user preferences

Upcoming Events

No upcoming events.
Ιβηρική / Αναρχική Ιστορία / Γνώμη / Ανάλυση Friday November 16, 2018 17:23 byThabang Sefalala-Lucien van der Walt

“Η μελλοντική κοινωνική οργάνωση πρέπει να γίνει μόνο από τα κάτω προς τα πάνω, από την ελεύθερη ένωση ή ομοσπονδία των εργαζομένων” αρχικά σε τοπικό επίπεδο και εν τέλει “σε μια μεγάλη ομοσπονδία, διεθνή και καθολική,” που θα αγκαλιάζει όλη την ανθρωπότητα που υποφέρει, και είναι ικανή να ξαναφτιάξει τον κόσμο πάνω στη βάση της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ισότητας και της ελευθερίας.

Χτίζοντας ένα μαζικό αναρχικό κίνημα: το παράδειγμα της CNT στην Ισπανία

Οι ιδέες του αναρχισμού έχουν συχνά παρεξηγηθεί ή παραγκωνιστεί. Η διάδοση των μελετών, όπως είναι οι: Πολιτική Οικονομία από τα Κάτω του Knowles, Αναρχικοί στην Ισπανική Επανάσταση του Peirats και άλλες, είχαν ως στόχο την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος – και επίσης να δείξουν ότι ο αναρχισμός δεν μπορεί ποτέ να περιοριστεί σε μια ιδεολογία απλώς για να κρατάει τους καθηγητές και τους φοιτητές απασχολημένους στις συζητήσεις περί κοινωνιών.

Οι αναρχικοί έχουν χαρακτηριστεί ως “ουτοπικοί” ή θεωρούνται καταλύτες του χάους και της βίας, όπως στις διαμαρτυρίες του Σιάτλ το 1999, κατά του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου. Ωστόσο, ο αναρχισμός έχει έναν εποικοδομητικό πυρήνα και μια σημαντική ιστορία ως μαζικό κίνημα – συμπεριλαμβανομένης και της συνδικαλιστικής (μέσα από εργατικά σωματεία) του μορφής. Απορρίπτει τον αυταρχισμό και τον ολοκληρωτισμό που συχνά συνδέεται με τα Μαρξιστικά καθεστώτα και επιδιώκει να παρουσιάσει μια ρεαλιστική εναλλακτική λύση στον κλασσικό Μαρξισμό, τη σοσιαλδημοκρατία και την τρέχουσα νεοφιλελεύθερη ηγεμονική τάξη πραγμάτων. Απορρίπτει τόσο τις εκδοχές του Μαρξισμού που έχουν δικαιολογήσει τη μαζική καταστολή, όσο και τις πιο επιφυλακτικές εκδοχές, όπως αυτή του Desai στο βιβλίο του “Η εκδίκηση του Μαρξ”, που ισχυρίζεται ότι ένα παρατεταμένο καπιταλιστικό στάδιο – με όλες τις φρίκες – παραμένει ζωτικής σημασίας πριν επιχειρηθεί ο σοσιαλισμός. Απορρίπτει τις ιδέες ότι η εκμετάλλευση και η καταπίεση είναι “ιστορικές αναγκαιότητες” για την ιστορική πρόοδο.

Η ιστορία του αναρχισμού και του συνδικαλισμού δείχνει ότι ισχύει το εντελώς αντίθετο. Ένα από τα βασικά θέματα που επισημάνθηκαν από τα πρόσφατα έργα αυτής της παράδοσης είναι ότι η κατασκευή ενός μαζικού αναρχικού και συνδικαλιστικού κινήματος βασιζόμενου στις αναρχικές αξίες της αντι-εξουσίας (authority), της ισότητας, της συλλογικής και ατομικής ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας – και είναι κάτι για τα οποία η απλοϊκή εργατική τάξη και οι φτωχοί άνθρωποι είναι απόλυτα ικανοί.

Αυτό παρουσιάζεται θαυμάσια από την αναρχοσυνδικαλιστική CNT (Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας) της Ισπανίας. Δημιουργήθηκε το 1910 στη Βαρκελώνη, στην ισπανική επαρχία της Καταλονίας – τον βιομηχανικό κέντρο της χώρας. Η CNT προέκυψε μέσα από δύσκολες κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες οι οποίες χαρακτήριζαν την Ισπανία, και μεγάλωσε, παρά την έντονη καταστολή, στη δεκαετία του 1930. Ενσωματώνοντας τις κεντρικές αναρχικές αξίες και αρχές της ατομικής ελευθερίας, της συνεργασίας και δημοκρατίας, η CNT εξελίχθηκε στο ισχυρότερο συνδικαλιστικό – και μαζικό – κίνημα στη χώρα.

Η Ισπανία σημαδεύτηκε από υψηλού επιπέδου ανισότητες, και ένα κοινωνικό σύστημα που ευνοούσε την ελίτ· μια δεξιά Εκκλησία λειτουργούσε συχνά ως θεσμός καταπίεσης, όπως έκανε και το κράτος. Οι δραστηριότητες της CNT κατεστάλησαν εντόνως με την επιβολή των όπλων. Η κρατική εξουσία χρησιμοποιήθηκε κατ’ επανάληψη για να συντρίψει την αντίσταση της εργατικής τάξης και των αγροτών· αυτό ήταν απαραίτητο για την άρχουσα τάξη για να διατηρήσει τα προνόμιά της.

Παρά τις συνθήκες αυτές – και κόντρα στην αντίληψη που έλεγε ότι η καταστολή, η εξουσία (authority), η εκμετάλλευση, η φτώχεια που οδηγεί στην εξαθλίωση, η πείνα και η δυστυχία, καθώς και ο πλούτος και η δύναμη είναι αναγκαία κακά, για τους ανθρώπους που δεν ήξεραν να μετρούν πέρα από τα δάχτυλα του ενός χεριού – η CNT αντιπαρέβαλε το παράδειγμα κοινών ανθρώπων που διαθέτουν βαθιές ικανότητες και νοημοσύνη. Έκτισε ένα μαζικό συνδικαλιστικό κίνημα που υπερασπιζόταν και ανέπτυσσε τις συνθήκες ζωής των εργατών, που εκπαίδευε εκατομμύρια ανθρώπων σε μια εναλλακτική κοσμοθεωρία, που αγωνιζόταν μαζί με τις κοινότητες ενάντια στις εξώσεις και για χαμηλότερα ενοίκια και εκείνη που συμμάχησε με την εργατική τάξη, την αγροτική νεολαία και τις γυναίκες που αγωνίζονταν για τον αναρχική υπόθεση.

Μέσω των δομών, της μαχητικότητας, της εκπαίδευσης και των συμμαχιών της, η CNT βοήθησε να αναπτυχθεί και να καλλιεργηθεί, σε μαζική κλίμακα, οι δυνατότητες και η έμφυτη νοημοσύνη των μαζών – ικανότητες και νοημοσύνη που εκμηδένισαν την ανάγκη για κυριαρχία των πολλών από μια ελίτ. Αυτό αποδείχθηκε πιο δραματικά στη δεκαετία του 1930, όταν η CNT (και η συμμαχική Ιβηρική Αναρχική Ομοσπονδία, η FAI, μια αναρχική πολιτική οργάνωση που συνδέεται με τη CNT) ξεκίνησε ή υποστήριξε μια σειρά λαϊκών εξεγέρσεων. Το 1936, η CNT και η FAI βοήθησαν να σταματήσει ένα στρατιωτικό πραξικόπημα, απελευθερώνοντας μια μαζική και βαθιά κοινωνική επανάσταση που έλαβε χώρα σε εκατομμύρια εκτάρια γης και τα τεράστια τμήματα της βιομηχανίας και των υπηρεσιών που τέθηκαν υπό εργατικό και κοινοτικό έλεγχο. Συχνά διαχειρίζονταν από τις δομές της CNT, οι “κολλεκτίβες” ήταν αυτοδιαχειριζόμενες, με υψηλή αποδοτικότητα και απέρριψαν τη λογική της παραγωγής για κέρδος· προχώρησαν στην άμεση εφαρμογή του ανώτατου σταδίου του αναρχικού κομμουνισμού.

Δυστυχώς, οι αποτυχίες εκ μέρους της CNT και της FAI αδρανοποίησαν αυτό το πρόγραμμα και άνοιξαν την πόρτα για την ήττα του.

Τούτου λεχθέντος, η εμπειρία της CNT από τη δεκαετία του 1910 έως τη δεκαετία του 1930 τονίζει την πραγματικότητα ότι είμαστε δηλαδή, πολύ μακριά από αυτά που ο άνθρωπος είναι σε θέση να καταφέρει. Είναι στο χέρι των απλών ανθρώπων να ξαναφτιάξουν τον κόσμο. Αυτό πρέπει να ληφθεί υπόψη κατά την οικοδόμηση του κινήματος: το μοντέλο CNT που, ακολουθώντας τα βήματα του αναρχικού Μιχαήλ Μπακούνιν, που επέμεινε ότι “Η μελλοντική κοινωνική οργάνωση πρέπει να γίνει μόνο από τα κάτω προς τα πάνω, από την ελεύθερη ένωση ή ομοσπονδία των εργαζομένων” αρχικά σε τοπικό επίπεδο και εν τέλει “σε μια μεγάλη ομοσπονδία, διεθνή και καθολική,” που θα αγκαλιάζει όλη την ανθρωπότητα που υποφέρει, και είναι ικανή να ξαναφτιάξει τον κόσμο πάνω στη βάση της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ισότητας και της ελευθερίας.

*Ελληνική μετάφραση: Agiprop Anarquista
**Σχετικός σύνδεσμος: https://agitproplibcom.noblogs.org/?p=390


internacional / economía / opinión / análisis Monday November 12, 2018 22:11 byFederación Anarquista de Rosario

La situación mundial y latinoamericana vienen expresando elementos de un nuevo período marcado por la profundización de la injerencia del imperialismo norteamericano en todos los niveles. En el plano comercial la prepotencia yanqui viene provocando la reacción de China en una guerra de aranceles a la importación sin precedentes. Esta disputa entre las dos potencias capitalistas más importantes del planeta, más allá del cambio de socios comerciales, representa un abrupto viraje hacia el proteccionismo imperialista que solo beneficia a las burguesías de ambos países.

En este sentido Latinoamérica no escapa como escenario de disputa. Los últimos hechos muestran la vuelta de EEUU como gendarme de su “patio trasero” tanto a nivel geopolítico y militar como a nivel económico. Una runfla de mandatarios dóciles y obedientes son piezas esenciales en esta estrategia para la región. Las élites locales no solo le vienen abriendo la puerta de par en par al FMI y demás organismos usureros sino también a los principales monopolios industriales, comerciales y financieros norteamericanos. El objetivo principal es cercar la influencia de China en la región, ahuyentar a Rusia y retomar la hegemonía perdida.

Otros dos elementos de relevancia que debemos mencionar tienen que ver con los planes imperiales que refuerzan la matriz extractivista de la región y la designación de Argentina como sede del G20 de este año, a modo de acentuar el compromiso con la agenda neoliberal continental. A nivel geopolítico, un importante objetivo trazado por EEUU tiene que ver, no solo con precipitar la caída de los gobiernos díscolos en la región
-como son los casos de Venezuela y Bolivia-, sino fundamentalmente con ir generando la idea de inestabilidad para militarizar el territorio y disciplinar la resistencia popular que se está generando en rechazo a las políticas de ajuste, hambre y mayor endeudamiento en todo el continente.

En este orden, luego de descartar momentáneamente la invasión de marines a Venezuela, Trump se encuentra junto a sus aliados regionales promoviendo abiertamente un golpe militar en ese país, tal como sucediera en la pasada cumbre bilateral con el presidente Duque (al mismo tiempo que en Colombia asesinaban al militante social número 159 en lo que va del año).

Sin embargo este “Estado policial de ajuste” en el continente (como denominaron nuestros compañeros de la CAB) viene generando numerosas expresiones de resistencia popular generalizada. En Brasil, al ajuste salvaje de Temer –antiguo aliado del PT- y al peligroso avance de la derecha neofascista encarnada en Bolsonaro, distintas coordinaciones organizativas vienen oponiéndole importantes movilizaciones, como fue la de las mujeres el pasado 29 de setiembre.

En los últimos meses se fueron sucediendo grandes huelgas en Panamá, Costa Rica y Nicaragua (además de Argentina) en rechazo a la implementación de políticas del FMI. En el último caso con brutales represiones dejando numerosos muertos. Lentamente podemos observar como se viene constituyendo episodios de resistencia en la región a la avanzada neoliberal. El desafío que tendrán las organizaciones populares latinoamericanas será, además del alcance de la masividad, el de ir construyendo mayores niveles de unidad, solidaridad e independencia de la clase oprimida, lejos de la dinámica electoralista y la institucionalización de las luchas. Ante esta situación se impone como estratégica la coordinación latinoamericana de organizaciones populares autónomas como expresión anti-imperialista, anti-capitalista y anti-estatista.

Ρωσία / Ουκρανία / Λευκορωσία / Αναρχική Ιστορία / Γνώμη / Ανάλυση Thursday November 08, 2018 19:04 byDmitri (αναδημοσίευση)

Σαν σήμερα γεννήθηκε μια ιστορική μορφή του αναρχισμού και της επαναστατικής σκέψης, ο Νέστωρ Μαχνό. Το παρακάτω εκτενές απόσπασμα από το βιβλίο του Ντανιέλ Γκερέν "ο αναρχισμός (από τη θεωρία στην πράξη)" μεταφράστηκε από τους συντρόφους/ισσες του ιστότοπου http://www.nestormakhno.info και αποτελεί μια περιληπτική ιστορία του ουκρανικού αναρχικού επαναστατικού κινήματος (περισσότερο γνωστού ως "Μαχνοφτσίνα", όπως ορίστηκε από τον ιστοριογράφο του κινήματος, Αρσίνοφ).

Νέστωρ Μαχνό (7 Νοεμβρίου 1888 - 6 Ιουλίου 1934)

Σαν σήμερα γεννήθηκε μια ιστορική μορφή του αναρχισμού και της επαναστατικής σκέψης, ο Νέστωρ Μαχνό. Το παρακάτω εκτενές απόσπασμα από το βιβλίο του Ντανιέλ Γκερέν "ο αναρχισμός (από τη θεωρία στην πράξη)" μεταφράστηκε από τους συντρόφους/ισσες του ιστότοπου http://www.nestormakhno.info και αποτελεί μια περιληπτική ιστορία του ουκρανικού αναρχικού επαναστατικού κινήματος (περισσότερο γνωστού ως "Μαχνοφτσίνα", όπως ορίστηκε από τον ιστοριογράφο του κινήματος, Αρσίνοφ).

Συνοπτική ιστορία του Μαχνοβίτικου Κινήματος

Ήταν σχετικά εύκολο (σ.μ. για τους Μπολσεβίκους) να εκκαθαριστούν οι μικροί, αδύνατοι πυρήνες των Αναρχικών στις πόλεις, αλλά τα πράγματα ήταν διαφορετικά στην Ουκρανία, όπου ο αγροτοπρολετάριος Νέστορας Μάχνο είχε δημιουργήσει μια ισχυρή αναρχική οργάνωση αγροτών, οικονομική και στρατιωτική. Ο Μάχνο, ένα παιδί φτωχών Ουκρανών αγροτών ήταν είκοσι ετών το 1919. Σαν παιδί, είχε ζήσει την επανάσταση του 1905 και έγινε αργότερα Αναρχικός. Το Τσαρικό καθεστώς τον συνέλαβε και τον καταδίκασε σε θάνατο, που τελικά μετατράπηκε σε φυλάκιση οκτώ ετών, που εξέτησε κατά το μεγαλύτερο διάστημα αλυσσοδεμένος στη φυλακή Butyrki, το μόνο "σχολείο" που παρακολούθησε ποτέ. Κάλυψε τουλάχιστον κάποια από τα κενά στην εκπαίδευσή του με τη βοήθεια ενός συνκρατούμενου συντρόφου, του Πήτερ Αρσίνωφ (φωτ. 1).

Αμέσως μετά από την Οκτωβριανή επανάσταση, ο Μάχνο πήρε πρωτοβουλία στην οργάνωση των μαζών των αγροτών σε μια αυτόνομη περιοχή, ακτίνας κατά προσέγγιση 400 μέχρι 480 μιλίων, με επτά εκατομμύρια κατοίκους. Στο Νότο τα σύνορά της έφταναν στη θάλασσα azov στο λιμάνι Berdyansk, με κέντρο την Gulyai-Polye, μια μεγάλη πόλη 20-30.000 ανθρώπων. Μια παραδοσιακά επαναστατική περιοχή που είχε βιώσει τις βίαιες ταραχές του 1905 (φωτ. 2).

Η ιστορία άρχισε όταν επέβαλε ο Γερμανικός και Αυστριακός στρατός κατοχής ένα δεξιό καθεστώς που βιαζόταν να επιστρέψει στους προηγούμενους ιδιοκτήτες τους τα εδάφη που έιχαν καταληφθεί από τους επαναστατημένους αγρότες. Οι εργάτες γής ξεσηκώθηκαν σε μια ένοπλη άμυνα των πρόσφατων κατακτήσεών τους. Αντιστάθηκαν στην αντίδραση αλλά και την πρόωρη παρείσφρυση των Μπολσεβίκων κομισάριων και τις υπερβολικές επιβολές τους. Αυτό το απέραντο "Μη-Κράτος" ήταν εμπνευσμένο από έναν "εραστή της δικαιοσύνης", ένα είδος αναρχικού "Ρομπέν των Δασών", τον αποκαλούμενο από τους αγρότες "Πατέρα" Μάχνο. Ο πρώτος ένοπλος άθλος του ήταν η κατάληψη της Gulyai - Polye στα μέσα Σεπτεμβρίου του 1918. Η ανακωχή της 11ης Νοεμβρίου εντούτοις, οδήγησε στην απόσυρση των Αuστρο-Γερμανικών δυνάμεων κατοχής, και έδωσε στο Μάχνο μια μοναδική ευκαιρία να ενισχύσει τις προμήθειές του σε πολεμοφόδια, όπλα και στρατιωτικό εξοπλισμό.

Για πρώτη φορά στην ιστορία, οι αρχές του ελευθεριακού κομμουνισμού εφαρμόστηκαν στην απελευθερωμένη Ουκρανία, και τέθηκε σε ησχύ η αυτοδιαχείρηση όσο ήταν δυνατό αυτό στις συνθήκες του εμφύλιου πολέμου.

Οι αγρότες ενώθηκαν σε "Κομμούνες" ή σε "Σοβιέτ Ελεύθερων Εργατών"(φωτ.3) και όργωναν από κοινού το έδαφος για το οποίο είχαν πολεμήσει τους προηγούμενους ιδιοκτήτες. Αυτές οι ομάδες τήρησαν τις αρχές της ισότητας και της αδελφότητας. Κάθε άνδρας, γυναίκα και παιδί έπρεπε να εργάζεται ανάλογα με τη δύναμή του, και οι σύντροφοι που εκλέγονταν προσωρινά σε διευθυντικά πόστα, επέστρεφαν μετά τη θητεία τους στην κανονική εργασία τους μαζί με τα υπόλοιπα μέλη των κοινοτήτων.

Κάθε Σοβιέτ (σ.μ.Ελεύθερο Σοβιέτ) ήταν απλά ο εκτελεστής της θέλησης των αγροτών στην περιοχή που το εξέλεγαν.

Οι μονάδες παραγωγής συνενώθηκαν σε Ομοσπονδίες ανα περιοχές, και οι Ομοσπονδίες σε Ενώσεις. Οι Ενώσεις συνενώθηκαν σε ένα γενικό οικονομικό σύστημα βασισμένο στην κοινωνική ισότητα, ανεξάρτητα από οποιοδήποτε πολιτικό κόμμα. Κανένας πολιτευόμενος δεν επέβαλε τη θέλησή του στους υπόλοιπους με το πρόσχημα της δύναμης του Σοβιέτ. Τα μέλη έπρεπε να είναι αυθεντικοί εργαζόμενοι στην υπηρεσία των εργαζομένων μαζών.

Όταν οι Μαχνοβίτες κατεύθαναν σε μια περιοχή αναρτούσαν αφίσες που έγραφαν:

"Οι εργάτες και οι αγρότες είναι πιά ελεύθεροι, και μη υπαγόμενοι σε οποιοδήποτε περιορισμό. Εξαρτάται από τους εργάτες και τους αγρότες πως θα ενεργήσουν, πως θα αυτο-οργανωθούν, πως θα συμφωνήσουν μεταξύ τους για όλες τις πτυχές της ζωής τους, όπως οι ίδιοι νομίζουν .... Οι Μαχνοβίτες δεν μπορούν να δώσουν τίποτα περισσότερο από κάποιες συμβουλές και ενίσχυση... Σε καμία περίπτωση αυτοί δεν μπορούν ούτε επιθυμούν να κυβερνήσουν." [1]

Όταν, το 1920, όταν οι άνθρωποι του Μάχνο παρουσιάστηκαν για να διαπραγματευτούν με τους Μπολσεβίκους, το έκαναν σαν ίσος προς ίσο, και σύναψαν μια εφήμερη συμφωνία μαζί τους, στην οποία επέμειναν να προστεθεί το ακόλουθο παράρτημα: "Στην περιοχή που καταλαμβάνεται από το στρατό των Μαχνοβιτών, οι εργάτες και οι αγρότες είναι ελεύθεροι να δημιουργίσουν δικούς τους θεσμούς, στα πλαίσια μιας οικονομικής και πολιτικής αυτοδιοίκησης. Αυτές οι κοινότητες θα είναι αυτόνομες και ομοσπονδιακά συνδεδεμένες με συμφωνίες με τα όργανα της κυβέρνησης των Σοβιετικών Δημοκρατιών". Οι μπολσεβίκοι διαπραγματευτές ήταν τρομερά διστακτικοί και τελικά αποσύνδεσαν το παράρτημα από τη συμφωνία προκειμένου να μην το αναφέρουν στη Μόσχα όπου φυσικά θα ήταν θεωρητικά "απολύτως απαράδεκτο". [2]

Μια από τις σχετικές αδυναμίες του κινήματος των Μαχνοβιτών ήταν η έλλειψη ελευθεριακών διανοούμενών, αλλά κάλυπτε κάπως το κενό η αλληλεγγύη από το εξωτερικό. Αυτή εκφράστηκε αρχικά από τους Αναρχικούς Κλαρκώφ και Κούρσκ που εμπνεύστηκαν από το Voline (φωτ.4) οι οποίοι είχαν στήσει μια οργάνωση που ονομαζόταν Nabat (ο κώδωνας κινδύνου) το 1918.

Το 1919 οργανώθηκε ένα συνέδριο στο οποίο ξεκαθάρισαν: "ρητά και κατηγορηματικά αντιτασόμαστε σε οποιαδήποτε μορφή συμμετοχής στα Σοβέτ, τα οποία έχουν γίνει ένα καθαρά κομματικό σώμα που οργανώνεται πάνω σε μιαν αυταρχική, συγκεντρωτική, κρατιστική βάση". Η κυβέρνηση των Μπολσεβίκων θεώρησε αυτήν την δήλωση ως κύρηξη πολέμου και το Nabat αναγκάστηκε να σταματήσει όλες τις δραστηριότητές του. Αργότερα τον Ιούλιο, ο Voline φτάνει στην έδρα του Μάχνο και συναντιέται με τον Πήτερ Αρσίνωφ για να πάρει την ευθύνη του πολιτιστικού και εκπαιδευτικού σκέλους του κινήματος. Προήδρευσε στο συνέδριο που πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο στο Alexandrovsk, όπου υιοθετήθηκαν οι "γενικές διατριβές" που καθορίζουν το δόγμα των "Ελεύθερων Σοβιέτ".

Σ'αυτά τα συνέδρια συμμετείχαν αγρότες και εκπρόσωποι των ανταρτών. Στην πραγματικότητα, η πολιτική οργάνωση ήταν μια προέκταση της οργάνωσης του στρατού των εξεγερμένων αγροτών, που εφάρμοζε αντάρτικη τακτική.

Αυτός ο στρατός ήταν εντυπωσιακά ευκίνητος, καλύπτοντας τουλάχιστον 160 μίλια την ημέρα, χάρις όχι μόνο το ιππικό του αλλά και το πεζικό του, το οποίο ταξίδευε σε ελαφρά ιππήλατα κάρρα με ελατήρια (φωτ.5). Αυτός ο στρατός οργανώθηκε σε συγκεκριμένη ελευθεριακή, εθελοντική βάση. Το σύστημα της εκλεγμένης διοίκησης εφαρμόστηκε σε όλα τα επίπεδα και όλοι συμφωνούσαν να πειθαρχούν στους εκλεγμένους.

Οι κανόνες των τελευταίων καταρτίζονταν από τις επιτροπές των ανταρτών, κατόπιν επικυρώνονταν από τις γενικές συνελεύσεις και ελέγχονταν αυστηρά από όλους.

Οι μιλίτσιες του Μάχνο δημιούργησαν κάμποσα προβλήματα στους στρατούς των Λεκορώσων που επιχειρούσαν στην περιοχή. Οι μονάδες των μπολσεβίκων Κόκκινων φρουρών, από την άλλη μεριά, δεν ήταν και πολύ αποτελεσματικές. Πολέμησαν μόνο κατά μήκος των σιδηροδρόμων και δεν απομακρύνονταν ποτέ από τα θωρακισμένα τραίνα τους, στα οποία αποσύρονταν όταν συναντούσαν αντίσταση, μερικές φορές χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους όλους τους πολεμιστές που άφηναν πίσω τους. Το γεγονός αυτό δεν ενέπνεε αρκετή εμπιστοσύνη στους αγρότες που ήταν άοπλοι και απομονωμένοι στα χωριά τους, στο έλεος των αντεπαναστατών. Ο Αρσίνωφ σαν ιστορικός του Μαχνοβίτικου κινήματος, έγραψε ότι "η τιμή της καταστροφής της αντεπανάστασης του Ντένικιν το φθινόπωρο του 1919 οφείλεται κυρίως στους αναρχικούς αντάρτες".

Αλλά αφότου είχαν απορροφηθεί οι μονάδες των Κόκκινων φρουρών στον Κόκκινο στρατό, ο Μάχνο επέμενε να αρνείται να τεθεί ο στρατός του υπό τις διαταγές του επικεφαλή του Κόκκινου στρατού, του Τρότσκυ. Ο μεγάλος επαναστάτης Τρότσκυ μετά απ'αυτό θεώρησε σκόπιμο να επιτεθεί στο Μαχνοβίτικο κίνημα. Στις 4 Ιουνίου 1919, συνέταξε μια διαταγή απαγορεύοντας το προσεχές συνέδριο των Μαχνοβιτών, κατηγορώντας τους σαν στασιαστές ενάντια στη Σοβιετική δύναμη στην Ουκρανία. Χαρακτήρισε τη συμμετοχή στο συνέδριο ως πράξη "εσχάτης προδοσίας" και απαίτησε τη σύλληψη των συνέδρων. Αρνήθηκε να εξοπλίσει τους Μαχνοβίτες αντάρτες, αποτυγχάνοντας στο καθήκον του να τους ενισχύσει, τους κατηγόρησε στη συνέχεια για "λιποταξία" και ότι αφέθηκαν να χτυπηθούν από το μέτωπο των Λευκορώσων. Η ίδια μέθοδος υιοθετήθηκε δεκαοχτώ χρόνια αργότερα από τους Ισπανούς Σταλινικούς ενάντια στις ταξιαρχίες των Αναρχικών (σ.μ. όπως επίσης και αρκετών Τροτσκιστών πιστών στην επανάσταση).

Οι δύο στρατοί, εντούτοις, ξαναήρθαν σε συμφωνία σε άλλες δύο περιπτώσεις, όταν εμφανίστηκε ξανά κίνδυνος επέμβασης της αντεπανάστασης και οι συνθήκες απαιτούσαν να ενεργήσουν από κοινού. Στην πρώτη περίπτωση το Μάρτη του 1919, ενάντια στο Ντένικιν,στη δεύτερη κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και του φθινοπώρου του 1920 ενάντια στην απειλή των δυνάμεων των Λευκορώσων του Wrangel, που καταστράφηκαν τελικά και οριστικά από τους Μαχνοβίτες. Αλλά μόλις πέρασε ο κίνδυνος, ο Κόκκινος στρατός, επέστρεψε στις εχθροπραξίες ενάντια στους αντάρτες του Μάχνο, οι οποίοι φρόντιζαν να ανταποδίδουν κάθε χτύπημα που δέχονταν.

Στα τέλη Νοεμβρίου του 1920 οι κάτοχοι της εξουσίας το παρατράβηξαν τόσο, ώστε έστησαν μια παγίδα: οι Μπολσεβίκοι προσκάλεσαν τους αξιωματικούς του Μαχνοβίτικου στρατού της Κριμαίας να συμμετάσχουν σε ένα στρατιωτικό συμβούλιο. Εκεί, συνελλήφθησαν αμέσως από την Τσέκα, την κομματική αστυνομία και τουφεκίστηκαν ενώ οι αντάρτες τους αφοπλίστηκαν. Συγχρόνως εξαπέλυσαν κανονική επίθεση ενάντια στην πόλη Gulyai-Polye. Ο όλο και περισσότερο άνισος αγώνας ανάμεσα στους ελευθεριακούς και τους εξουσιαστές συνεχίστηκε για άλλους εννέα μήνες. Τελικά επεκράτησαν οι πιό πολυάριθμες και καλύτερα εξοπλισμένες δυνάμεις και ο Μάχνο έπρεπε να τερματήσει τον ένοπλο αγώνα. Κατόρθωσε να αποσπάσει άσυλο στη Ρουμανία τον Αύγουστο του 1921, και λίγο αργότερα στο Παρίσι, όπου πέθανε πολύ αργότερα [3] από τις αρώστιες και την ανέχεια [4]. Αυτό ήταν το τέλος της επικής ιστορίας της Μαχνοβτσίνα. Σύμφωνα με τον Πήτερ Αρσίνωφ, ήταν το πρωτότυπο ενός αυτόνομου κινήματος εργατικών μαζών και ως εκ τούτου μια πηγή μελλοντικής έμπνευσης για τους εργαζομένους του κόσμου.

Ντανιέλ Γκουέριν απόσπασμα από το "Αναρχισμός: Από τη θεωρία στην πράξη".

Σημειώσεις

1] Το Μανιφέστο του στρατού της Ουκρανίας (Μαχνοβτσίνα).

[2] Οι Μαχνοβίτες πληροφορήθηκαν πολύ αργότερα ότι τελικά δεν είχε γίνει δεκτό το παράρτημα της συμφωνίας τους (αφού δεν έφτασε ποτέ στη Μόσχα), έτσι, υπήρξαν περιπτώσεις που τόσο οι πηγές των Αναρχικών όσο και των Μπολσεβίκων υποστήριζαν ότι είχε δοθεί η "άδεια" του Κρεμλίνου για την λειτουργία των Ελεύθερων Σοβιέτ στην Ουκρανία. Στην πραγματικότητα, οι Μπολσεβίκοι τα ανέχτηκαν επειδή δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς.

[3] Στο Παρίσι ο Μάχνο (φωτ.6) συνέχισε τους αγώνες του για την παγκόσμια ελευθερία και τον γνήσιο σοσιαλισμό που οραματίστηκε. Συναντιόταν συχνά με γνωστούς αναρχικούς της Ευρώπης, τον Μπέργκερ, τον Ντουρούτι, το Μαλατέστα και άλλους. Συμμετείχε στην προσπάθεια για την σύνταξη μιας "Πλατφόρμας Αναρχικής Οργάνωσης" προκειμένου να ενωθούν οι ανα τον κόσμο Αναρχικοί σε έναν κοινό ταξικό αγώνα. Η "Πλατφόρμα" έγινε πρόχειρα και κάτω από πίεση, με αποτέλεσμα να έχει πολλά λάθη και ανακρίβειες που δέχτηκαν εποικοδομητική κριτική από πολλούς συντρόφους, μπορούμε να πούμε ότι ακόμα περιμένει να αποκτήσει την τελική της μορφή. Ο ίδιος ο Μάχνο όμως παρέμεινε μέχρι τέλους πιστός στις αρχές του και σε κάθε περίπτωση που χρειάστηκε, οι Αναρχικοί σύσσωμοι στάθηκαν αλληλέγγυοι στο πρόσωπό του. Προφητική αποδείχτηκε επίσης η "Ανοιχτή Επιστολή προς τους Ισπανούς Αναρχικούς" που έγραψε το 1931.

[4] Η φτώχεια και η ανέχεια του Μάχνο που δεν έπαψε ποτέ να βρίσκεται υπό διωγμό για τους αγώνες του, "σατυρίστηκε" με τον πιό χυδαίο τρόπο από δεξιούς και Μπολσεβίκους καλοπληρωμένους λασπολόγους στην υπηρεσία της μιάς ή της άλλης εξουσίας.

Όπου υπάρχει επαρκές ενδιαφέρον και ικανότητα, πρέπει να δημιουργηθούν νέες ομάδες. Τα δίκτυα εργασίας, οι ενοικιαστές και οι κοινοτικές ομάδες, τα δίκτυα αλληλεγγύης και τα συνδικάτα, μπορούν να δημιουργηθούν με μικρό αριθμό αγωνιστών που επιθυμούν να συνδυάσουν το πολιτικό τους έργο με ένα συνεκτικό κοινωνικοπολιτικό σχέδιο. ... Ωστόσο, το πρωταρχικό έργο μπροστά μας είναι να βρούμε τρόπους να μετατρέψουμε έναν μαχητικό επαναστατικό αναρχισμό σε συγκεκριμένες δραστηριότητες που μπορούν να υλοποιηθούν και να συντονιστούν από μικρό αριθμό αφοσιωμένων αγωνιστών και να μας επιτρέψουν να γεφυρώσουμε τις επόμενες φάσεις του αγώνα.

Ένα αναρχικό κοινωνικό κίνημα - Η FORA στην Αργεντινή

Η άνοδος της δεξιάς και η ανικανότητα της θεσμικής αριστεράς να προσφέρει μια εναλλακτική λύση εγείρει το κρίσιμο ερώτημα στην εποχή μας: ποια είναι η στρατηγική μας σε προεπαναστατικές περιόδους; Παρ’ ότι η επαναστατική αριστερά έχει επενδύσει αρκετά στις ρήξεις και τις επαναστάσεις του παρελθόντος, δεν έχει κάνει τίποτα για να μας προετοιμάσει για το παρόν. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, για παράδειγμα, δεν υπάρχουν κοινωνικά κινήματα σε εθνικό επίπεδο που να βασίζονται στη δημιουργία μιας νέας κοινωνικής συνείδησης. Η αντίσταση παραμένει σε μεγάλο βαθμό κατακερματισμένη και πολύ συχνά χαρακτηρίζεται από την απουσία αγώνων για ζητήματα της καθημερινής ζωής και πραγματοποιείται από τους φορείς μιας ημιεπαγγελματικής ακτιβιστικής υποκουλτούρας. Έτσι, η πρόκληση που αντιμετωπίζουμε είναι από πού να αρχίσουμε ή, πιο συγκεκριμένα, πώς να προχωρήσουμε πέρα ​​από τις γνώσεις, τις εμπειρίες και τις ομάδες των τελευταίων δύο δεκαετιών προς ένα ευρύτερο κοινωνικό κίνημα.

Υπάρχουν κάποιες εμπειρίες που μπορούμε να αντλήσουμε από την ακμή του αναρχικού κινήματος, όπου κατά παρόμοιο τρόπο οι ριζοσπάστες άρχισαν σε ένα εχθρικό γι’ αυτούς περιβάλλον να συζητούν και να επεξεργάζονται στρατηγικές παρεμβάσεις. Μια παραγνωρισμένη και ελάχιστα γνωστή συζήτηση στο εσωτερικό του αναρχισμού ήταν μεταξύ του λεγόμενου δυϊσμού (στμ. dualism στο αγγλικό κείμενο) και των ενιαίων θέσεων για την οργάνωση. [1] Αυτό το πλαίσιο της διαφωνίας προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από τους υποστηρικτές του δυϊσμού που συνηγορούσαν υπέρ της ύπαρξης συγκεκριμένων αναρχικών πολιτικών οργανώσεων ανεξάρτητων από τις εργατικές οργανώσεις της εποχής τους. Αυτό ερχόταν σε άμεση αντίθεση με τους αναρχικούς που υποστήριζαν την ύπαρξη αντιπολιτικών οργανώσεων στα ελευθεριακά συνδικάτα και που πρότειναν ένα μοντέλο εργατικής οργάνωσης που ήταν ταυτόχρονα μια πολιτικοποιημένη οργάνωση και συνδικάτο. Δηλαδή η προώθηση των αναρχοσυνδικαλιστικών οργανώσεων ως σχημάτων που τάσσονταν εγγενώς κατά της πολιτικής οργάνωσης και ως οργάνων υπεράσπισης των συνδικάτων αποτελούμενων αποκλειστικά από αναρχικούς, μοιάζει με ένα σύνολο αχυρανθρώπων. Αντίθετα, οι ορθοδοξίες υποστήριζαν πολιτικές οργανώσεις, όπως ο Pierre Bresnard, πρώην επικεφαλής της Διεθνούς Ένωσης Εργαζομένων (IWA-AIT), η ισπανική CNT (μέσω των ομάδων συγγένειας, ειδικών οργανώσεων γύρω από εκδόσεις και την FAI) και άλλοι προερχόμενοι από επαναστατικές συνδικαλιστικές ενώσεις-μέλη της IWA-AIT.

Μια πιο “ισορροπημένη” εικόνα του κινήματος θα μπορούσε να είναι (τουλάχιστον) μια διαίρεση τεσσάρων τάσεων εντός των οργανώσεων της IWA-AIT, όπως: ο συνδικαλισμός της ταξικής πάλης που υπονόμευε τον αναρχισμό και την επανάσταση (τόσο με τους υπερασπιστές όσο και με αυτούς που απέτρεπαν την πολιτική οργάνωση), η κυρίαρχη θέση του επαναστατικού συνδικαλισμού επηρεασμένου από τον αναρχισμό αλλά προωθώντας την ιδέα του μεγάλου ταξικού συνδικάτου (one big union), οι πολιτικοί αναρχικοί που επικεντρώνονταν στην εξέγερση και τις πνευματικές δραστηριότητες και μια τέταρτη θέση που είναι πιθανόν άγνωστη στους περισσότερους αναγνώστες.

Αυτήν την τελευταία θέση θα την ονομάσω αναρχική κοινωνική οργάνωση, λόγω έλλειψης καλύτερου όρου. Στοιχεία αυτής της θέσης υπήρξαν και συνέχισαν να υπάρχουν καθ’ όλη την ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος, αλλά βρήκαν τον πυρήνα τους μέσα στις επαναστατικές εργατικές οργανώσεις της Νότιας Αμερικής στις αρχές του (20ού) αιώνα. Στην Αργεντινή και την Ουρουγουάη, ένα ισχυρό μεταναστευτικό κίνημα αναρχικών κυριάρχησε στο εργατικό κίνημα επί δεκαετίες, δημιουργώντας τα πρώτα συνδικάτα και εδραιώνοντας μια πολιτική σε ένα περιβάλλον όπου οι μεταρρυθμιστικές δραστηριότητες των συνδικάτων δεν είχαν ένα πλαίσιο που θα τους επέτρεπε να ευδοκιμήσουν [2]. Αυτή η τάση επεκτάθηκε σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική από την Αργεντινή στο Μεξικό και στο ζενίθ της επηρέασε συνδικαλιστικά ρεύματα στην Ευρώπη και την Ασία επίσης. Η πρόοδός της εμποδίστηκε από το συνδυασμό ενός μεταβαλλόμενου πλαισίου και μιας πολιτικής αντίδρασης που ευνόησε την εμφάνιση και ανάπτυξη τόσο εθνικιστικών όσο και ρεφορμιστικών αντιθέσεων. Τόσο στην Αργεντινή όσο και στην Ουρουγουάη αναδύθηκαν μερικά από τα πρώτα νομιμοποιημένα εργατικά και λαϊκίστικα μεταρρυθμιστικά καθεστώτα στον κόσμο με στόχο να περιορίσουν το μαχητικό εργατικό κίνημα, σε συνδυασμό με δικτατορίες που στόχευαν επιλεκτικά το αναρχικό κίνημα, υποστηρίζοντας ταυτόχρονα τους σοσιαλιστές και τους εθνικιστές στην εκάστοτε περιοχή. Για παράδειγμα, το αναρχικό κίνημα του El Río de la Plata (στην Αργεντινή) δέχτηκε βαριά χτυπήματα τη δεκαετία του 1930 και άρχισε να παρακμάζει.

Συγκεκριμένα, οι θεωρητικοί της FORA (Περιφερειακή Ομοσπονδία Εργαζομένων της Αργεντινής) ανέπτυξαν μια εναλλακτική προσέγγιση στην πολιτική που είχε μεγάλη επιρροή. Στην Αργεντινή αναπτύχθηκε ίσως, μαζί με την Ισπανία, ένα από τα ισχυρότερα αναρχικά κινήματα στον κόσμο, που παρ’ όλα αυτά δεν είναι γνωστό ακόμα και σήμερα.

Η FORA πήρε το όνομά της ως άμεση επιρροή από τον διεθνισμό και ένα από τα πιο διεξοδικά αντιακρατικά και αντιεθνικιστικά ρεύματα στη ριζοσπαστική ιστορία. Η FORA ενέπνευσε αδελφά συνδικάτα σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική που υιοθέτησαν παρόμοια ονόματα όπως FORU (στην Ουρουγουάη), FORP (στην Παραγουάη), FORCh (στη Χιλή) καθώς και συνδικάτα στο Περού, Κολομβία και Βολιβία. Προσέλκησε ακόμη στο κίνημα και τοπικές ενώσεις των IWW στο Μεξικό και τη Χιλή, μακριά από τον ουδέτερο συνδικαλισμό της αμερικανικής IWW.

Οι ιδέες της FORA έγιναν γνωστές ως finalismo (επειδή στα ισπανικά η λέξη fines σημαίνει σκοπός ή στόχος), ανακηρύσσοντας τον αναρχικό κομμουνισμό ως σαφή στόχο της ήδη από το 1905. Το finalismo συνιστούσε απόρριψη των παραδοσιακών συνδικάτων και των πολιτικών οργανώσεων, υπέρ της αναρχικής κοινωνικής οργάνωσης [3] Στα συνδικάτα, η FORA αντιμετώπισε την τάση εκτροπής του κινήματος της εργατικής τάξης σε ένα μεταρρυθμιστικό κίνημα, αναπαράγοντας δυνητικά τις καπιταλιστικές εργασιακές σχέσεις. Τα συνδικάτα, υποστήριζε η FORA, είναι θεσμοί που κληρονομούν πάρα πολύ τον καπιταλισμό που επιδιώκουμε να καταργήσουμε [4]. Ο καπιταλιστικός καταμερισμός της εργασίας που αντικατοπτρίζεται ιδιαίτερα στα βιομηχανικά συνδικάτα, θα μπορούσε να αποτελέσει μια πιθανή βάση για τη διατήρηση των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων μετά την επανάσταση, κάτι που η FORA υποστήριξε ότι πρέπει να μετασχηματιστεί.

“Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το συνδικάτο, ως αποτέλεσμα της καπιταλιστικής οικονομικής οργάνωσης, είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που γεννήθηκε από τις ανάγκες της εποχής του. Η διατήρηση της δομής του μετά την επανάσταση συνεπάγεται τη διατήρηση της αιτίας που την καθόρισε: τον καπιταλισμό”. [5]

Αυτή η κριτική επεκτάθηκε σε απολίτικα επαναστατικά συνδικάτα όπως οι ΙWW και, μάλιστα, στον ίδιο τον αναρχοσυνδικαλισμό, ο οποίος θεωρήθηκε ως επιχείρημα για τη χρήση συνδικάτων-οχημάτων αντίστασης που αντανακλούν την καπιταλιστική κοινωνία, ως κυττάρων της μελλοντικής δομής της κοινωνίας. Στόχος τους ήταν να μεταμορφώσουν μια κοινωνία που συγκροτήθηκε για να διατηρήσει την ταξική κυριαρχία της τάξης, σε μια οργανωμενη κοινωνία που να ανταποκρίνεται στις ανθρώπινες ανάγκες, κάτι που οι υπάρχουσες βιομηχανίες δηλητηρίασαν.

"Η αναρχοσυνδικαλιστική θεωρία, αρκετά παρόμοια με τον επαναστατικό συνδικαλισμό, συγχέεται σήμερα από πολλούς που προσεγγίζουν το εργατικό κίνημα και μάλιστα συμμετέχουν σε αυτό, επειδή θεωρούν ότι όλοι οι αναρχικοί που ασχολούνται με τον συνδικαλισμό είναι αυτομάτως αναρχοσυνδικαλιστές. Ο αναρχοσυνδικισμός είναι μια θεωρία που βασίζει την οικοδόμηση της κοινωνίας μετά την απελευθερωτική επανάσταση στα ίδια σωματεία και επαγγελματικές ενώσεις εργατών. Η FORA απορρίπτει ρητά τον αναρχοσυνδικισμό και διατηρεί την αντίληψη ότι κανείς δεν μπορεί να νομοθετήσει το μέλλον της κοινωνίας μετά από μια επαναστατική αλλαγή…” [6]

Ενώ συμμετέχουν στην ταξική πάλη σε καθημερινή βάση, τα μέλη της FORA απορρίπτουν ομοίως την ιδεολογία της ταξικής πάλης. Ο ταξικός αγώνας ως ιδεολογία θεωρήθηκε ότι αντικατοπτρίζει μια μηχανιστική κοσμοθεωρία που κληρονομήθηκε από τον μαρξισμό, που τελικά θα ενίσχυε τις διαιρέσεις που προέρχονται από τον καπιταλισμό που θα έθεταν εμπόδια στην οικοδόμηση του κομμουνισμού μετά την επανάσταση. Υποστήριζαν ότι η ταξική και εργατική ταυτότητα είναι υπερβολικά “δεμένη” με τις καπιταλιστικές σχέσεις, και είναι καλύτερα να επιτιθέμεθα σε αυτές παρά να τις καλλιεργούμε. [7]

Οι foristas ήταν σκεπτικιστές όσον αφορά τις πολιτικές εκείνες οργανώσεις που ήταν ξεχωριστές από τις εργατικές οργανώσεις και πίστευαν ότι αποτελούσαν κίνδυνο. Οι οργανώσεις αυτές έτειναν να υπερεκτιμούν τη διατήρηση της πολιτικής τους ηγεμονίας ενάντια στον μακροπρόθεσμο στόχο της οικοδόμησης του αναρχικού κομμουνισμού [8]. Ο κόσμος του πολιτικού αναρχισμού θεωρήθηκε ως αντίδραση προερχόμενη από τις πνευματικές και πολιτιστικές φιλοσοφίες που αντλούνταν από την καθημερινή ζωή, ενώ το αναρχικό εργατικό κίνημα επέλεξε την έμπνευσή του από τη σύνδεση της αναρχικής ηθικής με τους αγώνες των εκμεταλλευόμενων.

"Ο αναρχισμός ως επαναστατικό πολιτικό κόμμα στερείται της κύριας δύναμης και των ζωτικών του στοιχείων. Ο αναρχισμός είναι ένα κοινωνικό κίνημα που θα αποκτήσει τη μεγαλύτερη ικανότητα δράσης και προπαγάνδας όσο πιο στενά μένει στο δικό του περιβάλλον "[9].

Στη θέση τους, οι “αντάρτες” της FORA πρότειναν έναν διαφορετικό τύπο εργατικής οργάνωσης και έναν άλλο ρόλο για τους αναρχικούς. Ο Emiliano Lopez Arango, λαμπρός αυτοδίδακτος και αρτοποιός, τόνισε ότι πρέπει να οικοδομήσουμε οργανώσεις εργαζομένων με στόχο την επίτευξη της αναρχικής κοινωνίας και όχι οργανώσεις αναρχικών για εργαζόμενους ή οργανώσεις αναρχικών εργαζομένων.

“Σε αντίθεση με τον φιλοσοφικό ή πολιτικό αναρχισμό, παρουσιάζουμε την άποψη και τη δική μας εμπειρία για το αναρχικό κοινωνικό κίνημα, τεράστιες μαζικές οργανώσεις που δεν αποφεύγουν τα προβλήματα του φιλοσοφικού αναρχισμού, αλλά θεωρούν τον άνθρωπο όπως είναι, όχι μόνο ως υποστηρικτή μιας ιδέας, αλλά ως μέλος μιας εκμεταλλευόμενης και καταπιεσμένης ανθρώπινης κοινωνίας... Για να δημιουργήσουμε ένα συνδικαλιστικό κίνημα σύμφωνο με τις ιδέες μας -το αναρχικό εργατικό κίνημα- δεν είναι απαραίτητο να ‘χώνουμε’ στον εγκέφαλο των εργατών ιδέες που δεν καταλαβαίνουν ή να τασσόμαστε εναντίον εκείνων που παίρνουν προφυλάξεις ρουτίνας. Το ζήτημα είναι άλλο... Οι αναρχικοί πρέπει να δημιουργήσουμε ένα μέσο δράσης που να μας επιτρέπει να είμαστε μια μαχητική δύναμη που δραστηριοποιείται στον αγώνα για την κατάκτηση του μέλλοντος. Το συνδικαλιστικό κίνημα μπορεί να καλύψει αυτή την υψηλή ιστορική αποστολή, αλλά υπό τον όρο ότι θα είναι εμπνευσμένο από αναρχικές ιδέες”. [10]

Αυτή η θέση έχει συχνά παρερμηνευθεί ή παραποιηθεί ως "αναρχικός συνδικαλισμός", δηλαδή προσπαθώντας να δημιουργήσει ιδεολογικά καθαρές ομάδες εργαζομένων. Ωστόσο, οι εργαζόμενοι της FORA κράτησαν σε ελάχιστη εκτίμηση το πολιτικό αναρχικό κίνημα και δεν πίστευαν σε διανοούμενους που προσπαθούσαν να επιβάλλουν πεπατημένες (στμ. litmus tests) στους εργάτες. Αντί αυτού, δημιούργησαν μια οργάνωση η οποία από το 1905 έθεσε τον αναρχικό κομμουνισμό ως στόχο της και οικοδομήθηκε γύρω από τα αναρχικά ιδανικά στους αγώνες και τη λειτουργία της.

Υπάρχει μια βασική διαφορά ανάμεσα στην ύπαρξη μιας ιδεολογικής οργάνωσης που κάνει οργανωτική δουλειά και στην οργάνωση με αναρχικό προσανατολισμό. Οι εργαζόμενοι της FORA προσπάθησαν να δημιουργήσουν το δεύτερο. Αντιτιθέμενοι στα σκέτα οικονομικά και την ιδεολογία της ταξικής πάλης, έδωσαν έμφαση σε μια διαδικασία μετασχηματισμού και αντιεξουσίας που οικοδομείται μέσα από τον αγώνα αλλά καθοδηγείται από αξίες και ιδέες. [11] Ενάντια στην ιδέα ότι οι συνδικαλιστικές ενώσεις είναι οι σπόροι της μελλοντικής κοινωνίας, πρότειναν να χρησιμοποιηθούν αγώνες υπό τον καπιταλισμό ως τρόπος εκπαίδευσης των εκμεταλλευόμενων για την επίτευξη επαναστατικών στόχων και ένα ριζοσπαστικό σπάσιμο της δομής του καπιταλισμού μέσω της επανάστασης. [12]

Με αυτόν τον τρόπο οργάνωσαν την εργατική τάξη της Αργεντινής υπό το πρωτοποριακό φως του αναρχισμού, μέχρις ότου μια σειρά κατασταλτικών μέτρων τους καταστρέψε. Η CNT θα ακολουθήσει τις απόψεις της FORA τρεις περίπου δεκαετίες αργότερα με την επικύρωση του στόχου της επίτευξης του ελευθεριακού κομμουνισμού, αλλά οι ταλαντεύσεις σε αυτά τα ζητήματα (που προβλέφθηκαν από κάποιους foristas όπως ο Manuel Azaretto) [13] θα αποδειχθούν καταστροφικές. Η CNT σημείωσε μια αντιφατική αρχική νίκη, αλλά άρχισε να παραπαίει όταν βάλθηκε να εξετάσει το πώς θα κινηθεί από μια οργάνωση που αγωνίζεται μέσα στον καπιταλισμό σε μια μετακαπιταλιστική τάξη.

Η Αναρχική Κοινωνική Οργάνωση σήμερα

Η διορατικότητα της FORA αφορούσε ακριβώς την εστίασή της στο πώς θα επιτευχθεί η κοινωνική απελευθέρωση. Αυτά τα προγράμματα οργάνωσης επικεντρώνονται σε αγώνες γύρω από την καθημερινή ζωή. Η συμμετοχή και δράση σε αυτούς τους αγώνες στοχεύει στη δημιουργία ενός κλίματος όπου οι συμμετέχοντες μπορούν να αναπτυχθούν σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον που καθοδηγείται από αναρχικές αρχές, στόχους και τακτικές. Οι ιδέες αναπτύσσονται μέσα από μια διαδικασία πράξης όπου δράσεις, απόψεις και αξίες αλληλεπιδρούν και συναντώνται στη στρατηγική. Αυτές αποτελούν τις ιδιαίτερες αδυναμίες που έχουμε στις πρόσφατες αναρχικές και ελευθεριακές στρατηγικές στις ΗΠΑ.

Και στις πολιτικές οργανώσεις και στην οργανωτική δουλειά, οι αναρχικοί δεν κατάφεραν να προωθηθούν ως ανεξάρτητη δύναμη με τις δικές τους προτάσεις. Η αναρχική θεώρηση παραμένει εκτός του πλαισίου της καθημερινής ζωής και του αγώνα, εκεί όπου έχει την μεγαλύτερη αίσθηση και έχει τη μεγαλύτερη δυνατότητα για θετικές συνεισφορές. Αντίθετα, η ιδεολογία παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό ιδιοκτησία πολιτικών οργανώσεων, ενώ αναρχικοί κάνουν πολύ συχνά την οργανωτική τους δουλειά σαν να είναι στρατιώτες μεταρρυθμιστικών μη κερδοσκοπικών οργανώσεων, γραφειοκρατικών ενώσεων και ουδέτερων σχημάτων εχθρικών προς τις ιδέες τους. Αυτό γίνεται χωρίς σχέδιο για την προώθηση των στόχων μας ή των ανεξάρτητων έργων που αποδεικνύουν την αξία τους.

Ομοίως, όπως υποστήριξα [14] ενάντια στις συζητήσεις για τη διάρθρωση των συνδικάτων (βιοτεχνική εναντίον βιομηχανικής), οι διαιρέσεις μεταξύ διπλής (dual) και ενιαίας οργάνωσης φέρνουν μεν σημαντικά διδάγματα, αλλά εκτοπίζουν περισσότερα θεμελιώδη ζητήματα. Διακυβεύεται ο ρόλος που διαδραματίζουν οι ιδέες μας στους καθημερινούς αγώνες σε προεπαναστατικές περιόδους. Οι foristas είχαν δίκιο όταν έβλεπαν έναν θετικό ρόλο του οράματός μας όταν θα ερχόταν σε συνδυασμό με μια πρακτική αμφισβήτησης της καθημερινής ζωής κάτω από τον καπιταλισμό, ενώ δραστηριοποιούνταν συνεχώς για έναν θεμελιώδη μετασχηματισμό. Πολλοί διυστές λείπουν από αυτά τα σημεία όταν επιδιώκουν να επιβάλουν τεχνητό διαχωρισμό μεταξύ του τόπου και του τρόπου με τον οποίο ανακατεύουμε μια οργανωτική μορφή.

Ακόμα αυτά τα ζητήματα δεν εμποδίζουν, για παράδειγμα, τις πολιτικές οργανώσεις να διαδραματίσουν θετικό ρόλο με τη στρατηγική χειροτεχνίας (crafting strategy), βοηθώντας τους αναρχικούς να αναπτύξουν μαζί τις ιδέες τους και να συντονίσουν κ.λπ. Έχει δοθεί έμφαση στην πολιτική σκέψη, για να μιλήσουμε για γενικότητες, για μορφές και δομές, ως εκ τούτου, λείπει η συμφραζόμενη και ιστορική πτυχή αυτών των ειδών των συζητήσεων. Το πιο σημαντικό στη δομή μιας οργάνωσης είναι όταν βρίσκεται στο συγκεκριμένο πλαίσιο και δραστηριοποιείται με βάση την εποχή της, καταφλερνοτας να κάνει τη δράση αυτή να ζει στους καθημερινούς αγώνες των εκμεταλλευόμενων. Αυτό μπορεί να συμβεί με διάφορους τρόπους σε πολλά διαφορετικά projects.

Σήμερα μια τέτοια στρατηγική μπορεί να υλοποιηθεί στο πλαίσιο της δουλειάς που ήδη γίνεται. Για όσους αγωνιστές είναι μέλη υφιστάμενων οργανώσεων όπως δίκτυα αλληλεγγύης, συνδικάτα και κοινοτικές ομάδες, πρέπει να ξεκινήσουν τη δικτύωση για να βρουν τρόπους να διαμορφώσουν ένα αναρχικό πρόγραμμα μέσα από τη δουλειά τους, να προωθήσουν προτάσεις για την εμβάθυνση της επιρροής του αναρχισμού στις οργανώσεις και τους αγώνες, προς ένα αναρχικό μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης αγώνα. Με την εμπειρία και την ανάπτυξη των δυνάμεών μας, θα μπορούσαμε να αμφισβητήσουμε την κατεύθυνση αυτών των οργανώσεων ή να δημιουργήσουμε νέες, ανάλογα με το πλαίσιο στο οποίο δρούμε.

Οι υπάρχουσες πολιτικές οργανώσεις μπορούν επίσης να συμβάλουν σε αυτό το έργο, υποστηρίζοντας αναρχικές κοινωνικές οργανώσεις, συμβάλλοντας στη δουλειά μέσα στα υπάρχοντα οργανωτικά projects και συνεργαζόμενες για τη δημιουργία νέων. Σε ορισμένες περιπτώσεις αυτό μπορεί να απαιτεί οι ντόπιες πολιτικές ομάδες να δημιουργούν νέες προσπάθειες οργάνωσης από μόνες τους. Στην ιδανική περίπτωση αυτό θα πραγματοποιηθεί με άλλα άτομα και ομάδες μέσω μιας διαδικασίας διαλόγου. Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις αναρχικές οργανώσεις σε εθνικό επίπεδο που επωφελούνται από την ικανότητα να επηρεάζουν τη συζήτηση και θα μπορούσαν να παρεμβαίνουν στο πλευρό της προώθησης του αναρχισμού ως ρητής δύναμης μέσα στα κοινωνικά κινήματα.

Όπου υπάρχει επαρκές ενδιαφέρον και ικανότητα, πρέπει να δημιουργηθούν νέες ομάδες. Τα δίκτυα εργασίας, οι ενοικιαστές και οι κοινοτικές ομάδες, τα δίκτυα αλληλεγγύης και τα συνδικάτα, μπορούν να δημιουργηθούν με μικρό αριθμό αγωνιστών που επιθυμούν να συνδυάσουν το πολιτικό τους έργο με ένα συνεκτικό κοινωνικοπολιτικό σχέδιο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, μια τέτοια στρατηγική δεν επιχειρήθηκε σε καμία σοβαρή κλίμακα, ίσως από τις ημέρες των μαρτύρων του Haymarket και της αναρχοσυνδικαλιστικής IWMA. Η πρωτοφανής μετατόπιση της διάθεσης του πληθυσμού που προκλήθηκε από την κρίση του 2008 κατέστησε αυτά τα είδη πειραμάτων πιο εφικτά. Εναπόκειται σε εμάς να αναλάβουμε την πρόκληση και το εγχείρημα. Ωστόσο, το πρωταρχικό έργο μπροστά μας είναι να βρούμε τρόπους να μετατρέψουμε έναν μαχητικό επαναστατικό αναρχισμό σε συγκεκριμένες δραστηριότητες που μπορούν να υλοποιηθούν και να συντονιστούν από μικρό αριθμό αφοσιωμένων αγωνιστών και να μας επιτρέψουν να γεφυρώσουμε τις επόμενες φάσεις του αγώνα.

Νοέμβρης 2017

Σημειώσεις

1] Αυτή η συζήτηση έγινε και στους συμβουλιακούς μετά την Γερμανική Επανάσταση του 1919, με τη διάσπαση μεταξύ AUD εναντίον AUD-E. Υιοθέτησαν τον όρο οικουμενική οργάνωση για μια ομάδα η οποία αρνιόταν την πολιτική οργάνωση και συμφωνούσε με την προσέγγιση που περιγράφω στο παρόν κείμενο, με την εξαίρεση ότι αρνήθηκαν να οργανωθούν για ζητήματα της καθημερινής ζωής των εργατών, οι οποίοι διαφοροποιούνταν από την FAU της εποχής, ακόμα και μέχρι αργότερα όταν το AUD ήταν σε πτώση, η AUDE μετακινήθηκε πιο κοντά στον αναρχοσυνδικαλισμό και το KAPD οργανωμένο μετακινήθηκε σε μια στενή πολιτική οργάνωση. Η οικουμενική οργάνωση, πρέπει να ειπωθεί ότι μπερδεύει καθώς αυτοί οι αναρχικοί που αυτοαποκλίθηκαν οικουμενικοί οργανωτικοί από τους ακολουθητές τυ δυισμού, καταπολέμησαν επανειλημμένα στα κείμενά τους την οικουμενική οργάνωση, ορισμό με τον οποίο εννοούν αυτούς οι οποίοι υποστηρίζουν μια και μόνη οργάνωση για όλους τους εργάτες και με όλες τις ιδεολογίες στο εσωτερικό της.
[2] Solidarity Federation. (1987). Revolutionary unionism in Latin America: The FORA in Argentina. ASP LONDON & DONCASTER https://libcom.org/library/revolutionary-unionism-latin...ntina
[3] Lopez Arango, E. Syndicalism and Anarchism. Μετάφραση SN Nappalos. https://libcom.org/library/syndicalism-anarchism
[4] Lopez Arango. E. (1942). Means of struggle – Excerpt from Doctrine, Tactics, and Ends of the Workers Movement, the first chapter of the 1942 Posthumous collection called Ideario. Published in Anarquismo en America Latina. (1990). ed. Ángel J. Cappelletti y Carlos M. Rama. Prólogo, edición y cronología, traducción: Ángel J. Cappelletti. https://libcom.org/library/means-struggle
[5] Lopez Arango, E. & de Santillan, DA. (1925). El anarquismo en el movimiento obrero. Pg. 32 http://www.portaloaca.com/images/documentos/El%20anarqu...2.pdf
[6] La FORA Anexo 208. Μετάφραση SN Nappalos. Quoted in Lopez, Antonio. (1998). La FORA en el movimiento obrero. Tupac Ediciones. Pg. 73-74.
[7] Antilli, T. (1924). Lucha de clases y lucha social. https://libcom.org/library/lucha-de-clases-y-lucha-social
[8] Lopez Arango, E. Political leadership or ideological orientation of the workers movement. https://libcom.org/library/political-leadership-or-ideo...ement
[9] Lopez Arango, E. & de Santillan, DA. (1925). El anarquismo en el movimiento obrero. Pg. 77 http://www.portaloaca.com/images/documentos/El%20anarqu...2.pdf
[10] Στο ίδιο.
[11] Lopez Arango, E. The resistance to capitalism. https://libcom.org/library/resistance-capitalism
[12] Στο ίδιο. Μέσα αγώνα
[13] Azaretto, M. (1939). Slippery Slopes: the anarchists in Spain. Translated in May-June 2014 from the Spanish original by Manuel Azaretto, Las Pendientes Resbaladizas (Los anarquistas en España), Editorial Germinal, Montevideo, 1939. https://libcom.org/history/slippery-slopes-anarchists-s...retto
[14] Nappalos, SN. (2015). Dismantling our divisions: craft, industry, and a new society. https://iwwmiami.wordpress.com/2015/06/17/dismantling-o...iety/

*Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε αρχικά το Νοέμβρη του 2017 εδώ: http://ideasandaction.info/2017/11/anarchist-social-org...tion/ Ακολούθως και χωρίς παρέθεση των σημειώσεων αναδημοσιεύτηκε εδώ: https://robertgraham.wordpress.com/2018/08/19/scott-nap...tion/ Μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης.

image fora1.jpg 0.08 Mb

brazil/guyana/suriname/fguiana / anti-fascismo / opinião / análise Saturday November 03, 2018 21:42 byBrunoL

Parece que tudo vai ser aos trancos e barrancos e um governo loteado, escorado em "super ministros" e bombardeado o tempo todo com o fogo amigo das palavras do "super vice".

03 de novembro de 2018 – Bruno Lima Rocha
Desde a eleição do candidato Jair Bolsonaro (PSL) no último domingo dia 28 de outubro que eu praticamente não paro. Até aí nada demais, porque a maior dos/das colegas e companheiros não para há muito e dorme pouco ou nada. A preocupação com o país, os destinos de nossa sociedade e o inusitado de estar vivendo sob democracia liberal e um governo eleito de extrema direita é de um impacto absurdo. Também não venho parando para raciocinar porque ao escrever estas palavras, apenas passados alguns dias da eleição, os tempos dos anúncios, possíveis medidas, recuos e contra medidas, além de novidades, são de um volume gigantesco.
Ou seja. Parece que tudo vai ser aos trancos e barrancos e um governo loteado, escorado em "super ministros" e bombardeado o tempo todo com o fogo amigo das palavras do "super vice". Até agora sabemos de três super ministros:
- Paulo Guedes e sua equipe de financistas e ultra liberais na Economia, Planejamento e MDIC agrupados!
- Sergio Moro - ele mesmo - que deixa a magistratura para algo que no meu ver caracteriza como uma aventura política e evidente conflito de interesses, à frente de um Ministério da Justiça que retoma a pasta da Segurança Pública e terá o comando do COAF também.
- Augusto Heleno, general de quatro estrelas (reserva) que estará à frente da Defesa que, se não se cuidar, vai acabar como "defesa interna" e a todo o momento se esbarrando no MJ.
Os dois próximos "super ministros" seriam - serão - da Educação, Cultura e Esporte (tudo junto como no Estado Novo quando englobava no começo, Educação e Saúde ate ganhar a sigla histórica de MEC) e a Agricultura, que ia encampar o Meio Ambiente mas acabou sendo colocada de volta “apenas” como o Ministério da Vocação Bananeira e Colonizada do Latifúndio Agro-Exportador.
Deixo aqui minha primeira impressão. O presidente eleito Jair Bolsonaro não se preparou para governar e apenas se preparou ao longo dos últimos quatro anos para ganhar a Presidência. Ou seja, vencer a corrida, mas sem ideia alguma concreta do que fazer após medalhar no pódio. A impressão que dá é que estaremos sob o bombardeio de factoides, mais fake news - firehosing como se diz na gíria dos gringos - e que a Presidência irá oscilar entre momentos de certa serenidade e algum absurdo.
Isso já começou logo na entrevista dada para as emissoras de TV na 2a dia 29 outubro, eu particularmente ouvi a da Rede Bandeirantes, quando Bolsonaro afirmou - novamente - "que não houve ditadura no Brasil" e tampouco censura. Havia "censura esporádica" porque supostamente algum articulista de jornais - logo, de jornalões - poderia escrever em linguagem cifrada dando ordem para o sequestro e execução de algum alvo político! Também negou a existência de desaparecidos, afirmando que seriam "terroristas" enterrados como indigentes. Enfim: negacionismo da história recente do Brasil e um duplo discurso: serenidade de um lado e uma perigosa meta narrativa de outro.

O jogo de espelhos retorcidos: “Yes nós temos banana, gritam os bolsonaristas!”
Agora em termos conceituais, entendo que seria - já está sendo - um jogo de espelhos retorcidos do estilo Trump de governar. Há que se reconhecer. Bolsonaro é muito influenciado por sua própria atuação nas redes sociais e compreendeu com esmero e perfeição que pode ter um público cativo e precisa agradar esta audiência com factoides extremados.
Há um frenesi reacionário no país e não exagero ao afirmar que nossa sociedade vive um "transe pós-coxinha". Tudo foi mais à direita e há uma recompensa direta pelo pouco amor à própria reputação em redes sociais. Ou seja, o ridículo compensa. A começar pelo próprio presidente eleito, acumulando 30 anos de proselitismo político de intolerância, defesa da ditadura e supremacia hetero-masculina até as estupidezes dos Meninos do Brazil Ultra Liberais, todos eleitos (eleitos!!!) e dotados agora de verba de gabinete e pessoal remunerado para seguir com suas projeções da sociopatia em metástase.
O que chama a atenção é como tudo isso é "organizado em redes", ou, porque não, propositadamente desorganizado. Daí a evidência do despreparo, da única familiaridade do mandatário eleito ser com o jogo do parlamento, da situação absurda de pensar em termos de absoluto filosófico e não de categorias operacionais (como nas afirmações da "economia das expectativas") ou a carta branca para seus aliados de primeiro escalão. Ele, Bolsonaro, discursa em cima da “fadinha da confiança” e nos “esteios da família”. Como um tiozão no almoço de domingo implicando com o sobrinho mais inteligente, culto e estudado, além de descolado culturalmente. O grotesco compensa, dá ideia de “segurança e solidez”, criando uma narrativa de onde elementos de seu próprio deixaram a Morey Boogie da juventude nas praias da Barra e na Joatinga para os ternos do mandato de deputado federal paulista. Sim, paulista, especificamente paulistano. Qualquer semelhança com o CCC ou a TFP pós-modernos não é nenhuma coincidência. Mas entre fazer tumulto cibernético e construir atos de governo vai uma fossa abissal de distância.
Saberá ele, Jair Messias, se tornar presidente sem afundar de vez o país que ainda é, segundo o FMI, a 9a economia do mundo?! Conseguirá ele, sempre ele e seu clã de políticos profissionais, não atirar o país em um nível de conflito interno sem precedentes? Conflito em todos os níveis, dentro das repartições estatais, das corporações do serviço público e das altas esferas institucionais. Conflito esse que eles só podem ganhar se fizerem uma inflexão para um governo central autoritário, o que implica repressão política, judicialização do protesto e criminalização federal do mesmo?!
Eu não quero parecer profeta do óbvio, mas a legitimidade política, aquele instrumento que deve ser cobiçado, regado e semeado a cada dia, se esvai junto da credibilidade das realizações vãs e não cumpridas. Ou existe uma espécie de pensamento mágico transcendental cruzado com o senso comum, do tipo “é no andar das carroças que as melancias se ajeitam”, ou veremos um festival de trapalhadas como nunca antes na história deste país. A começar pelo impagável vicepresidente eleito, o escolhido pela negativa dos demais, o também general de quatro estrelas e filósofo da estirpe de um Nina Rodrigues, Antônio Hamilton Martins Mourão. Já estou até cunhando uma palavra de ordem das oposições: “Fala Mourão!”. Sim, fale tudo, fale sem parar, poupará o trabalho dos 6 em cada 10 brasileiros que não votaram em vocês.
Voltando ao óbvio, para ficar apenas na "economia", estamos entrando em um Liquida Tudo do Bananistão dos Financistas. Não tem política industrial nesta junção de especuladores escalados para gerir o Super Ministério. Apostar tudo na redução do tamanho do Estado e na liquidez advinda da redução de tributos e na "fadinha da confiança" é desejar demais e incidir de menos. Alguém pode afirmar que os especuladores nunca querem nada além de liquidez infinita e a tal da exuberância irracional. Confesso, se este analista que escreve não fosse a favor da reforma manicomial diria que era caso de internação imediata! Mas, o Poder Executivo para além dos financistas, para além da economia predatória, da estúpida política externa subordinada e suicida que se avizinha, algo vai querer realizar. Mesmo que sejam realizações nefastas. E como o farão sem os instrumentos e meios adequados de política econômica para tal?!
Logo: APERTEM OS CINTOS.......Citando o inesquecível Raul Seixas "plunct plact zum"!

Bruno Lima Rocha é pós-doutorando em economia política, doutor e mestre em ciência política; professor de relações internacionais e de jornalismo (estrategiaeanaliseblog.com / blimarocha@gmail.com para E-mail e Facebook / t.me/estrategiaeanalise para Grupo no Telegram).

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

Opinion / Analysis

Sat 17 Nov, 08:20

browse text browse image

460_0___30_0_0_0_0_0_cnt_fai.jpg imageΧτίζοντας ένα μα_... Nov 16 17:23 by Thabang Sefalala-Lucien van der Walt 0 comments

far_contexto_internacional.jpeg imageContexto Internacional: "Guerra comercial y estado policial de ajuste" Nov 12 22:11 by Federación Anarquista de Rosario 0 comments

machno.jpg imageΝέστωρ Μαχνό (7/11/1888-6/7/1934) Nov 08 19:04 by Dmitri (αναδημοσίευση) 0 comments

fora.jpg imageΗ FORA στην Αργεντινή... Nov 05 19:34 by Scott Nappalos 0 comments

xsergiomoroepauloguedes.jpg imagePrimeira análise comentada após a vitória de Bolsonaro: que governo é esse?! Nov 03 21:42 by BrunoL 0 comments

textOrganising ourselves is the first and main step towards our aim Oct 30 22:08 by Zaher Baher 0 comments

queen.jpg imageThis Halloween...Abolish The Zombie Monarchy Oct 29 19:16 by AWSM 0 comments

fag.png imageNota das mulheres da FAG: gênero e conjuntura Oct 28 21:36 by Mulheres da FAG 0 comments

whatsappfakenews.jpeg imageELEIÇÃO FRAUDADA PELAS FAKE NEWS? Oct 27 06:32 by BrunoL 0 comments

cab_26_oct.jpeg imageO Estado policial de ajuste avança, deste vez, contra estudantes e trabalhadores universit... Oct 27 05:52 by Coordenação Anarquista Brasileira 0 comments

rl.jpeg imageContra os projetos anti-povo: Desde já e além das urnas Oct 25 00:08 by Resistência Popular e Ateneu Libertário Batalha da Várzea 0 comments

fau_carta_opinion_brasil_1.png imageBrazil: Fascism advances Oct 24 23:54 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

touch_one_touch_all_crop.jpg imageΗ εργατική τάξη Oct 24 21:53 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

textNote sur la situation actuelle de la lutte des classes au Brésil Oct 23 19:07 by Coordination Anarchiste Brésilienne 0 comments

1e822ff9cbfcee073dd7dfa9d2179085.jpg imageThe working class Oct 23 17:35 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

pepsi_zelt_baires.jpg imageArgentinien: Arbeiter*macht statt Bürokratie-Herrschaft Oct 22 01:09 by Jonathan Payn 0 comments

cab_note.jpg imageNote sul corrente stato della lotta di classe in Brasile Oct 22 00:19 by Coordinamento Anarchico Brasiliano 0 comments

fau_carta_opinion_brasil.png imageBrasil: Avanza el Fascismo Oct 19 22:32 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

fb_img_1539908767828.jpg image[Colombia] ¡No son vándalos, son mis compañeros! Oct 19 13:02 by Acción Libertaria Estudiantil (ALE) 0 comments

cab_statement_2.jpeg imageNote on the current state of class struggle in Brazil Oct 18 05:22 by Brazilian Anarchist Coordination 0 comments

cab_statement_1.jpeg imageNota sobre el actual escenario de la lucha de clases en Brasil Oct 16 08:11 by Coordinación Anarquista Brasileña 0 comments

resistance.png imageΗ αντίσταση κατά ... Oct 14 19:12 by Antonio Tellez 0 comments

bananistao_tio_sam.png imageA face horrenda da nova extrema direita: degenerados, blasfemadores e mentirosos contumaze... Oct 14 06:46 by BrunoL 0 comments

images.jpg imageΟ ρόλος εθνικισμ_... Oct 12 19:15 by Αναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto 0 comments

screen_shot_20180929_at_21.18.png imageMulheres Tomam a Frente da Resistência! Povo Forte Vence nas Ruas! Sep 30 04:21 by Federação Anarquista Gaúcha 0 comments

“Working Women Against the Precaritization of Life,” taken during the 2018 march for International Working Women’s Day. Source: El Grano imageA Feminist Movement to End Capitalism Sep 30 04:09 by Bree Busk 0 comments

screen_shot_20180927_at_20.28.png imageA fortalecer la organización popular para profundizar la lucha Sep 28 03:43 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

direitosdopovo.jpg imageTrês reflexões sobre o momento do antifascismo brasileiro Sep 23 10:15 by BrunoL 0 comments

migration.jpg imageMigration: Europe and Aotearoa/New Zealand Sep 16 08:04 by Pink Panther 0 comments

fau.png imageCarta Opinión – fAu – Agosto 2018 Sep 15 05:48 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]