user preferences

north america / mexico / environment / feature Wednesday January 02, 2019 18:49 byWayne Price
featured image

The idea of a "Green New Deal" has been raised in response to the threat of climate and ecological catastrophe. Two such proposals are analyzed here and counterposed to the program of revolutionary libertarian ecosocialism.

north america / mexico / anarchist movement / review Wednesday November 28, 2018 08:29 byWayne Price

There are almost no books on anarchism and African-American liberation, which makes this an exceptional work. It places racial oppression at the center of U.S. society, interacting and overlapping with all other forms of oppression and exploitation. The strengths and weaknesses of the work are reviewed.

There are almost no books on anarchism and African-American liberation, which makes this an exceptional work. In the last period of radicalization (the “sixties”), very few radicals, African-American or white, were anarchists or other types of libertarian socialist. Almost all radicals were attracted by the apparent anti-imperialism of Mao, Ho Chi Minh, and Castro, and the leaders of liberation struggles in Africa. Therefore those who organized and theorized about revolutionary African-American liberation were overwhelmingly Marxist-Leninists and/or statist nationalists. If I had to think of someone who did not fit this category, I would have to go back to the Black revolutionary, C.L.R. James, who was a libertarian (autonomist) Marxist (James 1948). (Anarchists were involved in the U.S. Civil Rights movement, but mainly as anarchist-pacifists. They were perceived as nonrevolutionary pacifists.)

After the height of this period, there were a number of African-American militants who had been members of the Black Panthers and the Black Liberation Army. When in prison a small number reconsidered their politics and philosophies. Mostly unconnected to each other, they turned to revolutionary anarchism. (See Black Rose Federation 2016.) Meanwhile, there had been a general failure and conservatism of the “Communist” states, from the Soviet Union to China to Vietnam and Cuba. Among those who rejected the oppressive, racist, and exploitative status quo, there was now a rejection of Marxism-Leninism. There was a revived interest in the other revolutionary tradition, that of anarchism.

This short book is a product of the new period. It is an expansion of the authors’ essay, “The Anarchism of Blackness.” They quote repeatedly from one of the Black anarchists, Lorenzo Kom’boa Ervin (but, surprisingly, not from any of the others). Their main point is that African-Americans are not and cannot be fully merged into U.S. society, a white supremacist state established as a colonial-settler society. Black people remain essentially outside of and oppressed by this society. Despite the end of legal Jim Crow, the passage of anti-discrimination laws, and various forms of “affirmative action,” African-Americans remain primarily on the bottom of society, among the most oppressed and exploited parts of the population. Meanwhile there are on-going attacks on whatever gains have been won (such as the right to vote). Therefore the struggles of African-Americans, pushing upon established order from below, continue to fundamentally threaten the whole system of “law and order,” of established politics, and the normal electoral alternatives. They point in a different direction altogether.

We are Black because we are oppressed by the state; we are oppressed by the state because we are Black.” (Samudzi & Anderson 2018; 9) “Black people’s place in the fight against white supremacist capitalism is unique since so much of structural violence entails anti-blackness….Blackness is the anti-state just as the state is anti-Black….Black Americans [are] a group of people upon whose suffering the state is constructed…. Understanding the anarchistic condition of blackness and the impossibility of its assimilation into the U.S. social contract, however, could be empowering.” (112—113) This points to a goal of “a complete dismantling of the American state as it presently exists….” (3) and “creating an alternate system of governance that is not based on domination, hierarchy, and control.” (xvii)

This rejection of “assimilation” as a goal does not lead Samudzi and Anderson to adopt Black nationalism. Partly because they believe that “Black nationalism in the United States can sometimes entail these quasi-settler claims to the land….” (25) This raises “the question of the fate of the Native American communities in those states” (26) “We are not settlers. But championing the creation of a Black majoritarian nation-state, where the fate of Indigenous people is ambiguous at best, is an idea rooted in settler logic.” (28) They also doubt that a nationalist approach is adequate to deal with the dire threat of world-wide environmental catastrophe caused by the system. And they point out that the upholders of Black oppression are not only European-Americans. “There are many politicians and state operatives of color, Black and otherwise, working for white supremacy.” (13)

Samudzi and Anderson especially object to “Black nationalism’s frequent exclusion of” Black and other women and LGBTQ people (70—71). “We must also explicitly name different gendered and sexual identities within blackness. Any truly liberatory politics must speak to the unique needs and vulnerabilities of Black women and girls, especially Black queer and transgender women and girls.” (68)

Others have rejected both total assimilation (“integration”) and Black nationalism, such as C.L.R. James and Malcolm X in his last year. Probably most African-Americans do not want to separate from the U.S.A. They mostly want to win the democratic rights promised by the U.S. tradition==but without giving up their Black identity and pride and their special organizations (such as the Black church and communities).

However, under the great pressures and upheavals which might lead to a revolution, it is possible that many African-Americans might come to want their own separate country (whether with its own state or as an anarchist community). If this should develop, surely anarchists should support their right to have this if that is what they want. We believe in freedom. This is not discussed in the book.

Samudzi and Anderson advocate “a truly intersectional framework and multifaceted approach to Black liberation.” (28) “Our work to end the deterioration of nature must be understood as a necessary and inseparable component of a global anticapitalist movement.” (35) They call for a more united U.S. Left. “There is not a unified Left in this country…If we do not build that functionally cohesive Left…the rights of all people oppressed by capitalist white supremacy will inevitably continue to erode.” (17) But the book is weak in terms of how to build that unified Left as part of a global anticapitalist movement--nor does it distinguish between the statist, authoritarian, Left and a libertarian, anti-statist, Left. They are undoubtedly right to raise a pro-Black, pro-feminist, pro-LGBTQ, and pro-ecology orientation. (They have a discussion of armed self-defense and gun control which I found rather confused.) But how can these be integrated into an “intersectional and multifaceted framework”?

African-American Liberation and Class

The weakest part of the book is its lack of analysis of why African-Americans are oppressed, and what functions this oppression performs for the system. This should lead to an analysis of the economic role of white supremacy in producing a surplus of wealth to maintain the ruling class, the corporations, the state, and all other capitalist institutions—a surplus of wealth which is squeezed out of the working population. They refer frequently to “capitalism” and sometimes to “classism,” but do not see that the capitalist class system is a system of exploitation, of draining wealth from working people.

Africans were not brought to the Americas in order for white people to have someone to look down on. They were kidnapped and enslaved to become a form of worker (chattel slaves). They were bought and sold on a market so they could be used to produce commodities (tobacco, cotton, etc.) to be sold on the world market.

With the end of slavery, African-Americans continued to be oppressed, serving two functions. First, they were kept as a vulnerable group which could be super-exploited. They were paid less than the rest of the working class and given the worst jobs, therefore producing a large amount of profit. Second, they were used to keep the working class as a whole divided and weak, so long as the white workers accepted the “psychological wages of whiteness,” namely feeling superior to someone. While the white workers got some small benefits (more job security, slightly better pay, etc.), they paid a high price in economic and political weakness. (Their inability, to this day, to win universal health care, unlike in every other Western imperialist country, is only one example.) The hopeful aspect of this situation is that it is in the immediate material interest of white workers to oppose racism—as well as being morally right. This gives anti-racists something to appeal to.

On the second function of racism: In the 1800s, the great Black abolitionist, Frederick Douglass, wrote about his experiences as a rented-out slave on the Baltimore shipyards, surrounded by racist white workers. While well aware of the difference between chattel slavery and wage slavery, “Douglass keenly grasped the plight of the white poor. In their ‘craftiness,’ wrote Douglass, urban slaveholders and shipyard owners forged an ‘enmity of the poor, laboring white man against the blacks,’ forcing an embittered scramble for diminished wages, and rendering the white worker ‘as much a slave as the black slave himself.’ Both were ‘plundered and by the same plunderer.’ The ‘white slave’ and the ‘black slave’ were both robbed, one by a single master, and the other by the entire slave system. The slaveholding class exploited the lethal tools of racism to convince the burgeoning immigrant poor, said Douglass, that ‘slavery is the only power that can prevent the laboring white man from falling to the level of the slave’s poverty and degradation’.” (Blight 2018; 77) To this day, the “crafty” capitalists continue this game of divide-and-conquer, between white workers and African-American workers, and also among Latino, Asian, and immigrant workers.

While not referring to this key aspect of capitalist racism, the authors do discuss the relationship between the oppression of African-American women and exploitative labor. There has been, and is, a “raced and gendered labor extraction [in]…the functioning of capitalism…Black women’s labor was central to the development of the capitalist state and the American slaveocracy….Gendered anti-blackness formed the cornerstone of Jim Crow modernity….” (71) African-American women faced a “triple labor (domestic, industrial, and sexual…).” (72)

This is entirely true and very insightful. It is odd that the authors do not further discuss the “raced labor extraction” from Black workers (of all genders and orientations) which plays a central role in the “labor extraction” from the entire, multiracial, multiethnic, multinational, and multigenderred, working class. Historically, Black workers, female and male, have played key roles in U.S. working class struggles, as well as in broader African-American struggles. An intersectional working class strategy should focus on this (which was the point of James 1948).

The Revolutionary Goal?

The book lacks a strategy for African-American liberation, beyond broad insights. “People may ask for answers as though there are distinct formulas….The solution to capitalism is anticapitalism. The solution to white supremacy is the active rejection of it and the dual affirmation of Indigenous sovereignty and Black humanity.” (114) This is not good enough.

It is not clear whether their rejection of the U.S. state and white supremacist capitalism implies a revolution to them. I do not mean a popular insurrection as an immediate goal, but as a strategic end-in-view, a guiding goal of eventually overturning the state and all forms of oppression. “It is possible that a people’s liberation is a perpetual project and must constantly be renewed and updated.” (114) Samudzi and Anderson write of “a long struggle [in which] meaningful steps toward liberation do not have to be dramatic.” (115) Fair enough, but they do not speak of how to get to an eventual destruction of the institutions of racist-sexist-antiecological-capitalism. A revolution may be a “long struggle” but not “a perpetual project.”

It is not clear whether they are anarchists. I do not mean that I doubt their sincerity, since I take them at their word. But they themselves waffle on whether to call themselves anarchists. They took “anarchism” out of the title of their book (from the original essay), and write, “We may choose not to limit or misrepresent the diversity of our struggle by explicitly naming ourselves as anarchists…”(66) Their values and perspectives seem to be consistent with anarchism. They were clearly influenced by Black anarchists. I do not raise this point to condemn them—they may call themselves whatever they like. But this wishy-washy attitude toward owning the “anarchist” label weakens their revolutionary perspective. Similarly, while they repeatedly refer to “anticapitalism,” they never write of “socialism” (let alone “communism”).


There are very few writings on anarchism and African-American liberation, which makes this an interesting work. It clearly places racial oppression at the center of U.S. society, interacting and overlapping with all other forms of oppression and exploitation. It insists that Black liberation will mean the destruction of the present U.S. state and sexist-racist capitalism. Its main weaknesses are a lack of a strategy and a failure to integrate a class analysis of capitalism into its program and perspective. They fail to see the special role of African-Americans in the working class and in the U.S. revolution.


Black Rose Federation (2016). Black Anarchism: A Reader.

Blight, David W. (2018). Frederick Douglass; Prophet of Freedom. NY: Simon & Schuster.

James, C.L.R. (1948). “The Revolutionary Answer to the Negro Problem in the U.S.”

Samudzi, Zoe, & Anderson, William C. (2018). As Black as Resistance; Finding the Conditions for Liberation. Chico CA: AK Press.

*written for

image ea74e8c30b6b121cba2883972d7fdcee_1.jpg 0.04 Mb image ea74e8c30b6b121cba2883972d7fdcee_2.jpg 0.04 Mb image ea74e8c30b6b121cba2883972d7fdcee_3.jpg 0.04 Mb image ea74e8c30b6b121cba2883972d7fdcee_4.jpg 0.04 Mb image ea74e8c30b6b121cba2883972d7fdcee_5.jpg 0.04 Mb

Όχι, δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε τη ζωή χωρίς κυβέρνηση, την επιδιώκουμε με όλη μας την καρδιά. Θα υπήρχαν, φυσικά, ορισμένα άτομα που επιδόθηκαν στα εγκληματικά ένστικτα. αλλά η πολιτική θα αναλάβει να ασχοληθεί μαζί τους, όσο άρρωστοι κι αν είναι, επειδή αυτοί οι φτωχοί άνθρωποι είναι θύματα του πρωτογονισμού, κληρονομικές ασθένειες που γεννήθηκαν από παρεκκλίσεις όπως ο θυμός για την αδικία και την βιαιότητα του περιβάλλοντος.

Ricardo Flores Magon, Κυβέρνηση; (¿Gobierno?)

Υπάρχουν άνθρωποι που, καλοπροαίρετα, θέτουν αυτό το ερώτημα: πώς θα ήταν δυνατόν να ζήσουμε χωρίς κυβέρνηση; Και καταλήγουν λέγοντας ότι ένας ανώτατος επικεφαλής, ένα πλήθος αξιωματούχων, μεγάλων και μικρών, όπως υπουργοί, δικαστές, νομοθέτες, στρατιώτες, οι φυλακισμένοι, οι αστυνομικοί και οι εκτελεστές είναι απαραίτητοι. Αυτοί οι καλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι χωρίς την εξουσία θα λειτουργούσαμε αυθαίρετα, με αποτέλεσμα ο αδύναμος να είναι πάντα θύμα των ισχυρών.

Αυτό θα μπορούσε να συμβεί μόνο στην εξής περίπτωση: όταν οι επαναστάτες, μέσα από μια αδυναμία της γκιλοτίνας, θα έβγαζαν κοινωνική ανισότητα. Η κοινωνική ανισότητα είναι η πηγή όλων των αντικοινωνικών πράξεων που ο νόμος και οι αστοί θεωρούν εγκλήματα, με την κλοπή να είναι το πιο συνηθισμένο από αυτά τα «εγκλήματα». Λοιπόν, όταν όλη η ανθρωπότητα θα έχει την ευκαιρία να δουλέψει στη γη ή να αφιερωθεί σε όσα η ίδια χρειάζεται, χωρίς την ανάγκη να εργάζεται για μισθούς, να είναι σε θέση να επιβιώσει, ποιος θα διαλέξει να κλέβει για να επιβιώνει όπως γίνεται τώρα; Στην κοινωνία που οι ελευθεριακοί επιθυμούν, όπου η γη και όλες οι μέθοδοι παραγωγής δεν θα είναι πλέον αντικείμενο κερδοσκοπίας για έναν αριθμό ιδιοκτητών, αντιθέτως θα είναι κοινή ιδιοκτησία των εργαζομένων και όπως προηγουμένως θα υπάρχει μόνο μία τάξη: αυτή των εργαζομένων με το δικαίωμα όλων να παράγουν και να καταναλώνουν από κοινού, τι ανάγκη θα υπήρχε για να κλέψει κανείς;

Θα ακουστεί ότι υπάρχουν τεμπέλικα άτομα και πως θα επωφεληθούν από την εργασία του αλλού προκειμένου να μην εργαστούν. Έχω ζήσει σε διαφορετικές φυλακές. Έχω μιλήσει με πολλούς κλέφτες, με εκατοντάδες κλέφτες. σχεδόν όλοι τους έχουν κλέψει από ανάγκη. Δεν υπάρχει σταθερή δουλειά: οι μισθοί είναι πενιχροί, η εργάσιμη ημέρα των εργατών είναι πραγματικά εξαντλητική. η περιφρόνηση της τάξης των ιδιοκτήτων για την τάξη του προλεταριάτου είναι ενοχλητική. Η ζωή της καπιταλιστικής τάξης στην αδράνεια, στην πολυτέλεια, την αφθονία, στην κατάσταση του να μην κάνεις τίποτα χρήσιμο, ως εικόνα στην εργατική τάξη προκαλεί ορισμένους εργάτες, από την πείνα, την αγανάκτηση ή από ατομική διαμαρτυρία ενάντια στην λεηλασία των αστών, να ληστέψουν και να γίνουν εγκληματίες, μέχρι και το σημείο της δολοφονίας, για να πάρουν ότι είναι απαραίτητο για να επιβιώσουν.

Το επάγγελμα της κλοπής δεν είναι σίγουρα ένα από τα πιο ευτυχισμένα. Απαιτεί μεγάλη δραστηριότητα και σπατάλη ενέργειας από την πλευρά του κλέφτη, που σε πολλές περιπτώσεις είναι απαραίτητη. Για να ολοκληρωθεί μια κλοπή, ο κλέφτης έχει να παρακολουθήσει το θύμα του, να μελετήσει τις πρακτικές του, να προσέχει τους αστυνομικούς, να χαρτογραφεί περιοχές, να διακινδυνεύει τη ζωή ή την ελευθερία του, με συνεχές άγχος χωρίς περιορισμό σε αυτή την περίπτωση εργασίας. Και αναλογιστείτε ότι ένας άνθρωπος δεν επιλέγει την κλοπή, αλλά αναγκάζεται από τον φόβο να ζήσει στην πείνα και την δυστυχία ή από αγανάκτηση και οργή, όταν ο πλούσιος περνάει δίπλα του, μεθυσμένος από το κρασί, την πολυτέλεια, με το λόξυγγα της νυχτερινής ζωής, ντυμένοι με σουέντ και ωραία ρούχα, που κοιτάνε περιφρονητικά τους φτωχούς που θυσιάζονται στο εργαστήριο, το εργοστάσιο, το ορυχείο, το χαντάκι.…
Η τεράστια πλειοψηφία των φυλακισμένων αποτελείται από άτομα που έχουν διαπράξει παράπτωμα κατά της περιουσίας: κλοπή, εξαπάτηση, απάτη, παραποίηση κ.λπ., ενώ σε μια μικρή μειοψηφία βρίσκονται οι κρατούμενοι που έχουν διαπράξει εγκλήματα κατά της ζωής. Θα χρειάζεται κανείς την κλοπή για να ζήσει όταν καταργηθεί η ατομική ιδιοκτησία, όταν κάποια/ος θα έχει όλα τα μέσα να επιλέξει μια δουλειά που προτιμά, αλλά και ωφέλιμη για την κοινότητα, όταν η εργασία αξιακά δεν θα παράγει προς όφελος του πάτρονα, αλλά θα ικανοποιεί τις ανάγκες; Όταν οι χιλιάδες εργάτες και εργάτριες που σήμερα στοιβάζονται στα κυβερνητικά γραφεία, στις περιφέρειες και στις φυλακές, θα εργάζονται για να τρέφονται με την σημαντική αξιοποίηση μηχανημάτων κάθε είδους και θα χρειάζεται να εργαστείτε μόνο δύο ή τρεις ώρες ημερησίως για να έχετε τα πάντα σε αφθονία. Θα προτιμούσαν τότε οι άνθρωποι την κλοπή για να ζήσουν; Ο άνθρωπος, ακόμη και ο πιο διεστραμμένος, πάντα θέλει να προσελκύσει την εκτίμηση όλων. Αυτό παρατηρείται σήμερα, που ο τρόπος ζωής αποδυναμώνει τα καλύτερα μας ένστικτα. Και αν συμβαίνει αυτό, γιατί να μην παραδεχτούμε ότι ο άνθρωπος θα ζούσε καλύτερα σε μια ελεύθερη κοινωνία;

Αναφερόμενος στα εγκλήματα κατά των ανθρώπων, το μεγαλύτερο μέρος τους είναι το προϊόν της ασθένειας στην οποία ζούμε. Ο άνθρωπος ζει σε μια σταθερή κατάσταση νευρικότητας παρά ενθουσιασμού. Στη δυστυχία, στην ανασφάλεια να κερδίσουμε το ψωμί του επόμενου πρωινού, στα αδικήματα της εξουσίας, στη βεβαιότητα ότι είναι θύμα πολιτικής τυραννίας και καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, στην απελπισία πως θα δει το παιδί του χωρίς ρούχα, εκπαίδευση, μέλλον, προοπτική. Τίποτα από αυτά δεν κατασκευάστηκε από τον αγώνα όλων εναντίον όλων. Αντίθετα γεννήθηκε ειδικά από το δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας, που διευκολύνει τον πονηρό και κακόβουλο να συσσωρεύει το κεφάλαιο εκμεταλλευόμενος τους εργαζόμενους. Όλα αυτά και πολύ περισσότερα γεμίζουν την καρδιά του ανθρώπου με πικρία, τον κάνουν βίαιο, θυμωμένο, και τον ωθούν συχνά να βγάλει ένα περίστροφο ή ένα μαχαίρι και να επιτεθεί. Δεν υπάρχει κοινωνία στην οποία η αγριότητα ανάμεσα στα ανθρώπινα όντα ικανοποιεί όλες τις ανάγκες, τα βάσανα, μαλακώνει τις αισθήσεις και ενδυναμώνει τα ένστικτα της κοινωνικότητας και της αλληλεγγύης. Στοιχεία τόσο δυνατά που παρά τις διαφωνίες δεν έχουν σβήσει στις καρδιές των ανθρώπων. Όχι, δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε τη ζωή χωρίς κυβέρνηση, την επιδιώκουμε με όλη μας την καρδιά. Θα υπήρχαν, φυσικά, ορισμένα άτομα που επιδόθηκαν στα εγκληματικά ένστικτα. αλλά η πολιτική θα αναλάβει να ασχοληθεί μαζί τους, όσο άρρωστοι κι αν είναι, επειδή αυτοί οι φτωχοί άνθρωποι είναι θύματα του πρωτογονισμού, κληρονομικές ασθένειες που γεννήθηκαν από παρεκκλίσεις όπως ο θυμός για την αδικία και την βιαιότητα του περιβάλλοντος.

Μεξικανοί: θυμηθείτε πώς ζούσαν οι αγροτικοί πληθυσμοί του Μεξικού. Ο κομμουνισμός έχει ασκηθεί στις αγροτικές καλύβες. Η εξουσία δεν τους έλειπε. Αντίθετα όταν μαθαίνονταν πως πλησίαζε κάποιος εντεταλμένος της κυριαρχίας, οι άντρες κατέφευγαν στο δάσος για να γλυτώσουν τη στρατολόγηση ή τις φοροεισπράξεις της κυβέρνησης. Και παρόλα αυτά η ζωή ήταν πιο ήρεμη σε εκείνους τους χώρους, όπου δεν ήταν γνωστοί οι κυβερνητικοί νόμοι και η απειλή του χωροφύλακα με το γκλομπ. Η εξουσία δεν χρειάζεται παρά μόνο όταν χρειάζεται ν διατηρείται η κοινωνική ανισότητα.

Μεξικανοί: Θάνατος στην εξουσία!

Ζήτω η Γη και η Ελευθερία!

*Δημοσιεύτηκε στην Regeneracón, στις 12 Φλεβάρη 1914. Μετάφραση: Vectrum. Πηγή: freepacifica

north america / mexico / anarchist movement / other libertarian press Saturday September 15, 2018 06:02 byMike Harris

Some on-line copies of "The North American Anarchist", publication of the Anarchist-Communist Federation of North America (ACF).

1. "North American Anarchist:The Newspaper Dedicated To Direct Action", Vol. 1, No. 1, October / November 1979 ---

2. "North American Anarchist", Vol. 1, No. 3, February / March 1980 -----

3. "North American Anarchist", Vol, 1, No. 4, April / May 1980 -----

4. "North American Anarchist", Vol. 1, No. 5, June / July 1980 ---

5. "North American Anarchist", Vol. 1, No. 7, October - November 1980 ---

6. "North American Anarchist", Vol. 1, No. 9, March - April 1981 ---

7. "North American Anarchist", Vol. 1, No. 10, May - June 1981 ---

Βόρεια Αμερική / Μεξικό / Καταστολή / Φυλακές / Ανακοίνωση Τύπου Monday September 10, 2018 22:08 byΔιεθνές Συνδικ. Γραφείο

Ως Διεθνές Συνδικαλιστικό Δίκτυο Αλληλεγγύης και Αγώνα υπερασπιζόμαστε την ίση πληρωμή για ίση εργασία. Δεν μπορεί να γίνεται ανεκτό κρατούμενοι που έχουν να υπομένουν την ίδια την φυλάκιση, να δέχονται και εργασιακή εκμετάλλευση. Θεωρούμε ευθέως υπεύθυνες τις πολιτείες που φυλακίζουν αυτούς τους ανθρώπους για αυτές τις πρακτικές.
Καταγγέλλουμε, επίσης, την πίεση και τις απειλές που ασκούν οι κρατικές δύναμης καταστολής προς τους απεργούς κρατουμένους, προκειμένου να καταστείλουν την κινητοποίηση τους και να φιμώσουν τις δράσεις τους.

Ανακοίνωση του Διεθνούς Συνδικαλιστικού Δικτύου Αλληλεγγύης και Αγώνα για την απεργία των φυλακισμένων στις ΗΠΑ


Από τις 21 Αυγούστου, οι κρατούμενοι στις φυλακές των Ηνωμένων Πολιτειών βρίσκονται σε απεργία. Οι κρατούμενοι, οι οποίοι δουλεύουν στη φυλακή για λογαριασμό δημόσιων και ιδιωτικών επιχειρήσεων, κατήγγειλαν τις συνθήκες της εργασιακής εκμετάλλευσης που υπόκεινται, όπως επίσης και την έλλειψη σεβασμού στα βασικά Ανθρώπινα Δικαιώματα στους χώρους συνεύρεσης τους.

Μεταξύ των διεκδικήσεων τους, απαιτούν να τελειώσει ο ρατσισμός και οι διακρίσεις στο αμερικανικό δικαστικό σύστημα, την ανάκληση όλων των ρατσιστικών νόμων και την κατάργηση των νόμων που απαγορεύουν την συνδικαλιστική τους ένωση για να υπερασπιστούν τα εργασιακά τους δικαιώματα. Παρόλο που κατά την διάρκεια τέλεσης της ποινής τους, δουλεύουν και προσφέρουν υπηρεσίες που η δημόσια διοίκηση πουλάει σε δημόσιες και ιδιωτικές εταιρείες.

Η απεργία αρχικά προωθήθηκε από τους Jailhouse Lawyers Speak («Οι Δικηγόροι των Φυλακών Μιλούν»), ένα δίκτυο κρατουμένων που παλεύουν για τα δικαιώματα τους στο σωφρονιστικό ίδρυμα του Lee, στην Νότια Καρολίνα. Μετά από τρεις μέρες, η απεργία των κρατουμένων είχε επεκταθεί σε φυλακές στο Χάλιφαξ, την Βόρεια Καρολίνα, την Νέα Σκωτία, την Νότια Καρολίνα, την Τζόρτζια, το κέντρο κράτησης της Τακόμα στην Φλόριντα, το Φόλσομ στην Καλιφόρνια και την Γουασιγκτόν. Στην Τακόμα, οι κρατούμενοι του κέντρου κράτησης είναι μετανάστες εργάτες χωρίς χαρτιά, που βρίσκονται επίσης σε απεργία (κυρίως απεργία πείνας) σε αλληλεγγύη με την απεργία των κρατουμένων και με όλους τους ανθρώπους που έχουν φυλακιστεί άδικα.

Μεταξύ άλλων, οι δράσεις που χρησιμοποιούν οι κρατούμενοι εργάτες συμπεριλαμβάνουν την απεργία κατανάλωσης απέχοντας από τα συσσίτια των φυλακών και δεσμεύονται σε απεργίες πείνας και μη-βίαιες καθιστικές διαμαρτυρίες, όπως επίσης και την εργατική απεργία.

Ως Διεθνές Συνδικαλιστικό Δίκτυο Αλληλεγγύης και Αγώνα υπερασπιζόμαστε την ίση πληρωμή για ίση εργασία. Δεν μπορεί να γίνεται ανεκτό κρατούμενοι που έχουν να υπομένουν την ίδια την φυλάκιση, να δέχονται και εργασιακή εκμετάλλευση. Θεωρούμε ευθέως υπεύθυνες τις πολιτείες που φυλακίζουν αυτούς τους ανθρώπους για αυτές τις πρακτικές.

Καταγγέλλουμε, επίσης, την πίεση και τις απειλές που ασκούν οι κρατικές δύναμης καταστολής προς τους απεργούς κρατουμένους, προκειμένου να καταστείλουν την κινητοποίηση τους και να φιμώσουν τις δράσεις τους.

Δεσμευόμαστε να λειτουργήσουμε σαν ένα μεγάφωνο για τους εργάτες κρατούμενους που απεργούν, όπως επίσης και να στηρίξουμε όλες τις δράσεις υποστήριξης που οργανώνονται εκτός των φυλακών.
-Για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ενάντια στον ρατσισμό και τις διακρίσεις!
-Για τον σεβασμό και το τέλος της εργασιακής εκμετάλλευσης των κρατουμένων!

#PrisionStrike #August21

Οι οργανώσεις μέλη του Διεθνούς Συνδικαλιστικού Δικτύου Αγώνα και Αλληλεγγύης:

Central Sindical e Popular Conlutas (CSP-Conlutas) – Βραζιλία.
Confederación General del Trabajo (CGT) – Ισπανία.
Union syndicale Solidaires (Solidaires) – Γαλλία.
Confédération Générale du Travail du Burkina (CGT-B) – Μπουρκίνα Φάσο.
Confederation of Indonesia People’s Movement (KPRI) – Ινδονησία.
Confederación Intersindical (Intersindical) – Ισπανία.
Confédération Générale Autonome des Travailleurs en Algérie (CGATA) – Αλγερία.
Batay Ouvriye – Αϊτή.
Unione Sindacale Italiana (USI) – Ιταλία.
Confédération Nationale des Travailleurs – Solidarité Ouvrière (CNT SO) – Γαλλία.
Sindicato de Comisiones de Base (CO.BAS) – Ισπανία.
Organisation Générale Indépendante des Travailleurs et Travailleuses d’Αιτή (OGTHI) – Αϊτή.
Sindacato Intercategoriale Cobas (SI COBAS) – Ιταλία.
Confédération Nationale du Travail (CNT-f) – Γαλλία.
Intersindical Alternativa de Catalunya (IAC) – Καταλονία.
Union Générale des Travailleurs Sahraouis (UGTSARIO) – Ανατολική Σαχάρα.
Ezker Sindikalaren Konbergentzia (ESK) – Χώρα των Βάσκων.
Confédération Nationale de Travailleurs du Sénégal Forces du Changement (CNTS/FC) – Σενεγάλη.
Sindicato Autorganizzato Lavorator COBAS (SIAL-COBAS) – Ιταλία.
General Federation of Independent Unions (GFIU) – Παλαιστίνη.
Confederación de la Clase Trabajadora (CCT) – Παραγουάη.
Red Solidaria de Trabajadores – Περού.
Union Syndicale Progressiste des Travailleurs du Niger (USPT) – Νιγηρία.
Union Nationale des Syndicats Autonomes du Sénégal (UNSAS) – Σενεγάλη.
Unión Nacional para la Defensa de la Clase Trabajadora (UNT) – Ελ Σαλβαδόρ.
Solidaridad Obrera (SO) – Ισπανία.
Confederazione Unitaria di Base (CUB) – Ιταλία.
Independent Workers Union of Great Britain (IWGB) – Μεγάλη Βρετανία.
Ogólnopolski Związek Zawodowy Inicjatywa Pracownicza (OZZ IP) – Πολωνία.
National Union of Rail, Maritime and Transport Workers (RMT/TUC) – Μεγάλη Βρετανία.
Centrale Nationale des Employés – Confédération Syndicale Chrétienne (CNE/CSC) – Βέλγιο.
Sindicato Nacional de Trabajadores del Sistema Agroalimentario (SINALTRAINAL/CUT) – Κολομβία.
Fédération Générale des Postes, Telecom et Centres d’appel – Union Générale Tunisienne du Travail (FGPTT/UGTT) – Τυνησία.
Trade Union in Ethnodata – Trade Union of Empoyees in the Outsourcing Companies in the financial sector – Ελλάδα.
Syndicat national des travailleurs des services de la santé humaine (SYNTRASEH) – Μπενίν
Sindicat dos Trabalhadores da Fiocruz (ASFOC-SN) – Βραζιλία.
Organizzazione Sindicati Autonomi e di Base Ferrovie (ORSA Ferrovie) – Ιταλία.
Union Nationale des Normaliens d’Haiti (UNNOH) – Αιτή.
Confederazione Unitaria di Base Scuola Università Ricerca (CUB SUR) – Ιταλία.
Coordinamento Autorganizzato Trasporti (CAT) – Ιταλία.
Syndicat des travailleurs du rail – Union Nationale des Travailleurs du Mali (SYTRAIL/UNTM) – Μαλί.
Gıda Sanayii İşçileri Sendikası – Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu (GIDA-IŞ/DISK) – Τουρκία.
Syndicat National des Travailleurs du Petit Train Bleu/SA (SNTPTB) – Σενεγάλη.
Asociación Nacional de Funcionarios Administrativos de la Caja de Seguro Social (ANFACSS) – Παναμάς.
Palestinian Postal Service Workers Union (PPSWU) – Παλαιστίνη.
Union Syndicale Etudiante (USE) – Βέλγιο.
Sindicato dos Trabalhadores de Call Center (STCC) – Πορτογαλία.
Sindicato Unitario de Trabajadores Petroleros (Sinutapetrolgas) – Βενεζουέλα.
Alianza de Trabajadores de la Salud y Empleados Publicos – Μεξικό.
Canadian Union of Postal Workers / Syndicat des travailleurs et travailleuses des postes (CUPW-STTP) – Καναδάς.
Syndicat Autonome des Postiers (SAP) – Ελβετία.
Federación nacional de trabajadores de la educación (SUTE-Chili) – Χιλή.
Plateforme Nationale des organisations professionnelles du secteur public – Ακτή Ελεφαντοστού.
Fédération nationale des ouvriers et collectivités locales – Union Marocaine du Travail (UMT-Collectivités locales) – Μαρόκο.
Centrale Générale des Services Publics FGTB, Cheminots (CGSP/FGTB Cheminots) – Βέλγιο.
Botswana Public Employees Union (BOPEU) – Μποτσουάνα.
Organisation Démocratique du Travail – Organisation Démocratique du Travail (ODR/ODT) – Μαρόκο.
Federacao Nacional dos Ttrabalhadores em Transportes Aéros do Brasil (FNTTA) – Βραζιλία.
Federação Nacional dos Metroviários (FENAMETRO) – Βραζιλία.
Namibia Football Players Union (NAFPU) – Ναμίμπια.
Palestinian Electricians’ Trade Union (PETU) – Παλεστίνη
Trades Union Congress, Liverpool (TUC Liverpool) – Αγγλία.
Sindacato Territoriale Autorganizzato, Brescia (ORMA Brescia) – Ιταλία.
Fédération syndicale SUD Service public, canton de Vaud (SUD Vaud) – Ελβετία
Sindicato Unitario de Catalunya (SU Metro) – Καταλονία.
Türkiye DERİ-İŞ Sendikasi, Tuzla et Izmir (DERİ-İŞ Tuzla et Izmir) – Τουρκία.
L’autre syndicat, canton de Vaud (L’autre syndicat) – Ελβετία
Centrale Générale des Services Publics FGTB, Ville de Bruxelles (CGSP/FGTB Bruxelles) – Βέλγιο
Arbeitskreis Internationalismus IG Metall, Berlin (IG Metall Berlin) – Γερμανία
Sindicato Unificado de Trabajadores de la Educación de Buenos Aires, Bahia Blanca (SUTEBA/CTA de los trabajadores Bahia Blanca) – Αργεντινή.
Sindicato del Petróleo y Gas Privado del Chubut/CGT – Αργεντινή.
UCU University and College Union, University of Liverpool (UCU Liverpool) – Αγγλία.
Sindicato di base Pavia (SDB Pavia) – Ιταλία.
United Auto Workers local 551 Ford Chicago (UAW Ford Chicago) – Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Sindicato Uno Prodinsa, Maipú – Χιλή.
Industrial Workers of the World – International Solidarity Commission (IWW).
Transnationals Information Exchange Germany (TIE Germany) – Γερμανία.
Emancipation tendance intersyndicale (Emancipation) – Γαλλία.
Globalization Monitor (Gmo) – Χονγκ Κονγκ.
Courant Syndicaliste Révolutionnaire (CSR) – Γαλλία.
No Austerity – Coordinamento delle lotte – Ιταλία.
Solidarité Socialiste avec les Travailleurs en Iran (SSTI) – Γαλλία.
Basis Initiative Solidarität (BASO) – Γερμανία.
LabourNet Germany – Γερμανία.
Resistenza Operaia – operai Fiat-Irisbus – Ιταλία.
Workers Solidarity Action Network (WSAN) – Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
United Voices of the World (UVW) – Μεγάλη Βρετανία.
Unidos pra Lutar – Βραζιλία

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch

#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

North America / Mexico

Sat 19 Jan, 18:35

browse text browse image

p_18_11_2016.jpeg imageA Green New Deal vs. Revolutionary Ecosocialism Jan 02 18:49 by Wayne Price 1 comments

ea74e8c30b6b121cba2883972d7fdcee.jpg imageThe Anarchism of Blackness--Review of Zoe Samudzi & William C. Anderson, “As Black as Resi... Nov 28 08:29 by Wayne Price 0 comments

regeneracion_925959_1.jpg imageΚυβέρνηση; Nov 24 19:03 by Ricardo Flores Magon 0 comments

text"The North American American Anarchist: The Newspaper Dedicated to Direct Action" Sep 15 06:02 by Mike Harris 1 comments

prisonersarestrikingnationwidesept9oaklandposterblackoutcollective.jpg imageΗΠΑ: Απεργία φυλα ... Sep 10 22:08 by Διεθνές Συνδικ. Γραφείο 0 comments

39935419_227399987932687_7579446696988377088_n.jpg imageNicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti Aug 22 22:29 by Μανιφέστο 0 comments

textEstados Unidos, tierra fértil para un nuevo municipalismo Aug 21 18:32 by Kate Shea Baird 0 comments

third.jpg imageRev. William J. Barber’s Moral Movement Jun 16 03:28 by Wayne Price 0 comments

Workers strike AT&T - part of a wave of short grievance strikes imageShut it Down! Jun 14 03:19 by Kdog 0 comments

220pxregeneracion_no_1.jpg imageΚυβέρνηση; May 25 05:51 by Ricardo Flores Magon 0 comments

socialismbernie.jpg imageΑναβίωση του αμε`... May 05 19:49 by Wayne Price 0 comments

p_05_02_2018.jpeg imageThe dangers of focusing all our attention on Donald Trump Mar 11 22:55 by Jerome Roos 1 comments

textIgnorate dalle grandi compagnie di Telecomunicazione, le comunita' emarginate di Detroit s... Mar 10 15:12 by Kaleigh Rogers 0 comments

26232864_1606405956113067_8790640267982520795_o1.jpg imageThe Cacahuatepec Massacre, Guerrero: First notes concerning an emergency that “nobody want... Feb 08 16:20 by Demián Revart 0 comments

81h4db0jjjl.jpg imageFire and Fury in the Time of Trump Feb 08 02:08 by Wayne Price 0 comments

textSaguenay (Canada) : Les morts vont prendre leur revanche Jan 26 22:48 by Collectif anarchiste Emma Goldman 0 comments

textThe Yoke of Washington and Wall Street Jan 21 10:08 by David Van Deusen 0 comments

socialismbernie.jpg imageThe Revival of U.S. Socialism—And an Anarchist Response Jan 02 03:33 by Wayne Price 0 comments

textTampa's Dark Ages Dec 20 15:48 by Sex Worker Solidarity Network 0 comments

c0oudxuaadivp.png imageThe Limits of Hegemony Dec 03 12:17 by Wayne Price 0 comments

0a8c0b1a8fbc67ae59a40fa3b24b0261.jpg imageCharlottesville: The world is divided... Sep 04 06:21 by Anarchist Federation (Greece) 0 comments

831476496.jpg imageCharlotteville: Ο κόσμος χωρίζ... Aug 24 21:01 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

sv.jpg imageΜνήμη Σάκκο και Β ... Aug 17 20:22 by Dmitri 0 comments

charlottesville1024x628.jpg imageMourn the Dead, Fight Like Hell for the Living Aug 16 23:32 by Black Rose Anarchist Federation 0 comments

charlottesville1024x628_5.jpg imageΘρήνος αλλά και α ... Aug 16 21:52 by Dmitri 0 comments

heatherheyer_1.jpeg imageAprès le meurtre d’aujourd’hui, nous devons nous unir, nous défendre nous-mêmes et ensembl... Aug 16 08:18 by General Defense Committee (GDC) 0 comments

heatherheyer.jpeg imageAfter today's murder in Charlottesville, we must all unite to defend ourselves and each ot... Aug 16 08:09 by General Defense Committee (GDC) 0 comments

charlottesville1024x628_2.jpg imagePortons le deuil des morts, combattons sans relâche pour les vivantEs Aug 16 07:51 by Federación Anarquista Rosa Negra 0 comments

charlottesville1024x628_1.jpg imageOrar por los muertos, luchar con furia para los vivos Aug 16 07:44 by Federación Anarquista Rosa Negra 0 comments

heathere1502616758135.jpg imageΔολοφονία της 32χρ&#... Aug 13 22:34 by GDC - IWW 0 comments

more >>
© 2005-2019 Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by [ Disclaimer | Privacy ]