user preferences

Upcoming Events

No upcoming events.
Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Μετανάστευση / Ρατσισμός / Γνώμη / Ανάλυση Thursday February 13, 2020 19:08 byΑργύρης Αργυριάδης, MD-PhD

Το προσφυγικό ζήτημα είναι ο βαθμός μηδέν της ανθρωπότητας. Η διαμαρτυρία ενάντια στη απάνθρωπη μεταχείρισή τους, η απαίτηση να ακουστούν και να αναγνωριστούν, έστω και στο ελάχιστο, ακόμα κι αν πρέπει να πεθάνουν γι’ αυτό, είναι μια πραγματικότητα που οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας αποτυγχάνουν να διαχειριστούν. Εγκλωβισμένοι στην εργασιακή επισφάλεια που επιβάλουν οι ΜΚΟ στην ουσία αποδέχονται την θέση του «επιστήμονα δούλου». Στη διαλεκτική αφέντη και δούλου που παρουσιάζει ο Χέγκελ στη Φαινομενολογία του πνεύματος, ο αφέντης κατακτά τη θέση του φτάνοντας μέχρι το τέρμα στον αγώνα του για αναγνώριση, πρόθυμος ακόμα και να πεθάνει. Αντίθετα, ο δούλος, που φοβάται για τη ζωή του, συνθηκολογεί και αποδέχεται την υποτέλειά του.

O Ουμανιταρινισμός ως μετανεωτερική διαχείρηση

Με αφορμή την έκδοση του βιβλίου «Ψυχολογίες Συμμόρφωσης»

Ο ρόλος των ΜΚΟ στην διαχείριση των κρίσεων στην σημερινή εποχή δεν είναι καθόλου άγνωστος. Τον Μάρτιο του 2004 είχε δημοσιευθεί στην αντιεξουσιαστική εφημερίδα «Βαβυλωνία», άρθρο μου με τίτλο «ΜΚΟ & αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα: Ακτιβιστές πλήρους απασχόλησης», κατέληγα τότε ότι οι οργανώσεις αυτές αποτελούν «οι καλύτεροι φίλοι της εξουσίας» και ότι δεν πρέπει να έχουμε καμία αυταπάτη ότι στο μέλλον θα κληθούν να διαχειριστούν (πάντα με το αζημίωτο) την αποδόμηση του κράτους πρόνοιας ως στρατηγική του νεοφιλελευθερισμού. Το μοντέλο αυτό σύμφωνα με την άποψή μου από τότε θα δομούσε ένα νέο πεδίο «ουμανιταριανισμού» (humanitarianism) στο οποίο οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας θα κληθούν να συμμετέχουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ως δεκανίκι της νέας αναδυόμενης δυστοπίας.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις oposito, ένα αρκετά ενδιαφέρον και μαχητικό βιβλίο με τίτλο «Ψυχολογίες Συμμόρφωσης» που αποτελεί μια κριτική μελέτη πάνω στον ψυχοπολιτικό έλεγχο του μεταναστευτικού. Με αφορμή την έκδοση αυτή επανέρχομαι στο θέμα όχι μόνο εν είδη βιβλιοκριτικής, αλλά συνεχίζοντας ή καλύτερα ξαναπιάνοντας το νήμα σύμφωνα και με τα νέα δεδομένα.

Πρώτα απ’ όλα, αξίζει να ξαναειπωθεί ότι ο «ουμανιταριανισμός» (humanitarianism), δεν είναι τίποτα περισσότερο από «ιμπεριαλισμός των ανθρώπινων δικαιωμάτων», και δεν έχει καμία σχέση με την αλληλεγγύη. Αποτελεί έκφανση είτε του αναγεννημένου ιμπεριαλισμού, ο οποίος βρίσκει μια κατάλληλη δικαιολογία για την θέσπιση για ένα ιδιαίτερο καθεστώς κατάστασης εξαίρεσης.

Σε αυτή την συνθήκη, όπως διαβάζουμε αναλυτικά στο βιβλίο συμβάλουν οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας, αφού καλούνται να εφαρμόσουν θεωρίες και πρακτικές της ψυχολογίας οι οποίες έχουν ως αξίες & θεωρίες είναι αυτές τις οποίες η Δύση προσπαθεί να επιβάλει και όχι κατ’ ανάγκην οικουμενικές. Αν ήταν οικουμενικές, θα έπρεπε να επαναδιατυπωθούν με διαφορετικούς όρους.
Η Χάνα Άρεντ, σε ένα της σχόλιο για τις εκστρατείες για τα δικαιώματα τον 19ο αιώνα, γράφει ότι οι νομικοί και οι φιλάνθρωποι που αγωνίζονταν για τα δικαιώματα των μειονοτήτων «είχαν μια μυστηριώδη ομοιότητα στη γλώσσα και τα επιχειρήματά τους με τις εταιρείες προστασίας των ζώων». Ο homo sacer ζει έξω από την επικράτεια του νόμου, σε ένα limbo, μια μετέωρη ζώνη αδιαφορίας, στο μεταίχμιο ανθρώπου και ζώου, περατού και άπειρου.

Την απαξίωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την ανάδυση της «γυμνής ψυχής» μπορούμε να την δούμε ξεκάθαρα στο νέο υπόδειγμα εγκλεισμού που αποτελούν τα Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης (ΚΥΤ). Εντός τους γίνεται πασιφανές ότι τα δικαιώματα δεν ανήκουν στους ανθρώπους αυτομάτως λόγω της ανθρώπινης ιδιότητας. Αντίθετα, τα δικαιώματα συνιστούν, δημιουργούν τον «πρόσφυγα» και τον κατατάσσουν σε μια γραμμή από τους πλήρεις ανθρώπους, στους λιγότερο ανθρώπους (τους κοινωνικά και πολιτικά περιθωριοποιημένους) και τέλος στους ιερούς ανθρώπους, η ύπαρξη των οποίων, στο κατώφλι ανθρώπου και τέρατος ή θεού, επιτρέπει τη διατήρηση της καθημερινής ρουτινιάρικης ζωής όλων μας. 

Η ζωή στα ΚΥΤ δεν δίνει καμία προνομιακή θέση στην αλυσίδα του Όντος.  Η απλή βιολογική ύπαρξη αποκτά σημασία μόνο αν γίνει βίος, βιογραφημένη αφήγηση, αν οι άλλοι την αναγνωρίσουν και τη σεβαστούν. Ο ιερός άνθρωπος είναι γυμνή ζωή, μια ζωή χωρίς νόημα ή σκοπό. Κι όμως, αυτή η γυμνή ζωή είναι ο άξονας και το κατώφλι της πολιτικής, μια αδιαφοροποίητη ζώνη, στην οποία o βίος και η εγκαταλειμμένη ζωή συγκροτούν η μία την άλλη μέσω του αμοιβαίου αποκλεισμού και συμπερίληψης. Βίος και ζωή έχουν συνενωθεί στη ψυχοπολιτική εξουσία. Η φυσική ζωή έχει γίνει στρατηγικός στόχος των μηχανισμών και των υπολογισμών της εξουσίας και σε αυτήν την κυριαρχία οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας καλούνται παίξουν σημαντικό και σωφρονιστικό ρόλο.

Η ψυχολογία και η εφαρμογή της γίνεται εργαλείο της κοινωνίας του ελέγχου. Έτσι οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας που δουλεύουν στα ΚΥΤ αντί να βοηθήσουν στη χειραφέτηση και την προστασία των ανθρώπων, αποτελούν γρανάζια στα νέα όργανα εξουσίας των ΜΚΟ, και χρησιμοποιούνται με στόχο την πειθάρχηση, τον αποκλεισμό και την κυριαρχία. Κάθε σύστημα κοινωνικής τάξης εδραιώνεται και διαιωνίζεται με την απόρριψη, τη φίμωση και την απαγόρευση των «άλλων», χαρακτηρίζοντάς τους τρελούς, ξένους, «ανώμαλους», ιερούς ανθρώπους ή δίνοντας δικαιώματα που μας εγγράφουν στις κυρίαρχες κοινωνικές συμπεριφορές. Οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας συμμετέχουν σε αυτόν τον κυρίαρχο διακανονισμό.

Η εξουσία, σε στενή συνεργασία με τις ΜΚΟ ασκεί πλέον επί του σώματος και των ζωτικών λειτουργιών των «ωφελουμένων» προσφύγων. Η πειθάρχηση και ο έλεγχος της συμπεριφοράς εξαπλώνεται παντού: οι επικοινωνίες, η ολική επιτήρηση με κάμερες κλειστού κυκλώματος, οι λεπτομερείς προσωπικές πληροφορίες που μαζεύονται για ταυτοποίηση, τα διαβατήρια, αποτελούν, όλα μαζί, μια νέα μορφή εξουσίας που έχει απλώσει τον έλεγχό της σε ολόκληρη τη ζωή τους. Ο μόνος τρόπος εξόδου από τη ζώνη λίμπο, μεταξύ ζωής και βίου, ο μόνος τρόπος για να ξαναγίνουν υποκείμενα από «λαθραίοι» είναι η άσκηση ελευθερίας. Και αυτήν τους την αρνούνται.

Η ουσία του ανθρώπου είναι ότι δεν έχει ουσία, η φύση του είναι η ικανότητά του να απομακρύνεται από τους φυσικούς ή τους κοινωνικούς κώδικες (την «πρώτη» και «δεύτερη φύση»), να αρχίζει εκ του μηδενός ξανά και ξανά. Η ανθρώπινη ιδιότητα εδρεύει στην ελευθερία, πράγμα που σημαίνει ότι ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να επιλέγει το κάλλιστο και το χείριστο που, όπως μας έμαθε ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, είναι δίπλα το ένα στο άλλο. Αλλά στα κέντρα κράτησης η επιλογή είναι μόνο το χείριστο, από το φαγητό έως λοιπές ψυχοκοινωνικές υπηρεσίες.

Το προσφυγικό ζήτημα είναι ο βαθμός μηδέν της ανθρωπότητας. Η διαμαρτυρία ενάντια στη απάνθρωπη μεταχείρισή τους, η απαίτηση να ακουστούν και να αναγνωριστούν, έστω και στο ελάχιστο, ακόμα κι αν πρέπει να πεθάνουν γι’ αυτό, είναι μια πραγματικότητα που οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας αποτυγχάνουν να διαχειριστούν. Εγκλωβισμένοι στην εργασιακή επισφάλεια που επιβάλουν οι ΜΚΟ στην ουσία αποδέχονται την θέση του «επιστήμονα δούλου». Στη διαλεκτική αφέντη και δούλου που παρουσιάζει ο Χέγκελ στη Φαινομενολογία του πνεύματος, ο αφέντης κατακτά τη θέση του φτάνοντας μέχρι το τέρμα στον αγώνα του για αναγνώριση, πρόθυμος ακόμα και να πεθάνει. Αντίθετα, ο δούλος, που φοβάται για τη ζωή του, συνθηκολογεί και αποδέχεται την υποτέλειά του.

Αν οι πρόσφυγες (ο αριθμός περιλαμβάνει σήμερα ένα καθόλου αμελητέο τμήμα της ανθρωπότητας) διαρρηγνύουν έμπρακτα τη συνέχεια μεταξύ κράτους και πολίτη, μεταξύ γέννησης (ιθαγένειας) και εθνικότητας, θέτουν σε κρίση το αρχέγονο επινόημα της νεωτερικής κυριαρχίας. Σε κάθε περίπτωση, όμως, το ουσιαστικό είναι ότι κάθε φορά που οι πρόσφυγες δεν αντιπροσωπεύουν μεμονωμένες ατομικές περιπτώσεις, αλλά, όπως συμβαίνει πλέον με όλο και μεγαλύτερη συχνότητα, ένα μαζικό φαινόμενο, τόσο οι ΜΚΟ όσο και τα μεμονωμένα κράτη, παρ' όλες τις επίσημες βαρύγδουπες επικλήσεις των «ιερών και αναπαλλοτρίωτων» δικαιωμάτων του ανθρώπου, αποδεικνύονται ολωσδιόλου ανίκανοι όχι μόνο να επιλύσουν το πρόβλημα, αλλά ακόμη και να το αντιμετωπίσουν απλώς με τον προσήκοντα τρόπο.

Ο διαχωρισμός μεταξύ ανθρωπιστικού και πολιτικού, τον οποίο βιώνουμε σήμερα, αποτελεί το έσχατο στάδιο της ρήξης μεταξύ δικαιωμάτων του ανθρώπου και δικαιωμάτων του πολίτη. Σε αυτό οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας με τον κονφορμισμό τους υπέκυψαν στην επιστημονικίζουσα εθελοδουλεία τους.

Όπως προτάσει ο Αγκάμπεν σαν φάρος μες το σκοτάδι: «Μια μέρα η ανθρωπότητα θα παίξει με το δίκαιο όπως τα παιδιά παίζουν με τα άχρηστα αντικείμενα, όχι για να τους ξαναδώσουν την κανονική τους χρήση, αλλά για να τα απελευθερώσουν οριστικά από αυτή.» Η αλληλεγγύη ως δικαιοσύνη είναι ακηδεμόνευτη και υπάρχει ως μια κατάσταση του κόσμου στην οποία παρουσιάζεται ως ένα αγαθό που επ' ουδενί δεν μπορεί να ιδιοποιηθεί ή να νομικοποιήθει» από το κράτος και θεσμούς όπως οι ΜΚΟ. Όλοι οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας πρέπει να κατανοήσουν, αλλιώς είναι συνεργοί στην βαρβαρότητα ότι αν πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα στην έννομη τάξη των ΚΥΤ και στη ζωή των ανθρώπων μέσα σε αυτά , τότε σίγουρα δεν θα επιλέξουμε ποτέ το πρώτο εις βάρος του δεύτερου.

Στη σημερινή εποχή (όπως υπονοεί και η επισήμανση του Peter Medawar, κατά τον οποίο «στη βιολογία, οι αντιπαραθέσεις σχετικά με το νόημα των λέξεων "ζωή" και "θάνατος" είναι δείκτης μιας συζήτησης χαμηλού επιπέδου») ζωή και θάνατος δεν αποτελούν κυριολεκτικώς επιστημονικές έννοιες, αλλά πολιτικές έννοιες, που, ως τέτοιες, αποκτούν ένα ακριβές νόημα μόνο διαμέσου μιας απόφασης. Τα «οδυνηρώς και ακαταπαύστως μετατιθέμενα σύνορα», για τα οποία έκαναν λόγο ο Mollaret και ο Goulon, είναι σύνορα κινητά, δηλαδή μεταβλητά, γιατί είναι σύνορα βίοπολιτικά, και το γεγονός ότι σήμερα βρίσκεται σε εξέλιξη μια ευρεία διαδικασία, όπου το διακύβευμα είναι ακριβώς ο επαναπροσδιορισμός τους, καταδεικνύει ότι η άσκηση της κυρίαρχης εξουσίας περνά περισσότερο από κάθε άλλη στιγμή μέσα από αυτά και, για άλλη μια φορά, διατρέχει τις ιατρικές και βιολογικές επιστήμες. Το ίδιο ισχύει και για το πεδίο της ψυχολογίας ειδικά και των υπηρεσιών ψυχικής υγείας γενικότερα.

Σε ένα ευφυές άρθρο του, ο Willard Gaylin επικαλέστηκε το φάσμα σωμάτων -που ο ίδιος αποκαλεί neomorts (νέονεκροι) τα οποία θα είχαν το νομικό καθεστώς των πτωμάτων, αλλά θα μπορούσαν να διατηρήσουν, ενόψει ενδεχόμενων μεταμοσχεύσεων, κάποια χαρακτηριστικά της ζωής: «θα ήταν ζεστά, παλλόμενα και διουρούντα»." Σε ένα αντίθετο πεδίο, ένας θιασώτης του εγκεφαλικού θανάτου χαρακτήρισε ως έναν faux vivanf (ψευδοζωντανό) το σώμα που διατηρείται ζωντανό με τεχνητά μέσα, υποστηρίζοντας ότι είναι θεμιτή οποιαδήποτε παρέμβαση πάνω του δίχως καμία επιφύλαξη." Αυτή η συνθήκη είναι υπαρκτή στην γυμνή ζωή – γυμνή ψυχή των «ωφελούμενων» που διαμένουν υποχρεωτικά για μήνες ή και χρόνια χωρίς καμία προοπτική στα Κέντρα Υποδοχής & Ταυτοποίησης.

Η νοσοκομειακή αίθουσα ανάνηψης (στην περίπτωση μας οι ψυχοκοινωνικές υπηρεσίες, οι ψυχολογικές συνεδρίες και οι παραπομπές στον ψυχίατρο εντός των ΚΥΤ) -όπου ταλαντεύονται μεταξύ ζωής και θανάτου -ο πρόσφυγας- ως άλλος neomort, το πρόσωπο που βρίσκεται σε αυπερβαθέν κώμα» και ο faux vivant- οροθετεί έναν χώρο εξαίρεσης όπου προβάλλει σε καθαρή μορφή μια γυμνή ψυχή για πρώτη φορά πλήρως ελεγχόμενη από τον άνθρωπο και την τεχνολογία του. Και επειδή ακριβώς πρόκειται όχι για ένα φυσικό σώμα, αλλά για μια ακραία ενσάρκωση του homo sacer (ορισμένοι έφτασαν στο σημείο να αποκαλέσουν το πρόσωπο που βρίσκεται σε «υπερβαθέν κώμα» ως «μια ενδιάμεση ύπαρξη μεταξύ του ανθρώπου και του ζώου»), το διακύβευμα είναι, για ακόμη μια φορά, ο ορισμός μιας ζωής η οποία μπορεί να αφαιρεθεί δίχως να διαπραχθεί ανθρωποκτονία (και η οποία, όπως ο homo sacer, είναι «άθυτη», με την έννοια ότι δεν θα μπορούσε προφανώς να θανατωθεί συνεπεία μιας θανατικής ποινής).

Παρ' όλα αυτά οι μικρο-αντιστάσεις σε αυτό το καθεστώς δεν λείπουν και πρέπει να ενδυναμώνονται κατά την άποψη μου. Το βιβλίο τελειώνει με την παρουσίαση μιας τέτοιας περίπτωσης μικρο-αντίστασης. Οι συγγραφείς του αφιερώνουν το βιβλίο σε αυτόν που αντιστάθηκε και όλους σαν αυτόν. Με τον ίδιο τρόπο θα κλείσω το κείμενο αυτό. Διότι αν υπάρχει ένα «φυσικό» δικαίωμα, είναι το δικαίωμα στην αντίσταση, αυτό που μας κάνει ελεύθερους.

Αργύρης Αργυριάδης, MD-PhD

Βιβλιογραφία:
Αντιεξουσιαστική Εφημερίδα Βαβυλωνία, #5 Μάρτιος 2004, σελ 18.

aotearoa / pacific islands / anarchist movement / debate Wednesday February 12, 2020 13:04 byLAMA

This article defends the established Anarchist position of not voting for political parties. It arose as part of a dialogue with a self-declared Anarchist who claimed this view is "unhelpful and extreme".

This year Aotearoa will be experiencing an election. The various political parties will be expecting people to vote for them and many will. Aotearoa Worker’s Solidarity Movement (AWSM) members will not be doing so. We hope that other anarchists will decide not to either. However, we are aware that some avowed anarchists don’t agree with us. We recently interacted with such a person who argued our approach to this issue is “extreme and unhelpful”. We feel this is wrong and since there may be other people who have that view, we would like to address this point with a wero/challenge in the form of a few initial considerations and questions:

1) Calling our position extreme depends on what you’re comparing us with. Looked at next to the current crop of political parties our stance is extreme. Though…so what if it is? ‘Extremist’ is used pejoratively by the mainstream as if the established centre is intrinsically the best position to be in. We prefer what we see as the appropriate position regardless of how anyone may categorise it. It is what it is, regardless. In addition, the extremist tag is often applied with the assumption it obviates the need to engage in any debate once you have attached that label to somebody. It’s an attempt to use words as a weapon by those who currently wield authority over us. That it can be adopted even by somebody claiming the anarchist name, shows how effective unacknowledged assumptions can be. Fish don’t think about water…but with the literal and figurative water becoming more polluted, perhaps you should?

If you stand outside the dominant paradigm but within anarchist theory built up over centuries, our position is very much the middle-of-the-road, orthodox one. Traditionally nearly all anarchists both as individuals and organisations, theorists and activists have abstained from voting for political parties. There have been historical exceptions. For example, the Anarcho-Syndicalist union in Spain, the CNT did have supporters who voted in favour of the Popular Front in the early 1930s, in order to obtain the release of its militants from prisons. While we are aware of such examples the more relevant point is, such instances are rare enough to highlight that their opposite represents the norm. So, calling for a non-vote is the normal, long-established standard view, not an extreme position.

Therefore, we have to ask our interlocutor and like-minded folks whether they are arguing from outside the anarchist perspective in reaching their claim by accepting the view pushed by the political parties regarding non-voting? If they are claiming on the contrary, that they have reached that point while still being an anarchist, we would like to know how the fundamental, long-held position has failed and theirs is preferable, while still being consistent with anarchism?

2) On a daily basis in order to survive, there are all sorts of compromises that have to be made in accommodating to the current system. It’s not hard to think of examples of times where we put up with shit just to be able to eat and pay rent. Not voting is one of the few times you can opt-out and make a principled protest and not suffer punitive legal sanctions (try not paying your taxes and see what happens!). So why would you not take the opportunity to do that? Why would you commit an unforced error?

3) There’s also a slippery slope argument. If you can find enough in what the parties are doing (whatever that would be?) to vote for one of them, then why stop there? You can use the same justification to begin canvassing for them, donating money, becoming a member and a whole bunch of other unnecessary compromises. It’s no accident that we have had two ex-anarchist Green MPs (Metiria Turei, Nandor Tanczos) in this country and a whole bunch of anarchists who have ended up doing work for the party in its administration. So this is not a point of exaggeration, it has happened.

4) Epistemologically, on a practical basis what criteria would you set to establish which political party is ‘better’ than the others to the point you are prepared to vote for them? For each ‘good’ point a particular party may adopt, it is sure to have a ‘bad’ one that would cancel that out. And there are points that the ‘bad’ parties make that are sometimes ‘better’ than those the ‘good’ ones adopt, such as the Centre-Right National Party increasing unemployment benefits under previous PM John Key. Labour improves funding for roads (good?) while increasing the number of cops (bad?) while the Greens have banned plastic bags (good?) while accepting Labours increased road funding (bad) etc. What about policies they all agree with across their spectrum? The more policies you compare the more complex and contradictory it becomes. So how do you finally determine that a) you should vote and b) for which party? What method can you apply to reliably identify what the ‘lesser evil’ is in the first place?

5) Add to number 4) the short-sighted approach of voting for a particular party based on the current, single election. In doing this you can fool yourself that the differences are somehow crucial and your action in voting will make some kind of historical earth-shattering effect because “this election will decide the future of the planet” or some such politician’s rhetoric. However, if you stand back and look at the overall effect of the alternating parties over the past 100 years you see that there isn’t much between them. The conservative ones have always been upfront about supporting capitalism. The Left -wing ones have eventually given up all pretence of trying to overturn the system, in preference for sharing power with their Right-wing colleagues. When does it reach the point that you can no longer keep making excuses for them and decide that a better way is worth exploring? By voting, you are doing your small but important part in helping prolong the current system. It’s like claiming you are trying to help a meth addict by repeatedly ‘only giving him/her a small dose this time’ and expecting a different outcome from the last time he/she took a hit of the drug.

6) We are not advocating a no-vote for negative “unhelpful’ reasons. If that was the sole extent of what we were about, there might be an argument there. We aren’t anti-social nihilists. Not voting is only one component of a deeper, well-considered, positive political theory. Anarchism works practically to offer a way out of the fucking mess capitalism and all its parties have put us in and that we as anarchists haven’t actively contributed to. We do lots of helpful stuff, on a daily basis. For example, by helping people understand we can work together to get out of this system on a theoretical level through websites, pamphlets and so on, or by practical mutual aid and volunteer work in our community etc on a material level. You have to look at the action of not voting in a broader, fuller context of what we are doing and why we are doing it. If we are unhelpful to anybody, it is the various power mongers and their parties and their system that we are being unhelpful towards. We think that’s a good thing.

venezuela / colombia / miscellaneous / anarchist communist event Monday February 10, 2020 23:48 byViaLibre

Reflexiones del Erol Polat del Congreso Nacional del Kurdistán y el Grupo Libertario Vía Libre

Diálogos entre el Confederalismo Democrático y el Anarquismo social y organizado

Reflexiones de Erol Polat del Congreso Nacional del Kurdistán y el Grupo Libertario Vía Libre

Miércoles 12 de febrero. 6:00 pm
La Redada (Calle 17 # 2-57)
Bogotá, Colombia

Organizan:
Comite de Solidaridad Kurdistán-Colombia
Grupo Libertario Vía Libre

Διεθνή / Αναρχική Ιστορία / Γνώμη / Ανάλυση Monday February 10, 2020 16:24 byNick Heath*

Ο Aron Davidovich Baron γεννήθηκε το 1891 στο χωριό Hlynets στην επαρχία Κιέβου στην Ουκρανία σε μια φτωχή εβραϊκή οικογένεια. Εργάστηκε ως αρτοποιός. Είχε γίνει αναρχικός στα σχολικά του χρόνια. Γύρω στο 1906 ασχολήθηκε με την επαναστατική δραστηριότητα στο πλαίσιο της Ένωσης Αρτοποιών Κιέβου. Συνελήφθη και εξορίστηκε το 1907. Μαζί με τη σύζυγό του Fanya κατέφυγαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εδώ ενεργοποιήθηκε στο πλαίσιο της Russian Workers Union (Ρωσική Ένωση Εργαζομένων) και των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου (IWW) από το 1912. Υπήρξε συν-συντάκτης της αναρχικής εφημερίδας “Alarm” του Σικάγου από το 1915, με την Lucy Parsons επίσης, ενώ έγραφε και στην εφημερίδα της Ρωσικής Ένωσης Εργαζομένων “Voice of Labour “ (“Φωνή της Εργασίας”). Συμμετείχε ενεργά σε δραστηριότητες στις κοινότητες των Εβραίων και Ρώσων εργαζομένων. Αρκετές φορές συνελήφθη για σύντομες περιόδους. Κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων των ανέργων το 1915, ο Aron και η Fanya ήταν στην πρώτη γραμμή του αγώνα και κάποια στιγμή χτυπήθηκαν σοβαρά από την αστυνομία.

Ο αναρχικός Aron Davidovich Baron (ή Kantorovich, Faktorovich και Poleyevoy)

Ο Aron Davidovich Baron γεννήθηκε το 1891 στο χωριό Hlynets στην επαρχία Κιέβου στην Ουκρανία σε μια φτωχή εβραϊκή οικογένεια. Εργάστηκε ως αρτοποιός. Είχε γίνει αναρχικός στα σχολικά του χρόνια. Γύρω στο 1906 ασχολήθηκε με την επαναστατική δραστηριότητα στο πλαίσιο της Ένωσης Αρτοποιών Κιέβου. Συνελήφθη και εξορίστηκε το 1907. Μαζί με τη σύζυγό του Fanya κατέφυγαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εδώ ενεργοποιήθηκε στο πλαίσιο της Russian Workers Union (Ρωσική Ένωση Εργαζομένων) και των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου (IWW) από το 1912. Υπήρξε συν-συντάκτης της αναρχικής εφημερίδας “Alarm” του Σικάγου από το 1915, με την Lucy Parsons επίσης, ενώ έγραφε και στην εφημερίδα της Ρωσικής Ένωσης Εργαζομένων “Voice of Labour “ (“Φωνή της Εργασίας”). Συμμετείχε ενεργά σε δραστηριότητες στις κοινότητες των Εβραίων και Ρώσων εργαζομένων. Αρκετές φορές συνελήφθη για σύντομες περιόδους. Κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων των ανέργων το 1915, ο Aron και η Fanya ήταν στην πρώτη γραμμή του αγώνα και κάποια στιγμή χτυπήθηκαν σοβαρά από την αστυνομία.

Τον Ιούνη του 1917 επέστρεψαν στο Κίεβο, όπου ο Aron προτάθηκε από την Ένωση Αρτοποιών για το τοπικό Σοβιέτ. Διακρίθηκε ως ομιλητής και λέκτορας και ήταν δημοφιλής ανάμεσα στους αγρότες, τους εργάτες και τους στρατιώτες. Ο Aron δημιούργησε μια αναρχική μονάδα μάχης, η οποία πολέμησε τις δυνάμεις του κοζάκου στρατηγού Kaledin στον Don και στη συνέχεια συμμετείχε σε μάχες εναντίον των Αυστριακών και Γερμανών εισβολέων. Τον Μάρτη του 1918 συμμετείχε στην υπεράσπιση της Poltava ως στρατιωτικός διοικητής και τον ίδιο μήνα μεσολάβησε μεταξύ των μπολσεβίκων και της Ομοσπονδίας Αναρχικών Εκατερίνοσλαβ όταν ξέσπασε ένοπλη σύγκρουση μεταξύ τους.

Τον Μάη του 1918 ο Aron έφτασε με αναρχικές μονάδες στο Rostov-on-Don, όπου έλαβε μέρος στην απαλλοτρίωση της τοπικής μπουρζουαζίας, επιθέσεις σε τράπεζες και φυλακές καθώς και επιθέσεις εναντίον μπολσεβίκικων αρχών. Αναγκάστηκε να υποχωρήσει με μια αναρχική μονάδα στο Tsaritsyn, όπου η ομάδα του, όπως πολλοί άλλοι, αφοπλίστηκε από τους Μπολσεβίκους στις αρχές Ιουνίου. Μέχρι το καλοκαίρι του 1918 βρισκόταν στο Kursk, όπου τον Ιούλιο του 1918 συμμετείχε στην ίδρυση της Συνομοσπονδίας Αναρχικών Ναμπάτ, με στόχο την ένωση όλων των αναρχικών στην περιοχή και πέραν αυτής. Στις 12-16 Νοέμβρη πραγματοποιήθηκε το ιδρυτικό συνέδριο της Nabat και ο Aron έγινε μέλος της γραμματείας και ήταν, επίσης, συντάκτης της ομώνυμης εφημερίδας. Τον Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου, μαζί με τον Μπολσεβίκο Κοζάκο Vitaly Primakov, ίδρυσε την 1η Ουκρανική Επαναστατική Ταξιαρχία, η οποία έγινε το Τμήμα Tarashchansky και έγινε διοικητής της. Τον Γενάρη του 1919 βρισκόταν στο Kharkov ως αποτέλεσμα στρατιωτικής επίθεσης και τον Φλεβάρη συμμετείχε στην κατάληψη του Εκατερίνοσλαβ, όπου άρχισε να οργανώνει ομάδες της Nabat. Η δράση αυτή τελικά οδήγησε στη σύλληψή του από την τοπική Cheka στις 8 Φλεβάρη 1919, μετά από μια διάλεξή του με θέμα «Αναρχισμός και σοβιετική κυβέρνηση». Μετά από λίγες μέρες απελευθερώθηκε και συμμετείχε στο 2ο Συνέδριο στο Gulyai-Polye, 12-18 Φλεβάρη, όπου επέκρινε τους μπολσεβίκους για την κατάχρηση εξουσίας, παρενόχληση των εργαζόμενων και των μελών των επαναστατικών οργανώσεων και κάλεσε για την εγκαθίδρυση μη κομματικών Σοβιέτ που έπρεπε να διαχειριστούν την οικονομία και να γίνουν τα κύρια όργανα της κοινωνικής επανάστασης.

Μετά από όλα αυτά επέστρεψε στο Κίεβο, όπου και πάλι συνελήφθη από την Cheka. Εκλέχθηκε ερήμην στη γραμματεία της Nabat στο συνέδριό της στο Elizavetgrad στις 2 - 7 Απρίλη. Τον Απρίλη-Ιούνη του 1919 μετακόμισε στην Οδησσό όπου εξέδιδε την “Nabat της Οδησσού”. Το τελευταίο τεύχος, αριθ. 7, εμφανίστηκε στις 16 Ιούνη γιατί απαγορεύτηκε από τους μπολσεβίκους. Τον Ιούνη του 1919 πήγε στη Μόσχα, όπου παράνομων αναρχικών και τη βομβιστική επίθεση στα κεντρικά γραφεία του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα. Στη φυλακή ξεκίνησε την ίδρυση μιας εξεταστικής επιτροπής, η οποία προσπάθησε να διερευνήσει τις συνθήκες της έκρηξης αυτής. Τον Νοέμβρη του 1919 επειδή αποδείχτηκε ότι δεν είχε καμία συμμετοχή και επιπλέον επειδή ήταν σοβαρά άρρωστος με τύφο, απελευθερώθηκε. Στις αρχές του 1920 επέστρεψε στην Ουκρανία και έλαβε μέρος σε μυστικές διασκέψεις της Nabat στο Kharkov τον Φλεβάρη και τον Απρίλη του 1920. Εκλέχτηκε επίσημος εκπρόσωπος της γραμματείας της Nabat στο Συμβούλιο Επαναστατών Εξεγερμένων (PSA) του Επαναστατικού Ανεξάρτητου Στρατού της Ουκρανίας (RPAU), τις μαχνοβίτικες ένοπλες μονάδες. Συνελήφθη και πάλι από τον Cheka για τις συνδέσεις του με τους μαχνοβίτες και απελευθερώθηκε μετά από απεργία πείνας εννέα ημερών.

Στα μέσα Ιούνη 1920 με μια ομάδα άλλων ακτιβιστών της Nabat εντάχθηκε στους Μαχνοβίτες και κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού συμμετείχε σε επιδρομές. Ήταν μέλος της συντακτικής ομάδας της μαχνοβίτικης εφημερίδας “Povstanets” (“Εξεγερμένος”). Ήταν αντίπαλος μιας περαιτέρω συμμαχίας με τους Μπολσεβίκους, επιμένοντας στην ανάγκη εδραίωσης της στρατιωτικής παρουσίας του μαχνοβίτικου στρατού σε μια συγκεκριμένη περιοχή και της άμεσης συγκρότησης μιας αναρχικής κομμουνιστικής κοινωνίας. Με τους Sukhovolsky και Belash, εισήγαγαν την KAD (Επιτροπή για τις αντι-μαχνοβίτικες δραστηριότητες) που επιδίωξε να ελέγξει τις ενέργειες της Kontrarazvedka, της μαχνοβικής υπηρεσίας αντικατασκοπείας.

Επιδίωξε να υποτάξει τις τοπικές και μακρόπνοες αναρχικές ομάδες του Gulyai-Polye και της Novospasovka -με πολλούς τρόπους τον πραγματικό πυρήνα του μαχνοβικού κινήματος- στη γραμματεία της Nabat και ως κάποιος με κάποια στρατιωτική εμπειρία άρχισε να παρεμβαίνει στις στρατιωτικές υποθέσεις του κινήματος. Ως αποτέλεσμα, υπήρξε μια προσωπική διαμάχη μεταξύ Baron και Makhno τον Αύγουστο του 1920. Ο Baron χαρακτήρισε τον Makhno ως Ουκρανό Βοναπάρτη και αποχώρησε από το κίνημα.

Τον Σεπτέμβρη του 1920 συνελήφθη στη Μόσχα από τη Cheka. Στις αρχές Οκτωβρίου του 1920 απελευθερώθηκε μετά τη νέα συνθήκη μεταξύ των μαχνοβιτών και των μπολσεβίκων και επέστρεψε στο Κίεβο. Τώρα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι έπρεπε να υπάρξει στενότερη συνεργασία μεταξύ της Nabat και των μαχνοβιτών και αφιερώθηκε σε ενεργό οργανωτικό και προπαγανδιστικό έργο, μιλώντας καθημερινά σε εργοστάσια, συμμετέχοντας στις εφημερίδες “Nabat” και “Golos Makhnovtsa” (“Μαχνοβίτικη Φωνή”) οργανώνοντας αναρχοσυνδικαλιστικές ενώσεις και κάνοντας προετοιμασίες για ένα πανουκρανικό αναρχικό συνέδριο. Συνελήφθη για άλλη μια φορά στις 25 Νοέμβρη 1920 στο Kharkhov, οδηγώντας σε φυλάκιση αρκετών μηνών. Στις 29 Νοέμβρη συνελήφθη η συντακτική ομάδα της “Golos Makhnovtsa” και τα περισσότερα μέλη της εκετελέστηκαν από την Cheka. Τον Γενάρη του 1921, μαζί με άλλους αναρχικούς της “Nabat“ μεταφέρθηκε στη Μόσχα. Ήταν ένας από τους φυλακισμένους αναρχικούς που είχαν τη δυνατότητα να παρευρεθούν στην κηδεία του Kropotkin. Από τον Απρίλη αυτού του χρόνου κρατείτο στην κεντρική φυλακή Orel όπου έκανε απεργία πείνας 11 ημερών. Εκείνη τη χρονιά συνελήφθη η Fanya και εκτελέστηκε από την Cheka. Τον Νοέμβρη του 1922 επέστρεψε στη φυλακή στο Kharkov, αλλά σύντομα απελευθερώθηκε.

Μετακόμισε στο Kieb, όπου ο νέος συνεργάτης του, ο αναρχικός Fanya Avroutzkaya ήταν πολύ άρρωστος. Έπρεπε να αναφέρεται καθημερινά στη Cheka. Εστάλη πίσω στη Cheka της Μόσχας.

Στις 5 Γενάρη 1923 καταδικάστηκε σε 2 χρόνια εξορία για “παράνομη προπαγάνδα” και στάλθηκε στα νησιά-φυλακές, πρώτα στο Pertominsky και μετά στο Kemsky. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας ενάντια στις συνθήκες των φυλακών, προσπάθησε να καεί ζωντανός τον Ιούνη του 1923 και τραυματίστηκε σοβαρά. Το 1925 απελευθερώθηκε και στη συνέχεια στάλθηκε από τις αρχές για εγκατάσταση στο Novonikolayevsk (τώρα Novosibirsk). Μεταξύ 1926 και 1930 ήταν στην περιοχή Yenisei, και στη συνέχεια στην Tashkent για 5 χρόνια. Κατά την επιστροφή του από την εξορία στην Ανατολή, εμποδίστηκε από το να εγκατασταθεί σε μεγάλες πόλεις. Μέχρι το 1934 βρισκόταν στην εξορία στο Voronezh όπου εργαζόταν ως οικονομολόγος και βοήθησε να δημιουργηθεί μια υπόγεια ομάδα αναρχικών με συνδέσεις με παρόμοιες ομάδες στο Orel, το Bryansk και το Kharkov.

Στις 27 Γενάρη 1934 συνελήφθη από την NKVD για προπαγάνδα κατά των συλλογικών κρατικών αγροκτημλατων και τον Μάη καταδικάστηκε σε φυλάκιση τριών χρόνων. Το 1937, εξορίστηκε στο Kharkov, όπου συνελήφθη τον ίδιο χρόνο. Στάλθηκε στο Tobolsk, όπου εργάστηκε στο τοπικό τμήμα σχεδιασμού. Στις 20 Μάρτη συνελήφθη και πάλι και στις 5 Αυγούστου καταδικάστηκε σε θάνατο από την Τρόικα του Omsk της NKVD.

Στις 12 Αυγούστου εκτελέστηκε με άλλους αναρχικούς - τους Prokop Evdokimovich Budakov, Zinaida Alekseevna Budakova, Avram Venetsky, Ivan Golovchanskii, Vsevolod Grigorievich Denisov, Nikolai Desyatkov, Ivan Dudarin, Andrei Zolotarev, Andrei Pavlovich Kislitsin, Alexander Pastukhov, Anna Aronovna Sangorodetskaya, Mikhail G. Tvelnev, Vladimir Khudolei-Gradin, Yuri I. Hometovsky-Izgodin, Nahum Aaronovch Eppelbaum. Ο Primakov, ο παλιός στρατιωτικός του συνεργάτης και μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος, εκετελέστηκε επίσης το 1937.

Αποκαταστάθηκε από τις σοβιετικές αρχές στις 8 Φεβρουαρίου 1957.

Πηγές: 
- http://www.makhno.ru/ 
- Malet, M. Nestor Makhno in the Russian Civil War 
- Avrich, P. The Russian Anarchists 
- ru.wikipedia.org/wiki/По_имени_Барон
- http://www.hrono.ru/biograf/bio_b/baron.html
*Δημοσιεύτηκε εδώ: http://libcom.org/history/baron-aron-davidovich-aka-kantorovich-faktorovich-poleyevoy-1891-1937.

mashriq / arabia / iraq / imperialism / war / non-anarchist press Saturday February 08, 2020 22:27 byAndrew G Jones

A US strike which killed Iranian general Qassem Soleimani in Baghdad in January, and the counter-strike by the Iranian military on US targets in Iraq, raised serious questions about the legitimate use of force. When military force was used against targets within its territory, Iraq’s sovereignty was breached.

As a country caught in the middle of the long-running feud between the US and Iran, Iraq has already suffered a great deal in this latest escalation. A senior Iraqi militia commander, Abu Mahdi al-Muhandis, was also killed in the US strike.

In the weeks since, thousands of protesters have taken to the streets in Iraq. While some continue to demonstrate against the government, others – many of them supporters of Shiite cleric Muqtada al-Sadr – are demanding the withdrawal of US troops from the country.

The continued US military presence in the country, against the wishes of the Iraqi government and parliament, is a breach of international law.

Force and intervention

Public international law maintains a tight grip on the rules surrounding the use of force. Article 2(4) of the UN Charter prohibits the use of force, except in self-defence against an armed attack or collective action authorised by the UN Security Council.

Beyond this, there are very few truly accepted justifications which a country can rely on to legitimately use force within another’s territory. One exception is a doctrine called “intervention by invitation”, where one country is given express permission to take military action in another country by that country’s government.

Alongside other rules that govern this kind of interaction, there are also rules on when a state overstays its welcome and becomes in breach of its international obligations. For example, the Definition of Aggression, a text adopted by the UN which outlines what is considered aggression under international law, sets out that if the state intervening breaks the conditions, or extends its presence on the territory, this counts as an act of aggression.

This was put forward as a claim in a case between the Democratic Republic of Congo (DRC) and Uganda in 2005. The DRC claimed that Uganda’s ongoing use of force on its territory, after it had stopped giving consent, amounted to aggression.

Although in this particular case the International Court of Justice did not find Uganda’s actions were an act of aggression, the court did rule that Uganda had breached the UN Charter’s basic prohibition of force. As a result it was clearly established that a country cannot maintain a military presence within another country after it has been asked to leave.

US refusal to withdraw

The presence of US troops in Iraq dates to the invasion which overthrew Saddam Hussain’s regime in 2003. Whatever the legal status of that conflict, the presence of US forces has been legitimised since that point through the consent of the Iraqi government. In more recent years, American and Iraqi forces have maintained friendly relations, working together to fight the threat of Islamic State.

The closeness of Iraq’s relationship with the US is part of a wider balancing act. Iraq also needs to maintain its relationship with Iran, to which it has become much closer since the fall of Hussein. But since the drone attack which killed Soleimani and al-Muhandis, this balance has shifted. The country’s alliances have been put under increased strain amid growing anti-US sentiment.

In the aftermath of the US strike in January, Iraq’s parliament voted on the future presence of US troops in the country. MPs passed a non-binding resolution stating that the Iraqi government should: “Work to end the presence of any foreign troops on Iraqi soil and prohibit them from using its land, airspace or water for any reason.”

During a subsequent phone call with US secretary of state, Mike Pompeo, Iraq’s prime minister, Adel Abdul-Mahdi, requested a US withdrawal. But instead of heeding the Iraqi authorities’ decision, the US State Department declared that it would not discuss the withdrawal of US troops as their presence in Iraq was “appropriate”. It claimed that there was instead a need for “a conversation between the US and Iraqi governments not just regarding security, but about our financial, economic, and diplomatic partnership.”

Implications under international law

Despite the undeniable power and influence the US has over global events and international policy, the country remains subject to international law. By refusing to withdraw its troops as the Iraqi government requested, the US finds itself at least in breach of Article 2(4) of the UN Charter. A case could also be made that this amounts to an act of aggression.

There is a very real danger of Iraq becoming the battleground for a fight between Iran and the US to which it is not a party. In a country already scarred by decades of conflict, Iraq urgently wants to avoid such a circumstance. As such, it’s now for the US to heed the country’s request and to withdraw its troops in line with its international obligations, and for both the US and Iran to avoid further escalating an already tense situation.

It is up to the international community as a whole to ensure respect of the rule of law. But as the world’s most powerful nation, the US must demonstrate its willingness to comply with its responsibilities and uphold the ideals of international law.

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Neste 8 de Março, levantamos mais uma vez a nossa voz e os nossos punhos pela vida das mulheres!

Neste 8 de Março, levantamos mais uma vez a nossa voz e os nossos punhos pela vida das mulheres!

Mon 17 Feb, 11:33

browse text browse image

82188998_2583736785015520_806557977304629248_o.jpg imageO Ουμανιταρινισμa... Feb 13 19:08 by Αργύρης Αργυριάδης, MD-PhD 0 comments

dont_vote.jpg imageNot Voting: "Unhelpful & extreme"? Feb 12 13:04 by LAMA 0 comments

whatsapp_image_20200210_at_10.04.jpeg imageDiálogos entre el Confederalismo Democrático y el Anarquismo social y organizado Feb 10 23:48 by ViaLibre 0 comments

aaron_baron.png imageΟ αναρχικός Aron Davidovich Baron Feb 10 16:24 by Nick Heath* 0 comments

textUS refusal to withdraw troops from Iraq is a breach of international law Feb 08 22:27 by Andrew G Jones 0 comments

textUS Announces Three New Bases in Iraq After Iraqis Demand Full Withdrawal Feb 03 20:22 by Alan Macleod 0 comments

83929793_2513531865528618_2957678247128596480_o.jpg imageΑμοιβαία υποστήρ... Feb 03 19:40 by Coordenação Anarquista Brasileira - CAB 0 comments

textJanuary 2020 Kate Sharpley Library Bulletin online Jan 31 19:04 by KSL 0 comments

lolaridge.jpg imageLola Ridge, Αναρχική και π_... Jan 31 18:18 by Dmitri 0 comments

whatsapp_image_20191210_at_3.02.jpeg imageReflexiones sobre el salario mínimo para 2020 Jan 28 22:44 by ViaLibre 0 comments

dynamite_girl.jpg imageGabriella Antolini: "Το κορίτσι δυ&... Jan 28 16:44 by Dmitri (trans.) 0 comments

82550238_2636711606433528_246902396943335424_n.jpg imageWashington Queiro ή “Mingo" Jan 27 18:57 by Dmitri 0 comments

21_e.jpeg imageBalance de la jornada de protesta del 21 de enero de 2020 Jan 25 03:02 by ViaLibre 0 comments

Primero de Mayo (2000) Alameda, Santiago de Chile imageReflexiones sobre veinte años de anarco-comunismo en Chile Jan 24 05:55 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

alvim_goebbles.jpg imageA real ameaça antissemita e a defesa do povo palestino Jan 23 23:57 by BrunoL 0 comments

3b093e78a2464ecc6018b79378dd240f.jpg imageΗ λανθασμένη θεω`... Jan 22 19:40 by Dmitri (MACG - personal capacity) 0 comments

82291883_2803905029631893_2968741683451133952_n.jpg imageΠρώιμη αναρχική `... Jan 19 20:06 by Dimitri 0 comments

78625431_1445463048958620_6257469945261588480_o_1.jpg image[Turquía] Entrevista a compas de la DAF hecha por miembros de la Fed. Anarquista del Kurdi... Jan 17 09:48 by KAF & DAF 0 comments

friedman_nytimeas_soleimani.jpg imageThomas Friedman e a desinformação da “burrice” Jan 16 20:34 by BrunoL 0 comments

anarlogo.png imageΓια τη δολοφονία ... Jan 16 18:06 by Anarchist Era Collective 0 comments

textFrance at a Crossroads Jan 16 06:59 by Richard Greeman 0 comments

78625431_1445463048958620_6257469945261588480_o.jpg imageInterviewing a comrade from the DAF (Devrimci Anarşist Faaliyet | Revolutionary Anarc... Jan 14 02:19 by KAF & DAF 0 comments

movie_review_1917.jpg imageMovie Review: 1917 Jan 13 10:35 by LAMA 0 comments

images.jpg imageAfter Impeachment--What Next for U.S. Politics? Jan 13 10:26 by Wayne Price 0 comments

goldman.jpg imageΈμμα Γκόλντμαν: Ζ ... Jan 11 19:12 by Dmitri 0 comments

textA Worker's Story #1 Jan 11 12:19 by AWSM 0 comments

iran_usa_duel___hassan_bleibel_1.jpeg imageLa competencia entre Irán y Estados Unidos por Irak Jan 10 03:50 by Zaher Baher 0 comments

getty_rm_photo_of_kids_running_laughing.jpg imageΟι αρχές της ελευ ... Jan 08 19:37 by Ελευθεριακή Λέσχη Βόλου 0 comments

killingqassemsoleimaniescalatesusirantensions.jpg imageO atentado contra o general Soleimani e as mudanças no cenário do Oriente Médio Jan 08 08:36 by BrunoL 0 comments

cats.jpg imageA History of AWSM 2008-2020 Jan 08 06:44 by AWSM 0 comments

more >>
© 2005-2020 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]