των στρατιωτικών μονάδων λευκής φρουράς εξοπλίστηκαν με μακριά σπαθιά, πιστόλια και λόγχες από μπαμπού. Ο στόχος τους ήταν οι κορεάτες, οι σοσιαλιστές και οι ελευθεριακοί.

Η πρώτη νίκη των στρατιωτικών ορδών ήταν η καταστροφή πολλών σπιτιών των επαναστατών, οι συλλήψεις πολλών συντρόφων καθώς και οι βασανισμοί που ακολούθησαν.

Στις 3 Σεπτεμβρίου, ο σύντροφος Hirasana, 37 χρονών, γραμματέας του συλλόγου των εργατών, “Yun Rodo Kumial”, συνελήφθει μαζί με άλλους 10 συντρόφους. Μεταφέρθηκαν κρυφά στο αστυνομικό τμήμα του Kameido όπου και δολοφονήθηκαν με ξιφολόγχες. Τα σώματά τους κάηκαν μαζί με αυτά των δεκάδων δολοφονημένων κορεατών. Οι σύντροφοί μας πέθαναν φωνάζοντας “Ζήτω το Προλεταριάτο!”. Σε κάθε αστυνομικό τμήμα οι σύντροφοί μας δέχτηκαν βίαιη μεταχείριση και κατέληξαν τραυματισμένοι. Η αστυνομία χρησιμοποίησε συχνά τα σώματα των θυμάτων σαν αντικείμενα τα οποία πετούσε στους άλλους φυλακισμένους, ή τους βάραγε μέχρι να χάσουν τις αισθήσεις τους. Αρκετοί βίωσαν τον συγκεκριμένο βασανισμό ξανά και ξανά. Έτσι, [τον R. Takeshi?] τον βύθισαν σε βόθρο, με τα χέρια δεμένα πίσω στην πλάτη, προτού τον φυλακίσουν.

Στις 16 Σεπτεμβρίου, ο σύντροφος Osugi Sakae, 32 χρονών, εκδότης της μηνιαίας αναρχικής εφημερίδας Rodo Undo, η σύντροφός του Ito Noe, 29 χρονών, γνωστή φυσιογνωμία στο ιαπωνικό αναρχικό κίνημα, καθώς και ο Tachibana Munekazu, ένα εφτάχρονο αγόρι, ανιψιός του Osugi, μεταφέρθηκαν με αυτοκίνητο στα κεντρικά κτίρια των ειδικών ομάδων της αστυνομίας και στραγγαλίστηκαν από τον αρχηγό της αστυνομίας Amakasu Masahiko, τον υφιστάμενό του Mori και από δύο δεκανείς: τον Kamoshida και τον Houda. Γύμνωσαν τα πτώματα και τα πέταξαν σε ένα πηγάδι, ενώ έκαψαν τα σχοινιά με τα οποία έπνιξαν τα θύματα ώστε να εξαφανίσουν όλα τα στοιχεία. Στις 20 Σεπτεμβρίου ωστόσο το έγκλημα ανακαλύφθηκε και ο Amakasu τελικά συνελήφθη, οι άλλοι αστυνομικοί αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς καμία κατηγορία ενώ ήταν πασιφανές ότι συμμετείχαν στο μακελειό, και η κυβέρνηση δεν είπε ποτέ στον κόσμο το λόγο για τον οποίο ελευθερώθηκαν. Η δολοφονία του Osugi φυσικά ξεσήκωσε λαική αγανάκτηση ενάντια στην κυβέρνηση, αλλά αυτή η αγανάκτηση ήταν ανίκανη να βάλει ένα τέλος στην γενική σφαγή των Κορεατών και σοσιαλιστών. Μεγάλος αριθμός συντρόφων μας πέθαναν μαζί με τον Osugi και αρκετές χιλιάδες Κορεατών - ούτε καν οι Κινέζοι δεν
αποτέλεσαν εξαίρεση.

Μετά την Σφαγή

Η κυρίαρχη τάξη είχε από καιρό προετοιμαστεί για την σφαγή στο Τόκιο. Ο Wada εξέφρασε την αλήθεια στο άρθρο του στην Rodo Undo, τρεις μήνες μετά το θάνατο του Osugi: “Οι αρχές προσπαθούν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι η δολοφονία του Osugi θα πρέπει να αποδοθεί στην προσωπική πρωτοβουλία του διοικητή της αστυνομίας, Amakasu, και των συνεργατών του. Αυτό είναι είναι χυδαίο ψέμα. Η αλήθεια είναι ότι όλοι γνώριζαν πως οι στρατιωτικοί για αρκετά χρόνια έτρεφαν την επιθυμία να αρπάξουν την πρώτη βολική ευκαιρία για να κόψουν τον λαιμό όλων των επαναστατών, και ότι την ίδια χρονική περίοδο οι ηγέτες του στρατού, στις εκθέσεις του στρατού, προκήρυσσαν ότι: 'το κράτος προσδοκά να κηρύξει πόλεμο στους σοσιαλιστές στο άμεσο μέλλον'...Βασιζόμενοι στα προηγούμενα γεγονότα μπορούμε να συμπεράνουμε με ισχυρή βεβαιότητα ότι οι μαζικές δολοφονίες δεν έγιναν από προσωπική πρωτοβουλία κάποιων ατόμων, αλλά ήταν έργο της κυβέρνησης που υπέκυψε στην επίμονη πίεση του στρατού. Κατά την διάρκεια της δίκης, ο Amakasu, ο δολοφόνος του Osugi, φάνηκε να περιφρονείται από την αστική τάξη. Αργότερα επιδίωξαν να τον απεικονίσουν ως έναν ένθερμο πατριώτη με μια φλογερή ιδιοσυγκρασία.”

O Amakasu ομολόγησε με υπεροψία τις δολοφονίες στο όνομα του ειλικρινή πατριωτισμού, ωθούμενος από τις προσωπικές του πεποιθήσεις, κάτι για το οποίο κανείς δεν πίστεψε. Όλη η δίκη ήταν μια φάρσα. Ο Amakasu καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκισης, αλλά στις 27 Ιανουαρίου της επόμενης χρονιάς η ποινή του έπεσε στα 3 χρόνια. Αφέθηκε κρυφά ελεύθερος πριν ακόμα συμπληρώσει ένα χρόνο από την ποινή του. Άλλο ένα παράδειγμα της θλιβερής αστικής δικαιοσύνης. Αλλά αυτό δεν μπορούσε να υποφερθεί με την σιωπή. Σε όλη αυτή την περίοδο εμφανίστηκαν εκδικητές: φίλοι που ήταν προετοιμασμένοι να ζητήσουν πίσω το αίμα του χαμένο συντρόφου τους, να απορρίψουν την “δικαιοσύνη” και να ξεσηκώσουν τους ανθρώπους: τους αναρχικούς.

Οι εκδικητές

Ανάμεσα στους φίλους και τους συντρόφους του Osugi υπήρξαν ο Wada, Furuta, Muraki, Kurachi και ο Aratani, οι οποίοι αποφάσισαν να αναλάβουν την εκδίκηση για την δολοφονία του Osugi σκοτώνοντας τον στρατηγό Fukuda, ο οποίος ήταν ο διοικητής των στρατευμάτων που επιτέθηκαν στις σοσιαλιστικές ομάδες, καθώς και αυτών που ανέλαβαν την σφαγή των Κινέζων στην Jinan. Σχεδίασαν την επίθεση σε ένα μικρό προάστιο του Τόκιο, σε ένα σπίτι, και έθεσαν ως ημερομηνία επίθεσης την 16η Σεπτεμβρίου, πρώτη επέτειο από τη δολοφονία του Osugi και της οικογένειας του. Ο Kurachi πήρε το δυναμίτη και ο Aratani κατασκεύασε την βόμβα.

Θα περιγράψω εν συντομία την ζωή αυτών τον 5 συντρόφων: Ο Furuta υπήρξε ένας γενναίος μαχητής του ιδανικού της αναρχίας και ήταν μόλις 25 χρονών. Για αρκετά χρόνια υπήρξε ο εκδότης της αναρχικής εφημερίδας Ο Αγρότης (The Peasant). Μαζί με άλλους συντρόφους ίδρυσε, στην μεγάλη βιομηχανική πόλη της Osaka, την ομάδα “Guillotine”. Ένα χρόνο πριν την σύλληψή του είχε σχεδιάσει, μαζί με τον σύντροφο Nakahama και άλλα μέλη της ομάδας, να καταστρέψουν μια τράπεζα στην Osaka. Στην επίθεση ο τραπεζίτης σκοτώθηκε. Ο Nakahama και ο Uchida, οι αδερφοί Kamisaki και μερικά άλλα άτομα συνελήφθησαν και κρατήθηκαν στις φυλακές της Osaka. Ο Furuta προερχόταν από μια πλούσια οικογένεια. Ενώ ο Wada μεγάλωσε στην φτώχεια. Από μικρή ηλικία έπρεπε να δουλεύει για την επιβίωση του. Υπήρξε μεταλλευτής και δούλεψε επίσης αρκετές φορές στους σιδηρόδρομους. Αυτοδίδακτος, υπήρξε σοσιαλιστής από τα 16 του χρόνια. Σύντομα μετά απ' αυτό ανακάλυψε το πεδίο μάχης του στον αναρχισμό. Ήταν εκπληκτικό υπόδειγμα αγωνιστή, εμπνευσμένος από έναν μοναδικό ενθουσιασμό. Εργάστηκε δίπλα στον Osugi και στους υπόλοιπους για την μεγάλη υπόθεση της απελευθέρωσης των εκμεταλλευομένων. Ήταν αφοσιωμένος στο διάβασμα και έγραψε πολλά ποιήματα.

Ο Muraki ήταν ένας βετεράνος αναρχικός και ο πιο στενός φίλος του Osugi. Ήταν φιλικός και ευγενικός. Υπέφερε καιρό από μια διαταραχή στον πνεύμονα. Ο Kurachi, όπως και ο Wada, ήταν γιος φτωχής οικογένειας. Επιδέξιος στην υφαντουργία, ίδρυσε την συνδικαλιστική οργάνωση στο εργοστάσιο που εργαζόταν. O Aratani επίσης γεννήθηκε στην φτώχεια. Υπήρξε μεταλλουργός από μικρό παιδί και ποτέ δεν πήγε στο σχολείο. Οι εμπειρίες της ζωής τον οδήγησαν στον αναρχισμό, καθώς είδε ότι ήταν ο μοναδικός τρόπος για την κατάργηση της αδικίας και της ανομίας στη σύγχρονη κοινωνία, της οποίας υπήρξε θύμα όπως και πολλοί άλλοι.

Η απόπειρα δολοφονίας του Fukuda

Η μέρα της κρίσης έφτασε τελικά, παρόλο που δεν ήταν η 16η Σεπτεμβρίου άλλα η πρώτη του ίδιου μήνα, το 1924. Την πρώτη του Σεπτέμβρη επρόκειτο να διεξαχθεί μια τελετή σε προάστιο του Τόκιο, για να τιμήσουν το μεγάλο σεισμό, και ο στρατηγός Fukuda ήταν προγραμματισμένο να απευθύνει πρώτος το λόγο στο κοινό. Στις 6μ.μ το αυτοκίνητο του στρατηγού έφτασε στο χώρο της τελετής, ο Fukuda βγήκε από το αυτοκίνητο και προχώρησε με τα πόδια προς το χολ της σύσκεψης. Ένας άνδρας τον ακολούθησε και τον πυροβόλησε με μια σφαίρα από περίστροφο, τραυματίζοντάς τον ελαφρά. Προσπάθησε να πυροβολήσει ξανά αλλά δεν είχε αρκετό χρόνο καθώς τον γράπωσαν οι σωματοφύλακες του Fukuda. Ο άνδρας αυτός ηταν ο Wada. Τον μετέφεραν στο αστυνομικό τμήμα όπου και δήλωσε ότι έδρασε με δική του πρωτοβουλία, καθώς ήταν πεπεισμένος ότι ο Amakasu δολοφόνησε τον Osugi κάτω από τις διαταγές του Fukuda, έτσι αποφάσισε να τον σκοτώσει για να εκδικηθεί για τον σύντροφό του.

Μετά την σύλληψή του η αστυνομία εισέβαλε στα σπίτια πολλών συντρόφων και τους υπέβαλλε σε χρονικά μεγάλες ανακρίσεις. Πέντε μέρες αργότερα το σπίτι του Fukuda καταστράφηκε από βόμβα, αλλά ο ίδιος δεν βρισκόταν στο σπίτι. Ο Furuta και οι σύντροφοί του έβαλαν και άλλες βόμβες, αλλά δυστυχώς χωρίς καμία επιπλέον επιτυχία.

Η σύλληψη των εκδικητών

Την νύχτα της 13ης Σεπτεμβρίου η αστυνομία συλλαμβάνει στα σπίτια τους, τα οποία είχαν περικυκλωθεί από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις, τον Furuta και τον Muraki. Στο σπίτι του Furuta ένας αστυνομικός χτύπησε την πόρτα λέγοντας ότι έχει ένα τηλεγράφημα να παραδώσει. Ο Furuta άνοιξε την πόρτα και ο αστυνομικός τον άρπαξε και εισέβαλε στο σπίτι του. Ο Muraki, από την μεριά του, προσπάθησε να βάλει φωτιά στο σπίτι του, αλλά δεν είχε αρκετό χρόνο γι’ αυτό. Ο Kurachi και ο Maratani είχαν πάει με βόμβες στην φυλακή για να απελευθερώσουν τον σύντροφό τους Tetsu και του υπόλοιπους. Η αστυνομία ωστόσο, που είχε ακούσει φήμες σχετικά με το σχέδιο τους, κατάφερε να τους συλλάβει πριν το εκτελέσουν.

Η δίκη: μια φάρσα

Η δίκη διήρκεσε λίγες μέρες, από τις 21 έως 23 Ιουλίου, και τις 15 Αυγούστου. Ο Muraki ήταν τότε ήδη νεκρός. Η άμεση αιτία για τον θάνατό του ήταν η φυματίωση, αλλά οι τρομακτικές συνθήκες στην φυλακή είχαν επιταχύνει την πρόοδο της ασθένειας. Υπήρξε ένας άνθρωπος, που παρόλο την σοβαρή ασθένειά του, πολέμησε με αποφασιστικότητα για την αναρχία. Την τρίτη μέρα της δίκης ο δημόσιος κατήγορος ζητά την θανατική ποινή για τον Furuta, τον Wada και Kurachi, και δέκα χρόνια φυλάκιση για τον Aratani. Σε κάποιο σημείο της δίκης, και ενώ αυτή εξελισσόταν, ο Furuta φώναξε “ Αυτή η δίκη είναι μια φάρσα!”. Και είχε δίκιο. Ήμουν το ίδιο πεπεισμένος ότι ήταν φάρσα. Το χειρότερο πράγμα με αυτό είναι ότι μόνο αυτοί που το ζούνε μπορούνε να το καταλάβουνε.

Η καταδίκη

Όπως οι μάρτυρες του Σικάγου, οι Ασιάτες σύντροφοί μας κρίθηκαν ένοχοι μετά από μια γελοία φάρσα ολίγων ημερών στο δικαστήριο. Η τωρινή κυβέρνηση της Ιαπωνίας είναι παντοδύναμη: δολοφονεί του αγωνιστές μας τον έναν μετά τον άλλον. Η δικαιοσύνη; Ένα αστείο. Η ανθρωπιά; Δεν υπάρχει. Οι νόμοι εξελίσσονται και ελέγχονται από τους εξουσιαστές: είναι το όργανο που χρησιμοποιούν για να δολοφονήσουν τους στρατιώτες της ελευθερίας. Οι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν στις 10 Σεπτεμβρίου. Ο Furuta, ο οποίος κατασκεύασε τις βόμβες και σκότωσε έναν τραπεζίτη στην Osaka, καταδικάστηκε σε θάνατο. Ο Wada, ο οποίος προσπάθησε να σκοτώσει τον στρατηγό Fukuda, καταδικάστηκε σε ισόβια φυλάκιση. Ο Kurachi, ο οποίος είχε εφοδιαστεί με δυναμίτη από τα ορυχεία, για να το παραδώσει στον Furuta, καταδικάστηκε σε 12 χρόνια φυλάκιση.

Ο Aratani, ο οποίος είχε βοηθήσει στην παράδοση των εκρηκτικών, καταδικάστηκε σε 5 χρόνια φυλάκισης. Την ημέρα της καταδίκης, με το πρόσχημα ότι το προεδρείο του δικαστηρίου είχε λάβει ανώνυμες απειλές, διάφοροι σύντροφοι συνελήφθησαν.

Θέλω να πεθάνω

Με το άκουσμα της δικαστικής ποινής ο Furuta και Wada δήλωσαν ότι δεν θα κάνουν έφεση. Ο Wada είπε: “Θέλω να πεθάνω – Δεν θέλω να προκαλέσω οίκτο ή να ζητήσω ελαφρύτερη ποινή. Νιώθω μόνο φοβερή θλίψη το να μην μοιραστώ την ίδια μοίρα με τον Furuta”. Σκεφτόταν, χωρίς αμφιβολία, τα λόγια που είπε ο μάρτυρας από το Σικάγο, Neebe, προς τους δικαστές του: “Θεωρώ ότι είναι πιο έντιμο να πεθαίνεις ξαφνικά από το να αργοπεθαίνεις βασανιζόμενος”. Στις 4 Αυγούστου ο Wada έγραψε την τελευταία του δήλωση καθώς και επιθυμία, στην οποία έλεγε: “Αν καταδικαστώ σε θάνατο και εκτελεστώ, σκορπίστε τις στάχτες μου ως λίπασμα σε ένα παρτέρι, και για νεκρώσιμη τελετή πηγαίνετε για πικνίκ.” Στις 14 Σεπτεμβρίου ο Furuta έγραψε στους συντρόφους του τα παρακάτω: “Ο δικηγόρος Fuse Tatsuji με έχει ενημερώσει ότι δεν αποδοκιμάζετε την στάση μας, επειδή συμφωνείτε με την απόφασή μας να μην κάνουμε έφεση για τις ποινές. Αυτό μας έδωσε χαρά και γι'αυτό σας είμαστε για πάντα ευγνώμονες.”

Στις 20 Σεπτεμβρίου, ο Wada μεταφέρθηκε στις φυλακές της Akita για να εκτελέσει την ισόβια ποινή του. Οι σύντροφοι Furukana και Ikeda καταδικάστηκαν σε 6 μήνες φυλάκιση για απειλές ενάντια στο δικαστικό προεδρείο και τον στρατηγό Fukuda. Ο Furuta είχε σταθερά δίκιο έως το τέλος.Πέθανε στις 15 Οκτωβρίου στο ικρίωμα του Ichagya. Εκείνο το απόγευμα ο αδερφός του και κάποιοι σύντροφοί του πήγαν να πάρουν πίσω το σώμα του Furuta.

Ένας απ' αυτούς έγραψε: “Επικρατούσε σκοτάδι όταν μπήκαμε στα κτίρια των φυλακών. Ο φύλακας προχώρησε μπροστά από μας με ένα φανάρι στο χέρι και εμείς τον ακολουθήσαμε για πολύ ώρα κατά μήκος του παλιού τοίχους. Στο επισκεπτήριο συναντήσαμε τον δικό μας Furuta, χαμογελαστό, αλλά το σώμα του ήταν παγωμένο. Μπορούσαμε να διακρίνουμε στο λαιμό του σημάδι από το σχοινί. Λίγο αργότερα φέραμε μέσα το φέρετρο. Όπως βάζαμε το δύσκαμπτο πτώμα του στο φέρετρο, το κεφάλι του κρέμασε. Έμοιαζε λες και κοιμόταν. Σε συμφωνία με την επιθυμία του πατέρα του, μεταφέραμε το φέρετρό του στο μέρος που αγάπησε πιο πολύ στη ζωή του: στο προάστιο Lasugawa (Tokyo), στo σπίτι του δικηγόρου Fuse Tatsuji.” Στις 10μ.μ σύντροφοι μαζεύτηκαν γύρω από το φέρετρό του και διάβασαν το τελευταίο του γράμμα: “Αγαπημένοι σύντροφοι! Θα πεθάνω. Σας εύχομαι υγεία και δύναμη. 15 Οκτωβρίου, 8:25μ.μ. Furuta Daijiro.” Έγραψε αυτές τις λέξεις 5 λεπτά πριν πεθάνει. Ανέβηκε στο ικρίωμα κρατώντας στο ένα χέρι την φωτογραφία του σκύλου και της γάτας του και στο άλλο ένα φύλλο δέντρου, το οποίο του στάλθηκε από το μεγαλύτερο αδερφό του. Ακόμα και στο φέρετρό του η καρδιά του ανήκε στους ζωντανούς και στα πράγματα που αγάπησε περισσότερο.

Ένας γαλήνιος θάνατος

Ο Furuta περίμενε να πεθάνει στην φυλακή της Ichigaya. “Όλα φτάνουν σ' ένα τέλος. Η συνείδησή μου δεν με ενοχλεί. Είμαι σε ηρεμία.” είπε, μιμούμενος τα λόγια του Fageshi [;], του γνωστού Ιάπωνα σοσιαλιστή συγγραφέα, στενού φίλου του Furuta: “Σε αυτές τις συνθήκες, παρόλο τον πόνο και την οργή, μπορώ υπομονετικά και ήρεμα να περιμένω το τσίμπημα του θανάτου.” Με αυτό τον τρόπο πέθανε ένας αναρχικός.

Ο θάνατος του Tetsu

Στις 6 Μαρτίου του 1926 η δίκη της ομάδας από την Osaka, “Guillotine” , έφτασε στο τέλος της. Ο Tetsu Nakahama καταδικάστηκε σε θάνατο. Ο Momishi και ο Kanaka σε ισόβια κάθειρξη. Ο Uchida και άλλοι 3 σύντροφοι σε 15 χρόνια φυλάκιση. Ο Zamako σε 8 χρόνια και ο Ito με τον Ueno σε 3 χρόνια. Η εκτέλεση του ποιητή Nakahama στην αγχόνη, έγινε μυστικά στις 15 Απριλίου στην φυλακή της Osaka. Τα έργα του, ωστόσο, το “Μαύρο Ψωμί” και το καταπληκτικό ποίημα “Θρήνος για τον αργοπορημένο μου σύντροφο Furuta”, το οποίο με συγκίνησε μέχρι δακρύων, και τα άλλα του ποιήματα δεν μπορούν να συγκριθούν με το βιβλίο του Wada: Από την Φυλακή.

Η υπόθεση του Boku

Πριν από τον μαρτυρικό θάνατο του Tetsu, οι σύντροφοι Boku Retsu (γνωστός ως Pak Yol – Σημείωση από την ισπανική έκδοση) και η Fumi Kaneko είχαν καταδικαστεί σε θάνατο. Η λεγόμενη “Υπόθεση Boku” περιλαμβάνει τα παρακάτω: πριν κάμποσο καιρό, συνελήφθησαν κάποιοι γενναίοι αναρχικοί από την Κορέα – ο Boku Retsu, ο Kiu Shau-Kan και άλλοι, μαζί με την γιαπωνέζα συντρόφισσα Fumi Kaneko - με την κατηγορία της συνωμοσίας ενάντια στην ζωή του αυτοκράτορα. Η υπόθεση θα μπορούσε επίσης να ονομαστεί ως “Η Κορεάτικη Συνωμοσία”.

Οι εντολές εκδόθηκαν από την κυβέρνηση που έψαχνε μια αφορμή για να προκαλέσει τις εξαγριωμένες συμμορίες, τους στρατιώτες και την αστυνομία, να τρομοκρατήσουν με τον χειρότερο δυνατό τρόπο που μπορεί να φανταστεί κάποιος τους χιλιάδες Κορεάτες, Κινέζους και επαναστάτες. Η προπαγάνδα και η προβοκάτσια στην γενοκτονία ήταν δουλειά υψηλών στην ιεραρχία προσώπων της κυβέρνησης και του στρατού, κατά την διάρκεια του μεγάλου σεισμού. “ Φυλαχτείτε” έλεγαν, “οι Κορεάτες, οι επαναστάτες και οι Κινέζοι πρόκειται να μας επιτεθούν. Άνδρες: οπλιστείτε! Γυναίκες και παιδιά: τραπείτε σε φυγή!” Στις 25 Μαρτίου του 1926 ο Boku και η σύντροφος του Kaneko καταδικάστηκαν σε θάνατο επειδή “συνωμότησαν να δολοφονήσουν τον Πρίγκηπα”. Η κατηγορία ήταν χωρίς καμία αμφιβολία εσφαλμένη. Η στάση και τον δύο πριν το δικαστήριο χαρακτηρίστηκε από αυτοέλεγχο και ηρεμία. Όταν τον ρώτησαν να πει το όνομα του, ο Boku αποκρίθηκε: “Δεν έχω όνομα!”. Στην ερώτηση για το που γεννήθηκε απάντησε: “Στον κόσμο!” Ενώ όταν ρωτήθηκε από που κατάγεται η οικογένεια του απάντησε: “Από τους προλεταρίους!” Γνώριζαν ότι θα καταδικαστούν σε θάνατο' και όταν τους διάβασαν την απόφαση, χαμογέλασαν και φίλησαν ο ένας τον άλλον. “Ζήτω η Αναρχία!”, φώναξε η Kaneko. Το ακροατήριο ήταν βαθιά συγκινημένο. Δάκρυα κύλισαν από πολλά μάτια.

Η κυβέρνηση δεν τόλμησε να τους εκτελέσει και η ποινή τους μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη. Τα νέα αυτά τα έλαβαν ως προσβολή. Στις 23 Ιουλίου, με την χαραυγή, η Fumi Kaneko αυτοκτόνησε στο κελί της, αφήνοντας το γραπτό της “Σκέψεις από την Φυλακή”. Ο σύντροφος Kiu Shau-Kan καταδικάστηκε σε 3 χρόνια φυλάκιση.

Και εδώ ας γράψω τον σύντομο επίλογο μου. Τα δάκρυα μου έχουν στεγνώσει. Η οργή και η θλίψη είναι ριζωμένες βαθιά στην καρδιά μου, και αν ακόμα είμαι νέος και άπειρος στον αγώνα, η συνείδησή μου μου λέει να ελπίζω σε ένα καλύτερο μέλλον. Πιστεύω ακλόνητα πως όσο υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν πως να πεθαίνουν για το ιδανικό της Αναρχίας, η Αναρχία θα αποτελεί την ζωντανή ελπίδα της Ανθρωπότητας. Οι Ιάπωνες σύντροφοί μας έχουν δίκιο όταν λένε: “Πολλοί σύντροφοι και συντρόφισσες έχουν πέσει στον αγώνα. Θα προχωρήσουμε πάνω από τα σώματά τους, μέχρι τη νίκη! Εμπρός!

*Li Pei-Kan (a/k/a Li Yaotang, a/k/a Ba Jin – Σημειώσεις του Μεταφραστή). Μεταφράστηκε τον Ιούλη του 2013 από την ισπανική μετάφραση του Jose Antonio Gutierrez D. (Απρίλιος 2011), “El movimiento anarquista en Japon: Los martires de Tokio” http://anarkismo.net/article/19366 [Κάποια από τα Ιαπωνικά ονόματα που εμφανίζονται στην Ισπανική μετάφραση έχουν αλλάξει έτσι ώστε να ταιριάξουν με την κοινή αγγλική προφορά, ενώ οι ταυτότητες των προσώπων με ερωτηματικό μπορούν να εξακριβωθούν και να τεκμηριωθούν μέσα από μια πρόχειρη αναζήτηση στο διαδίκτυο – Σημείωση του Άγγλου μεταφραστή.] Πηγή μετάφρασης: http://libcom.org/history/anarchist-movement-japan-martyrs-tokyo-li-pei- kan-aka-li-yaotang-aka-ba-jin

Athens Indymedia Translations Team
29 Ιουλίου 2013

image baibunsha_september_1922.jpg 0.02 Mb

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch




Warning: in_array() expects parameter 2 to be array, null given in /var/www/html/anark_oscailt/objects/indyruntime/sitefiltereddisplay.inc on line 208

Review

Tue 15 Jun, 13:28

browse text browse image

isakov_pavel_fedorovich.jpg imageI.P. Fedorovich: Kοντά στην “Πλα ... May 29 20:23 by Dmitrin (trans. and edit.) 0 comments

makhnovchina.jpg imageΑναρχικοί στο στa... May 28 19:00 by Dmitri (trans., edit.) 0 comments

miller_monty.jpg imageEureka and Beyond May 19 21:11 by Dimitri (tr. and edit.) 0 comments

ladauer.png imageΓκούσταβ Λαντάου... May 17 21:54 by Dmitri 2 comments

japanese_anarchists.jpg imageΟι μάρτυρες του Τ ... May 10 21:32 by Ba Jin 0 comments

minutes.jpg imageMovie Review: ‘Six Minutes to Midnight’ (2020) May 06 16:26 by LAMA 0 comments

distant.jpg imageMovie Review: ‘TWO DISTANT STRANGERS’ (2020) Apr 26 13:51 by LAMA 0 comments

image.jpg imageDialogues with David Graeber: Anarchy--In a Manner of Speaking Apr 23 08:39 by Wayne Price 0 comments

salvador.jpg imageBook Review: ‘Salvador Puig Antich’ Mar 28 12:25 by LAMA 0 comments

6298b46e1b175fe9d2ce6c35214a812a42castebook.rsquare.jpg imageCaste, Race, Class--A Review of Isabel Wilkerson’s Caste: The Origins of Our Discontents Mar 16 05:26 by Wayne Price 0 comments

berlin_alone.jpg imageMovie Review: 'Alone in Berlin' (2016) Feb 18 15:40 by LAMA 0 comments

united_kingdom.jpg imageMovie Review: ‘A United Kingdom’ (2016) Jan 14 18:27 by LAMA 0 comments

fascists_among_us.jpg imageBook Review: 'Fascists Among Us' Dec 23 16:55 by LAMA 0 comments

max_stirner1200x900cropped.jpg imageSelf and Others: Max Stirner and Revolutionary Anarchism Dec 15 14:13 by Wayne Price 0 comments

disorder_ak_press_2.jpg imageBook Review: DISORDER Nov 15 17:44 by LAMA 0 comments

unflattering.jpg imageBook Review: Unflattering Photos of Fascists Oct 01 13:28 by LAMA 0 comments

daf_ag9e8zk.jpg imageΑναρχισμός στην \... Sep 25 21:47 by Dmitri (translation) 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_carlo_cafiero.jpg imageCarlo Cafiero Sep 04 20:20 by Dmitri (republishing) 0 comments

deciding.jpg imageBook Review: 'Deciding For Ourselves' Aug 25 21:22 by LAMA 0 comments

vasily_kolyada.jpg imageΟ Λευκορώσος ανα`... Aug 21 21:14 by Yuri Glushakovi 0 comments

christie.png imageStuart Christie 1946-2020 Aug 17 19:42 by John Patten* 0 comments

ramus_01.jpg imagePierre Ramus, θεωρητικός το ... Aug 14 19:29 by Dmitri (trns and ed) 0 comments

cnt_paris.jpg imageCNT και απελευθέρωσ&... Aug 09 22:14 by Dmitri (tr/ed) 0 comments

too_much_and_never_enough_front_cover_2020_first_edition.jpg imageMary Trump on the Political Psychopathology of President Donald Aug 01 02:46 by Wayne Price 2 comments

2020_6_20__covera__733x1024.jpg imageΗ τομή της αναπαρ ... Jul 28 22:05 by Φάμπρικα Υφανέτ 0 comments

maximoff_frontcover_copy.jpg imageΗ γκιλοτίνα επί τ ... May 22 20:07 by Dmitri (ed.) 0 comments

81dixpz9el.jpg imageOur Morals and Theirs May 15 08:36 by Wayne Price 0 comments

79089562_2609305832457587_3033974252333170688_o.jpg imageΗ αναρχική Nora Giavedoni Feb 26 20:01 by Dmitri (translation) 0 comments

dynamite_girl.jpg imageGabriella Antolini: "Το κορίτσι δυ&... Jan 28 16:44 by Dmitri (trans.) 0 comments

82550238_2636711606433528_246902396943335424_n.jpg imageWashington Queiro ή “Mingo" Jan 27 18:57 by Dmitri 0 comments

more >>
© 2005-2021 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]