user preferences

Upcoming Events

No upcoming events.

Warning: in_array() expects parameter 2 to be array, null given in /var/www/html/anark_oscailt/objects/indyruntime/sitefiltereddisplay.inc on line 208
bolivia / peru / ecuador / chile / movimiento anarquista / comunicado de prensa Monday February 04, 2019 22:46 byFrente Anarquista Organizado

A más de trece años de haber conformado nuestra organización política específica anarquista el 2005, y a tres años de haber decidido colectiva y unánimemente disolverla para converger con otros grupos -en pos de la unidad- en una organización política nacional (que luego de un año no prosperó en Valparaíso y decidimos abandonar.
Decidimos volver a conformar el Frente Anarquista Organizado.

COMUNICADO PÚBLICO

A más de trece años de haber conformado nuestra organización política específica anarquista el 2005, y a tres años de haber decidido colectiva y unánimemente disolverla para converger con otros grupos -en pos de la unidad- en una organización política nacional (que luego de un año no prosperó en Valparaíso y decidimos abandonar), comunicamos a la clase trabajadora y sus organizaciones sindicales; a las distintas expresiones sociales y sociopolíticas de los pueblos organizados; a las orgánicas políticas anarquistas y de izquierda revolucionaria que:

Luego de una minuciosa reflexión colectiva y en medio del actual ciclo político, abierto con la llegada al segundo gobierno por parte de la derecha y Piñera en marzo del 2018, decidimos volver a conformar el Frente Anarquista Organizado [FAO], relevando la necesidad imperiosa de que el Anarquismo Militante, el Anarquismo de Lucha de Clases en el territorio del Estado de Chile, vuelva a tener la importancia política dentro de las luchas sindicales de la Clase Trabajadora y las luchas sociales de los Pueblos Organizados.

Al calor de las barricadas de las/os trabajadores portuarios eventuales, de quienes solidarizamos con su causa y condenamos en las calles el asesinato por parte de los pacos, el Gobierno y el Estado, de Camilo Catrillanca. Con más años encima, con una creciente madurez política, con una mayor presencia en las luchas sindicales y sociales, retomamos esta experiencia histórica porteña que es el FAO; construyendo con perspectiva de futuro, repensando una orgánica y un anarquismo para los tiempos actuales: un Anarquismo para el siglo XXI.


Valparaíso, verano 2019

indonesia / philippines / australia / indigenous struggles / press release Saturday January 26, 2019 18:13 byMelbourne Anarchist Communist Group

So, this year and every year, the MACG joins the call to abolish Australia Day. Our vision is of a stateless communist society, a Workers’ Commonwealth worldwide and operating on the basis of consistent federalism. Here, in the land that is currently called Australia, the Workers’ Commonwealth will be the vehicle through which non-indigenous people work with, and learn from, indigenous people how to live sustainably in the land, as they did so successfully for over 60,000 years before the First Fleet brought British colonialism to these shores.

Invasion Day, 26 January, is now the largest day of Left wing mobilisation in Australia. Attendances are much greater than those at May Day and are only exceeded by set piece events organised by the unions. Increasing numbers of both indigenous and non-indigenous people are turning out on this day and their demands are increasingly radical. These are welcome indicators of the growth of a movement which rejects the racism on which Australia is founded.

The capitalist media in Australia have been campaigning for over thirty years to generate Australian nationalism and focus it on an officially designated “Australia Day”. Indigenous people have never accepted this and have pushed back. In the face of this resistance, it has become increasingly difficult for the capitalist class to maintain their myth of a happy and united society that celebrates its nationhood. Constant reminders from indigenous people about the invasion of this land and the genocide and dispossession which followed have been causing more people to listen. The voices of indigenous people are amplified. A discordant note has been introduced.

“Change the Date”

In response to this problem, some progressive elements inside the capitalist class of Australia have started pushing the argument to “Change the Date” of Australia Day. Recognising the appalling insult to indigenous people of celebrating the start of genocide, dispossession and racism, they have begun arguing that Australia’s national day should be moved to a different date in the year.

This suggestion has run into two problems, besides the predictable opposition from the racist establishment. Firstly, there is the matter of an alternative day. The obvious date, in terms of its appeal to nationalistic sentiment, is Anzac Day. That is controversial, both because of the strict militarists who want to retain Anzac Day as it is, and progressives who are reluctant to boost a celebration of militarism even more. Other, less obvious, dates have failed to gain either recognition or traction. Some are proposing shifting the date at some time in the future when a treaty is negotiated.

The second problem, more substantive, is that a growing number of indigenous people in Australia are opposed to “Australia Day” being celebrated at all. Not only is Australia’s history a shameful litany of crimes against indigenous people – genocide, dispossession, wage theft, discrimination, child removal, police brutality and more – but the crimes continue today. There can be no pride in genocide, no matter what date it is celebrated. Now that the Invasion Day rallies have taken up this call, the “Change the Date” campaign is exposed as not being about justice for indigenous people, but about allowing the settler population to celebrate nationalism without having Australia’s institutional racism rubbed in their faces while they do it.

Abolish Australia Day

The Melbourne Anarchist Communist Group endorses the demands of the Melbourne Invasion Day rally for 2019: Aboriginal Sovereignty, not Constitutional Recognition; Stop Taking Our Kids; Abolish Australia Day; Stop Deaths in Custody; Shut Down Prisons. All strike at the racist foundations of the Australian State. Some, though, are only achievable through a workers’ revolution that abolishes capitalism. It is only libertarian communism, the Workers’ Commonwealth, and not the racist Australian capitalist State, that can negotiate just treaties with the indigenous peoples and nations that have never ceded their sovereignty. It is only the Workers’ Commonwealth that can shut down the prisons. It is only the Workers’ Commonwealth that can end deaths in custody by abolishing the police.

So, this year and every year, the MACG joins the call to abolish Australia Day. Our vision is of a stateless communist society, a Workers’ Commonwealth worldwide and operating on the basis of consistent federalism. Here, in the land that is currently called Australia, the Workers’ Commonwealth will be the vehicle through which non-indigenous people work with, and learn from, indigenous people how to live sustainably in the land, as they did so successfully for over 60,000 years before the First Fleet brought British colonialism to these shores.

ALWAYS WAS, ALWAYS WILL BE
ABORIGINAL LAND

venezuela / colombia / imperialismo / guerra / comunicado de prensa Monday January 21, 2019 08:21 byGrupo Estudiantil Anarquista

Ahora, cabe preguntarse por la suerte de Colombia en un inminente escalonamiento del conflicto armado, represión y persecución a otro nivel para líderes y el movimiento social en general, y así mismo, responsabilizamos al Gobierno Nacional por lo que viene. Pero, como nunca hemos querido que la suerte decida, nos empoderamos de las condiciones para proponer y movilizarnos por la vida digna, para que nunca más haya jóvenes en las filas de ningún ejército o fuerza represiva; para que sus sueños y los nuestros -claro está- sean los de servir al pueblo desde cualquier ocupación u oficio, pero nunca más como actores armados.


Como colectividad que lucha por la vida digna y la alegría, rechazamos todo tipo de acción violenta contra las clases populares y sus expresiones de movilización, por ello, antes de rechazar los hechos ocurridos el día 17 de enero en la Escuela de Cadetes General Santander en Bogotá, recordamos e invitamos a reflexionar ciertos sucesos que han ocurrido en los últimos meses. Luego del Acuerdo de Paz, han asesinado más de 400 líderes y activistas sociales (y en lo que va corrido del 2019, ya van siete). El 5 de octubre del 2017, en el municipio de Tumaco, la Fuerza Pública cometió la peor masacre de los últimos años al asesinar 15 campesinas; el 17 de diciembre del 2018, paramilitares asesinan 5 personas en Mapiripán ¿A ellas quién las recuerda? ¿Quién las homenajea? ¿Quién las llora? ¿El despliegue institucional, mediático y solidario también se ha manifestado en gran medida por estos hechos? Esto no significa que justifiquemos el asesinato de policías en la Escuela de Cadetes, pero la discusión también esta direccionada al tipo de víctimas que históricamente han sido legítimas para el Estado.

Colombia ha vivido por más de cincuenta años en un conflicto armado y social, donde las condiciones de miseria, represión y violencia política, que aquejaban los años 40 y 50 (inicios de las insurgencias) a la gran mayoría de la población, hoy siguen vigentes en la cotidianidad popular. La respuesta estatal ha sido la sangre y persecución, con tal de mantener en la élite del poder a las mismas de siempre. Una solución política y social real nunca ha estado en sus agendas. El reciente acuerdo de paz con las FARC no ha sido implementado ni siquiera en un 10%. La tierra sigue en manos de unas pocas familias, la educación y la salud siguen siendo un negocio totalmente rentable para los Gobiernos de turno, el alza de impuestos sigue aumentado y el salario disminuyendo. Habrá que repensar, entonces, en qué términos se pensó y se esta pensando la paz, ¡en qué condiciones!.

Por la sensibilidad de lo ocurrido, no queremos martillar en las mentes de las que nos leen, ni crear un ambiente de zozobra frente a nuestro discurso. Lamentamos las muertes de este conflicto armado, en donde las explotadas siempre somos las que perdemos: prestemos atención a las familias de las asesinadas y sus condiciones económicas, donde los medios han mostrado sus condiciones materiales en pueblos y veredas colombianos. Aquellas jóvenes vieron como salida ingresar a la institución policial para apoyar económicamente a sus núcleos familiares. Sin embargo, para nadie es un secreto que también querían pertenecer a la guerra y sacar provecho de ello. Sin lugar a duda, es un “atentado contra la juventud”, como lo es también la violación continua de los derechos humanos durante las jornadas de movilización estudiantil; los falsos positivos judiciales y el asesinato sistemático estatal.

Lamentamos este hecho de dolor para con las familias y las allegadas de las personas fallecidas. Rechazamos contundentemente este suceso, donde no hubo ganancia política ni militar por parte de las personas detrás de los hechos.

Ahora, cabe preguntarse por la suerte de Colombia en un inminente escalonamiento del conflicto armado, represión y persecución a otro nivel para líderes y el movimiento social en general, y así mismo, responsabilizamos al Gobierno Nacional por lo que viene. Pero, como nunca hemos querido que la suerte decida, nos empoderamos de las condiciones para proponer y movilizarnos por la vida digna, para que nunca más haya jóvenes en las filas de ningún ejército o fuerza represiva; para que sus sueños y los nuestros -claro está- sean los de servir al pueblo desde cualquier ocupación u oficio, pero nunca más como actores armados.

Esperamos que la solidaridad y el sentimiento de apoyo por parte de los medios de comunicación y la población en general, sea igual de ferviente a la hora de asumir el asesinato sistemático de líderes sociales y actos de violencia a las comunidades.

Grupo Estudiantil Anarquista

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Ιμπεριαλισμός / Πόλεμος / Ανακοίνωση Τύπου Sunday December 30, 2018 18:50 byΠρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης

Κείμενο που μοιράστηκε στις 17/12 σε εκατοντάδες αντίτυπα στο κέντρο της Αθήνας κατά τη διάρκεια αντιεθνικής παρέμβασης αλληλεγγύης στους ολικούς αρνητές στράτευσης. Αναδημοσίευση από το blog της Πρωτοβουλίας για την ολική άρνηση στράτευσης.

Εθνικιστική ή διεθνιστική είναι η κρατική/καπιταλιστική βαρβαρότητα

Η σημερινή εκδήλωση (17/12) στο Ινστιτούτο Γκαίτε από το κυβερνητικό πλυντήριο «Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς» με τίτλο: «Διεθνισμός ή Εθνικισμός» – «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα», πραγματοποιείται καθόλου τυχαία στο πλαίσιο της όξυνσης της κρατικής προπαγάνδας υπέρ των εθνικών συμφερόντων, δικαιολογώντας από τη μία τον (αριστερό) πατριωτισμό και εθνοκεντρισμό και επιχειρώντας από την άλλη να αφομοιώσει τους χειραφετητικούς αγώνες στα εθνοκρατικά φληναφήματα της κυριαρχίας.

Την εκδήλωση αυτή προλογίζει ο Αριστείδης Μπαλτάς, πρώην υπουργός και νυν βουλευτής του (συγ)κυβερνώντος αριστερού κόμματος, ένας εκ των ιθυνόντων νόων του ρηξικέλευθου κυβερνητικού προγράμματος αυτής της τεράστιας στιγμής του ελληνικού έθνους που ονομάζεται «πρώτη-και-δεύτερη φορά αριστερά, στην τρίτη καίγεστε». Θα μας συγχωρήσει ο πολιτικός ανήρ την ασέβεια, αλλά διωκόμενοι γαρ (και) από τον ίδιο και το κόμμα του επειδή αρνούμαστε τα έθνη και τους στρατούς, έχουμε το θράσος να (αντι)ομιλούμε κοινωνικά και ενεργοποιούμε την αδιαμεσολάβητη και αντιθεσμική αλληλεγγύη χωρίς να συνδιαλεγόμεθα με τους εθνοπατέρες της γαλανόλευκης καταστολής και του χακί εκβιασμού.

Κύριος ομιλητής της εκδήλωσης είναι ο Μικαέλ Λεβί, ακαδημαϊκός, επινοητής «επαναστατικών συγγενειών» μαρξιστών και αναρχικών ακόμα και κατά τις περιόδους ωμής καταστολής ή μηχανορραφιών των πρώτων ενάντια στους δεύτερους, αντίστοιχα κρυψίνους των πραγματικών εθνοκρατικών συγγενειών διαφόρων μαρξιστών και καπιταλιστών, καθώς και διαχρονικός απολογητής του ορθόδοξου μαρξισμού, του «αριστερού πατριωτισμού» και φυσικά του κράτους. Έστω του σοσιαλιστικού. Την ασέβειά μας λοιπόν και στους διανοούμενους, τους απολογητές της «κυρίαρχης κοινωνικής τάξης», όπως θα έλεγε και ο -καθόλου αναρχικός- Γκράμσι.

Πιστός υπηρέτης των εθνικών συμφερόντων, ο διεθνισμός διώκει και πολιορκεί (ποινικά και οικονομικά) όσους αρνούνται την στρατιωτική θητεία ως εθνικιστικό καταναγκασμό, δημιουργεί και γεμίζει στρατόπεδα συγκέντρωσης/ομηρίας των «απάτριδων» προσφύγων και μεταναστ(ρι)ών, στρατιωτικοποιεί και δολοφονεί στα σύνορα, ενισχύει και καθαγιάζει την πολεμική μηχανή του εθνικού στρατού και του ΝΑΤΟ, διαχέει και τονώνει κοινωνικά τον πατριωτισμό και τον εθνολαϊκισμό. Κι αυτό διότι οι διαφορές μεταξύ εθνικισμού και διεθνισμού δεν αφορούν σε μία διαπάλη υπέρ ή κατά του έθνους-κράτους αντίστοιχα, αλλά στις διαφορετικές όψεις του ίδιου «εθνικού» νομίσματος που καθυποτάσσει τις ζωές και τις συνειδήσεις μας. Τα έθνη (ανεξάρτητα του αν διαβάζονται ως φαντασιακές κοινότητες, ιδεολογίες, ιστορικά φαινόμενα, επινοήσεις ή κατασκευές) εξακολουθούν να μυστικοποιούνται, να φυσικοποιούνται και να νομιμοποιούνται κοινωνικά όσο δεν αποκαλύπτεται η πραγματική τους φύση: ως η πολιτική θρησκεία του σύγχρονου κράτους.

Τα έθνη δεν είναι χορτοφάγα…

«Πατριωτισμός είναι να κάνουμε την Ελλάδα ηγέτιδα δύναμη στα ανατολικά σύνορα της Ευρώπης»

Α. Τσίπρας, Ιούνιος 2018

«Η Ελλάδα γίνεται ηγέτιδα δύναμη στα Βαλκάνια και την νοτιοανατολική Μεσόγειο… Δεν θα τους επιτρέψουμε να μας εγκαλούν για μειοδοσία και εθνομηδενισμό… Εμείς απελευθερώσαμε τη χώρα και ανακτήσαμε την περηφάνια των Ελλήνων… Μόνος οδηγός μας ο πατριωτισμός… »

Α. Τσίπρας, Δεκέμβριος 2018

Τα κράτη με όλους τους ιδεολογικούς και κατασταλτικούς τους μηχανισμούς, οι θεσμοί με όλες τις διαμεσολαβήσεις τους, οι ακαδημίες με όλη την επιστημοσύνη τους, οι θρησκείες με όλη τη μεταφυσική τους, η πατριαρχία με όλη την κανονικότητά της, όπως και κάθε άλλη πτυχή του εξουσιαστικού συρφετού που διαφεντεύει τις ζωές μας συμφωνούν: καθένα εξ αυτών αποτελεί την βαθιά έκφραση του εκάστοτε εθνικού πεπρωμένου. Ενός πεπρωμένου τόσο μοντέρνου και τόσο επινοημένου που για να επιβληθεί στην ιστορία ως “προαιώνιο” και “αληθινό” μακέλεψε μέσα σε δύο αιώνες σχεδόν κάθε γωνιά του πλανήτη, κατακερματίζοντας τον κόσμο σε επιμέρους έθνη και προσφέροντας στην ανθρωπότητα τα πιο απάνθρωπα ανδραγαθήματά της.

Τα έθνη γεννιούνται κατά την ιστορική μετάβαση από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό. Η όποια «επαναστατική» τους αφετηρία δεν αφορά σε τίποτα άλλο από τη μετάβαση της κυριαρχίας και των εξουσιαστικών σχέσεων από το πλαίσιο των θεοκρατικών αυτοκρατοριών σε αυτό των σύγχρονων κρατών. Γι’ αυτό και από την πρώτη στιγμή της θεμελίωσής τους ως πολιτικές οντότητες (μόλις πριν από δυόμιση αιώνες) ανοίγουν ένα νέο κύκλο υποταγής, εκμετάλλευσης, εξανδραποδισμού και στρατιωτικοποίησης των «από κάτω». Τα εθνικά ιδεώδη (ανα)παράγουν και θεσμίζουν τις ταξικές, φυλετικές, έμφυλες ή πολιτισμικές ιεραρχίες (αστική τάξη, λευκή ανωτερότητα, αρρενωπότητα, θρησκεία, αρτιμέλεια κτλ) υπονομεύοντας την όξυνση του κοινωνικού/ταξικού ανταγωνισμού. Ενώ η ομογενοποίηση των υπηκόων στα εθνικιστικά πρότυπα του εκάστοτε «κυρίαρχου λαού» (είτε με εκτεταμένες εθνοκαθάρσεις και εκτοπισμούς, είτε με τη βίαιη αφομοίωση των «διαφορετικών») έρχεται χέρι-χέρι με την καθυπόταξή τους στην ηγεμονία του κράτους και σε ό,τι αυτή οργανώνει και περιφρουρεί.

Είναι η επιδίωξη της κατάκτησης αυτής ακριβώς της ηγεμονίας (ή αντίστοιχα ο αγνωστικισμός απέναντι σε αυτήν) που επέτρεψε στα έθνη να αποτελούν το φαντασιακό υπόστρωμα κάθε νεωτεριστικού μοντέλου εξουσίας και ως το τέτοια να μονοπωλούν και να εγκλωβίζουν την κοινωνική συνείδηση και τον αγώνα για χειραφέτηση. Η κατάκτηση αυτής της εξουσίας, ως στυγνός αυτοσκοπός, ως δημοκρατική πεμπτουσία ή ως «απαραίτητο στάδιο για τον σοσιαλισμό», διαμορφώνει και τους ανάλογους εναγκαλισμούς με τις εθνικές αυταπάτες. Οι εθνικιστικές και διεθνιστικές αντιλήψεις, ασχέτως των μεταξύ τους διαφορών ή/και συμπτώσεων στη διαχείριση της εξουσίας, στην πραγματικότητα δεν αποτελούν παρά δύο από τα βασικότερα ιδεολογήματα του «εθνικού συμφέροντος». Κι αν στην εν πολλοίς εμφυλιακή ελληνική ιστορία ουδέποτε έλλειψαν οι περιπτώσεις και οι συγκλίσεις της «εθνικής ενότητας» μεταξύ εθνικιστών και διεθνιστών (ή δεξιών και αριστερών αντίστοιχα), τα τελευταία χρόνια αυτές οι συγκλίσεις θεσμίσθηκαν όσο ποτέ άλλοτε, διαμέσου των συγκυβερνήσεων του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης και ειδικότερα της τελευταίας τετραετίας μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Οι αβάσταχτες κοινοτοπίες (του Είναι) διεθνιστών και εθνικιστών

Αν η κυβερνητική συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ αντιμετωπίστηκε αρχικά με απαισιοδοξία για τις «αντοχές» της, τα εθνικά ζητήματα αποτελούσαν τον βασικότερο λόγο. Εν τέλει, αποδείχθηκε και στους πλέον ανυποψίαστους ότι οι υπαρκτές σημειακές διαφορές του «δεξιού εθνικισμού» και του «αριστερού πατριωτισμού» σκοπίμως υπερμεγεθύνονται προκειμένου να εδραιωθεί το κυριαρχικό ψευδοδίπολο «διεθνισμός ή εθνικισμός». Ένα δίπολο που αποκρύπτει ότι εντός του δεν υπάρχει τίποτα εν γένει ρηξιακό ή αντιθετικό με τις εθνικές ιδεολογίες και ό,τι εξουσιαστικό αυτές φέρουν. Για τον λόγο αυτό, η «πρώτη φορά διεθνιστική» κυβέρνηση σε αγαστή συνεργασία με τους εθνοκαμμένους ΑΝΕΛ απέδειξε ότι εκτός από το κράτος, συνέχεια έχει και το έθνος.

Στο πλαίσιο αυτό, τα έργα και οι ημέρες της διεθνιστικής εξουσίας όχι μόνο συνέχισαν αλλά βάθαιναν ακόμα περισσότερο το εθνο-πατριωτικό πλαίσιο της πολιτικής των προκατόχων της. Η παλινόρθωση των κοινοβουλευτικών θεσμών του έθνους (οι οποίοι διολίσθαιναν κοινωνικά διαρκώς μέχρι και το 2015), η επιχειρούμενη πρόσδεση των κοινωνικών/ταξικών αγώνων στον «κρατικό αγώνα» για «λαϊκή κυριαρχία», η εθνικοποίηση των κοινωνικών αντιστάσεων μέσω αντι-ιμπεριαλιστικών ιδεολογιών, η μεταγραφή της οικονομικής κρίσης από κοινωνική/ταξική λεηλασία σε «εθνική συμφορά» (η οποία αθωώνει την αστική τάξη και νομιμοποιεί τις γνωστές «ασύμμετρες θεραπείες» ενάντια στους «από κάτω»), ο «εκδημοκρατισμός» των πραιτοριανών μπάτσων που συνεχίζουν να δολοφονούν σε δρόμους και αστυνομικά τμήματα, η δυναμική επαναφορά του στρατού ως κοινωνικού «προστάτη» είναι μόνο κάποια από τα μνημειώδη κρατικά κατορθώματα του διεθνισμού που θα ζήλευε κάθε εθνικιστής.

Ωστόσο, το πεδίο στο οποίο ο διεθνισμός του αριστερού κράτους διέπρεψε δεν ήταν άλλο από το πεδίο των «εθνικών ζητημάτων». Από την «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική» (αρχής γενομένης από τα κράτη της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ που από «εχθροί του λαού» έγιναν οι «καλύτεροι διαθέσιμοι σύμμαχοί του») έως την «πατριωτική εθνική άμυνα», ο εθνοκεντρισμός γίνεται ο αυτοσκοπός και το επίδικο σε κάθε δημόσια ατζέντα. Οι διάφοροι διακρατικοί και εθνικοί ανταγωνισμοί -για τις ΑΟΖ, τις ονομασίες και τις υφαλοκρηπίδες (τουρκία, μακεδονία, αλβανία)- με τους «εχθρούς γείτονες» που πρέπει είτε να πολεμηθούν είτε να ποδηγετηθούν για το «συμφέρον της πατρίδας», η αγαστή πολιτική/οικονομική/στρατιωτική συνεργασία και οι χαριεντισμοί με τους σφαγείς δικτάτορες της Αιγύπτου (της άλλοτε «συγκινητικής» για την αριστερά «αραβικής άνοιξης») και με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ (του ίδιου κράτους που μέχρι πρότινος αποτελούσε κόκκινο πανί για τη «διεθνιστική αλληλεγγύη»), και φυσικά η χυδαία ανάδειξη «της γης των κολασμένων» μεταναστ(ρι)ών-προσφύγων ως «εθνικού κίνδυνου», ο οποίος αντιμετωπίστηκε με την αδυσώπητη φιλανθρωπία των αντιμεταναστευτικών πολιτικών, των φραχτών, της στρατιωτικοποίησης των συνόρων, των χιλιάδων δολοφονιών (πολλές εκ των οποίων καθαρά «παραδειγματικές»), των δεκάδων στρατοπέδων συγκέντρωσης και ομηρίας, του θεσμικού αποκλεισμού από την παροχή ασύλου και του κοινωνικού αποκλεισμού από τις γειτονιές, τα σχολεία, την εργασία και τις πλατείες. Είναι αυτή ακριβώς η διεθνιστική πολιτική που θέτοντας το έθνος στο επίκεντρο των κοινωνικών ζητημάτων, δίνει το πάτημα στον «εθνικό κορμό» να εκδηλώνει απερίφραστα το σκοτάδι του, ενώ κάθε λογής εθνικιστικά κατακάθια, φασιστικές και ναζιστικές γκρούπες, ρατσιστές, σεξιστές, μιλιταριστές και ρασοφόροι χύνουν το μισαλλόδοξο, σοβινιστικό και πατριαρχικό δηλητήριό τους ακόμα πιο απροκάλυπτα.

Η στρατιωτική εκδοχή επί διεθνιστικής διαχείρισης δεν θα μπορούσε παρά να ακολουθήσει τα ίδια ένδοξα μονοπάτια. Από τη δεκαετία του ’70 μέχρι σήμερα, μόνο επί αριστερής διακυβέρνησης κατάφερε ο ελληνικός στρατός να εμφανιστεί τόσο γρήγορα και τόσο αθόρυβα ως διαχειριστής κοινωνικών ζητημάτων (αντιμεταναστευτική πολιτική, διαχείριση «περιβαλλοντικών καταστροφών», ανάληψη δημοσίων έργων κ.α.), επιχειρώντας να θέσει ένα μανδύα «κοινωνικής πρόνοιας» στον βαθύ κατασταλτικό του ρόλο ενάντια στις κοινωνικές αντιστάσεις και τους «περισσευούμενους» πληθυσμούς (σε θαλάσσια και χερσαία σύνορα και στα στρατόπεδα της ενδοχώρας). Παράλληλα, οι εξοπλισμοί και τα στρατιωτικά κονδύλια όχι μόνο συνεχίζουν στους ίδιους ξέφρενους ρυθμούς του «δεξιού εθνικισμού» αλλά το τελευταίο διάστημα έχουν αρχίσει να δοκιμάζονται στην πράξη πάνω σε πραγματικά πεδία και σώματα (είτε μέσω της καταστολής των μεταναστ(ρι)ών-προσφύγων, είτε μέσω της στρατιωτικοποίησης των συνόρων και των διακρατικών ανταγωνισμών). Ενώ, οι επιχειρησιακές συνεργασίες και οι ασκήσεις με το ΝΑΤΟ ή με τον ισραηλινό στρατό (προκειμένου να μπορούν να βομβαρδίζουν με περισσότερες «ειρηνευτικές βόμβες» τους δρόμους της Γάζας ή του Ιράκ), από τη μία πληθαίνουν και από την άλλη συχνά βρίσκουν τον ελληνικό στρατό σε αρμοδιότητες εκπαιδευτή και όχι εκπαιδευόμενου. Έτσι, αποδεικνύεται ότι στα θερμά επεισόδια ή στις πολεμικές επιχειρήσεις που διεξάγουν ή προετοιμάζουν κράτη και αφεντικά, η διεθνιστική ιδεολογία έχει ήδη πάρει τη δική της θέση του «εθνικού εγγυητή» και του «φονιά των λαών».

Ολική άρνηση στράτευσης στα έθνη και τις πατρίδες, στον πόλεμο και την ειρήνη

Μπροστά στο σαθρό δίλημμα «διεθνισμός ή εθνικισμός», η στρατιωτική καταστολή ενάντια σε όσους αρνούνται στην πράξη τα έθνη και τους εθνικισμούς στέκεται ενιαία και αδιαίρετη. Στα χρόνια των διεθνιστών κυβερνώντων, οι ποινικοί, θεσμικοί και οικονομικοί εκβιασμοί ενάντια στους ολικούς αρνητές στράτευσης και τους ανυπότακτους (ενάντια σε όσους αρνούνται να αναγνωρίσουν και να συνδιαλλαγούν την εθνική προσταγή της καταναγκαστικής στρατιωτικής θητείας) όχι μόνο παρέμειναν αλλά πλήθυναν ποιοτικά και ποσοτικά. Τα στρατοδικεία (μετά από μία προσωρινή παύση όπου με μία μαφιόζικη διάταξη-τελεσίγραφο εκβιαζόταν η ρύθμιση της ανυποταξίας) συνεχίζουν να δικάζουν επαναλαμβανόμενα τους ίδιους ανθρώπους για το ίδιο «αδίκημα» (με αποτέλεσμα κάποιες φορές οι ποινές να μην έχουν ανασταλτικό χαρακτήρα). Άλλωστε, είναι χαρακτηριστικό της όξυνσης της στρατιωτικής καταστολής ότι την ίδια μέρα και στο ίδιο μέρος (στρατοδικείο Ρουφ, 6 Φεβρουαρίου 2019) διώκονται δύο ολικοί αρνητές στράτευσης. Επιπλέον, οι στρατολογίες συνεχίζουν να επιβάλλουν επαναλαμβανόμενα πρόστιμα 6 χιλιάδων ευρώ για κάθε ανυποταξία (σε διάφορες περιπτώσεις ολικοί αρνητές στράτευσης βρίσκονται σε λίγους μήνες με πρόστιμα δεκάδων χιλιάδων ευρώ), ενώ ένα θεσμικό πλέγμα εφοριών, μπάτσων, τραπεζών, ηλεκτρονικών φακελωμάτων επιχειρεί μία επιμελημένη πολιορκητική φθορά των ολικών αρνητών στράτευσης (με αναζητήσεις, προσαγωγές και συλλήψεις, κατασχέσεις λογαριασμών κ.α.) για την επιλογή τους να αρνούνται τον στρατό, το έθνος και τον κόσμο της εξουσίας.

Μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η δυσωδία του εθνοπατριωτισμού εξαπλώνεται από τα ανώτατα κρατικά αξιώματα μέχρι τις εθνικιστικές συγκεντρώσεις καλώντας μας να υποταχθούμε στις εντολές των δήμιών μας, μέσα σε μία περίοδο όπου η στρατιωτικοποίηση και η εθνική υπερηφάνεια συνοδεύεται από δολοφονίες του εθνικού κορμού ενάντια σε όσους/ες τολμούν ή τυχαίνει να αμαυρώνουν τα σάβανά του (όπως η δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου/Zackie Oh στο κέντρο της Αθήνας από ελληναράδες μαγαζάτορες και μπάτσους), μπροστά σε μία συνθήκη όπου οι πολεμικές επιχειρήσεις προετοιμάζουν τα νέα «ειρηνευτικά σχέδια» των αφεντικών, η πολιτική σημασία των διώξεων των ολικών αρνητών στράτευσης γίνεται όλο και πιο έκδηλη. Η ολική άρνηση στράτευσης είναι μια πολιτική στάση που τοποθετείται όχι μόνο στην άρνηση της θητείας, αλλά στην εναντίωση στο σύνολο του στρατιωτικού μηχανισμού, του μιλιταρισμού, των εθνών-κρατών. Μια στάση ζωής που προτάσσει την ελευθερία, την αυτοοργάνωση, την ατομική και κοινωνική χειραφέτηση και στέκεται ενάντια στην εξουσία, την ιεραρχία, τα έθνη-κράτη, τους διαχωρισμούς και τις κυρίαρχες θεσμίσεις. Η ολική άρνηση στράτευσης δεν είναι «απλά» μια στάση ζωής που μισεί τους πολέμους των κυρίαρχων. Μισεί άλλο τόσο και την ειρήνη τους…

Ούτε εθνικιστές, ούτε διεθνιστές

Ανυπότακτοι, απάτριδες και αντιμιλιταριστές

Κάτω τα κράτη, τα έθνη και οι στρατοί

Αλληλεγγύη στους ολικούς αρνητές στράτευσης

Πρωτοβουλία για την ολική άρνηση στράτευσης (Αθήνα)

olikiarnisi.espivblogs.net

Δεκέμβρης 2018

Το Centro de Cultura Libertária (CCL - Κέντρο Ελευθεριακής Κουλτούρας), που δραστηριοποιείται εδώ και 44 χρόνια στην Almada στην Πορτογαλία, απειλείται και πάλι. Η συνεχής πίεση στον τομέα της στέγασης και η αλλαγή της νομοθεσίας για την ενοικίαση και αναπαλαίωση κτιρίων που υποχρεώνουν τους ανθρώπους να εγκαταλείπουν τα κεντρικά προάστια, καθώς και η εξάλειψη των χώρων μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα ή η εξαφάνιση των καταστημάτων της γειτονιάς, είναι λόγοι για τους οποίους απειλείται πλέον και το CCL

Το Centro de Cultura Libertária (Πορτογαλία) χρειάζεται την υποστήριξή σας!

Το Centro de Cultura Libertária (CCL - Κέντρο Ελευθεριακής Κουλτούρας), που δραστηριοποιείται εδώ και 44 χρόνια στην Almada στην Πορτογαλία, απειλείται και πάλι. Η συνεχής πίεση στον τομέα της στέγασης και η αλλαγή της νομοθεσίας για την ενοικίαση και αναπαλαίωση κτιρίων που υποχρεώνουν τους ανθρώπους να εγκαταλείπουν τα κεντρικά προάστια, καθώς και η εξάλειψη των χώρων μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα ή η εξαφάνιση των καταστημάτων της γειτονιάς, είναι λόγοι για τους οποίους απειλείται πλέον και το CCL.

Ποιο είναι το πρόβλημα;

Δεν είναι η πρώτη φορά που αμφισβητείται η μονιμότητα του CCA στο ιστορικό κτίριο όπου στεγάζεται. Το διάστημα 2009-2011, το Centro de Cultura Libertária αντιστάθηκε στην απόπειρα έξωσης που κίνησε ο ιδιοκτήτης. Μόνο η αλληλεγγύη εκ μέρους αρκετών φορέων, συλλογικοτήτων και ατόμων μας επέτρεψε να καλύψουμε τα δικαστικά έξοδα, με αποτέλεσμα να γίνουν δύο δίκες και να κατατεθεί μία προσφυγή. Τελικά, συνάψαμε συμφωνία αύξησης ενοικίου που μας επέτρεπε να συνεχίσουμε να είμαστε εδώ χωρίς να αλλάξουμε τη διάρκεια της σύμβασης.

Ωστόσο, το 2014, λόγω αλλαγών στο νόμο για τα ενοίκια που ωφελούσε τα συμφέροντα των ιδιοκτητών, ο όρος της σύμβασης για το CCL διήρκεσε πέντε έτη. Σήμερα, στο τέλος του 2018, έχουμε πλέον φτάσει σε ένα σημείο όπου, όπως συνέβη σε χιλιάδες ενοικιαστές, θα συνεχίσουμε να ενοικιάζουμε το χώρο αυτό αλλά θα πρέπει να ανεχθουμε τις ορέξεις του ιδιοκτήτη και τις συνθήκες που θέλει να μας επιβάλει.

Γιατί πρέπει να υποστηριχθεί το CCL;

Το CCL είναι αναρχικό πολιτιστικό κέντρο που ιδρύθηκε το 1974 από παλαιούς ελευθεριακούς αγωνιστές που αντιστάθηκαν στη δικτατορία και καταλαμβάνει το μισθωμένο χώρο στον αριθμό 121 της οδού Candido dos Reis στο Cacilhas της Almada. Το Κέντρο διαθέτει βιβλιοθήκη και μοναδικά αρχεία στην Πορτογαλία, με ντοκουμέντα που κυκλοφόρησαν τα τελευταία εκατό χρόνια, ενώ δραστηριοποιείται επίσης στα ανεξάρτητα και ελευθεριακά ραδιοτηλεοπτικά μέσα.

Στην Πορτογαλία, είναι ένας θεμελιώδης χώρος για τον αναρχισμό όπου έχουν δραστηριοποιηθεί διαδοχικές γενιές ελευθεριακών. Κατά τη διάρκεια της ύπαρξής του, το Κέντρο φιλοξένησε πολλές δραστηριότητες, όπως συζητήσεις, συναντήσεις, εκθέσεις βιβλίου, βιντεο-συνεδριάσεις, εργαστήρια, δείπνα, διάφορα σεμινάρια, ενώ φιλοξένησε εκδηλώσεις πολλών ελευθεριακών ομάδων. Διάφορες εκδόσεις έχουν προετοιμαστεί εδώ, όπως Voz Anarquista στη δεκαετία του 1970, Antitese στη δεκαετία του 1980, το Boletim de Informações Anarquista στη δεκαετία του 1990 και το περιοδικό Húmus την πρώτη δεκαετία αυτού του αιώνα.
Ως αναρχικός πολιτιστικός φορέας, η λειτουργία του CCL είναι οριζόντια και στηρίζεται στη συνέλευση των μελών όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις και καθορίζονται τα καθήκοντα που συνιστούν τη ζωή του φορέα. Η συμμετοχή στο CCA είναι πάντα εθελοντική, μη αμειβόμενη και μη κερδοσκοπική. Οι μόνες πηγές χρηματοδότησης είναι οι συνδρομές, τα έσοδα από εκθέσεις βιβλίου και γεύματα καθώς και οι δωρεές αλληλεγγύης.

Ποιο είναι το μέλλον του CCL;

Δεν θέλουμε να τελειώσει το Centro de Cultura Libertária! Θέλουμε να συνεχίσει να υπάρχει ως ενεργός ελευθεριακός φορέας για πολλά χρόνια!

Αλλά για τώρα, το μέλλον του CCL είναι ρευστό: μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει στον ίδιο χώρο, καταβάλλοντας ένα πολύ υψηλότερο ενοίκιο, ή να μετακινηθεί σε ένα νέο χώρο στον οποίο θα προσπαθήσει να συνεχίσει τη δράση του σε καλύτερες συνθήκες, αλλά όπου το κόστος θα είναι επίσης υψηλότερο.

Και στις δύο περιπτώσεις και λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες που έχουν επιβληθεί εξαιτίας της σημερινής φούσκας στη στεγαστική αγορά, ξέρουμε ότι θα χρειαστούμε οικονομικά μέσα που δεν έχουμε. Για το λόγο αυτό, ξεκινάμε μια εκστρατεία συγκέντρωσης χρημάτων με συναντήσεις, συναυλίες, δείπνα και άλλες πρωτοβουλίες. Βασιζόμαστε στην υποστήριξη και αλληλεγγύη σας, ώστε μαζί να εξασφαλίσουμε ένα μέλλον για τον CCA.

Για οικονομική ενίσχυση μέσω crowdfunding: https://ppl.com.pt/causas/ccl

Μέσω τράπεζας:
CENTRO DE CULTURA LIBERTÁRIA IBAN: PT50003501790000215493029
Banque: Caixa Geral de Depósitos

Επαφή / Πληροφορίες για το Centro de Cultura Libertária
Facebook: www.facebook.com/CentroDeCulturaLibertaria
Blog: http://culturalibertaria.blogspot.pt/
E-mail: ateneu2000@gmail.com
Ταχυδρομική διεύθυνση: Apartado 40 / 2800-801 Almada (Portugal) και/ή Rua Cândido dos Reis, 121, 1o Dto - Cacilhas - Almada

*Μήνυμα του Circle of Libertarian Studies Gaston-Leval (Κύκλος Ελευθεριακών Μελετών “Γκαστόν Λεβάλ”). Μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης.

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile


Warning: in_array() expects parameter 2 to be array, null given in /var/www/html/anark_oscailt/objects/indyruntime/sitefiltereddisplay.inc on line 208

Press Release

Sat 16 Feb, 21:23

browse text browse image

fao19.png imagevideoaudioComunicado público- verano 2019-. Feb 04 22:46 by Frente Anarquista Organizado 0 comments

r0_0_800_600_w1200_h678_fmax.jpg imageInvasion Day 2019 Jan 26 18:13 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

solidaridad.jpg image[Colombia] Solidaridad para con las víctimas... todas las víctimas Jan 21 08:21 by Grupo Estudiantil Anarquista 0 comments

f1803c979bd92d686ce0d7aac54a4375.jpg imageΤα έθνη δεν είναι &#... Dec 30 18:50 by Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης 0 comments

portugalcacilhasapelodocentrodeculturalib12.jpg imageΥποστηρίξτε το CCL Dec 28 09:21 by Dmitri 0 comments

capaespanol.png imageEl Terrorismo de Estado en Curitiba (Paraná, Brasil) Dec 19 03:35 by Colectivo Anarquista Lucha de Classe 0 comments

capafamiliasincendio.png imageTerrorismo de Estado em Curitiba, Brasil Dec 19 03:27 by Coletivo Anarquista Luta de Classe 0 comments

fag.png imageA Nossa Memória Não Esquece! Dec 19 03:12 by Federação Anarquista Gaúcha 0 comments

untitled_1_k8qnmvj.jpg imageΤην Ελένη δολοφό_... Dec 14 15:07 by Αnornin@ 0 comments

croppeduntitled1.jpg imageΔιεθνιστικός ταξ... Dec 13 18:30 by Αντιρατσιστική Ομάδα Αλβανών Μεταναστών 0 comments

da14eb3df594a0af12ccb36268f17021_l.jpg imageΦασιστική δολοφο... Dec 05 20:50 by Κατάληψη Ελαία 0 comments

croppedlogoese.jpg imageΝα κάνουμε τον συ ... Nov 28 04:39 by ΕΣΕ Ιωαννίνων 0 comments

images947947947.jpg imageΕκπαιδευτικής με... Nov 23 16:37 by αναρχική συλλογικότητα καθ 0 comments

945957952959769962.jpg image“Εθνικά” υπερήφαν ... Oct 27 06:20 by Ανθός – Ελευθεριακό Φοιτητικό Σχήμα 0 comments

cab_statement_3.jpeg imageΗ παρούσα κατάστ^... Oct 20 20:25 by CAB 0 comments

push.jpg imageMACG join PUSH! Oct 15 20:31 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

zak.jpg imageΟ σύγχρονος φασι`... Oct 03 06:38 by DmitriΑναρχική Συλλογικότητα Manifesto 0 comments

ceb6ceb1ceba.jpg imageΚοινωνικός κανιβ... Sep 29 18:04 by Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση 0 comments

cropped5h1a2895_1.jpg imageEutopian Library reopens Sep 27 21:18 by Ευτοπική Βιβλιοθήκη 0 comments

cropped5h1a2895.jpg imageΗ Ευτοπική Βιβλι_... Sep 27 21:13 by Ευτοπική Βιβλιοθήκη 0 comments

0004f0c1_big610x380.jpg image«Δεν φοβόμαστε» Sep 21 19:23 by Black Rose/Rosa Negra 0 comments

38016048_1565638766874703_2001858735969927168_n.jpg imageΕθνικισμός-πατρι... Sep 16 19:47 by Καθ’οδόν & mⒶnifesto 0 comments

prisonersarestrikingnationwidesept9oaklandposterblackoutcollective.jpg imageΗΠΑ: Απεργία φυλα ... Sep 10 22:08 by Διεθνές Συνδικ. Γραφείο 0 comments

selbysemela.jpg imageΈφυγε ένας Νοτιο^... Sep 01 14:21 by ZACF 0 comments

Selby Semela, 1958-2018 imageA South African Revolutionary Passes: Jabisile Selby Semela, 1958-2018 Aug 30 08:14 by ZACF 0 comments

fau.png imageDeclaración de la Federación Anarquista Uruguaya acerca de los sucesos en Nicaragua Aug 15 07:24 by Federación Anarquista Uruguaya 2 comments

cropped96194995296576995695795996541.jpg imageΕίμαστε εδώ για ν ... Jul 29 22:53 by ΕΣΕ Ρεθύμνου 0 comments

srebrenica343x480.jpg imageΠοτέ δεν θα ξεχάσ ... Jul 13 18:39 by antifanakata 0 comments

rssnprsnrs_3.jpg imageΑλληλεγγύη με το`... Jun 13 21:28 by Workers Solidarity Movement 0 comments

mayday.jpg imageMay Day 2018 May 01 15:49 by Melbourne Anarchist Communist Group (MACG) 0 comments

more >>
© 2005-2019 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]