user preferences

frankrijk / belgië / luxemburg / anti-fascisme / persbericht Thursday November 24, 2016 19:35 byCoordination des Groupes Anarchistes - Lyon

Het verzet van onze kameraden vermeed dat de fascisten er in slaagden werkelijk binnen te dringen, maar ze konden niet vermijden dat er schade werd toegebracht aan het gebouw: alle ruiten warden ingeslagen en de metalen blinden warden deels vernield. Verschillende mensen raakten lichtgewond tijdens de aanval, die slechts minuten duurde, maar het leken uren. De verwondingen werden grotendeels veroorzaakt door de projectielen die de fascisten naar hun doelwit smeten: stenen, metalen voorwerpen en flessen. Bij aankomst en bij vertrek scandeerden de fascisten xenofobe slogans; “on est chez nous”, “La france aux francais” en “morts aux Juifs” (“wij zijn ‘bij ons’, ‘laat Frankrijk aan de fransen’ en ‘dood aan de joden’) om angst te zaaien.
Deze afschuwelijke aanval is geen geïsoleerd geval. De aanval vond plaats ongeveer 20 jaar nadat extreem rechtse activisten de vorige locatie van ‘Plume Noire’ platbrandden in 1997, en kadert binnen de opmars van extreem rechts en het fascisme. Deze opmars resulteert in een vermenigvuldiging van aanvallen op minderheden groepen, de vakbondsbeweging en feministische, antiracistische, LGTB en progressieve activisten.

[Français] [English] [Castellano] [Ελληνικά] [Italiano]


Fascistische aanval in Croix Rousse (Lyon) en tegen de anarchistische boekenwinkel La Plume Noire

Op zaterdag 19 november 2016 in de namiddag riepen fundamentalistische katholieken en extreme-rechtse activisten op tot een bijeenkomst op de Place Colbert, als protest tegen een project om de ‘Saint-Bernard’ kerk om te vormen tot een business centrum. Ze eisten dat de kerk toegeschreven werd aan de ‘Saint Pie X’ brotherhood, een bijzonder reactionaire Katholieke organisatie die flirt met extreem-rechts.

  De rally werd verboden door het stadsbestuur. In het verbods-statement argumenteerde het stadsbestuur dat de rally de publieke veiligheid zou kunnen verstoren en in gevaar brengen, en er werd melding gemaakt van de antifascistische activisten die aanwezig waren in de wijk en het gevaar van een confrontatie tussen deze activisten en de rally.

  Ondanks het verbod, vond de rally plaats, met leden van GUD (“Groupe Union Défense”), “Action Française” en “Parti Nationaliste Français”. De deelnemers droegen helmen en wapens. In het begin van de namiddag daagden ze voor het eerst bij de ‘Plume Noire’.

  Het was duidelijk dat de fascistische activisten de intentie hadden gewelddadige aanvallen uit te voeren, toch werden ze op geen enkel moment gestoord of geïnspecteerd door de nochtans talrijk aanwezige flikken. Ze beschermden de rally zelfs tegen antifascisten en buurtbewoners.

  Wij zijn niet verbaasd dat ze beschermd werden, zelfs als we de gebeurtenissen in de context plaatsen van een ‘noodtoestand’, zelfs als deze noodtoestand een dekmantel was om de repressie naar progressieve sociale bewegingen toe op te voeren. We herinneren ons dat de flikken, enkele weken geleden, ‘s nachts protesteerden in de straten van Lyon, hand in hand met diezelfde Fascisten.

Rond 18:00, toen de Rally reeds was beëindigd, beklommen circa 20 fascisten, nog steeds voorzien van hun wapens, de heuvels van ‘Croix Rousse’, en baanden zich brutaal een weg naar de ‘Plume Noire’, waar onze kameraden zich bevonden.

De mensen die aanwezig waren in de boekenwinkel lieten de metalen blinden neer in een poging zich te beschermen, maar de fasco’s slaagden erin de blinden de forceren en kapot te maken om daarna de ruiten in te slaan.

Het verzet van onze kameraden vermeed dat de fascisten er in slaagden werkelijk binnen te dringen, maar ze konden niet vermijden dat er schade werd toegebracht aan het gebouw: alle ruiten warden ingeslagen en de metalen blinden warden deels vernield. Verschillende mensen raakten lichtgewond tijdens de aanval, die slechts minuten duurde, maar het leken uren. De verwondingen werden grotendeels veroorzaakt door de projectielen die de fascisten naar hun doelwit smeten: stenen, metalen voorwerpen en flessen. Bij aankomst en bij vertrek scandeerden de fascisten xenofobe slogans; “on est chez nous”, “La france aux francais” en “morts aux Juifs” (“wij zijn ‘bij ons’, ‘laat Frankrijk aan de fransen’ en ‘dood aan de joden’) om angst te zaaien.

Deze afschuwelijke aanval is geen geïsoleerd geval. De aanval vond plaats ongeveer 20 jaar nadat extreem rechtse activisten de vorige locatie van ‘Plume Noire’ platbrandden in 1997, en kadert binnen de opmars van extreem rechts en het fascisme. Deze opmars resulteert in een vermenigvuldiging  van aanvallen op minderheden groepen, de vakbondsbeweging en feministische, antiracistische, LGTB en progressieve activisten.

De aanvallen worden gestimuleerd door de opening van verschillende fascistische plaatsen in verscheidene Franse steden, onder andere Lille en Lyon. Deze plaatsen doen dienst als fysieke ruimtes waar de fasco’s hun intimidatie-strategie kunnen voorbereiden en uitwerken. In Lyon zijn er op dit moment vier fascistische panden (PNF, GUD, Action Francaise and “les identitaires”), zonder dat er ook maar één reactie kwam van de autoriteiten en het stadsbestuur van Lyon.

Geconfronteerd met deze beproevingen, willen we eens te meer benadrukken dat wij niet geïntimideerd zullen worden, we roepen op tot solidariteit en reacties vanuit alle componenten van het progressieve kamp.

De Lyoneese sectie van de “Coordination des Groupes Anarchistes”

noord-amerika / mexico / anarchistische beweging / news report Wednesday November 07, 2012 21:11 byUnion Communiste Libertaire

21 september 2012. De Libertair Communistische Unie (UCL), een anarchistische federatie uit Quebec die binnenkort vier jaar bestaat, hield afgelopen week in Saguenay diens derde congres. De deelnemers van de drie lokale collectieven (Quebec Stad, Saguenay, Montreal) kwamen bijeen om het volgend jaar te plannen en te praten over verschillende zorgen. [Français]


Derde congres van de Libertair Communistische Unie (UCL)


21 september 2012. De Libertair Communistische Unie (Union communiste libertaire - UCL), een anarchistische federatie uit Quebec die binnenkort vier jaar bestaat, hield afgelopen week in Saguenay diens derde congres. De deelnemers van de drie lokale collectieven (Quebec Stad, Saguenay, Montreal) kwamen bijeen om het volgend jaar te plannen en te praten over verschillende zorgen.

De conferentie werd gehouden in de context van verkiezingen die werden gehouden om een einde te maken aan de politieke en sociale onrust door de studenten staking van de afgelopen zes maanden. Verschillende lijnen van denken en actie zijn geidentificeerd voor discussie. Gegeven het enthousiasme dat aanleiding gaf voor het bespreken van kwesties als de legitimiteit van studenten associaties in staking en hun actiemiddelen, de behandeling van politiek protest door de media, de genegeerde plek van het feminisme in de strijd en de middelen die door de staat werden gebruikt om de solidariteit te breken, te intimideren, onderdrukken en onschadelijk maken van sociale bewegingen, een campagne over het thema van democratie werden voor het volgende jaar aangenomen. In verschillende steden zullen tournees worden georganiseerd en publicaties over de kwestie zullen worden gepubliceerd.

Bovenop deze zorgen heeft de federatie besloten diens werk over kwesties die te maken hebben met milieu strijd, en anti-productie strijd te verdiepen.

De groeiende gevoeligheid voor feministische eisen en praktijken dienden ook om te herinneren aan de onafscheidelijkheid van het feminisme en het libertaire communisme - in theorie, maar het meest in de praktijk! - door nieuwe interne praktijken.

De conferentie was een mogelijkheid om na te denken over de verschillende manieren om de deelname van mensen die geinteresseerd zijn in het anarchisme te bevorderen, waaronder de invoering van een status als vriend. Het verbreden en verdiepen van banden met regionale en internationale organisaties was ook een wens van de mensen die bijeen kwamen.

Gegeven de groeiende belangstelling voor nieuwe vormen van organisatie en protest zijn solidariteit en verspreiding van anarchistische ideeen en praktijken essentieel. Voor het strijden tegen alle vormen van onderdrukking en het opbouwen op een dagelijkse basis tegen de machthebbers, autoritaire instituties, nodigen de activisten van de Libertair Communistische Unie jullie uit je lokaal te organiseren en contact met ons op te nemen voor medewerking aan gezamenlijke activiteiten of voor onderzoeken of workshops.

Abrazo libertair


Vertaling naar het Nederlands door a-infos-nl

internationaal / geschiedenis van het anarchisme / news report Sunday October 07, 2012 18:20 byBlack Cat Press

Black Cat Press is blij dat het de publicatie kan aankondigen van "Revolution" door Carlo Cafiero, voor het eerst in het Engels (inderdaad, het is ook nog nooit als een volledig boek in het oorspronkelijke Italiaans verschenen!). Het boek brengt wat zeker Cafiero's meest volledige, oorspronkelijke werk is, voor een Engels-sprekend publiek voor het eerst. Het is ook een extreem belangrijk werk, in die zin dat het een van de vroegste pogingen is om een volledig theoretisch inzicht te geven over het revolutionaire ideaal van het anarchistische communisme. [English]


Carlo Cafiero

"Revolution"

Geredigeerd en vertaald door Nestor McNab
met een inleiding door Pier Carlo Masini

Carlo Cafiero (1846-1892) is ongetwijfeld een van de belangrijkste figuren van de Eerste Internationale, zowel in Italie, zijn thuisland, als in het algemeen in heel Europa. Maar deze anarchist met milde manieren wordt maar al te vaak slechts herinnerd vanwege een van de merkwaardigste periodes in zijn leven (zijn deelname aan de Benevento opstand, zijn "gift" van La Baronata aan Bakunin en anarchistische revolutionairen), in plaats van vanwege zijn ideeen en de enorme invloed die hij had op de vroege socialistische beweging in Italie.

Nestor McNab is een leraar en vertaler die in Rome, Italie, woont. Hij heeft de Engelstalige editie van "The International Anarchist Congress. Amsterdam (1907)" (Black Cat Press, 2009) vertaald en geredigeerd.

Pier Carlo Masini (1923-1998) was een bekende historicus die zich specialiseerde in de geschiedenis van de Eerste Internationale in Italie. Als een prominente activist in de anarchistische beweging, in zijn jeugd, wijdde hij zich in zijn latere leven aan het onderzoeken van - en publiceren over - de geschiedenis van de beweging.

ISBN 978-1-926878-11-9
20,5 cm x 13,2 cm; 158 gr
110 blz., perfect gebonden
$9,95


Vertaling naar het Nederlands door a-infos-nl

venezuela / colombia / imperialisme / oorlog / news report Friday July 27, 2012 21:11 byRed Libertaria Popular Mateo Kramer

Op vrijdag 4 mei 2012 werd een bijeenkomst gehouden van Red Libertaria Popular Mateo Kramer, met de titel 'Wie heeft de sleutel tot de vrede?', die de bedoeling had discussie te voeren over voorstellen en vooruitzichten voor vrede in Colombia, van verschillende sectoren, waaronder de stedelijke jeugd, organisaties die voor vrede werken, de platteland sector en de studenten sector. [Castellano]


Recensie Cátedra Libertaria #20: Wie heeft de sleutel tot de vrede?


Op vrijdag 4 mei 2012 werd een bijeenkomst gehouden van Red Libertaria Popular Mateo Kramer, met de titel 'Wie heeft de sleutel tot de vrede?', die de bedoeling had discussie te voeren over voorstellen en vooruitzichten voor vrede in Colombia, van verschillende sectoren, waaronder de stedelijke jeugd, organisaties die voor vrede werken, de platteland sector en de studenten sector.

Met het oog hierop hielden we een panel discussie waarin we als netwerk brede perspectieven delen met vertegenwoordigers van Colombianen voor Vrede, Vrede Planeet, de Nationale Coordinator van MANE Agricultural, die het debat en het landschap verrijkten met hun diverse ervaringen.

Na de opening door de voorzitter werd een presentatie gehouden door iemand van het Centrum voor Libertair Onderzoek en Volkseducatie (CILEP), een groep die lid is van het Netwerk, waarbij hij het belang verklaarde dat moet worden gegeven aan de discussie over vrede en het sociale en historische belang van het onderwerp, wat de reden is dat we als een sociale beweging in Colombia probeerden discussie te voeren over inzichten en voorstellen.

Onder de overwegingen en reflecties over vredesgesprekken over het belang om de kwestie niet in isolatie te analyseren, want de kwestie vereist een analyse van de context van sociaal conflict, economische en politieke levens van de Colombiaanse maatschappij, anders zal de discussie over vrede beperkt worden tot praten over een wapenstilstand en demobilisatie van de opstandige organisaties. In de analyse van sociaal conflict, politieke en economische ontwikkeling in Colombia, dat te maken heeft met gewapend conflict, praten we over het versterken van de export economie die wordt gebouwd op grote stukken land, onteigening, baan onzekerheid, gebrek aan mogelijkheden voor participatie en gebrek aan democratische garanties voor mensenrechten bij de uitoefening van politieke oppositie in het land. Aldus, als we onszelf als vrede opbouwende alternatieven zien moeten we nadenken over nieuwe ruimtes voor participatie van de burgers en de behoefte om in ieder geval het economische model ter discussie te stellen, om een rechtvaardiger en humaner economisch model op te bouwen.

Na deze eerste overwegingen volgden interventies van twee organisaties die in het bijzonder werken met de kwestie van vrede en alternatieven van vrede in Colombia, Planeta Paz en Colombianen voor Vrede. De interventies van deze organisaties benadrukten dat het te boven komen van conflict afhankelijk is van wat je visie op dit conflict is: het kan worden begrepen als een puur militair conflict, als een economisch conflict dat te maken heeft met het kapitalistische productie systeem, een conflict dat te maken heeft met het gebrek aan ruimte voor de uitoefening van democratie of als een sociaal conflict dat wordt uitgedrukt in de gewapende strijd. Afhankelijk van de positie die je inneemt over de conceptie van het conflict is het nodig een positie in te nemen over de alternatieven om het conflict te boven te komen. Organisaties maken een essentieel onderscheid tussen vrede als een feit en vrede als een sociale constructie, aangezien de eerste conceptie vrede zou opvatten als een wapenstilstand, terwijl de tweede conceptie een proces van mobilisatie en participatie inhoudt bij het scheppen van nieuwe ruimtes voor de opbouw van het sociale leven.

Het benadrukt ook het belang van het nieuwe productie model bij het aanpakken van de bedoelingen om met de regering over vrede te onderhandelen, waarbij we het moeten hebben over de productieve projecten in landbouw bedrijven in platteland gebieden, mijnbouw en uitstoot van kooldioxide om buitenlandse investeringen aan te moedigen, en in die zin verhindert het bestaan van een gewapend conflict de mogelijkheden voor de juiste ontwikkeling van het productie model. Er is bij de nationale regering dan ook een bedoeling om vrede te bereiken, in plaats van vrede op te bouwen.

Het is duidelijk dat je niet een eenvoudige demobilisatie van de opstandige organisaties kunt verwachten, omdat ze bepaalde eisen en agenda's blijven stellen die als essentieel worden beschouwd voor een scenario van vrede, zoals landhervorming, de kwestie van de slachtoffers en de mensenrechten en de echte mogelijkheden voor democratische participatie van burgers. De historische moeilijkheid die zich voordoet tegenover zulke eisen heeft te maken met de bereidheid van de oligarchie om compromissen te sluiten: zouden ze bereid zijn hun model van land en onteigening stop te zetten? Zouden ze bereid zijn afstand te doen van geweld en repressie, die historisch gezien zijn gebruikt tegen de mensen die een fatsoenlijk leven eisen? Zouden ze bereid zijn de democratische participatie van de burgers toe te staan, zelfs als het hun klassen belangen schaadt? Wat als de oligarchie niet bereid is toe te geven, en de voorstellen voor vrede niet overeen komen met de bedoelingen van vredesopbouw, in die zin dat de eerste gericht is op het voortzetten van economische, politiek en sociale ellende, controle en gebrek aan participatie, en de tweede zo'n model juist probeert uit te dagen, wat voor positie nemen we dan als een sociale beweging in?

Na deze interventies volgt de presentatie van de vertegenwoordiger van Agricultural, een organisatie van het platteland die ons vertelt over conflicten op het platteland en vredesopbouw. Vanuit een platteland perspectief is het duidelijk dat vredesopbouw een vereiste is voor de herverdeling van land en de productiemiddelen, en het heroverwegen van het model dat vooral op de export gericht is, en het denken over een harmonieuze verhouding met de aarde en de natuur, denk bij onze productie aan het tegemoet komen aan de voedsel behoeften van de Colombiaanse bevolking, waarbij wordt verwezen naar concepten van voedsel soevereiniteit en veiligheid. Ook kan vredesopbouw niet worden begrepen als een situatie, een verhaal, een feit, maar een opbouwen door het volk, in het bijzonder platteland gemeenschappen, waarbij hun rechten gegarandeerd zijn, dat wil zeggen het respecteren van territoria, het leven, de Aarde, het veiligstellen van de gezondheid en het onderwijs en voorwaarden voor het "goede leven".

Later presenteert iemand van het Nationale Uitgebreide Studenten Bureau (NSAIDs) de reflecties over vrede van de studenten beweging, en het belang van deze sector bij de vredesopbouw in Colombia. Na een korte presentatie van de NSAIDs en het proces van verzet tegen de voorgestelde Wet 30 presenteert hij twee essentiele punten voor de studenten, als het gaat om vredesopbouw: ten eerste, de bijkomende vereisten en democratische vrijheden voor mogelijke mobilisatie en sociale opbouw, een eis die niet beperkt is tot het niveau van studenten, maar zich uitbreidt tot alle actoren in de Colombiaanse maatschappij, het Colombiaanse volk dat moe is door de onderdrukking en criminalisering, iedere keer dat het zich keert tegen het overheersende model, aan de andere kant spreekt de partner over de verhouding tussen de universiteiten en de maatschappij als een centrale eis bij de opbouw van vrede in Colombia, in die zin dat een onderwijs systeem moet worden opgebouwd dat tegemoet komt aan de behoeften van de Colombiaanse maatschappij, kritisch en bewust van de context en de alternatieven die door de studenten kunnen worden opgebouwd.

Tenslotte, het openen van een ronde van interventies om het te hebben over het belang van scenario's vanuit de sociale beweging, om te denken en handelen voor het opbouwen van vrede, zoals het Vrede Congres dat begint in het Volkscongres, of de laatste bijeenkomst van de Patriottische Mars in Bogota enkele dagen geleden. Aan de andere kant wordt het belang benadrukt van het denken over de kwestie van politieke gevangenen en de weigering van de staat om deze situatie te erkennen, en ook wordt het belang bevestigd van een veelomvattend opvatten van het conflict in Colombia, omdat er een verband is tussen de handhaving van het primaire productie model en de bedoelingen van vrede van de staat. Het benadrukt ook dat de staat en de opstandelingen sleutel spelers zijn bij de vredesopbouw, en dat in die zin sleutels voor de vrede bij het volk dat zich organiseert liggen, om zich te keren tegen de legitimatie van het geweld door de staat en de oligarchie tegen het volk.

Red Libertaria Popular Mateo Kramer


Vertaling naar het Nederlands door a-infos-nl

image fotocatedra_01.png 0.88 Mb image fotocatedra_02.png 0.44 Mb

griekenland / turkije / cyprus / miscellaneous / opinion/analysis Friday April 27, 2012 22:34 byShawn Hattingh

Klassen oorlog en imperialisme hebben zich in Griekenland verdiept. De Griekse arbeidersklasse is onderworpen aan verdere aanvallen van de lokale - en imperialistische heersende klassen. Om de laatste 'bailout' van het IMF en de ECB te ontvangen werd de Griekse staat door de Duitse, Franse en Amerikaanse heersende klassen verteld dat de pensioenen opnieuw moesten worden verlaagd, de openbare nutsvoorzieningen volledig moesten worden geprivatiseerd, en sociale uitgaven en lonen opnieuw moesten worden verlaagd. [English]


Klassen oorlog en imperialisme in Griekenland


Klassen oorlog en imperialisme hebben zich in Griekenland verdiept. De Griekse arbeidersklasse is onderworpen aan verdere aanvallen van de lokale - en imperialistische heersende klassen. Om de laatste 'bailout' van het IMF en de ECB te ontvangen werd de Griekse staat door de Duitse, Franse en Amerikaanse heersende klassen verteld dat de pensioenen opnieuw moesten worden verlaagd, de openbare nutsvoorzieningen volledig moesten worden geprivatiseerd, en sociale uitgaven en lonen opnieuw moesten worden verlaagd.

Terwijl de crisis in Europa is geintensiveerd hebben klassen oorlog en imperialisme zich in Griekenland verdiept. Inderdaad, de Griekse arbeidersklasse is onderworpen aan verdere aanvallen van de lokale heersende klasse - bestaande uit kapitalisten en staatsofficials met hoge posities - en imperialistische machten.

Om de laatste 'bailout' van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en de Europese Centrale Bank (ECB) te ontvangen, een bailout die rechtstreeks gaat naar de banken die het meeste van de Griekse staatsschuld bezitten, werd de Griekse staat door de Duitse, Franse en Amerikaanse heersende klassen verteld dat de pensioenen opnieuw moesten worden verlaagd met meer dan 15%, dat de openbare nutsvoorzieningen volledig moesten worden geprivatiseerd, dat de sociale uitgaven opnieuw omlaag moesten, en dat de lonen opnieuw omlaag moesten, waaronder een verlaging van het minimumloon van 22%. Tot 2014 is gepland dat de Griekse staat de uitgaven, grotendeels op de sociale uitgaven, zou hebben verlaagd met een verdere 12 miljard euro's. Dit alles komt bovenop eerdere rondes van bezuinigingsmaatregelen en de Griekse arbeidersklasse heeft onder zware druk gestaan: de dakloosheid is in een hoog tempo toegenomen en het werkloosheid percentage is gestegen naar boven de 20%.

Waarom de heersende klassen de arbeidersklasse aanvallen

Natuurlijk, de heersende klassen in Duitsland en Frankrijk - die in werkelijkheid ook de Europese Unie (EU) controleren - hebben een duidelijk belang in het eisen van hun opbrengsten van de Griekse arbeidersklasse. Veel Duitse en Franse banken bezitten Griekse staatsschuld, door obligaties, en het is in hun belang dat deze schuld wordt betaald - al is het maar een deel ervan. Als gevolg hiervan hebben deze banken hun respectievelijke thuisstaten opgedragen te intervenieren om zeker te stellen dat dit gebeurt. Als gevolg hiervan hebben de Duitse en Franse staten een akkoord bekendgemaakt, verbonden aan de laatste 'bailout', om zeker te stellen dat een groot deel van de schulden wordt betaald. De hoofdstroom media hebben dit akkoord afgeschilderd als een schulden verlichting voor de Griekse staat, maar zo eenvoudig is het niet. Het akkoord betekent dat banken akkoord gaan met de vermindering van de waarde van de Griekse obligaties die ze hebben. Een onderdeel hiervan is ook dat de banken obligaties omzetten in nieuwe leningen aan de Griekse staat. Het akkoord zal, in werkelijkheid, inhouden dat 93 miljard euro van de laatste 'bailout' naar de banken gaat, waarna de banken op hun beurt de waarde van de Griekse obligaties die ze hebben met 107 miljard euro verminderen. Uiteindelijk stelt dit akkoord zeker dat de banken die de Griekse staatsschuld hebben het meeste van wat ze tegoed hebben terug krijgen. Centraal hierbij staat dat van de Griekse staat wordt verwacht dat die de rest van diens schulden - en de nieuwe waarde van de obligaties - terug betaalt: dit stelt zeker dat Griekenland niet failliet gaat. Zoals de Russische anarchist Alexander Berkman stelde houdt het imperialisme vaak in dat grote bedrijven de machtige staten waarin ze zich bevinden opdragen "hun belangen te verdedigen ... en hun winsten beschermen". In Griekenland wordt een klassiek voorbeeld van zulk imperialisme uitgespeeld nu de Duitse en Franse staten eisen dat de arbeidersklasse de banken het meeste geld betalen dat ze van de Griekse staat tegoed hebben, wat - ondanks het zogenaamde akkoord - hoge rente betekent.

Zeker, de Duitse en Franse staten spelen ook machtspolitiek. Door er op aan te dringen dat de Griekse staat diens schuld grotendeels met rente betaalt, door het af te nemen van de arbeidersklasse, proberen deze twee machten aan te tonen dat ze de EU controleren. In feite gebruiken de Franse en Duitse staten de crisis om te proberen de onderhandelingsmacht van de EU staten in de periferie verder te verzwakken. Dit is niet ongebruikelijk. Zoals kapitalisten concurreren staten internationaal met elkaar, en machtiger staten zullen altijd proberen de minder machtige staten aan hun wil te onderwerpen.

Maar de Franse en Duitse staten nemen bij hun politieke manoeuvres veel risico. Ongetwijfeld, ze willen aan de Griekse staat tonen dat zij de baas zijn, maar ze willen de Griekse heersende klasse - bestaande uit kapitalisten en staatsofficials met hoge posities - ook niet volledig van zich vervreemden. Veel Duitse en Franse kapitalisten hebben zakelijke akkoorden en handelsverhoudingen met de Griekse heersende klasse; en willen niet dat deze vormen van samenwerking volledig worden vernietigd. Hierbij komt dat de Duitse heersende klasse in het bijzonder een groot belang heeft in het zeker stellen van het voortbestaan van de EU, omdat het profiteert van de ongelijke handelsverhoudingen die het bepalen. Om dit te laten gebeuren moet de arbeidersklasse in Griekenland worden gedwongen de schuld van het land te betalen - een schuld die is veroorzaakt door de heersende klasse. Dit betekent dat de Duitse staat niet onmogelijke eisen wil stellen aan de Griekse heersende klasse, en er eerder voor wil zorgen dat de Griekse arbeiders en armen betalen. Dit is te wijten aan het feit dat de Duitse arbeidersklasse niet wil dat de Griekse heersende klasse zich in een hoek gedrongen voelt, en dat het er belang bij heeft dat de staat diens schuld helemaal niet betaalt. Inderdaad, als de Griekse staat failliet gaat zou het de EU moeten verlaten en de euro moeten laten vallen. Andere, kleinere staten in de EU met hoge schulden zouden mogelijk volgen. Als onderdeel hiervan zouden ze met eigen munten moeten beginnen, die snel zouden devalueren tegenover de euro. Dit zou betekenen dat het voor Duitse bedrijven moeilijker zou worden om naar deze landen, waaronder Griekenland, te exporteren omdat hun goederen in de lokale munteenheden duur zouden worden. Dit wil de Duitse heersende klasse vermijden, en vandaar hun inzet om de Griekse arbeidersklasse te laten betalen voor de crisis; en niet de Griekse heersende klasse.

Het feit dat voortgaand eigen belang de Franse en Duitse heersende klassen in de richting van Griekenland drijft kan worden gezien in het feit dat terwijl ze eisen dat de Griekse staat sociale uitgaven verlaagt, er geen eisen worden gesteld om diens militaire uitgaven te verlagen. De centrale reden waarom dit gebeurt is dat de Griekse staat de grootste koper van wapens van de Duitse wapenindustrie is, en de derde grootste klant van Franse militaire exporten. Als gevolg hiervan hebben de Franse en Duitse staten geen rem gesteld op het niveau van de militaire uitgaven van de Griekse staat. Aldus is de Griekse staat voort gegaan met hoge niveaus van militaire uitgaven: in 2010 gaf het 7,1 miljard uit aan diens leger.

De maatregelen die worden opgelegd aan de Griekse arbeidersklasse worden ook door de Duitse, Franse, Amerikaanse en Britse heersende klassen gebruikt om de posities van hun eigen respectievelijke arbeidersklassen te ondermijnen. De aanval op de Griekse arbeidersklasse wordt zeker gebruikt door deze machtige staten - en de heersende klassen die die staten controleren - als een dreigement om zeker te stellen dat lokale arbeiders lagere loonsverhogingen of bevriezingen van lonen accepteren. Dus in heel Europa en een groot deel van de wereld geeft de crisis bezuinigingsmaatregelen en een smerige klassen oorlog te zien, voor het eerst opgelegd in Griekenland, en verdiept.

Maar de Griekse heersende klasse is niet eenvoudigweg slachtoffer

Terwijl de Griekse staat werd verteld, door de belangrijkste imperialistische machten, de arbeidersklasse aan te vallen, zou het een fout zijn om de Griekse heersende klasse als slachtoffer te zien. Machtige sectoren van het Griekse kapitaal, de sectoren rond de banken, de bouw, het toerisme, en de scheepsindustrie, hebben de aanvallen op de arbeidersklasse vergaand gesteund. Dit is omdat ze profiteren van de goedkopere arbeidskracht. Secties van de Griekse heersende klasse, degenen die betrokken zijn bij de import en de financiele sector, willen ook niet de EU verlaten, wat een failliet gaan van Griekenland zou vereisen. Dit is omdat ze niet langer in een positie zouden zijn om Franse en Duitse goederen tegen relatief lage prijzen te importeren; en het zou voor Griekse speculanten moeilijker zijn om zaken te doen met andere gebieden in Europa. Ze hebben daarom belang bij het zeker stellen dat Griekenland niet failliet gaat en dat de arbeidersklasse betaalt voor de crisis. In gelijke zin hebben staatsmanagers in hoge posities belang bij het verlagen van staatsuitgaven: het stelt de levensvatbaarheid van hun goed betaalde banen zeker. De heersende klasse in Griekenland is als gevolg hiervan nogal bereid om de last van de crisis op de arbeidersklasse te schuiven. Dus de Griekse heersende klasse veroorzaakte niet alleen de crisis in Griekenland, door internationaal te speculeren op schulden (samen met de schuld die ontstond door de scheve handelsrelaties met landen als Duitsland), ze kregen in 2008 massieve bailouts van de staat en laat nu de arbeidersklasse hiervoor betalen.

Natuurlijk, de staat wordt gebruikt als een centraal instrument bij het uitvoeren van het plan om de Griekse arbeidersklasse te laten betalen voor de crisis. Dit is in feite precies waar de staat voor is ontworpen. De staat is een centrale zuil van macht van de heersende klasse; en bestaat om een minderheid te laten heersen over, en diens wil opleggen aan, een meerderheid. Het is specifiek de hierarchische aard van de staat die minderheden die er naar streven mensen te overheersen (de staatsofficials met hoge posities) en mensen uit te buiten (kapitalisten) toestaat hun doelen te bereiken. Het is ook onvermijdelijk dat de hierarchische structuur van alle staten macht concentreert in de handen van de dirigerende elite. Staten en het bestaan van een elite zijn, als gevolg hiervan, synoniem. Staten worden niet door allen gecontroleerd voor het welzijn van allen, maar worden eerder gecontroleerd door de heersende klasse. Door bailouts te betalen aan de heersende klasse, en zeker te stellen dat de arbeidersklasse betaalt voor deze bailouts, wordt de Griekse staat gebruikt voor het doel waarvoor het was ontworpen: om de belangen van een minderheid te beschermen, ten koste van de meerderheid.

Toen de Griekse arbeidersklasse zich verzette is de macht van de staat ook door de heersende klasse gebruikt om te proberen ze te verpletteren. De staat als een gecentraliseerd mechanisme van macht van de heersende klasse is in staat om dit te doen omdat het ook stelt een monopolie te hebben op het gebruik van 'legitiem' geweld binnen 'diens' territorium; en zal dit geweld gebruiken als het dit nodig vindt. In het geval van Griekenland omvat dit het gebruiken van geweld tegen mensen die protesteren vanwege toenemende dakloosheid, werkloosheid en verlagingen van de sociale uitkeringen. Het is deze gewelddadige, onderdrukkende en overheersende aard van alle staten die er toe heeft geleid dat anarchisten ze zien als de antithese van vrijheid. De brutale werkelijkheid is dat demonstranten in Griekenland - die een fatsoenlijk leven en iets wat lijkt op democratie eisen - slachtoffers werden van het mechanisme van gecentraliseerd minderheidsbestuur: de staat. In termen van het proberen demonstranten tot zwijgen te brengen - door de knuppel, traangas of dodelijke munitie - heeft de Griekse staat ook een van de hoofdtaken uitgevoerd waar het voor is ontworpen: georganiseerd geweld.

Het aanvallen van burgerlijke democratie

Het feit dat de Griekse, Franse, Duitse en Amerikaanse heersende klassen de controle willen behouden over de situatie in Griekenland kan worden gezien door de gebeurtenissen rond de positie van de Griekse premier, in november 2011. Op dat moment leek premier Papandreou te breken met het overheersende inzicht binnen de Griekse heersende klasse, wat wil zeggen in de EU blijven en de arbeidersklasse laten betalen voor de crisis. In november zei hij, in een verrassende zet, dat hij de vraag of Griekenland de voorwaarden voor de 'bailouts' zou moeten accepteren met een referendum wilde laten beslissen. Echter, door dit te doen trad hij niet op voor de belangen van de arbeidersklasse, maar voor zijn eigen politieke belangen: hij wilde premier blijven en om dit te kunnen bereiken had hij iets nodig dat lijkt op steun van het volk - steun die bijna alle politici zijn kwijt geraakt. Niettemin, als een referendum zou zijn gehouden zouden de meeste Grieken de voorwaarden voor de 'bailouts' waarschijnlijk hebben afgewezen. De Griekse, Franse, Amerikaanse en Duitse heersende klassen wisten dit, en hielden enig idee over een referendum onmiddellijk tegen. In het proces besloten ze dat Papandreou te onbetrouwbaar was en dat hij moest aftreden.

Als een gevolg werd Papandreou binnen enkele dagen afgezet en vervangen door de technocraat Lucas Papademos. Papandemos was het ex-hoofd van de Griekse Centrale Bank en heeft nauwe banden met de ECB, en het is duidelijk dat de Duitse, Griekse en Franse heersende klassen aanvoelden dat hij niet zou aarzelen. Terwijl Bakunin er op wees dat het beter is te leven onder een parlementair systeem dan onder een dictatuur, merkte hij ook op dat een parlementair systeem niet vrijheid was: zelfs onder een parlementair systeem regeert een minderheid en geeft anderen, door middel van de staat, opdrachten. Echter, met hun daden in november hebben de Griekse, Franse, Amerikaanse en Duitse heersende klassen zelfs de lege democratie aangevallen die het parlementaire systeem is. Door eenvoudigweg het recht van het volk om enige zeggenschap over de 'bailouts' te hebben af te wijzen, en Papandreou unilateraal af te zetten, hebben ze zelfs de basis van het parlementaire systeem van 'democratie' aangevallen. Het feit dat er verdere aanvallen kunnen komen op iets wat lijkt op burgerlijke democratie in Griekenland zou ook niet moeten worden uitgesloten. Een recent verslag van de Amerikaanse Central Intelligence Agency stelde dat, als de arbeidersklasse door zou gaan met het verzet tegen de bezuinigingsmaatregelen in Griekenland, een militaire dictatuur in dat land een mogelijkheid zou kunnen worden. Het is duidelijk dat de liberale notie dat democratie en kapitalisme nauw met elkaar verweven zijn, opnieuw, volledig bedrog is.

De arbeidersklasse buigt niet

Verre van het accepteren van de aanvallen op hen, heeft de Griekse arbeidersklasse teruggevochten. Sinds 2008 zijn er massieve protesten geweest. Dit omvatte verschillende golven van stakingen en een aantal periodes die opvielen door dagen van straatgevechten tussen de politie en delen van de arbeidersklasse. Bezettingen hebben zich ook verspreid naar wat werkplekken. Als onderdeel van deze protesten hebben ook veel mensen geexperimenteerd met, en zich georganiseerd door, structuren van directe democratie, zoals vergaderingen. Veel hoop rust dat deze experimenten zich ontwikkelen in houdbare structuren. In februari 2012 hebben de grootste protesten in 35 jaar in Griekenland plaatsgevonden, in reactie op de laatste 'bailout' en de daarbij horende aanval. Het is hieruit duidelijk dat de Griekse arbeidersklasse door gaat met het zich sterk verzetten. Hun strijd is al heroisch geweest.

Echter, er zijn veel uitdagingen voor de strijd in Griekenland geweest. Het meest opvallend, de belangrijkste vakbonden zijn verbonden aan de Socialistische Partij - de partij die nu aan de macht is. Verbonden aan een machtige bureaucratie in de vakbond, heeft dit vaak als rem gewerkt op vormen van arbeidersstrijd in Griekenland. De vakbondsbureaucratie heeft in verschillende gevallen geprobeerd de vormen van strijd van de arbeidersklasse tegen te werken door het uitstellen van geplande stakingen en demonstraties, en door achter gesloten deuren akkoorden te sluiten met de politici. Terwijl het vertrouwen in het politieke systeem is afgenomen hebben sommige delen van de arbeidersklasse nog steeds een diep geloof dat de staat kan worden gebruikt als een instrument voor hun voordeel; en zijn er niet in geslaagd het te zien als wat het is: een centrale zuil van macht van de heersende klasse. Als de vormen van strijd vooruit moeten komen moet deze situatie veranderen.

Centraal hierbij staat het feit dat arbeiders hun vakbonden moeten losmaken van de Socialistische Partij, waaronder het ontmantelen van de bureaucratische laag, of het opbouwen van de organisaties tot revolutionaire organisaties; en/of ze moeten nieuwe revolutionaire structuren scheppen waarmee ze onafhankelijke loonstrijd kunnen leveren tegen de heersende klasse en het imperialisme. Dit betekent dat het heel belangrijk is dat bewegingen in Griekenland beginnen zich te organiseren buiten en tegen de staat, en hier mee door gaan. Zonder dit is het onwaarschijnlijk dat de defensieve strijd die nu wordt gevoerd zal worden omgezet in offensieve strijd.

Het is ook duidelijk dat klasse heerschappij, kapitalisme en het staatssysteem de oorzaak van de problemen in Griekenland vormen. Als de arbeidersklasse diens belangen in Griekenland gaat verdedigen en diens macht uitbreidt, moeten deze systemen worden aangevallen en uiteindelijk vernietigd. Om dit te laten gebeuren moeten arbeiders een visie ontwikkelen van waarmee ze de kapitalistische en staatssystemen willen vervangen. Ze moeten de strijd voor hervormingen ook gebruiken om onafhankelijke arbeidersklasse bewegingen en klasse trots op te bouwen; in andere woorden, een tegen-macht van de arbeidersklasse.

Het anarchisme, geboren door en uit strijd, heeft duidelijk iets te bieden met diens tactieken van het opbouwen van een macht direct gebaseerd op bewegingen en met diens visie van een post-kapitalistische en post-staat maatschappij gedefinieerd door directe democratie en zelfbestuur, en van een economie gebaseerd op het tegemoet komen aan behoeften. Ondanks het feit dat er in Griekenland anarchistische groeperingen zijn is het nog steeds geen hoofdstroming binnen de Griekse arbeidersklasse. Als strijd moet overgaan naar een offensieve fase zal dit moeten veranderen. Als het niet verandert zullen grote delen van de arbeiders en de armen de zelfde fouten uit het verleden herhalen - stemmen voor politici, met de wens dat die verandering zullen brengen, en hopen dat deze politici dit door middel van de staat zullen leveren. In de loop van de geschiedenis heeft dit er toe geleid dat vormen van strijd zijn vastgelopen. Zoals Bakunin voorzag en zoals de geschiedenis heeft aangetoond, is het gebruiken van het statelijke pad om te proberen gelijkheid en vrijheid te bereiken "geheel rampzalig geweest voor de massa's van het volk", omdat dit pad klasse macht niet heeft afgeschaft, en dit nooit heeft gedaan, maar eenvoudigweg de samenstelling van de heersende klasse heeft veranderd. In de huidige fase van de crisis is het nodig dat deze fouten uit het verleden niet worden herhaald; omdat als dit gebeurt de situatie van de arbeidersklasse, niet alleen in Griekenland maar in grote delen van de wereld, nog slechter zal worden.

Het is daarom niet alleen essentieel voor de Griekse arbeidersklasse om door te gaat met de strijd, maar dat ze succesvol zijn in het terugdringen van de vuile aanval van de lokale heersende klasse en het imperialisme. Dit is belangrijk voor de arbeidersklasse in heel Europa en internationaal. Dit is omdat de bezuinigingsmaatregelen in Griekenland door de heersende klassen in veel landen worden gebruikt als een blauwdruk. Inderdaad, als de Griekse arbeidersklasse kan winnen en de aanvallen stopzetten, zouden ze een voorbeeld kunnen zijn voor de arbeidersklasse in de hele wereld; en ze zouden, gegeven de juiste omstandigheden, de kathalisator kunnen zijn om te beginnen met het omvormen van vormen van arbeidersklasse van een defensieve wijze naar een offensieve wijze, in en buiten Europa.

Shawn Hattingh
ZACF


(i) Berkman, A. 1929. The ABC of Anarchism. Vanguard Press: United States, blz. 31.
(ii) M. Bakunin, [1866] National Catechism, in S. Dolgoff (ed), 1971, Bakunin on Anarchy. George Allen & Unwin: Britain, blz. 99.

Vertaling naar het Nederlands door a-infos-nl

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



George Floyd: one death too many in the “land of the free”

George Floyd: one death too many in the “land of the free”

nl

Tue 26 Jan, 14:45

browse text browse image

cga_3.jpg imageFascistische aanval in Croix Rousse (Lyon) en tegen de anarchistische boekenwinkel La Plum... Nov 24 19:35 by Coordination des Groupes Anarchistes - Lyon 0 comments

ucl.jpg imageDerde congres van de Libertair Communistische Unie (UCL) Nov 07 21:11 by Union Communiste Libertaire 0 comments

caferiocoverweb.jpg image"Revolution", door Carlo Cafiero Oct 07 18:20 by Black Cat Press 0 comments

catedra_paz.jpg imageRecensie Cátedra Libertaria #20: Wie heeft de sleutel tot de vrede? Jul 27 21:11 by Red Libertaria Popular Mateo Kramer 0 comments

a14_17324253.jpg imageKlassen oorlog en imperialisme in Griekenland Apr 27 22:34 by Shawn Hattingh 0 comments

1081399.jpg imageGriechenland, Kultur leistet Widerstand Mar 17 17:35 by Die Staatsbeamten der Behoerden des Kultur 0 comments

seminario_formacao_fao_sudeste.jpg image1e Intern Educatief Seminar van het Forum do Anarquismo Organizado - Zuid-Oostelijke Regio Mar 13 18:57 by Fórum do Anarquismo Organizado 0 comments

affeng.jpg imageWe zullen hun schulden niet betalen - laten we weg trekken van het kapitalisme! Mar 02 20:11 by EuroAnarkismo 0 comments

De deelnemers komen op het Centrum. imageDe vieringen van de 25e verjaardag van de FdCA Nov 07 19:10 by Federazione dei Comunisti Anarchici 0 comments

Repressie van de scholieren van de middelbare school. imageChili, 4 augustus, Nog een dag van natiebreed protest tegen markt onderwijs Sep 08 18:55 by Espartaco Gatti 0 comments

Vaandel van de volkscomite imageDe Volkscomite's in Egypte Jul 28 00:54 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

antonioli.jpg imageRecensie: Het Internationaal Anarchistisch Congres Amsterdam (1907) Jul 28 00:39 by Anarcho 0 comments

sol5.jpg imageOpstand in de periferie Jun 20 21:37 by Paul 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_siriaindepenprotesta.jpg imageHorizonnen voor de Syrische revolutie Jun 20 21:31 by Mazen Kalmamaz 0 comments

text[Italie] Fascisme op de werkplek May 23 22:03 by Commissione Sindacale FdCA 0 comments

dsc_0022500x335.jpg imageBevrijdt alle gevangen genomen Tunesiers! May 14 00:17 by Alternative Libertaire 0 comments

raid.jpg imageLibie: de greep van de dictatuur, de bommen van het imperialisme May 14 00:08 by Federazione dei Comunisti Anarchici 0 comments

Freedom Bookshop, locatie voor het evenement imageConferentie van Europese Anarkismo organisaties in Londen Mar 29 18:17 by Europees Coordinatie Comite 0 comments

libya.jpg imageBloedbad en revolutie in Libie Mar 02 17:43 by Mazen Kamalmaz 0 comments

photo_129618484435910.jpg imageDe Arabische wereld staat in brand: dialoog met een Syrische anarchist Mar 02 17:35 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

tunisia2_1.jpg imageTunesie: de revolutie is niet voorbij Feb 08 18:40 by Libertair communistische organisaties 0 comments

capt_30d89b2369394d0baf506589ee2908e530d89b2369394d0baf506589ee2908e50_1.jpg imageInterview met een anarcho-communist op het Tahrir-plein in Caïro Feb 07 17:55 by NEFAC International Secretary 0 comments

berni1.jpg imageOprichting van de Federación Comunista Libertaria in Chili Jan 18 23:57 by Federación Comunista Libertaria 0 comments

images.jpg imageShifu en de mogelijkheden voor Chinees anarchisme Dec 26 19:11 by AndrewNFlood 0 comments

300_0___20_0_0_0_0_0_al.jpg imageSolidariteit met de Europese volkeren in strijd! Dec 06 03:13 by Alternative Libertaire 0 comments

viiicong.jpg imageHet opbouwen van eenheid en solidariteit voor het libertaire alternatief Dec 06 03:01 by Federazione dei Comunisti Anarchici 0 comments

Ireland in the sights of the IMF imageWie is bang voor het IMF - hun mogelijkheid en die van ons Nov 24 00:10 by Andrew Flood 0 comments

textToronto G20: Opnieuw showtijd, of een werkelijkheid om omver te werpen? Oct 11 19:00 by "Alternative Libertaire" 0 comments

textKeer je tegen de Europese Unie Oct 08 18:49 by Consiglio dei Delegati FdCA 0 comments

fao_1.jpg image[Brazilie] Verklaring over de doelen & principes van het FAO Sep 11 00:09 by Fórum do Anarquismo Organizado 0 comments

more >>
© 2005-2021 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]