user preferences

Για τη Σφαγή του Λάντλοου

category Βόρεια Αμερική / Μεξικό | Ιστορία (γενική) | Γνώμη / Ανάλυση author Thursday April 28, 2022 21:36author by Αργύρης Αργυριάδης Report this post to the editors

Όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν για το τέλος της ιστορίας, το τέλος της εργασίας και άλλα ιδεολογήματα περί του τέλους του κόσμου και των κεκτημένων μας, ας δώσουμε εμείς, ως εργαζόμενοι, την απάντηση βάζοντας τέλος στον κόσμο τους: Αυτόν της ανασφάλειας, της πείνας, της καταστολής, του ρατσισμού, της ομοφοβίας, της ξενοφοβίας, της γυναικοκτονίας και του φασισμού. Τα λόγια του Joe Hill παραμένουν διαχρονικά: «Μην θρηνείτε – Οργανωθείτε!» Αυτό κατά την γνώμη μου είναι η μεγάλη παρακαταθήκη των εργατικών αγώνων μέχρι την τελική νίκη.
ludl2.jpg

Σύντομο κείμενο για τη Σφαγή του Λάντλοου και δυο κατατοπιστικά ντοκιμαντέρ που πρέπει να παρακολουθήσετε οπωσδήποτε...

Αργύρης Αργυριάδης

Από το 1870 και μετά στις ΗΠΑ κυριαρχούσε οικονομική, πολιτική και κοινωνική αστάθεια. Από την μία, υπήρχε έντονο ενδιαφέρον στους εργάτες για τις σοσιαλιστικές και τις αναρχικές ιδέες με αποτέλεσμα την μεγάλη εργατική εξέγερση του 1877, τα γεγονότα στο Σικάγο την Πρωτομαγιά του 1886, την απεργία Pullman το 1894, καθώς και τις αιματηρές απεργίες των ανθρακωρύχων στις δυτικές περιοχές των ΗΠΑ το 1890. Από την άλλη, με την καταστολή να εντείνεται, πολλά από τα συνδικάτα που συμμετείχαν στην καθεστωτική Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας (American Federation of Labour) -κάτι αντίστοιχο με την ΓΣΕΕ- επέλεξαν τον δρόμο της υποταγής, τον συντηρητισμό, τα κλαδικά μικροσυμφέροντα, και τον αποκλεισμό γυναικών, μαύρων και άλλων εθνικών ομάδων.

Η δυναμική της άμεσης δράσης, γρήγορα δυνάμωσε την φήμη των IWW με αποτέλεσμα την αθρόα συμμετοχή εργατών. Την περίοδο από το 1911 ως το 1917, η αναρχοσυνδικαλιστική οργάνωση Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου (Industrial Workers of the World – IWW) «σαρώνουν» κυριολεκτικά στον αμερικανικό συνδικαλισμό αποκτώντας μέσα σε έξι χρόνια 100.000 οργανωμένα μέλη και πλήθος συμπαθούντων και υποστηρικτών, οι οποίοι συμμετείχαν δυναμικά στην μεγάλη απεργία στις υφαντουργίες της περιοχής Λόρενς το 1912, μια απεργία που έγινε γνωστή ως «Bread & Roses» από τη διακήρυξη των εργατών ότι ζητούσαν «ψωμί και τριαντάφυλλα» (συμβολισμός για το οικονομικό και βιοτικό επίπεδο που διεκδικούσαν). Η συνέχιση του αγώνα την επόμενη χρονιά στη μεταξουργία Paterson καθώς και η οργάνωση των μεταναστών εργατών στον Νότο, των μεταλλωρύχων και των εργατών στην εξόρυξη πετρελαίου στα νοτιοδυτικά, των υπαλλήλων στο Ντένβερ και των ξυλεργατών στα δυτικά ανέδειξαν τους IWW ως έναν επικίνδυνο κοινωνικό αντίπαλο, αντίθετο στο αμερικανικό όνειρο που οδηγούσε στην οικονομική εκμετάλλευση εργαζομένων και μεταναστών.

Η «Σφαγή του Λάντλοου» ήταν το αποκορύφωμα του «Πολέμου των Λιγνιτωρυχείων» της περιόδου 1914- 1915. Υπήρξε μία από τις αιματηρότερες επιθέσεις της εργοδοσίας και του κράτους στο συνδικαλιστικό κίνημα των ΗΠΑ. Συνέβη στις 20 Απριλίου 1914 στην πόλη Λάντλοου του Κολοράντο και στο αποκορύφωμα της εργατικής καταπίεσης των 12.000 ανθρακωρύχων της περιοχής. Το νότιο Κολοράντο εκείνη την εποχή βρισκόταν στο μεταίχμιο από την Άγρια Δύση στη βιομηχανική εποχή. Έλληνες, Ιταλοί, Σλάβοι, Μεξικανοί, Κινέζοι, Ιάπωνες οδηγούνταν ομαδικά στο Τρίνινταντ του Κολοράντο. Οι δουλέμποροι τους πουλούσαν υποσχέσεις για τη γη της επαγγελίας κι ύστερα τους έφερναν να πεθάνουν στα ανθρακωρυχεία του Ροκφέλερ. Κάπως έτσι έφτασε εκεί και ο Ηλίας Αναστάσιος Σπαντιδάκης, πιο γνωστός ως Λούης Τίκας. Αφού αρχικά άνοιξε ένα καφενείο στο Κολοράντο ―στέκι της ελληνικής παροικίας απέναντι από τα τοπικά γραφεία των IWW με τους οποίους απέκτησε επαφή και τελικά έγινε μέλος της αναρχοσυνδικαλιστικής οργάνωσης. Ψάχνοντας δουλειά και ήδη οργανωμένος, κατέληξε στο Λάντλοου. Η δύναμη των IWW ήταν οι μετανάστες και οι αποκλεισμένοι από τα καθεστωτικά συνδικάτα. Ενάντια στους απεργοσπάστες, την εργοδοσία και του μπράβους της, οι μετανάστες ανέπτυξαν σύντομα μια ιδιότυπη ταξισυνειδησία και ας μην μιλούν την ίδια γλώσσα. Όταν ένας συνδικαλιστής σκοτώθηκε το φθινόπωρο του 1913, οι εργάτες των ορυχείων CFI που ανήκαν στην οικογένεια Ροκφέλερ, κατέβηκαν σε απεργία. Εκκένωσαν τους καταυλισμούς της επιχείρησης όπου διέμεναν προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για τους χαμηλούς μισθούς και τις άθλιες συνθήκες εργασίας. Ο δείκτης θνησιμότητας για τους εργαζομένους της επιχείρησης ήταν διπλάσιος από τον εθνικό μέσο όρο.

Όπως λέει σε ένα ποίημα ο Harry Floaten:

Κολοράντο είσαι
Η μαύρη γη της τυραννίας
Κι εγώ την αφηγούμαι:
Γη που στραγγίζεις το αίμα των εργατών
Γη όπου ο νόμος έχει πετάξει μακριά, ανύπαρκτος
Σκύψτε πένθιμα το κεφάλι
Το κεφάλαιο είναι ο απόλυτος άρχοντας εδώ...

Aν ήθελε να συνοψίσει κάποιος τα γεγονότα του χθες με το σήμερα, ίσως να έλεγε ότι: τα ορυχεία του Λάντλοου μέχρι τις μεταλλευτικές στοές του Λαυρίου, της Πτολεμαΐδας ή της Σομα στην Τουρκία δεν απέχουν πολύ – έναν αγώνα δρόμο. Πλέον, το καπιταλιστικό όνειρο έχει καταρρεύσει, μαζί του και η «κοινωνία της αφθονίας» ενώ λίγο πιο πριν είχε ηττηθεί κοινωνικά και πολιτικά το μπλοκ του υπαρκτού – ανύπαρκτου σοσιαλισμού. Τώρα η αγορά και οι απάνθρωποι μηχανισμοί της ανάγονται ως η μόνη επιλογή, αφήνοντας τον εργαζόμενο και τις κοινωνίες του γυμνές και απροστάτευτες από δικαιώματα. Είναι τα πράγματα όμως έτσι;

Η διαχρονική επικαιρότητα των αγώνων, η σημασία της ιστορικής μνήμης μας υπενθυμίζουν ότι ούτε η εργοδοσία, ούτε η εξουσία είναι ανίκητες. Η αναγκαιότητα ακηδεμόνευτων ταξικών και κοινωνικών αγώνων είναι πλέον η μόνη επιλογή. Τώρα που η ιστορία επιστρέφει πάλι πίσω στο σημείο εκκίνησής της: στις ελαστικές συνθήκες εργασίας, στους επισφαλείς εργαζόμενους, στην απλήρωτη και μαύρη εργασία. Εκεί που το με αίμα κεκτημένο του οκταώρου έχει καταργηθεί στην πράξη με τη συναίνεση της κρατικοδίαιτης ηγεσίας του θεσμοθετημένου και άκρως ευεργετημένου από το καθεστώς, «συνδικαλιστικού» κινήματος. Τώρα είναι η στιγμή να αντιδράσουμε. Αν ως τώρα ήμαστε το τίποτα, τώρα ας γίνουμε τα πάντα.

Όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν για το τέλος της ιστορίας, το τέλος της εργασίας και άλλα ιδεολογήματα περί του τέλους του κόσμου και των κεκτημένων μας, ας δώσουμε εμείς, ως εργαζόμενοι, την απάντηση βάζοντας τέλος στον κόσμο τους: Αυτόν της ανασφάλειας, της πείνας, της καταστολής, του ρατσισμού, της ομοφοβίας, της ξενοφοβίας, της γυναικοκτονίας και του φασισμού. Τα λόγια του Joe Hill παραμένουν διαχρονικά: «Μην θρηνείτε – Οργανωθείτε!» Αυτό κατά την γνώμη μου είναι η μεγάλη παρακαταθήκη των εργατικών αγώνων μέχρι την τελική νίκη.

*Για να δείτε το πλήρες άρθρο με όλες τις φωτογραφίες, τις παραπομπές και τους συνδέσμους, πηγαίνετε εδώ: https://merlins.gr/blog/2079-h-%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B9%CE%AC-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B7-%CE%B5%CE%B2%CE%B4%CE%BF%CE%BC%...SyB7Y

ludl11.jpg

This page can be viewed in
English Italiano Deutsch

Front page

Declaración Anarquista Internacional por el Primero de Mayo, 2022

Le vieux monde opprime les femmes et les minorités de genre. Leur force le détruira !

Against Militarism and War: For self-organised struggle and social revolution

Declaração anarquista internacional sobre a pandemia da Covid-19

La révolution du Rojava a défendu le monde, maintenant le monde doit défendre la révolution du Rojava!

Anarchist Theory and History in Global Perspective

Trans Rights is a Class Issue

Capitalism, Anti-Capitalism and Popular Organisation [Booklet]

AUKUS: A big step toward war

Reflexiones sobre la situación de Afganistán

Αυτοοργάνωση ή Χάος

South Africa: Historic rupture or warring brothers again?

Declaración Anarquista Internacional: A 85 Años De La Revolución Española. Sus Enseñanzas Y Su Legado.

Death or Renewal: Is the Climate Crisis the Final Crisis?

Gleichheit und Freiheit stehen nicht zur Debatte!

Contre la guerre au Kurdistan irakien, contre la traîtrise du PDK

Meurtre de Clément Méric : l’enjeu politique du procès en appel

Comunicado sobre el Paro Nacional y las Jornadas de Protesta en Colombia

The Broken Promises of Vietnam

Premier Mai : Un coup porté contre l’un·e d’entre nous est un coup porté contre nous tou·tes

Federasyon’a Çağırıyoruz!

Piştgirîye Daxuyanîya Çapemenî ji bo Êrîşek Hatîye li ser Xanîyê Mezopotamya

Les attaques fascistes ne nous arrêteront pas !

Les victoires de l'avenir naîtront des luttes du passé. Vive la Commune de Paris !

© 2005-2022 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]