user preferences

Upcoming Events

No upcoming events.

Η πατριαρχία, ο καπιταλισμός κι η ιδιοκτησία είναι κοινωνικά φαινόμενα που δεν έχουν την ίδια αφετηρία κι ιστορία, συμπλέκονται όμως μεταξύ τους συμπληρώνοντας το ένα το άλλο. Όσο λοιπόν διατηρούμε ατόφια την έννοια της ιδιοκτησίας, αυτού του ανελεύθερου θεσμού που κρατάει την ανθρωπότητα δέσμια της προϊστορίας της, κανείς και καμιά δεν μπορεί να είναι ελεύθερη/ος και ασφαλής.

Η πατριαρχία δολοφονεί και τα ΜΜΕ ξεπλένουν. Για τη γυναικοκτονία στα Γλυκά Νερά.

Χθες επισημοποιήθηκε αυτό που αποτελούσε κοινή αίσθηση (πλην ακροδεξιών και πατενταρισμένων ρατσιστών): ο δολοφόνος της Καρολάιν Κράουτς είναι ο 32χρονος σύζυγός της, Χαράλαμπος Αναγνωστόπουλος. Άλλη μια γυναικτονία, άλλη μια γυναίκα που δολοφονείται από τον σύζυγο/εραστή/πατέρα/συγγενή/βιαστή της.

Δεν υπάρχει περιθώριο για ψυχολογικοποίηση ή ρομαντικοποίηση, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Μια εξαρχής κακοποιητική σχέση κατέληξε πάλι σε γυναικοκτονία. Ένας άντρας 27 ετών κυνηγούσε μια έφηβη 14 ετών που πληρούσε τα κριτήρια που έθετε ο ίδιος για την ολοκλήρωση της εικόνας και της σάπιας κοσμοθεωρίας του. Για να τελειώνουν οι αηδίες που προσπαθούν να σχετικοποιήσουν και να συσκοτίσουν, το πρόβλημα δεν είναι η διαφορά ηλικίας αλλά το γεγονός ότι μια έφηβη βρίσκεται ακόμη στη διαδικασία κατάκτησης της αυτονομίας της ως άνθρωπος. Μια ερωτική σχέση της με έναν ενήλικο άνδρα ενέχει πάντα το στοιχείο της εξουσίας και της ιεραρχίας.

Όχι, δεν ήταν ένας παραμυθένιος γάμος αυτό που ζούσε η Καρολάιν. Ήταν ένα χρυσό κλουβί μέσα στο οποίο ο κακοποιητής σύζυγος και μετέπειτα δολοφόνος της τη μετέτρεπε σε αντικείμενο που ήταν απλά η προέκταση της ιδιοκτησίας του. Κι αυτό είναι το σημείο όπου πρέπει να σταθούμε. Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι παραδοσιακοί ρόλοι που τόσο εκθείασαν και ρομαντικοποίησαν όλο αυτό το διάστημα τα ΜΜΕ (τέλεια ζωή, πλούσιος σύζυγος, “είχε τα πάντα”, κλπ) έφτασαν να σκοτώσουν. Εκατομμύρια γυναίκες όμως παραμένουν εγκλωβισμένες σε αυτούς και να καταπιέζεται η ελευθερία τους. Αυτή η γυναικοκτονία δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Είναι το αποτέλεσμα ενός διαρκούς δομικούς εγκλήματος που κάποιες φορές φτάνει και στον φόνο. Για αυτό πρέπει να σταματήσει και το ύπουλο victim blaming του τύπου “Μα γιατί δε μιλούσε; Γιατί δεν έκανε κάτι;”. Η Καρολάιν δολοφονήθηκε όταν αποφάσισε να διεκδικήσει την αυτονομία και την ελευθερία της.

Ο αισχρός ρόλος των ΜΜΕ

Από την πρώτη στιγμή ο εσμός των καθεστωτικών ΜΜΕ άρχισε να ξερνάει πάλι τον ρατσιστικό του οχετό. Ανακάλυψαν τους ενόχους στο πρόσωπο των μεταναστών οι οποίοι δήθεν εισέρχονται και δρουν τελείως ανεξέλεγκτα στη χώρα. Δεν έλειψαν οι επιθέσεις στα δικαιώματα των φυλακισμένων, οι κραυγές για αυστηροποίηση των ποινών κι οι ασυναρτησίες περί ελεύθερης οπλοφορίας κι αυτοάμυνας.
Από κοντά και τα διάφορα (επώνυμα ή ανώνυμα) ακροδεξιά τσόλια.

Για ακόμη μια φορά κατασκευάστηκε ο εχθρός στο πρόσωπο του Άλλου, είτε αυτός είναι μετανάστης είτε φυλακισμένος. Όταν αποκαλύφθηκε ότι ο δολοφόνος δεν ήταν ο Άλλος αλλά αυτός που είχε τα κλειδιά, απευθείας στη θέση του Άλλου άρχισε να μπαίνει το ίδιο το θύμα. Μια υπόρρητη (ή ακόμη και ρητή) συμπάθεια προς τον λευκό μεσοαστό άντρα δολοφόνο άρχισε να εκδηλώνεται. Στην αφήγηση μπαίνει το στοιχείο της “απειλής” της Καρολάιν ότι θα φύγει. Η προσπάθεια της Καρολάιν να ανοίξει τα δικά της φτερά στη ζωή κι η βίαιη αντίδραση του κακοποιητή της υποβιβάζεται σε “καυγάδες”. Η γυναικοκτονία βαφτίζεται “έγκλημα πάθους”.
Ο Μπαλάσκας, ο φασίστας συνδικαλιστής μπάτσος που έχει καθημερινό στασίδι στον ΣΚΑΪ διαμορφώνοντας την κοινή γνώμη, έφτασε στο σημείο να δίνει δωρεάν νομικές συμβουλές στους μελλοντικούς γυναικοκτόνους.

Φαίνεται ξεκάθαρα ότι στη θέση του Άλλου μπαίνει πάντα ο πιο αδύναμος. Πρόκειται για μια βολική, για το κράτος και το κεφάλαιο, κοινωνική κατασκευή που χρησιμοποιείται όχι μόνο για να προσφέρει μια ψευδαίσθηση ασφάλειας αλλά κυρίως για να εγκλωβίσει τους καταπιεσμένους σε έναν αέναο πόλεμο μεταξύ τους και να προσφέρει το άλλοθι στο κράτος να συνεχίσει απτόητο τη δολοφονική πολιτική του απέναντι στους πιο αδύναμους.

Δεν πάει άλλο

Θα ήταν τουλάχιστον αφελές να πιστέψουμε ότι οι γυναικτονίες είναι αστυνομικό ζήτημα ή ακόμη χειρότερα ότι εν γένει η έμφυλη καταπίεση μπορεί να λυθεί με κρατική πρωτοβουλία. Είναι η ώρα να δράσουμε, να βγούμε στους δρόμους. Με μπροστάρισσες τις γυναίκες και τα lgbtqi άτομα και συνοδοιπόρους τους άντρες που αντιλαμβανόμαστε ότι ποτέ δε θα είμαστε πραγματικά ελεύθεροι αν δεν είναι όλες ελεύθερες. Υπάρχει όμως μια βασική προϋπόθεση: οι άντρες οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε κριτικά τα προνόμιά μας, να σταθούμε πάνω στην πορεία της ζωής μας και να αντιληφθούμε πότε κάναμε έστω κι ασυνείδητη χρήση αυτών, να αλλάξουμε και σε προσωπικό επίπεδο. Δεν αρκεί να εκπαιδεύσουμε τα αγόρια μας να σέβονται τις γυναίκες, πρέπει όλοι μας να εκπαιδευόμαστε συνεχώς σε αυτό. Όλοι και όλες μαζί να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε τις συνθήκες και τις δομές όπου οι γυναίκες θα είναι ασφαλείς να αρχίσουν να μιλάνε και να χτίζουν την αυτονομία τους. Να δημιουργήσουμε το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο δε θα έχουν θέση ο Μπαλάσκας, ο Τζήμερος, η Λατινοπούλου και το κάθε σκουπίδι που σπεύδει να δικαιολογήσει μια γυναικτονία επειδή η γυναίκα ήθελε να φύγει.

Ταυτόχρονα όμως πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε και για τις βαθύτερες αιτίες του εγκλήματος. Το έγκλημα γενικά επίσης δεν είναι αστυνομικό ζήτημα αλλά κοινωνικό. Η τεράστια πλειοψηφία των εγκλημάτων έχει ως ρίζα την ιδιοκτησία. Στα Γλυκά Νερά ο Αναγνωστόπουλος σκότωσε την Καρολάιν γιατί δεν άντεξε στην ιδέα ότι θα την χάσει από ιδιοκτησία του. Σκότωσε τον σκύλο για να θολώσει τα νερά σε μια προσπάθεια να κρατήσει το άλλο αντικείμενο της ιδιοκτησίας του, το μωρό. Η πατριαρχία, ο καπιταλισμός κι η ιδιοκτησία είναι κοινωνικά φαινόμενα που δεν έχουν την ίδια αφετηρία κι ιστορία, συμπλέκονται όμως μεταξύ τους συμπληρώνοντας το ένα το άλλο. Όσο λοιπόν διατηρούμε ατόφια την έννοια της ιδιοκτησίας, αυτού του ανελεύθερου θεσμού που κρατάει την ανθρωπότητα δέσμια της προϊστορίας της, κανείς και καμιά δεν μπορεί να είναι ελεύθερη/ος και ασφαλής.

https://www.alerta.gr/archives/19599?fbclid=IwAR1Nqudma0gV2qOKm11sKMVZpYoa21yI1B6GHmiVMk4Ok1qqcmamTSoE8BQ

mashriq / arabia / iraq / imperialism / war / press release Friday June 18, 2021 04:38 byInternational Delegation for Peace and Freedom

The UCL participated in the European delegation to observe the Turkish war crimes in Iraqi Kurdistan.
This delegation is taking place at a time when Erdogan is received at the NATO summit. His formal meeting with Macron does not hide his objective, which is obviously to legitimize his illegal invasion of Iraq, and to obtain from NATO a blank check to continue his military campaign.
His pretext: to eradicate the PKK, a "terrorist organization" according to the Council of Europe's blacklist.
His strategy: to intimidate European nations, to maintain bombings, military pressure and destruction of crops in Iraqi Kurdistan, to force Mahmoud Barzani's KDP to collaborate openly with him, against its brothers and sisters in Kurdistan.
At the time of publishing this information, the conference of the delegation has been prevented by the KDP, the hotel where it is held is surrounded by the military, and our comrades have been sent back to France after interrogation by the police of the KDP, traitor to the Kurdish cause.

We, as a delegation from all over Europe, have come to Kurdistan aiming for peace and freedom. Politicians, academics, human rights activists, syndicalists, journalists, feminists and ecologists from over ten countries wanted to get direct impressions of the situation and stand up to end the war and destruction. With 150 persons we wanted to establish a dialogue with the members of parliament of all parties and visit non-governmental organizations in order to contribute to a dialogue between the different Kurdish political actors.

The invasion of the Turkish military violating international laws is without doubt unacceptable. However, we are sadly witnessing that the international community of states remains inactive against this, and does not insist on the compliance with the international codes and human rights.

The Kurdish Regional Government prevented the delegation from establishing dialogues with most political actors in South Kurdistan. Organizations we wanted to visit were intimidated so that they would draw back from their already planned meetings. A huge part of the delegation couldn’t arrive in Kurdistan. 25 people have been deported so far, or are about to be deported. At least 27 people were held at Düsseldorf airport in Germany and banned for their departure.

We are outraged by the illegal deportations of our international friends, which were carried out by the Kurdish Regional Government, and the travel bans on the grounds that these people “appeared to be political” without a clear legal basis. Free media coverage and engagement of civil society are components of every vital democracy and has no reason for repression.

In order to support peace, we have spared no pains and been welcomed in South Kurdistan. We have been provided trips to see cultural, religious and historical places and invited to open a conversation with Baba Șeix, the highest religious representative of the Êzîdî community. In the Êzîdî refugee camp Șarya, which had to suffer from a big fire about a week ago, we spoke to the people that are especially affected by the war, displacement and destruction. The friendship and hospitality we experienced from people living here warm our hearts, and motivate us even more to hold on to our goal. We are here to be in solidarity with the Kurdish people and with all ethnic and religious groups of Kurdistan.

We’re internationalists, and don’t represent any Kurdish parties or specific political movements. We’re standing against the colonization of Kurdistan by the external states. We are not here to stand against any Kurdish parties. Quite the contrary, we want to support a dialogue between all different views. It is not about a Kurdish problem, but aggression coming from the Turkish state and Turkish military directed at the local people and nature of the Kurdish regions. Creating a problem, even an armed conflict, between Kurds out of this is a big trap as well as a danger for the peace and future of the whole Middle East. It’s our urgent wish to warn all Kurds on this, and call for establishing and continuing dialogues. A political solution must be found and it’s necessary to stand together against external threats. Therefore our demands are:

Everyone willing to join the delegation who was rejected, arrested or deported at one of the airports is to be set free and to be granted permission to join the rest of the delegation.
All Kurdish political actors should return to dialogue with each other.
We call for all international humanitarian organizations and political institutions to support a peaceful solution. The Turkish state military must immediately withdraw from the whole region.

The Kurds have the mountains, but today they also have friends. All friends of Kurds are being called on to rise, spread the message and contribute to peace process doing our own share.

International Delegation for Peace and Freedom in Kurdistan

Erbil, 12.06.2021

mashriq / arabia / iraq / imperialism / war / press release Friday June 18, 2021 04:28 byInternational delegation for Kurdistan

We – nearly 150 politicians, human rights advocates, journalists, academics, members of parliaments, political activists, ecologists, and feminists from all over Europe – have been closely following the dangerous developments resulting from Turkey’s attacks on South Kurdistan (North Iraq) since the 23rd of April 2021. As a result, we have gathered in Erbil today and decided that we must speak out.

So, it is with one united voice of moral clarity, that we wish to unequivocally condemn the Turkish Military’s ongoing occupation of South Kurdistan and stand in solidarity with the people of South Kurdistan and Kurdish resistance forces in the protection of their homeland.

In April, the Turkish state initiated a new, wide-ranging military campaign in South Kurdistan in the regions of Matina, Zap and Avashin. Heavy battles continue in these regions, with the Kurdish guerrilla forces fiercely resisting this illegal invasion. These large-scale attacks target not only the Kurdish guerrilla forces, but also the achievements of the Kurdish people, with the aim of occupying South Kurdistan. To date, the response to these attacks on the international level has unfortunately been muted. Seizing on this silence, the Turkish regime has put in place their plan to occupy all of Rojava (the region of North and East Syria) alongside South Kurdistan. In so doing, Turkey is determined to ethnically cleanse this vast area – 1400 km long – from North-West Syria to the Iraqi-Iranian border. At the same time, Turkey is waging a drone war against the Maxmur refugee camp, a gross violation of international law. Connected to this policy of ethnic cleansing, the Turkish military also hopes to depopulate the Sinjar region, home of the Yazidis—and thereby achieve what ISIS could not.

Since the summer of 2012, the Kurds of Rojava and North East Syria have been working hand in hand with local communities of Arabs, Assyrians, Turkmens, and Armenians, having led a revolution together that established an Autonomous Administration that is democratic and empowers women. In response, Turkey has used jihadist militants to directly attack these areas of Rojava including Afrin, Azaz, Jarablus, Sere Kaniye and Gire Spi (Tal Abyad), in the hopes of occupying and destroying the achievements of this women’s-led Administration. During these ongoing occupations, Turkey has engineered demographic change, systematic rape, and enslavement of women, causing mass displacement of the large Kurdish and other civilian populations, as part of their strategy to Turkify and eventually annex these lands.

And the issues are not only abroad. In fact, the latest example of Erdoğan’s unrelenting hostility towards Kurdish political and social gains derives from within Turkey itself, and his attempt to shut down the People’s Democratic Party (HDP). This is the latest step in a years-long campaign against the HDP – a progressive alliance of Kurdish, Turkish and many other democratic parties, organizations, and individuals – which has led to the imprisonment of over ten thousand HDP members.

Unfortunately, the Kurdistan Region (KRG) and the Iraqi government have done little to stop Turkey’s occupation attempt. In particular, it has been disappointing for us to see how Kurdistan Democratic Party (KDP) officials have even tried to legitimize the Turkish occupation. Whatever Ankara’s economic pressure might be, the KDP must not allow itself to be turned into a Turkish proxy, as the consequences of this war can be grave for all of Kurdistan and the region.

The world must also recognize that Turkey is attempting to carry out a genocide against the Kurdish people. And it is only the Kurdish resistance movement which is preventing the full occupation of Kurdistan and annihilation of the Kurd’s political rights. The current armed resistance in Zap, Avashin and Metina has turned Kurdistan into a stronghold of defiance, not just for the Kurds, but for all the people in the wider region threatened by Turkish neo-Ottoman expansionism. To this end, Turkish President Erdoğan has made no secret of his ambition to restore the lost glory of the Ottoman Empire by reconquering its former territory.

As such, parallel to Turkish military campaigns against the Kurds in Syria, Turkey, and Iraq, Erdoğan has meddled in various conflict areas, including Libya, Artsakh/Azerbaijan, Yemen, Niger, Nigeria, Chad, Sudan, Somalia, and Lebanon. Connected to this, are his threats against many nations, such Greece, Cyprus, Armenia, Egypt, the United Arab Emirates, and France.

We must also recognize that Erdoğan’s regime has a long track record of funding, arming, and supporting the Islamic State (ISIS) and various other similar violent jihadist groups, using them officially and unofficially as proxy forces to augment the Turkish state’s reach abroad. During the recent conflict in Artsakh involving Armenia, Azerbaijan, and Turkey, Erdoğan sent hundreds of jihadist proxy fighters from Syria to support Azerbaijan and has also sent these fighters to Libya to participate in the country’s protracted conflict. Through these actions, Turkey is violating the sovereignty of other countries, and spreading its mercenary terrorism throughout the globe.

Erdoğan is well aware of Turkey’s unique geopolitical position and exploits it to his advantage. He knows that his military, the second largest in NATO, is a formidable force and bulwark for the ‘West’. So, the Turkish state, under his rule, continues to openly and systematically defy international law and violate human rights conventions. Turkey continuously violates sovereignty of many countries. Meanwhile, NATO, the United Nations, the European Union, and the Council of Europe all respond with deafening silence. But the international community must be driven by morality not geo-strategy. And their failure to challenge Erdoğan’s authoritarianism and war crimes, effectively gives him permission to continue his military aggression. In turn, it also makes them a partly responsible conspirator in his ongoing destruction.

We therefore proclaim an international initiative DEFEND KURDISTAN Against Turkish Occupation!

In order to achieve an immediate stop of the Turkish attacks on South Kurdistan and a withdrawal of all Turkish troops and Islamist mercenaries we demand the following:

★ Stop the Turkish occupation, demographic change, instability, and ethnic cleansing campaign in South Kurdistan.

★ Stop the destruction and exploitation of Kurdistan’s nature.

★ No complicity of international and regional powers in the Kurdish genocide.

★ Support of all Kurdish parties, institutions, and people for the guerrilla’s resistance and their united stance against the Turkish occupation.

★ No to Erdoğan’s neo-Ottoman expansionist project throughout the Middle East and Eastern Mediterranean.
sureste asiático / economía / opinión / análisis Thursday June 17, 2021 18:08 byMèo Mun

Una crítica anarquista vietnamita al llamado “socialismo” de Vietnam. A translation of Mèo Mun's article “The Broken Promises of Vietnam” into Spanish. Translated by Grupo Anarquista Aurora., an anarchist group (linked to IFA/IAF) in Murcia.

Vietnam, año 2021, el ambiente parece ser de optimismo. La incesante búsqueda del gobierno de una estrategia de “cero-COVID” le ha valido la aprobación generalizada tanto a nivel nacional como internacional. La economía ha logrado un crecimiento positivo, mientras que muchos de sus vecinos han sufrido el declive de la pandemia. Sin embargo, debajo de toda esta bravuconería, se puede percibir que algo falla. Hay una sensación persistente que nadie parece ser capaz de identificar. Casi como si hubiera un fantasma rondando Vietnam, el fantasma del comunismo, el verdadero, sin campanas ni silbatos.

Como observó astutamente Emma Goldman, en la URSS no había comunismo. Lo mismo puede decirse del Vietnam actual. El partido en el poder –el Partido Comunista de Vietnam (PCV)– se ha desviado durante mucho tiempo de la senda del comunismo.

Antes de que el actual líder del partido asuma su tercer mandato (2020-2025), formuló una ambiciosa hoja de ruta, en la que para 2045 Vietnam se convertiría en un país “desarrollado”, a la altura de Japón, Corea del Sur y Singapur. Para nosotros, los radicales, esto es una traición a la clase obrera, a los pueblos indígenas y a los grupos marginados que tanto sacrificaron por la revolución de Vietnam. Pero como dirían los marxistas-leninistas de ojos brillantes y convicción inflexible, todo eso forma parte del plan™ y 2045 será el tan esperado año en que Vietnam avance finalmente hacia un país sin clases, sin dinero y sin Estado.

Sin embargo, una mirada más atenta a la sociedad vietnamita actual mostraría que el plan no es más que una ilusión, y las promesas son una mera justificación para que la clase dominante y la clase capitalista sigan chupando la vida de Vietnam durante un tiempo más. La diferencia entre lo que predican las élites del partido y lo que permiten que ocurra en la realidad es la que existe entre el día y la noche.

A medida que la economía de Vietnam crece a pasos agigantados, también lo hace el abismo entre los ricos y los pobres. Y ninguna cantidad de bienestar y regulación puede detener la acumulación de capital o invertir el flujo de riqueza de las manos de muchos a las de unos pocos. En ningún lugar se manifiesta esta acumulación de forma más generalizada que en el sistema de propiedad de la tierra. Este sistema permite arrebatar el control de la tierra a los campesinos y a la gente común a cambio de una escasa compensación y entregarla a los capitalistas, que a menudo obtienen muchos más beneficios. Por todo el país surgieron lujosos edificios residenciales, pero pocos de los desplazados por ellos pueden permitirse mudarse. El multimillonario Phạm Nhật Vượng, cuya familia posee tanta riqueza como 800.000 vietnamitas, no podría haber construido su imperio sin que las propiedades públicas le llegaran al bolsillo de esta manera.

El ya precario ecosistema de Vietnam y las comunidades indígenas también pagan un alto precio por este rápido desarrollo económico. El plan para el sector eléctrico hasta 2045 daba alguna concesión a las energías renovables mientras apoyaba la construcción de muchas nuevas centrales de carbón, ignorando su enorme huella de CO2 y las numerosas advertencias sobre la relación entre la energía del carbón y la niebla de PM2,5 que cubre las grandes ciudades, amenazando el bienestar de millones de personas.

A mediados de la década de 2010, cientos de pequeñas centrales hidroeléctricas surgieron en la zona montañosa que rodea el país para saciar a las ciudades y fábricas ávidas de energía. Estas centrales no sólo perturbaron la red fluvial y privaron de sedimentos esenciales a las tierras agrícolas situadas aguas abajo, sino que también causaron daños incalculables a las comunidades indígenas durante su construcción y funcionamiento. Las plantas de energía solar en Ninh Thuận despojaron a los indígenas Chăm de sus tierras de cultivo. El delta del Mekong, principal zona de cultivo de arroz de Vietnam, se enfrenta a una amenaza existencial por las numerosas presas que se están construyendo aguas arriba en Tailandia y China. Y al mismo tiempo que se ratifica un proyecto nacional para plantar mil millones de árboles, se conceden numerosas autorizaciones a los capitalistas para que puedan transformar miles de hectáreas de tierras agrícolas y forestales en complejos turísticos y campos de golf.

Detrás de todo esto hay un fuerte sentimiento de nacionalismo, una herramienta eficaz para silenciar cualquier crítica significativa contra el Estado, un valor que puede utilizarse para socavar la lucha de otras personas en nombre de un abstracto bien mayor. El nacionalismo se ha convertido en el valor que determina la valía de un ciudadano vietnamita.

Fue el nacionalismo lo que catapultó al Việt Minh al poder durante la década de 1940. Fue el nacionalismo lo que motivó a millones de jóvenes vietnamitas a poner el interés de la nación por encima del suyo propio al lanzarse contra el imperialismo extranjero. Desde los primeros días del Partido, se ha hecho un esfuerzo constante por cultivar un fuerte sentimiento de nacionalismo en todas partes.

El nacionalismo está en el plan de estudios de los niños vietnamitas, en nuestras canciones, poemas, arte y en todos los medios de comunicación. Uno de los mayores éxitos del Partido ha sido la fusión de la identidad nacional y la lealtad al partido. Los capitalistas vietnamitas modernos, como VinGroup o BKAV, han seguido el ejemplo de la maquinaria de propaganda estatal y han incorporado elementos nacionalistas en la comercialización de sus productos.

Irónicamente, son los nacionalistas los que se declaran herederos de la revolución “comunista” de Vietnam, y sin embargo son el grupo que más se manifiesta en contra de todos y cada uno de los ideales radicales, como la liberación de los animales, la liberación del género y la sexualidad, la autonomía indígena, la despenalización del trabajo sexual y la solidaridad con las luchas internacionales, como las de Hong Kong o Myanmar. La persuasión nacionalista se transformó, como era de esperar, en una fuerza contrarrevolucionaria y reaccionaria que se vestía de rojo.

Las víctimas vulnerables del nacionalismo vietnamita son, entre otras, las siguientes:

Las personas queer, que siguen sufriendo un alto grado de discriminación en Vietnam. Los recientes avances en la liberación del género y la sexualidad han venido en gran medida de la mano de elementos liberales, como el movimiento del Orgullo, que no es más que una estratagema de marketing para empresas extranjeras y locales. Cambios sustanciales, como el reconocimiento de las familias homosexuales y de las necesidades médicas de los transexuales como derechos, se han retrasado una y otra vez para dar prioridad a “asuntos más urgentes”.
Las trabajadoras del sexo, estigmatizadas y señaladas por la policía. A ojos de la sociedad patriarcal vietnamita, el trabajo sexual no se reconoce como un trabajo, sino como una mera dolencia inmoral que hay que eliminar. En consecuencia, se culpa al trabajo sexual de la propagación de enfermedades de transmisión sexual como el VIH, y los trabajadores del sexo, especialmente los queer, son arrojados al margen de la sociedad.
Las comunidades indígenas, que han sido el blanco de las políticas expansionistas de Kinh (o Việt) desde la época del feudalismo, no encuentran ninguna seguridad bajo el gobierno “antiimperialista” del Estado actual. Y lo que es peor, la opresión a la que se enfrentan se ha intensificado, ya que el Estado dispone de nuevas y más eficaces herramientas para neutralizar cualquier resistencia, así como para patrullar proactivamente a la población indígena.

En el extranjero, muchos defensores del “socialismo” vietnamita han sido testigos de estas evidentes señales de alarma y las han ignorado, ya que todo se justifica en nombre del desarrollo de su Estado “socialista” favorito. Esto demuestra una apatía e ignorancia hacia la continua lucha del pueblo vietnamita por una sociedad justa, por no hablar del abrazo al capitalismo, siempre que se cubra con una bandera roja y se diga que está en contra de las ambiciones imperialistas de “Occidente”, especialmente de Estados Unidos, incluso cuando todos los indicios muestran que el comunismo no está ni estuvo nunca en la agenda.

Al final, existir es en sí mismo una victoria, por lo que se manifiesta un papel, un papel para representar las voces de los radicales vietnamitas. Nos dirigimos a la futura clase obrera, a la juventud, que está perpetuando y a la vez oprimida por el capitalismo y el Estado, para que pueda romper sus cadenas opresivas.
mashriq / arabia / iraq / imperialismo / guerra / opinión / análisis Thursday June 17, 2021 05:56 byAlgunas miembras de la la delegación Kurdistan

Unxs activistas de la UCL formaron parte de la delegación de observadores en Erbil. Apena bajaron del avión, fueron interrogados y devueltos a París, al igual que las decenas de funcionarios, cargos electos, activistas y periodistas de más de 10 países, que también fueron rechazadxs nada más al llegar. Además, se impidió la salida de Alemania a 25 delegadxs que estaban preparadxs para abandonar Düsseldorf. La sombra de Erdogan se extiende hasta Berlín, París, Bruselas…

Narración y análisis de la situación por miembras de la UCL que fueron parte de la delegación de observadores en Erbil.


El Kurdistán iraquí está ahora rodeado.

Está rodeada tanto por su viejo enemigo, la Turquía de Erdogan en el norte, como por los que deberían ser sus amigos, el PDK de Mahmud Barzani, en el sur.

Este último, en una estrategia obviamente dictada por Ankara, acaba de prohibir la entrada al país de una delegación europea que venía a observar las pruebas de los crímenes de guerra turcos -bombardeos con fósforo blanco, cosechas destruidas, bosques destrozados, vías fluviales desviadas, activación de células yihadistas pilotadas por Erdogan y encargadas de mantener una presión constante sobre las poblaciones y las fuerzas de autodefensa kurdas del PKK, YPG, YPJ.

Como si no fuera suficiente prohibir la entrada de observadores europeos en su territorio, el PDK de Barzani multiplica las falsas acusaciones sobre esta delegación desde el jueves 11 de junio, afirmando que está a sueldo del PKK y que es culpable de querer desestabilizar la región.

Entre los yihadistas de Erdogan, las llamadas "fuerzas especiales" de Barzani, falsos peshmergas pero verdaderos mercenarios, y finalmente, el ejército turco que ha entrado 50 km dentro de las fronteras iraquíes, parece evidente que Erdogan quiere el fin del experimento revolucionario en el norte del Kurdistán iraquí, tanto como el de Rojava. Su delirio de la Gran Turquía implica la destrucción total de la resistencia kurda.

Unxs activistas de la UCL formaron parte de la delegación de observadores en Erbil. Apena bajaron del avión, fueron interrogados y devueltos a París, al igual que las decenas de funcionarios, cargos electos, activistas y periodistas de más de 10 países, que también fueron rechazadxs nada más al llegar. Además, se impidió la salida de Alemania a 25 delegadxs que estaban preparadxs para abandonar Düsseldorf. La sombra de Erdogan se extiende hasta Berlín, París, Bruselas…

Mientras tanto, apenas el 20% de la población del Kurdistán iraquí apoya realmente a Barzani. La corrupción, la colaboración insolente con Turquía, los funcionarios que no cobran desde hace meses, la agitación y las manifestaciones en Erbil, Souleymaniye... el PDK empieza a ser fuertemente debilitado. Más al sur, Bagdad denuncia la entrada totalmente ilegal de Turquía en su territorio, asimilándola francamente a una invasión.

El intento de ahogar la solidaridad internacional queda obviamente iluminado bajo una luz diferente viendo la colaboración del PDK con el invasor turco.

Es por ello que la forma en que se percibe la posición del PKK, el YPJ y el YPG a nivel internacional debe ser revisada por completo, volver a ser caracterizada como lo que realmente es: la única pared contra el resurgimiento de Daech en toda la región, y contra el brutal imperialismo de Erdogan. Lejos de ser la organización terrorista que el occidente se empeña en mantener en las listas del Consejo Europeo, el PKK es la única entidad política, cultural y militar que se atreve a plantar cara al ogro turco, tanto dentro de Turquía aue en Siria y en Irak.

Los europeos han olvidado rápidamente que ha sido la resistencia kurda en Kobanê, Raqqa, Ifrân... y su victoria final sobre el califato islamista lo que ha impedido que una explosión de atentados ensangrentara más a Europa. Ya es hora de que muestren su gratitud:

• Exigiendo que el PKK sea eliminado de la lista de organizaciones terroristas
• Apoyando la resistencia kurda en el norte de Irak y en Rojava por todos los medios
• Denunciando la ilegalidad de las pretensiones turcas sobre la región, la colaboración del PDK, la connivencia de los países de la UE
• Presionando para que lxs observadores puedan verificar el alcance de los crímenes de guerra turcos y se remitan a las autoridades jurídicas internacionales sobre la ilegalidad de la presencia turca en Iraq

Por nuestra parte, militantes de la UCL, apoyamos plenamente la resistencia kurda en Siria, Irak y Turquía, contra Erdogan y sus auxiliares yihadistas, y contra la colaboración de Barzani con el invasor turco.

Revolución social y libertaria, solidaridad internacionalista

newsfilter

Sat 19 Jun, 18:00

browse text browse image

glykanera.jpg imageH γυναικοκτονία σ ... Jun 19 08:43 by alerta 0 comments

Η πατριαρχία, ο καπιταλισμός κι η ιδιοκτησία είναι κοινωνικά φαινόμενα που δεν έχουν την ίδια αφετηρία κι ιστορία, συμπλέκονται όμως μεταξύ τους συμπληρώνοντας το ένα το άλλο. Όσο λοιπόν διατηρούμε ατόφια την έννοια της ιδιοκτησίας, αυτού του ανελεύθερου θεσμού που κρατάει την ανθρωπότητα δέσμια της προϊστορίας της, κανείς και καμιά δεν μπορεί να είναι ελεύθερη/ος και ασφαλής.

kurdistan1_3.png imageDefend Kurdistan : statement for the international delegation Jun 18 04:38 by International Delegation for Peace and Freedom 0 comments

The UCL participated in the European delegation to observe the Turkish war crimes in Iraqi Kurdistan.
This delegation is taking place at a time when Erdogan is received at the NATO summit. His formal meeting with Macron does not hide his objective, which is obviously to legitimize his illegal invasion of Iraq, and to obtain from NATO a blank check to continue his military campaign.
His pretext: to eradicate the PKK, a "terrorist organization" according to the Council of Europe's blacklist.
His strategy: to intimidate European nations, to maintain bombings, military pressure and destruction of crops in Iraqi Kurdistan, to force Mahmoud Barzani's KDP to collaborate openly with him, against its brothers and sisters in Kurdistan.
At the time of publishing this information, the conference of the delegation has been prevented by the KDP, the hotel where it is held is surrounded by the military, and our comrades have been sent back to France after interrogation by the police of the KDP, traitor to the Kurdish cause.

textDEFEND KURDISTAN Against Turkish Occupation Jun 18 04:28 by International delegation for Kurdistan 0 comments

We – nearly 150 politicians, human rights advocates, journalists, academics, members of parliaments, political activists, ecologists, and feminists from all over Europe – have been closely following the dangerous developments resulting from Turkey’s attacks on South Kurdistan (North Iraq) since the 23rd of April 2021. As a result, we have gathered in Erbil today and decided that we must speak out.

textLas promesas rotas de Vietnam Jun 17 18:08 by Mèo Mun 0 comments

Una crítica anarquista vietnamita al llamado “socialismo” de Vietnam. A translation of Mèo Mun's article “The Broken Promises of Vietnam” into Spanish. Translated by Grupo Anarquista Aurora., an anarchist group (linked to IFA/IAF) in Murcia.

kurdistan1_2.png imageContra la guerra en el Kurdistán iraquí, contra la traición del PDK Jun 17 05:56 by Algunas miembras de la la delegación Kurdistan 0 comments

Unxs activistas de la UCL formaron parte de la delegación de observadores en Erbil. Apena bajaron del avión, fueron interrogados y devueltos a París, al igual que las decenas de funcionarios, cargos electos, activistas y periodistas de más de 10 países, que también fueron rechazadxs nada más al llegar. Además, se impidió la salida de Alemania a 25 delegadxs que estaban preparadxs para abandonar Düsseldorf. La sombra de Erdogan se extiende hasta Berlín, París, Bruselas…

Narración y análisis de la situación por miembras de la UCL que fueron parte de la delegación de observadores en Erbil.

kurdistan1_1.png imageContre la guerre au Kurdistan irakien, contre la traîtrise du PDK Jun 16 21:52 by Membres UCL de la délégation internationale Kurdistan 0 comments

"Des militantEs de l’UCL faisaient partie de la délégation d’observateurs à Erbil. A peine sortiEs de l’avion, Iels ont été interrogéEs, puis renvoyéEs vers Paris, tout comme les dizaines d’officiels, élus, militants, journalistes de plus de 10 pays, également refoulés dès leur arrivée. Il faut ajouter à ce nombre, 25 délégués prêts à partir de Düsseldorf, empêchés même de quitter l’Allemagne. L’ombre d’Erdogan s’étend jusqu’à Berlin, Paris, Bruxelles…"

Récit et analyse de la situation par des camarades de l'UCL qui ont participé à la délégation, le 13 juin 2021

kurdistan1.png imageDéclaration de la Délégation internationale pour la paix et la liberté au Kurdistan Jun 16 21:43 by Délégation internationale Kurdistan 0 comments

L’UCL a participé à la délégation européenne d’observation des crimes de guerre turcs au Kurdistan irakien.
Cette délégation prend place au moment où Erdogan est reçu au sommet de l’OTAN. Sa rencontre formelle avec Macron, ne dissimule pas son objectif qui est évidemment de légitimer son invasion illégale de l’Irak, et d’obtenir de l’OTAN un blanc-seing pour poursuivre sa campagne militaire.
Son prétexte : éradiquer le PKK, « organisation terroriste », selon la liste noire du Conseil de l’Europe.
Sa stratégie : intimider les nations européennes, maintenir bombardements, pression militaire et destruction de moissons au Kurdistan irakien, obliger le PDK de Mahmoud Barzani à collaborer ouvertement avec lui, contre ses frères et sœurs au Kurdistan.
A l’heure où nous publions ces informations, la conférence de la délégation a été empêchée par le PDK, l’hôtel où elle se tient est encerclé par les militaires, et nos camarades ont été renvoyé-e-s en France après interrogatoire par la police du PDK, traître à la cause kurde.

Die espero-Sommerausgabe 2021 imageHier ist sie: Die espero-Sommerausgabe 2021! Jun 16 18:20 by Jochen Schmueck 0 comments

Die 7-Tage-Inzidenzen sinken, Corona ist auf dem Rückzug, die Lebensfreude kehrt zurück. Und hier ist sie: Die espero-Sommerausgabe 2021. Pralle 310 Seiten Lesefutter für die libertäre Urlaubslektüre.

russian.jpg image1921-1953: Χρονολόγιο του... Jun 15 21:24 by Nick Heath 0 comments

Ένα σύντομο χρονοδιάγραμμα του αναρχικού κινήματος και της αναρχικής δράσης στην ΕΣΣΔ, και της καταστολή του από τις σοβιετικές αρχές μετά τη Ρωσική Επανάσταση

textL’Algérie au temps du hirak : contestation et répression Jun 15 15:25 by COURANT Alternatif 0 comments

Un aperçu du feu social qui couve en Algérie

text1907 di Fulvio Caporale Jun 15 06:13 by Lucio Di Stefano 0 comments

Recensione del romanzo storico dedicato alle lotte sindacali a Barcellona: "1907 di Fulvio Caporale

text2021: Centenário da fundação da International Sindical Vermelha Jun 14 23:43 by René 0 comments

Chamada para contribuição

text1921: Centenario de la fundación de la Internacional Sindical Roja Jun 14 23:32 by René Berthier 0 comments

Solicitud de contribuciones

minamata.jpg imageMovie Review: 'MINAMATA' (2020) Jun 14 21:16 by LAMA 0 comments

A review of a movie about a Japanese village that suffered from industrial pollution.

clment.jpg imageMeurtre de Clément Méric : l’enjeu politique du procès en appel Jun 11 20:44 by Nathan & Gab 0 comments

Les assassins de Clément se retrouvent une nouvelle fois devant le tribunal, après avoir fait appel de leur première condamnation en 2018. Le lendemain, une manifestation pour le huitième anniversaire de la mort de notre camarade se tiendra le 5 juin à Paris. Une mobilisation qui en appelle d’autres...

Une toile de Diêu Hâu inspirée par une peinture traditionnelle vietnamienne imageVietnam : les promesses brisées du Vietnam Jun 11 19:33 by Mèo Mun 0 comments

Vietnam 2021, l’humeur général semble être à l’optimisme. La poursuite sans relâche d’une stratégie Zéro-Covid a reçu une approbation répandue autant à l’intérieur du pays qu’à l’international. L’économie a réussi à s’en tirer avec une croissance positive là où ses voisins ont souffert d’un déclin en raison de la pandémie. Mais en dessous de toutes ces fanfaronnades, quelqu’un aurait raison de sentir qu’il y a quelque chose qui cloche. Il y a ce sentiment tenace que personne ne semble être capable de mettre le doigt dessus. Presque comme s’il y avait un spectre qui hantait le Vietnam, le spectre du communisme – le vrai communisme, sans cloche, ni sifflet.

Article de Mèo Mun, traduit par le blogue du Blogue du Collectif Emma Goldman et reproduit ici à leur aimable proposition

arton9156c3fbf.png imageDes luttes sociales contre l’extrême droite et ses idées Jun 11 19:09 by UCL 0 comments

Les idées racistes, nationalistes et réactionnaires de l’extrême droite se diffusent et se banalisent. Des militaires exhibent dans la presse leurs tentations putschistes, les policiers manifestent pour réprimer en toute impunité avec l’appui de la quasi-totalité de la classe politique. Pour être efficace, nous devons organiser la riposte sur le terrain social.

manif_clment_1.jpg imageProcès des assassins de Clément : l’extrême droite est un poison mortel Jun 11 19:05 by UCL 0 comments

Vendredi 4 juin, la cour d’assises d’Evry a condamné en appel les deux anciens skinheads néonazis pour la mort de notre camarade Clément Méric à huit et cinq ans d’emprisonnement. Ces peines moins lourdes qu’en première instance, ont néanmoins confirmé que ce sont bien les nervis fascistes qui sont à l’origine de l’attaque et ont porté les premiers coups.

nurses.jpg imageSolidarity With Nurses Jun 09 08:48 by AWSM 0 comments

A statement of support for striking nurses in Aotearoa/New Zealand.

blogheader.jpg imageΓια όσα δεν είναι &#... Jun 08 19:44 by Ελευθεριακή Πορεία 0 comments

Μέσα στο κέλυφος του παλιού κόσμου δοκιμάζουμε τα περάσματα στην άλλη κοινωνία. Η επανάσταση δεν είναι μια στιγμή, δεν αρχίζει και δεν τελειώνει με την «επίθεση στα χειμερινά ανάκτορα». Η επανάσταση είναι ο μετασχηματισμός των κοινωνικών σχέσεων, μια διαδικασία με παλινωδίες και αντιφάσεις, πολλές φορές υπόγεια και υπόκωφη, άλλοτε ξέφρενη και θορυβώδης. Όμως έρχεται η στιγμή που το κέλυφος του παλιού κόσμου ή θα σπάσει ή με τη διαδικασία του μετασχηματισμού των κοινωνικών σχέσεων σε ασφυξία θα ανασυσταθεί, και η εξουσία θα εδραιωθεί εκ νέου – ακόμα και με άλλο προσωπείο.

haymarketriotharpers.jpg imageΕίναι ο συνδικαλ_... Jun 04 19:23 by Ηλιάδης Αλέξανδρος 0 comments

Θα πρέπει επιτέλους να ξεπεράσουμε τις ανασφάλειές μας και να μην φοβόμαστε να καταπιαστούμε σοβαρά και μεθοδικά με -αυτό που λέμε- αιτηματικά και μερικά ζητήματα. Δεν προδίδουμε έτσι την πολιτική μας ιδεολογία, ας είμαστε ήσυχες/οι γι’ αυτό. Είναι μέσα από τους αγώνες γι’ αυτά ακριβώς, τα αιτηματικά και τα μερικά ζητήματα, που κάποιος/α ίσως (ίσως…) καταφέρει, πατώντας στους ώμους των άμεσων συμφερόντων του, να ατενίσει και έναν ευρύτερο ορίζοντα που θα πηγαίνει πολύ πιο πέρα από αυτά… Ο αναρχισμός, στην τελική, αφορά την εξερεύνηση τρόπων με τους οποίους αυτή η προοπτική θα λάβει επιτέλους σάρκα και οστά.

queerphobia.jpg imageQueerphobia Is A Class Issue Jun 02 08:15 by Sarah 0 comments

An interview addressing issues of Trans access to health services.

186515226_124025266489823_2567035262534533713_n.jpg imageΔιακήρυξη Αρχών May 31 22:14 by Geelong Anarchist Communists 0 comments

Στη θέση του καπιταλισμού και του κράτους θα βλέπαμε τον έλεγχο των εργαζομένων στους χώρους εργασίας, τον κοινοτικό έλεγχο στη στέγαση και έναν διεξοδικό εκδημοκρατισμό όλων των σφαιρών της ζωής. Η κοινωνία θα ελέγχεται συλλογικά από όλους και τα προς το ζην θα παρέχονται δωρεάν σε όλους.
Στη θέση μιας κοινωνίας που βασίζεται στην αποξένωση, την ανισότητα και την αδικία αναζητούμε ένα κοινωνικό σύστημα βασισμένο στην ελευθερία, την ισότητα και τη δημοκρατία, όπου ο στόχος της κοινωνίας είναι η πλήρης ανάπτυξη, η αυτοπραγμάτωση και η άνθηση όλων, παρά η ατελείωτη επέκταση του κέρδους.

isakov_pavel_fedorovich.jpg imageI.P. Fedorovich: Kοντά στην “Πλα ... May 29 20:23 by Dmitrin (trans. and edit.) 0 comments

Στις 20 Μάρτη 1927 συμμετείχε σε ένα παράνομο διεθνές συνέδριο στο E-le-Rose, από το οποίο επρόκειτο να προέλθει η Γενική Ένωση Αναρχικών (“πλατφορμιστές”). Αλλά συνελήφθη από τη γαλλική αστυνομία μαζί με όλους τους συμμετέχοντες στο συνέδριο, και στις 12 Ιούνη 1927 καταδικάστηκε σε απέλαση.

makhnovchina.jpg imageΑναρχικοί στο στa... May 28 19:00 by Dmitri (trans., edit.) 0 comments

Τον Μάη του 1921 έκλεισαν από τις μπολσεβίκικες αρχές οι περισσότερες λέσχες των αναρχικών στη Μόσχα, ως αποτέλεσμα μαζικών συλλήψεων μελών αναρχικών ομάδων. Κατά τη διάρκεια του ίδιου μήνα στην πρωτεύουσα της χώρας πραγματοποιήθηκαν 66 κατασταλτικές επιχειρήσεις εναντίον των αναρχικών. Τουλάχιστον σε μια από αυτές - μια ομάδα αναρχικών με επικεφαλής τον Ivan Kruglov, εργαζόταν στο εργοστάσιο κατασκευής μηχανημάτων της Μόσχας Νο. 5 (πρώην εργοστάσιο Bromley).

encuentro_crata_1.png imageEncuentro Ácrata: Perspectivas Libertarias sobre el estallido social May 25 03:02 by ViaLibre 0 comments

Encuentro Ácrata: Perspectivas Libertarias sobre el estallido social

transkafkasian_2.jpg imageAναρχοκομμουνιστ... May 24 21:47 by Dmitri 0 comments

Οι περισσότεροι εργαζόμενοι ήταν νέοι αναρχικοί, που πάλευαν ενάντια στην εκμετάλλευση των από πάνω (10 έως 18 ώρες την ημέρα, για ένα ξεροκόμματο και χωρίς βασικές κοινωνικές εγγυήσεις για την κοινωνική πρόνοια), καθώς και την τρομοκρατία της κυβέρνησης. Σε συνθήκες φτώχειας, συνεχούς ταπείνωσης της καθημερινής ζωής και βάρβαρης καταστολής, η τσαρική κυβέρνηση απαντούσε βίαια σε οποιαδήποτε προσπάθεια των εργαζομένων για την προάσπιση των συμφερόντων τους, και έτσι τα σαμποτάζ και οι μαχητικές δράσεις ήταν συχνά ο μόνος τρόπος να δωθεί μια κατάλληλη απάντηση στη βία. Κυρίως προλεταριακής σύνθεσης, το αναρχικό κομμουνιστικό κίνημα, στην πραγματικότητα, ήταν απόρροια ενός υπερήφανου λαού, που υπερηφανευόταν για το ότι δεν ήθελε να είναι ένας μισθωτός σκλάβος υπό το μαστίγιο του αφέντη.

download.jpg imageΥγειονομική απει... May 22 20:03 by Ανώνυμος 0 comments

Είναι ξεκάθαρο ότι ο ιός δεν είναι η αιτία, ούτε και η αφορμή, αλλά ο καταλύτης για τη βίαιη καπιταλιστική αναδιάρθρωση και κυρίως, για την επιβολή από το Κράτος και το Κεφάλαιο, μιας νέας πραγματικότητας, η οποία απαιτεί μέσω των νέων τεχνολογιών την πλήρη διαφάνεια και τον απόλυτο έλεγχο απέναντι στη συμπεριφορά μας, στις δραστηριότητες της καθημερινής μας ζωής, αλλά και στο ίδιο μας το σώμα.

wardens1.jpg image30 years Haringey Solidarity Group May 21 17:56 by Haringey Solidarity Group 0 comments

30 years Haringey Solidarity Group: A Celebration of 30 years of radical ideas
and campaigning in Haringey and beyond

Slika 1. imageAnarhistička organizacija May 20 06:25 by Federacija anarhista Rio de Janeiro (Brazil) / Mreža anarhista - Društvo otpora (Hrvatska) 0 comments

Specifično anarhistička organizacija koristi se, kako za svoje unutarnje tako i za vanjsko funkcioniranje, logikom onoga što nazivamo "koncentričnim krugovima" - snažno nadahnutim organizacijskim modelom Bakunjina (misli se na odnos Alijanse za socijalnu demokraciju i Prve Internacionale op. prev.). Glavni razlog zbog kojeg usvajamo ovu logiku funkcioniranja je zato, što za nas, anarhistička organizacija treba sačuvati različite razine djelovanja. Te bi različite razine trebale ojačati rad organizacije, istovremeno joj dopuštajući da okuplja obučene militante s visokom razinom predanosti i približavajući ljude koji su simpatizeri stavova ili djelovanja organizacije - koji bi mogli biti više ili manje obučeni i više ili manje predani. Ukratko, koncentrični krugovi nastoje riješiti važan paradoks: anarhistička organizacija mora biti dovoljno zatvorena da bi imala obučene, predane i politički usklađene militante i dovoljno otvorena za privlačenje novih militanata

more >>
© 2005-2021 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]