user preferences

southern africa / migration / racism / review Thursday January 14, 2021 18:27 byLAMA

A review of a movie about a cross-cultural marriage with political implications.

Love knows no borders. That’s one of the main messages of A United Kingdom. This is a film based on the true story of Seretse Khama (David Oyelowo), the heir to the kingdom of Bechuanaland (modern Botswana), and Ruth Williams (Rosamund Pike), a ‘white’ clerical worker from London. The couple wanted to get married and faced a series of challenges to this from family and the powers-that-be in both countries.

The central protagonists meet in foggy post-World War II London. Khama is with friends at a function, he is holding forth on tactical approaches to dealing with the colonial power. The acting of Oyelowo in this scene and a couple of similar ones when addressing crowds in his homeland is electric. Ruth Williams looks at him, rightly mesmerised by his rhetoric and things move rapidly from there. The chemistry between the actors is one of the positive components of the movie. If perhaps this was a purely romantic story, the subsequent familial conflicts and opposition to their union based on their ‘race’ would be enough to provide a satisfying tale. It's been done before in Look Who’s Coming to Dinner (1967) or in fact anything Sidney Poitier did in the 1960s’. So while it might not do anything new, such a tale could still work in showing a certain time and place.

What adds another thematic layer to the story is the political implications of their relationship. The post-war eclipsing of Britain meant that the latter's approach to Empire was less confident. In the case of Bechuanaland, the British held ultimate control over the territory while holding up the pretense that the local monarchy and its views were important to them. The movie shows that due to this situation, the colonial authority was sometimes outmaneuvered by Khama. He was an astute political player who knew how to use the public proclamations of the British government against itself to gain moral backing for his aspirations.

At times the movie hits home by outlining the blatant betrayal by both wings of the British establishment. The Labour Government under Atlee is often held in the same saintly regard by British Social Democrats as the Savage Government is by their equivalents in Aotearoa. A United Kingdom shows attempts by a very small minority of Left-wingers to alleviate the plight of Seretse and Ruth (who were physically divided at one point as a result of bureaucratic skullduggery) being countered by the leadership of their own party. Atlee explains that Britain is dependent on South Africa through its gold resources. A policy of Apartheid is about to be introduced, and having a neighbouring country ruled by a black and white couple would cause trouble for that financial relationship. Churchill while in opposition promises to help the Khamas, but upon subsequent election, the old Tory reactionary openly breaks this promise.

While it's clear skewering of imperialism is a welcome theme, there are other bits that are more problematic. For example, the scenes set on location in Bechuanaland only have the locals appear as background props. They mostly show up en masse to acclaim their hereditary leader or to sing spontaneously to his wife. The passivity or adulation of the masses and the rigid attention on the Chief as the focus of the story is a saddening aspect of the film. We are meant to buy into the liberal view of the makers that somehow this is all ok since Khama is a nice guy, speaks well, and evinces a paternal concern for these downtrodden subjects.

As noted, Oyelowo is in top form when talking to tribal members in big groups. One occasion near the end involves a declaration in which he declines a future monarchical role. Khama had spent a large period of his life being trained to adopt such a position so you could say his renunciation was a brave and situationally progressive one. However, it becomes clear his intention in doing so is to put himself forward as a potential leader in a future independent Botswana. He later went on to be the first President of that country. So in reality, the scion of an elite family merely changed titles, while gaining even more power than previously. It has to be admitted that the results have been a qualitative improvement over other places. Post-independence Africa is sadly full of examples of kleptocracy, corruption, civil wars, and a host of serious problems. Botswana is a rare exception to a lot of this. Yet holding it up as a model underplays the reality that there are still disparities in wealth and power that no hierarchical system of authority can overcome.

To conclude, A United Kingdom has bits that hold your interest. The romantic strand of the story is effectively shown thanks to the acting of the leads and is generally the most satisfying element to watch. The political dimension is less adequate. This is so both in the portrayals expected of the supporting cast (the British bureaucrats are viewed simplistically and the common tribespeople are mostly there as human wallpaper) and as noted, its overall liberal stance regarding the desired outcome. So if you want a surface look at a particular time and location that tends to be neglected, or you like a feel-good romance where the protagonists triumph over adversity, A United Kingdom might be your cup of tea old chap. If you want something weightier, you might have to grab your movie passport and head somewhere else.



france / belgique / luxembourg / migration / racisme / opinion / analyse Monday November 09, 2020 22:11 byThéo Rival

Le meurtre atroce de Samuel Paty, enseignant d’histoire-géo- graphie, perpétré au nom de l’intégrisme islamiste, a suscité une intense émotion de l’ensemble de la société. Les instru- mentalisations de ce meurtre ont été quasi immédiates, multi- pliant les amalgames racistes. Une entreprise de division de la population que le gouvernement avait déjà entamé avec sa campagne islamophobe sur le « séparatisme ».

Le 16 octobre, Samuel Paty, enseignant d’histoire-géographie, était assassiné par un jeune intégrisme islamiste. Ce crime atroce a déclenché une immense émotion qu’ont partagée les membres de l’UCL qui, partout, ont pris part aux rassemblements en hommage à la victime. Cet acte nous révulse, tout comme nous révulsent tous les crimes perpétrés par les obscurantistes criminels, quelle que soit leur obédience. Samuel Paty avait présenté en classe quelques jours auparavant des caricatures de Charlie Hebdo. Comme nous l’avons déjà dit  : «  aucun meurtre, aucun attentat ne peut remettre en cause la liberté d’expression, et l’UCL y est viscéralement attachée.  » [1]

Aujourd’hui, les informations rendues publiques [2]. indiquent que ce sont des personnes liées à l’intégrisme islamiste et inscrites dans les réseaux de l’extrême droite fasciste qui sont impliquées dans les événements ayant conduit au meurtre de Samuel Paty. Abdelhakim Sefrioui, fondateur du collectif Cheikh Yassine, est un antisémite notoire [3]. Ces individus sont parmi nos pires ennemis et l’ensemble des forces progressistes doit faire rempart à leurs agissements criminels.

Refuser les amalgames



Le compte twitter du meurtrier avait lui été signalé dès le mois d’août aux autorités [4]. Toute une société, choquée, s’interroge sur ce qui a conduit et permis à un jeune homme de 18 ans de commettre un tel crime. Pour cela, les personnels des établissements scolaires, comme les élèves et leurs parents, ont besoin du temps de l’échange et de l’écoute qui ne peut pas être corseté par le «  cadrage national strict  » évoqué par Jean-Michel Blanquer [5]. Mais par la voix de son ministre de l’Intérieur, le gouvernement s’est empressé d’instrumentaliser ce crime à d’autres fins. Avec le relai actif d’une grande partie de la classe politique hexagonale et des éditorialistes réactionnaires. Et ce sont les personnes musulmanes ou assignées comme telles qui en ont été les cibles [6]. Considérées, d’office, comme complaisantes avec le terrorisme, elles ont été sommées de se justifier à longueur de journée, dans un amalgame cher à l’extrême droite entre pratique de la religion musulmane et intégrisme islamiste.

Le ministre de l’Intérieur a fait procéder à des perquisitions en assumant publiquement non seulement qu’elles n’ont rien à voir avec l’enquête mais qu’elles ont pour fonction d’intimider. Lors de l’instauration de l’état d’urgence en 2015, ce type de pratiques avait déjà été dénoncé par les organisations de défense des droits humains comme de graves atteintes aux libertés démocratiques [7]. Darmanin n’a pas hésité non plus à brandir la menace de dissolution du Collectif contre l’islamophobie en France (CCIF), une association antiraciste qui apporte un soutien juridique aux personnes victimes d’agressions, de violences, d’injures ou de discrimination islamophobes. Le comble aura été atteint lorsque le même ministre s’en est pris aux rayons «  communautaristes  » des supermarchés  : au-delà de l’absurde, comment justifier là encore d’un quelconque rapport avec un acte terroriste  ?

Faut-il vraiment rappeler que les personnes qui pratiquent la religion musulmane doivent pouvoir vivre dans ce pays avec les mêmes droits que n’importe qui  ? Qu’elles ne constituent ni une cinquième colonne, ni un «  corps étranger  »  ? Mais dire cela c’est visiblement déjà un signe de «  compromission  » pour le ministre de l’Intérieur. C’est ce qui vaut à l’Observatoire de la laïcité d’être sur la sellette, du fait de la défense de la loi de 1905 intransigeante autant qu’imperméable au climat islamophobe. Le syndicat SUD-Éducation, qui refuse les instrumentalisations du meurtre de Samuel Paty, est accusé par Darmanin d’avoir contribué à une «  ambiance  » permettant le passage à l’acte terroriste. Le même reproche a été fait au directeur de Mediapart. Et bien sûr toutes celles et ceux qui ont participé à la marche antiraciste du 10 novembre 2019 contre l’islamophobie sont taxé·es «  d’islamo-gauchisme  », un anathème utilisé ici à dessein pour disqualifier les partisans et partisanes de l’égalité des droits.

Une campagne de haine et de division



L’heure est donc à la désignation et à la stigmatisation de prétendus «  ennemis intérieurs  » [8]. Le 2 octobre, Emmanuel Macron a présenté les grandes lignes du projet de loi sur le «  séparatisme  » [9]. Déjà il ne disait rien des agressions de personnes musulmanes, pas un mot sur les propos racistes et les incitations récurrentes à la haine raciale qui polluent les médias. Déjà il entretenait les amalgames et les stigmatisations islamophobes, expressions de l’héritage du racisme colonial. Mais la duplicité de ce gouvernement est totale  : ce n’est pas le «  séparatisme  » du concordat en Alsace-Moselle qui est visé, ni celui des subventions publiques aux écoles privées. Défendre vraiment la laïcité serait y mettre fin. Nous disons que le «  vrai séparatisme  » c’est celui des riches, c’est celui des inégalités sociales et des discriminations raciales. Une telle spirale islamophobe ne profite en définitive qu’à ceux qui prêchent la haine et la mort. Ce n’est ni aux côtés du gouvernement, ni avec les racistes et islamophobes que nous construirons l’unité contre l’obscurantisme criminel. Aujourd’hui comme hier, les communistes libertaires ne laisseront pas la population et les classes populaires être divisées.

Théo (UCL Orléans) - le 22 octobre 2020

Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια απόπειρα να αποτυπωθεί σε γραπτή μορφή η προφορική εισήγηση της συνέλευσής μας στην εκδήλωση «Επαφή: Προβολή & συζήτηση για τους κοινούς αγώνες ντόπιων και μεταναστ(ρι)ών», η οποία πραγματοποιήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2020 στον κατειλημμένο χώρο του Common Multiple στην Φοιτητική Εστία της Πανεπιστημιούπολης με αφορμή το ντοκιμαντέρ της ομάδας Pyropath για την ιστορία του καταυλισμού των μεταναστών στην Πάτρα και του αλληλέγγυου κινήματος την περίοδο 2005-2009 αλλά και την έκδοση της μπροσούρας μας «Μαζί ή τίποτα: Εμπειρίες κοινών αγώνων ντόπιων και μεταναστ(ρι)ών την τελευταία δεκαετία».

Μετανάστ(ρι)ες και ανταγωνιστικό κίνημα: Μια γενεαλογία στραμμένη στο μέλλον

Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια απόπειρα να αποτυπωθεί σε γραπτή μορφή η προφορική εισήγηση της συνέλευσής μας στην εκδήλωση «Επαφή: Προβολή & συζήτηση για τους κοινούς αγώνες ντόπιων και μεταναστ(ρι)ών», η οποία πραγματοποιήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2020 στον κατειλημμένο χώρο του Common Multiple στην Φοιτητική Εστία της Πανεπιστημιούπολης με αφορμή το ντοκιμαντέρ της ομάδας Pyropath για την ιστορία του καταυλισμού των μεταναστών στην Πάτρα και του αλληλέγγυου κινήματος την περίοδο 2005-2009 αλλά και την έκδοση της μπροσούρας μας «Μαζί ή τίποτα: Εμπειρίες κοινών αγώνων ντόπιων και μεταναστ(ρι)ών την τελευταία δεκαετία».

Τόσο το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ όσο και η εν λόγω μπροσούρα αποτελούν για εμάς δύο παραδείγματα καταγραφής της παρελθοντικής κινηματικής μνήμης και απόπειρας για μετατροπή της σε εργαλείο αγώνα στο παρόν και το μέλλον. Θεωρούμε παραδοσιακά ότι η ιστορία του κοινωνικού ανταγωνισμού πρέπει να είναι μια ιστορία δημόσια και προσβάσιμη, η οποία καταγράφεται από τα ίδια τα υποκείμενα του αγώνα κι όχι από τους “ειδικούς” (ακαδημαϊκούς ή μη) που γράφουν για λογαριασμό τους, διαχωρισμένα από τις ίδιες τις κοινότητες των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεζόμενων. Έτσι, αντιμετωπίζουμε την παραγωγή πρακτικής θεωρίας μέσα από την συλλογική επεξεργασία της ίδιας μας της κοινωνικής εμπειρίας ως θεμελιώδες επίδικο για το ανταγωνιστικό κίνημα. Θέλουμε να βγάζουμε διδάγματα από αυτό που κάνουμε ώστε να αλλάζουμε αυτό που είμαστε.

Στην εισήγησή μας, λοιπόν, προσπαθήσαμε να κάνουμε μια αναδρομή στους μεταναστευτικούς αγώνες των τελευταίων 30 χρόνων και την σχέση που είχε το ντόπιο ανταγωνιστικό κίνημα μαζί τους, έτσι ώστε να μπορέσουμε να δούμε τις τομές και τις ασυνέχειες που συνθέτουν την διαχρονική πρόκληση που ονομάζεται συνάντηση ντόπιων και μεταναστ(ρι)ών μέσα σε κοινούς αγώνες. Δεδομένου ότι η “προσφυγική κρίση” (όπως την ονομάζουν τα αφεντικά) του ‘15 συνεχίζεται ασταμάτητα με τη μορφή αφενός του πολέμου εναντίων των μεταναστ(ρι)ών στα σύνορα κι αφετέρου της διαχείρισής τους ως πλεονάζοντα πληθυσμό μέσα στην ελληνική επικράτεια, θεωρούμε ότι αυτοί οι αγώνες είναι πιο επείγοντες από ποτέ. Είτε μιλάμε για την κρατικοστρατιωτική εξόντωση στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα είτε μιλάμε για την ανθρωπιστική διαχείριση διαρκούς εκτάκτου ανάγκης μέσα από το σύστημα των camps και των ΜΚΟ, πόσο μάλλον σε συνθήκες σκληρής ρατσιστικής υγειονομικής καταστολής με αφορμή τον covid, το ερώτημα του πώς αγωνιζόμαστε από κοινού με τους/τις μετανάστ(ρι)ες ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση αποτελεί ένα από τα πιο κομβικά αλλά και δύσκολα της συγκυρίας.

Ένας ακόμα λόγος που κατ’ εμάς καθιστά απαραίτητη μια τέτοια περιοδολόγηση των μεταναστευτικών αγώνων είναι ο εξής. Πολύ συχνά, ακόμα και χωρίς τέτοια πρόθεση, το ανταγωνιστικό κίνημα τείνει να σκέφτεται πάνω στους μετανάστες ως ένα εξαθλιωμένο υποκείμενο που μάλλον απλά περιορίζεται στον ρόλο του παθητικού αποδέκτη των κρατικών πολιτικών και των κοινωνικών δυνάμεων. Απεναντίας, εμείς θεωρούμε ότι η ιστορία του μεταναστευτικού υποκειμένου στην Ελλάδα είναι αδιαχώριστη από τους αγώνες του για αναγνώριση, νομιμοποίηση, αποδοχή, αυτοαξιοποίηση, ανατίμηση. Οι μετανάστ(ρι)ες έδιναν και δίνουν αγώνες, χωρίς να περιμένουν το ντόπιο κίνημα να τους αναγνωρίσει ή να τους αναδείξει ως τέτοιους. Ως κομμάτι της τάξης μας, το πιο υποτιμημένο και αορατοποιημένο, οι μετανάστ(ρι)ες βρίσκονται εκ των πραγμάτων σε μια ιστορική ανταγωνιστική κίνηση – πάντα ζωντανή και πάντα αντιφατική. Κι ως συνήθως, το ερώτημα είναι πώς θα συνθέσουμε τις διάχυτες αρνήσεις σε κοινότητες ζωής και αγώνα, πώς θα συνδέσουμε τις αντιστάσεις, πώς θα αμφισβητήσουμε τους διαχωρισμούς, πώς θα επινοήσουμε νέους τρόπους να υπάρχουμε και να σχετιζόμαστε.

Στις γραμμές που ακολουθούν, θα προσπαθήσουμε να ανατρέξουμε στους μεταναστευτικούς αγώνες των τελευταίων τριών δεκαετιών και τα κεντρικά χαρακτηριστικά τους, χρησιμοποιώντας ως βασικούς άξονες τα ιστορικά σημεία καμπής, την κοινωνική σύνθεση του μεταναστευτικού υποκειμένου και την σχέση αυτών των αγώνων με το ντόπιο κίνημα. Προφανώς, μια τέτοια γενεαλογία δε μπορεί να είναι πλήρης. Εκ των πραγμάτων, υπάρχουν ελλείψεις και σχηματοποιήσεις που προκύπτουν είτε από τα δικά μας όρια όσον αφορά την γνώση και την εμπειρία είτε από την ανάγκη να συμπυκνώσουμε πολύπλοκα κοινωνικο-ιστορικά φαινόμενα μέσα σε λίγες γραμμές. Σε κάθε περίπτωση, όμως, θεωρούμε ότι είναι ένα εγχείρημα χρήσιμο για τους αγωνιζόμενους και τις αγωνιζόμενες σήμερα.

Πρώτη φάση: από τη δεκαετία του ‘90 μέχρι τα μέσα των 00s

Είναι αξιοσημείωτο ότι οι μεταναστευτικοί αγώνες στην Ελλάδα ξεκινάνε μαζί με τους πρώτους αυτόνομους εργοστασιακούς αγώνες της μεταπολίτευσης, καθώς στην πρώτη απεργία μετά την πτώση της χούντας, τον Οκτώβρη του 1974 στο εργοστάσιο της National Can στην Ελευσίνα, συμμετέχουν με ενθουσιασμό και Πακιστανοί εργάτες. Αλλά για τις ανάγκες αυτού του κειμένου θα ξεκινήσουμε την περιοδολόγηση από τα 90s όπου έχουμε για πρώτη φορά συνεκτικότερα μεταναστευτικά ρεύματα στην Ελλάδα κι ο μετανάστης αρχίζει να αναδύεται για πρώτη φορά ως μαζική διακριτή φιγούρα στην ελληνική κοινωνία.

Σ’ αυτήν την πρώτη φάση της περιοδολόγησης, κεντρική σημασία παίζουν οι μετανάστ(ρι)ες από τα Βαλκάνια και το ανατολικό μπλοκ, ιδιαίτερα από την Αλβανία, μετά από την κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των μεταναστών, κατευθείαν παρανομοποιημένων και στιγματισμένων, εργάζεται σε χειρωνακτικές δουλειές: χωράφια, οικοδομή, δημόσια έργα. Σε τομείς δηλαδή όπου άκμαζε ο ελληνικός καπιταλισμός των 90s. Ταυτόχρονα, οι μετανάστ(ρι)ες αυτού του κύματος βρίσκονταν εν πολλοίς στην αόρατη αναπαραγωγική εργασία της καθαριότητας ή στην μαύρη οικονομία της σεξεργασίας.

Αντιμετωπίζοντας τον διάχυτο, αιματοβαμμένο και θεσμοποιημένο ρατσισμό της ελληνικής κοινωνίας, αλλά και την βαθιά ταξική υποτίμηση μέσα από την καταδίκη στις πιο βαριές κι ανεπιθύμητες δουλειές, οι βαλκάνιοι μετανάστες του ‘90 διεκδίκησαν ορατότητα και ενσωμάτωση με διάφορους τρόπους κατά την διάρκεια της δεκαετίας. Χαρακτηριστικότερος αγώνας αυτής της φιγούρας ήταν το σύνολο των αντιστάσεων που αναπτύχθηκαν σε ολυμπιακά κάτεργα κατά την περίοδο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Σ’ αυτές τις κινητοποιήσεις, με αιχμές τις απαράδεκτες συνθήκες εργασίας και τα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα, υπήρξαν σημαντικές στιγμές συνάντησης ντόπιων και μεταναστών εργατών που είχαν κυρίως ως σημείο αναφοράς την εφημερίδα Εργοτάξιο.

Εκείνη την περίοδο, με σημαντικό ορόσημο το αντι-αλβανικό πογκρόμ του 2004, έπειτα από την ήττα της Εθνικής Ελλάδος από την αντίστοιχη της Αλβανίας στο ποδόσφαιρο, το ντόπιο κίνημα, με πρωτεργάτη κάποιες τάσεις κυρίως του αντιεξουσιαστικού χώρου και της διεθνιστικής αριστεράς, προσπάθησε να βάλει κάποια σημαντικά αναχώματα απέναντι στον επελαύνοντα ρατσισμό και εθνικισμό. Σε πολιτικό επίπεδο όμως οι διαδικασίες αγώνα στις οποίες συναντιούνταν ντόπιοι και μετανάστες ήταν λίγες και διασκορπισμένες. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, το κίνημα εξέφραζε την αλληλεγγύη του με τρόπο εξωτερικό και διαχωρισμένο, φετιχοποιώντας ενίοτε το ίδιο το μεταναστευτικό υποκείμενο κι αποδίδοντάς του με εξωτικοποιητικό τρόπο μαγικές επαναστατικές ιδιότητες – εκείνες που υποτίθεται πως είχε απωλέσει δια παντός το εθνικόφρον και υποταγμένο ελληνικό προλεταριάτο.

Δεύτερη φάση: Από τα μέσα των 00s μέχρι το 2015

Η εποχή μετά την Ολυμπιάδα φέρνει μια σειρά από σημαντικές αλλαγές στην ελληνική κοινωνία και τις μεταναστευτικής φιγούρες μέσα σε αυτήν. Οι πόλεμοι της αυτοκρατορίας στη Μέση Ανατολή μετά την 11η Σεπτεμβρίου δημιουργούν ένα νέο περιβάλλον στο εσωτερικό και το εξωτερικό των δυτικών καπιταλιστικών κοινωνιών. Από τη μία, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις των συμμάχων (ανάμεσά τους και το ελληνικό κράτος φυσικά) δημιουργούν μεγάλα μεταναστευτικά κύματα από την Ανατολή προς τη Δύση, καθώς οι άνθρωποι προσπαθούν να ξεφύγουν από την αθλιότητα του πολέμου. Από την άλλη, τα δόγματα ασφάλειας αναβαθμίζονται μέσα από την ανακήρυξη των μεταναστ(ρι)ών από την Αφρική και την Ασία σε παρανομοποιημένο εσωτερικό εχθρό, καθώς τα δυτικά κράτη θωρακίζονται νομικο-κατασταλτικά απέναντι στην μεταναστευτική κίνηση. Έχει πλέον ανατείλει η εποχή του Fortress Europe, της Frontex, των απελάσεων και των πνιγμών, της ισλαμοφοβίας και της αντι-τρομοκρατίας.

Έτσι, εκείνη την περίοδο αναδύεται σε όλη την Ευρώπη η κοινωνική φιγούρα του μετανάστη χωρίς χαρτιά, κυρίως αφρικανικής και ασιατικής καταγωγής, με τους αγώνες των sans-papiers να δίνουν εν πολλοίς τον τόνο των μεταναστευτικών αγώνων σε όλη την ήπειρο. Ταυτόχρονα, τα παιδιά των μεταναστών που προηγούμενου ρεύματος, η λεγόμενη β’ γενιά, βρίσκεται πλέον μαζικά μέσα στους εκπαιδευτικούς και εργασιακούς χώρους, αποτελώντας ένα ιδιαίτερα ζωντανό κομμάτι του νεανικού μητροπολιτικού προλεταριάτου, το οποίο αρχίζει να αντιδράει συνολικότερα ενάντια στην επισφαλειοποίηση της εργασίας και της ζωής μετά την «χρυσή εποχή» των Ολυμπιακών Αγώνων, καθώς πλησιάζαμε σιγά σιγά στην βαθιά καπιταλιστική κρίση/αναδιάρθρωση που επρόκειτο να στιγματίσει την επόμενη δεκαετία. Έτσι, αυτή η φουρνιά μεταναστών δεύτερης γενιάς αρχίζει να εμφανίζεται όλο και περισσότερο μέσα στο ανταγωνιστικό κίνημα, με ορόσημο επαφής τις φοιτητικές καταλήψεις του ‘06-07 και την εξέγερση του Δεκέμβρη του ‘08, βγάζοντας ενίοτε και διακριτό ριζοσπαστικό λόγο ως μεταναστευτικό υποκείμενο.

Όσον αφορά τα νέα μαζικά μεταναστευτικά ρεύματα από την Ασία και την Αφρική, κεντρικότερες φιγούρες είναι αυτές των μικροπωλητών μέσα στις πόλεις (ιδιαίτερα γύρω από τα πανεπιστήμια) και των εργατών γης στην επαρχία. Ειδικά η πρώτη φιγούρα συναντιέται με αγωνιζόμενους φοιτητές/τριες που υπερασπίζονται την κοινωνική χρήση του πανεπιστημιακού ασύλου απέναντι στα κυνηγητά των (δημοτο)μπατσων, συστήνωντας τις πρώτες μαζικές κοινές συνελεύσεις μικροπωλητών-αλληλέγγυων στις σχολές των ΕΜΜΕ και της ΑΣΟΕΕ. Σημαντικότερος σταθμός όμως για τους αγώνες των μεταναστών που ζουν και κινούνται στις παρυφές της Πατησίων και εν γένει του μητροπολιτικού κέντρου της Αθήνας ήταν η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Αρχικά, υπήρξε μεγάλη συμμετοχή μεταναστών στα προλεταριακά ψώνια, την έμπρακτη κριτική του εμπορεύματος μέσω της απαλλοτρίωσης, που πραγματοποιούνταν κατά τη διάρκεια της εξέγερσης πλάι στις συγκρούσεις με την αστυνομία. Έπειτα, λίγο μετά το Δεκέμβρη κι εν μέσω της αντι-εξέγερσης της κυριαρχίας, οι μετανάστες βγήκαν ξανά με εξεγερτικό τρόπο στο δρόμο στα μέσα του 2009 με αφορμή το σκίσιμο του Κορανίου από μπάτσο κατά τη διάρκεια αστυνομικού ελέγχου μετανάστη στα Πατήσια (κι επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε την κατάληψη στέγης μεταναστών στο παλιό Εφετείο που εκκενώθηκε εκείνο το καλοκαίρι). Την ίδια περίοδο, παράλληλα με την εξεγερτική κίνηση που διεκδικούσε έμπρακτα ορατότητα, οι μεταναστευτικές κοινότητες ανέπτυξαν μια σειρά από αγώνες για τη νομική αναγνώριση, την ελληνική ιθαγένεια και την εργατική ανατίμηση, κομβικότερος από τους οποίους υπήρξε η απεργία πείνας των 300 μεταναστών στις αρχές του 2011.

Όσον αφορά τη σχέση των μεταναστευτικών αγώνων με το ανταγωνιστικό κίνημα, τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται πιο πλούσια αλλά και πιο αντιφατικά. Τα σημεία επαφής είναι σίγουρα περισσότερα σε διάφορα επίπεδα, αλλά οι ιδεολογικές σταθερές του α/α χώρου συχνά εμποδίζουν τον εντοπισμό των δυνατοτήτων συνάντησης εκεί που αναδύονται πραγματικά και έμπρακτα. Για παράδειγμα, από τη μία πλευρά το κίνημα αναγνώρισε τη συμμετοχή μεταναστών στην εξέγερση του Δεκέμβρη (χωρίς να λείπουν βέβαια κι οι συντηρητικές φωνές που μίλαγαν για “πλιάτσικο” κλπ), αλλά στην πλειοψηφία του απέτυχε να αναγνωρίσει παρόμοια εξεγερτικά χαρακτηριστικά στις αντιδράσεις για το σκίσιμο του Κορανίου, θεωρώντας πως πρόκειται για μια στενά εννοούμενη θρησκευτικού τύπου κινητοποίηση. Ταυτόχρονα, παρότι παράγεται πολύς κι έντονος αλληλέγγυος λόγος από τη μεριά του κινήματος, οι αγώνες για χαρτιά και δικαιώματα συχνά θεωρούνται ρεφορμιστικοί από τον α/α χώρο και γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης/καπελώματος από την αριστερά. Αποτέλεσμα αυτών των πολιτικο-ιδεολογικών αντιφάσεων ήταν εν πολλοίς να μείνει αναξιοποίητος ένας σημαντικός πλούτος κινηματικών εμπειριών συνάντησης μεταξύ ντόπιων και μεταναστ(ρι)ών (μεταξύ των οποίων και το παράδειγμα του καταυλισμού στην Πάτρα που παρουσίασε το ντοκιμαντέρ ή η συνέλευση μεταναστών/αλληλέγγυων στην ΑΣΟΕΕ που καταγράψαμε αναλυτικά ως ΣΚΥΑ μέσα από τα έντυπά μας), αφού επρόκειτο για αγώνες που δεν κυκλοφόρησαν και ούτε αποτιμήθηκαν όσο τους άξιζε προκειμένου να αποτελέσουν πυξίδα για το μέλλον μέσα από την απόπειρα για ξεπέρασμα των ορίων τους.

Βέβαια, σ’ αυτήν την πλούσια περίοδο που αναβαθμίστηκαν οι μεταναστευτικοί αγώνες αναβαθμίστηκαν μαζί κι οι εσωτερικές ή εξωτερικές αντιθέσεις τους. Για παράδειγμα, ένα σημαντικό ζήτημα ήταν το πώς μπορείς να φτιάξεις μόνιμες σχέσεις αγώνα όταν η κεντρική μεταναστευτική φιγούρα της περιόδου βρίσκεται εν πολλοίς σε transit κατάσταση και επιχειρεί να φύγει από την Ελλάδα όσο πιο άμεσα γίνεται. Επίσης, υπήρξε για εμάς κομβικό επίδικο η σύνδεση ντόπιων και μεταναστ(ρι)ών μέσα στους αγώνες ενάντια στην αναδιάρθρωση, την υποτίμηση και την λιτότητα κατά την περίοδο 2010-2012, κάτι που δυστυχώς δε συνέβη ποτέ. Για την ακρίβεια, η αδυναμία σύνδεσης μέσα στις μαζικές κινητοποιήσεις της περιόδου στο κέντρο και τις γειτονιές ήταν ένα σημαντικό όριο εκείνου του κύκλου αγώνων, μη επιτρέποντας μεταξύ άλλων στο κίνημα να καταφέρει να μπλοκάρει αποτελεσματικά τις αστυνομικές επιχειρήσεις του Ξένιου Δία κατά των μεταναστών αλλά και τη μεγάλη άνοδο της δράσης της Χρυσής Αυγής στο δρόμο.

Τρίτη φάση: Από το 2015 μέχρι σήμερα

Η τελευταία πενταετία ήταν μια περίοδος πολύ πυκνή όσον αφορά τη μετανάστευση. Μερικές φορές είναι πιο δύσκολο να διαβάσουμε το κοντινό παρελθόν παρά το μακρινό, αφού αυτό ακόμα δεν έχει παγώσει στο χρόνο ώστε να γίνει ιστορία με γιώτα κεφαλαίο. Είναι ιστορία με γιώτα μικρό, συντίθεται σε πολλούς διαφορετικούς χώρους και χρόνους, επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες ταυτόχρονα, ενώ συμμετέχουν κι εμείς ενεργά σε αυτήν διαμορφώνοντάς την με τρόπους που ενίοτε δεν μας είναι ακόμα διάφανοι. Όπως και να ‘χει όμως από το 2015 μέχρι και σήμερα έχουμε συσσωρεύσει εμπειρίες, εικόνες και απόψεις γύρω από την μεταναστευτική κίνηση και τα υποκείμενά της με τρόπο που μοιραία θα επηρεάζουν το πώς βλέπουμε το ζήτημα για πολλά χρόνια ακόμα.

Δεδομένου ότι μιλάμε για μια περίοδο που βρίσκεται ακόμα εν εξελίξει ως κύκλος μεταναστευτικών αγώνων, και καθώς πολλά κομμάτια του κινήματος έχουν άμεση σχέση με αρκετές πλευρές αυτών των αγώνων, θα προσπαθήσουμε να είμαστε σύντομοι και συνοπτικοί αφού σε μεγάλο βαθμό μιλάμε για πράγματα είτε γνωστά είτε κατατεθειμένα πρόσφατα (βλ. και τα δύο μεγάλα μας κείμενα πάνω στο θέμα της διαχείρισης των μεταναστών την τελευταία πενταετία μέσα από το στρατο-ανθρωπιστικό σύμπλεγμα των camps, των “προγραμμάτων ένταξης” και της αναδιαρθρωμένης πρόνοιας των ΜΚΟ). Ως σημεία καμπής αυτού του κύκλου εντοπίζουμε προφανώς τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία και τη γενικότερη μοίρα των αραβικών εξεγέρσεων του 2011, γεγονότα που δημιούργησαν νέα μεταναστευτικά ρεύματα από την Ασία και την Αφρική προς την Ευρώπη. Με ορόσημο την μαζική διέλευση συνόρων που ξεκινάει το 2015, βρισκόμαστε πλέον μέσα στη διαρκή “προσφυγική κρίση”, όπως την ονόμασαν τα αφεντικά.

Αν επιχειρούσαμε μια σύγκριση με τις μεταναστευτικές φιγούρες της προηγούμενης περιόδου, τότε η διαφορά δεν βρίσκεται τόσο στην κοινωνική/εθνοτική σύνθεση αλλά στην μετατροπή του μεταναστευτικού υποκειμένου σε αντικείμενο ενός νέου τύπου κρατικής διαχείρισης. Η δημιουργία του συστήματος των camps και των ΜΚΟ που χαρακτηρίζεται από τον στρατιωτικοποιημένο ανθρωπισμό και την αναδιαρθρωμένη οικονομία της πρόνοιας, μια πολιτική με συνέχεια ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, οδηγεί σε έναν νέο αποκλεισμό από την εργασία και την κοινωνική ζωή μέσα από την διαχείριση των μεταναστ(ρι)ών ως πλεονάζοντα πληθυσμό. Μέσα σε αυτήν την συνθήκη, τα κεντρικά ζητήματα που έβαλαν μπροστά οι αγώνες των μεταναστ(ρι)ών ήταν η ελευθερία κίνησης, τα χαρτιά και το άσυλο, η κάλυψη των αναγκών κοινωνικής αναπαραγωγής. Την τελευταία πενταετία, λοιπόν, οι σημαντικότεροι αγωνιστικοί σταθμοί για τα νέα μεταναστευτικά υποκείμενα ήταν η αμφισβήτηση των συνόρων μέσα από την διεκδίκηση της ελευθερίας κίνησης (όπως αποτυπώθηκε στην Ειδομένη το ‘15 με την έκρηξη όλων των αντιθέσεων της συγκυρίας γύρω από τη μετανάστευση), οι διαρκείς εξεγέρσεις μέσα στα camps από τη Μόρια μέχρι την Αμυγδαλέζα, αλλά και οι πολλές απόπειρες καταλήψεων στέγης μέσα στο κέντρο της πόλης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκης.

Σ’ αυτήν την τελευταία φάση, το ντόπιο κίνημα εμπλέκεται σε αρκετά μεγάλο βαθμό με τους πρόσφυγες, ειδικά κατά την πρώτη περίοδο του 2015-2017 και κυρίως μέσα από την έκφραση αλληλεγγύης σε συμβολικό αλλά και πρακτικό επίπεδο. Καθώς αναβαθμίζεται η εμπλοκή με το μεταναστευτικό υποκείμενο, βέβαια, αναβαθμίζονται μαζί και οι αντιφάσεις του αγώνα. Για παράδειγμα, οι καταλήψεις στέγης αυτής της περιόδου αποτέλεσαν πολύ σημαντικούς σταθμούς επαφής ανάμεσα σε ντόπιους/ες και μετανάστ(ρι)ες, αλλά ταυτόχρονα ανέδειξαν και την αδυναμία της αυτοοργάνωσης (όσο κι αν επεκτείνεται) να καλύψει αποτελεσματικά της κοινωνικές ανάγκες των προσφύγων και προσφυγισσών. Σε αρκετές περιπτώσεις οι καταλήψεις στέγης κατέρρευσαν υπό το βάρος των ευθυνών και των αντιφάσεών τους. Ακόμα και στις καλύτερες στιγμές τους όμως, σημαντικές αν μη τι άλλο, δεν κατάφεραν να συνδυαστούν με ένα κύμα διεκδικητικών αγώνων γύρω από την “προσφυγική κρίση” που θα επιχειρούσε να συγκρουστεί ευθέως με το κράτος όσον αφορά τα δικαιώματα και τις ανάγκες των μεταναστ(ρι)ών.

Αυτός ο κύκλος λοιπόν συνάντησε κάποια κρίσιμα πρώτα όρια στην ανεπάρκεια της αυτοοργάνωσης ως πρότασης για επίλυση του προσφυγικού, στην απουσία διεκδικητικών/συγκρουσιακών αγώνων, στην αδυναμία σταθερής σύνδεσης του ντόπιου κινήματος με τα camps (πέρα από την απαραίτητη και χρήσιμη πολιτική υπεράσπιση των εξεγέρσεων), στην ευρύτερη τάση ΜΚΟποίησης της αλληλεγγύης προς τους μετανάστες και στην δυσκολία σύνδεσης των αγώνων των επισφαλών της ανθρωπιστικής βιομηχανίας της ιδιωτικοποιημένης πρόνοιας των ΜΚΟ με αυτούς των προσφύγων. Παρόλα αυτά, δεδομένου ότι ο συγκεκριμένος κύκλος βρίσκεται ακόμα εν εξελίξει, βρίσκουμε ότι οι πρόσφατες εμπειρίες αγώνα όπως οι κινητοποιήσεις ενάντια στις εξώσεις προσφύγων/προσφυγισσών που ξεκίνησαν με την απεργία της ΣΒΕΜΚΟ τον Απρίλιο του 2019 και η δημιουργία της κοινότητας του Solidarity With Migrants το 2020 μπορούν να ιδωθούν ως δυναμικές απόπειρες για ένα έμπρακτο και δημιουργικό ξεπέρασμα των κινηματικών ορίων της προηγούμενης περιόδου. Με όλες τις δυσκολίες και τις αντιφάσεις τους, είναι αγώνες που μας βοηθούν να κοιτάζουμε το μέλλον με μια συγκρατημένη αισιοδοξία.

Κοιτώντας λοξά προς την επόμενη φάση

Όλα όσα έχουμε πει μέχρι τώρα αποτελούν κάθε άλλο παρά μία οριστική διαπραγμάτευση του ζητήματος. Για εμάς το επίδικο της συνάντησης ντόπιων και μεταναστ(ρι)ών εκμεταλλευόμενων μέσα σε ανταγωνιστικές κοινότητες ζωής και αγώνα είναι ένα διαρκώς ανοιχτό ερώτημα. Ελπίζουμε αυτή η κατάθεση να καταφέρει να συνδράμει στην δημιουργία μιας κινηματικής δημόσιας σφαίρας όπου τέτοια ζητήματα γίνονται αντικείμενο συζήτησης με όρους άμεσους και συλλογικούς, αντιμετωπίζοντας τις θεωρητικές και πρακτικές τους προκλήσεις με τη σοβαρότητα και την ευαισθησία που τους αξίζει. Σ’ αυτήν την κατεύθυνση, λοιπόν, κλείνουμε το παρόν κείμενο καταθέτοντας τρία ειδικότερα ερωτήματα που προκύπτουν πάνω στη δημιουργία των πολυεθνικών κοινοτήτων του μέλλοντος μέσα από την επεξεργασία της εμπειρίας και της μνήμης του παρελθόντος.

Πρώτον, θεωρούμε ότι οι σημερινοί μας αγώνες γύρω από τη μεταναστευτική κίνηση θα πρέπει να καταφέρουν να διαπραγματευτούν με δημιουργικό τρόπο την αντίφαση ανάμεσα στην διεκδίκηση παροχών/δικαιωμάτων για τους μετανάστες και στην επιθυμία για άμεση καταστροφή του συστήματος διαχείρισης τους, αφού σε αυτήν την φάση η κοινωνική αναπαραγωγή τους ως κοινωνικά υποκείμενα περνάει αναγκαστικά μέσα από το κράτος.

Δεύτερον, αποτελεί διαχρονικό στοίχημα η δημιουργία εκείνων των συνθηκών που θα καταφέρουν να καταστήσουν τις πολιτικές και οργανωτικές μορφές του ανταγωνιστικού κινήματος προσβάσιμες σε μεταναστευτικά υποκείμενα. Υπάρχει ένα ανοιχτό επίδικο ανοιχτότητας των διαδικασιών, υπαρχόντων και μελλοντικών, η οποία να λαμβάνει με ουσιαστικό τρόπο υπόψιν τις γλωσσικές/νομικές/πολιτισμικές διαφορές που διαμορφώνουν την μεταναστευτική εμπειρία.

Τρίτον και τελευταίο, θέλουμε να αρχίσουμε να διαπραγματευόμαστε ως ανταγωνιστικό κίνημα το ζήτημα του υποκειμένου του αγώνα. Μ’ αυτό εννοούμε πως καλούμαστε ως εκμεταλλευόμενα και καταπιεζόμενα υποκείμενα να επινοήσουμε μαζί το κοινό συμφέρον και την κοινή επιθυμία, όχι απλά να το ξεθάψουμε ως κάτι που υπάρχει ήδη εν υπνώσει κι απλά περιμένει εμάς να το ενεργοποιήσουμε. Για εμάς η (ανα)σύνθεση του ανταγωνιστικού υποκειμένου είναι μια δημιουργική ιστορική διαδικασία που είναι αξεδιάλυτα δεμένη με τις κοινότητες που σχηματίζουμε μέσα από τους χειροπιαστούς αγώνες μας εδώ, άμεσα, σήμερα.

Συνέλευση για την Κυκλοφορία των Αγώνων (ΣΚΥΑ)

Οκτώβριος ’20, Αθήνα

https://skya.espiv.net/2020/10/27/metanastes-kai-kinima/?fbclid=IwAR3ytHedlKKfmw3aPS4AsTTBt-ZrxMfF6os5hhkF7wbOiPt0ONijpv_mUME

brazil/guyana/suriname/fguiana / migração / racismo / comunicado de imprensa Sunday August 09, 2020 18:06 byCoordenação Anarquista Brasileira

Neste fim de semana foi atingida a marca oficial de 100 mil mortos pela covid-19, em menos de seis meses desde o primeiro caso notificado. Morre-se mais de covid do que de qualquer outra doença, do que de acidente de trânsito, do que de violência urbana.

A doença chegou a lares de todo o país e levou entes queridos de milhões de pessoas. Longe de ser uma doença “democrática”, a covid-19 escancara o projeto genocida dos de cima e a desigualdade brasileira que atinge os de baixo. Ser negro ou indígena, por exemplo, é um grande fator de risco que pode fazer a diferença entre morrer ou viver. Além disso, o abismo social joga os mais pobres para lugares sem saneamento básico, moradias precárias e trabalhos informais e precarizados, que não permitem tomar as medidas necessárias para evitar a disseminação da doença.

Enquanto isso, o governo federal a todo o tempo minimizou a pandemia e fez de tudo para boicotar os esforços no SUS para controle e efetiva redução nas mortes. Já os governos estaduais, apesar do discurso de que se importam com vidas, também têm grande responsabilidade em tantas mortes e quando conseguiram proporcionar atendimento à população, seguiram normalizando os óbitos como fato consumado.

O resultado de tudo isso é que o Brasil é o país com maior número de mortes diárias nas últimas semanas e no total de vítimas só perde para os EUA, onde não há sistema público de saúde.

Frente a essa tragédia, nós, da Coordenação Anarquista Brasileira, nos solidarizamos a quem perdeu parentes ou amigos para a covid e seguimos na luta em defesa da saúde pública, além de fortalecer as organizações populares e ações de solidariedade em todos os espaços de militância Brasil afora. Somente um povo forte terá condições de suportar esse duro período que está longe de acabar e poderá avançar no combate ao Estado e ao capital, os maiores responsáveis pelo genocídio em curso no país!

EM DEFESA DA SAÚDE PÚBLICA!

SOLIDARIEDADE DE CLASSE PELO PODER POPULAR!

BOLSONARO RACISTA E ANTIPOVO! COMBATER COM FORÇA POPULAR!

internazionale / migrazione / razzismo / documento politico Tuesday July 14, 2020 04:43 byAlternativa Libertaria/FdCA

L'assassinio di George Floyd negli Stati Uniti da parte della polizia ha scatenato un'ondata di indignazione popolare in quel paese e in tutto il mondo. Manifestazioni massicce, azioni dirette contro la polizia e in risposta alla repressione sono state comuni in queste ultime settimane. Questo omicidio, che si aggiunge a migliaia di altri, fa rivivere le proteste diffuse del 2014 negli Stati Uniti, dopo i numerosi omicidi di persone di colore, soprattutto di giovani.

Le Classi Oppresse Si Ribellano Contro il Razzismo e la Discriminazione

L'assassinio di George Floyd negli Stati Uniti da parte della polizia ha scatenato un'ondata di indignazione popolare in quel paese e in tutto il mondo. Manifestazioni massicce, azioni dirette contro la polizia e in risposta alla repressione sono state comuni in queste ultime settimane. Questo omicidio, che si aggiunge a migliaia di altri, fa rivivere le proteste diffuse del 2014 negli Stati Uniti, dopo i numerosi omicidi di persone di colore, soprattutto di giovani.

Questo fatto ha portato alla ribalta il profondo razzismo che esiste nelle società di oggi. In Europa, migliaia di immigrati rivendicano i loro diritti e chiedono di essere trattati su un piano di parità con la popolazione bianca, e viene rivendicato il diritto di asilo anche per le migliaia di persone che ogni giorno cercano di attraversare il Mediterraneo o di arrivare dalla Turchia in Europa, un tentativo in cui molti di loro muoiono e vengono duramente repressi o ospitati in campi profughi, che sempre più spesso sembrano carceri.

Questo fenomeno evidenzia il ruolo storico del razzismo nella costruzione della società capitalistica. L'espansione del capitalismo - molto prima della Rivoluzione Industriale - ha avuto un elemento centrale: il saccheggio di interi continenti, il genocidio di intere popolazioni, l'appropriazione di territori, risorse e corpi da parte degli Stati europei e della loro borghesia, al fine di conseguire l'accumulazione di capitali successivamente investiti nello sviluppo di macchinari e industria nel XVIII secolo. Fu questa strategia coloniale di saccheggio delle risorse in tutte le Americhe, accompagnata dalla tratta degli schiavi e dal traffico di esseri umani in Africa e in Sud America, che permise il consolidamento del capitalismo.

Poi, in un'altra fase di dispiegamento del sistema, già nel XIX secolo, si sviluppò l'espansione imperialista o coloniale europea su Africa, Asia e Oceania, con un numero innumerevole di morti, stupri e saccheggi, ripetendo la conquista fatta qualche secolo prima in America nel resto del pianeta. Così il capitalismo si espanse al resto del mondo e divenne un sistema globale. Il saccheggio, la distruzione e il genocidio sono inerenti al capitalismo; è nel suo DNA. Lo stesso accade con il razzismo o il patriarcato; il capitalismo è basato sullo sfruttamento dei corpi, trasformandoli in territori ed elementi che ne permettono il funzionamento e la riproduzione.

Il razzismo è un elemento strutturale del sistema capitalistico. Perché per saccheggiare il resto del pianeta - anche all'interno dei paesi sviluppati - il sistema capitalista e le classi dirigenti devono stabilire chi è soggetto a dominazione e saccheggio. I conquistatori europei e i padroni coloniali hanno presto trovato la legittimazione di questa decisione in "teorie razziali" pseudo-scientifiche, che rivendicavano l'esistenza di diverse "razze umane" e le ordinavano in gerarchie, il cui capo era presumibilmente sempre "la razza bianca", cioè gli europei stessi.

Così, il razzismo ha posto, e continua a porre, gran parte della popolazione del pianeta, anche interi continenti, in posizioni subordinate. Ecco perché vediamo il rapporto tra paesi sviluppati (centri) e paesi sottosviluppati (periferie). Il sistema capitalista, basato sulla divisione tra classi sociali, ha in gran parte organizzato tali classi anche sulla base della discriminazione razziale o del colore della pelle. Oltre al razzismo, ci sono altri fattori che giocano un ruolo, alcuni dei quali sono intrecciati e reciprocamente dipendenti, come la costruzione della nazione, che divide uomini e donne oppressi e svaluta tutti coloro che non appartengono al collettivo nazionale. Così, la nazione costituisce uno dei fondamenti della normalità razzista e capitalista.

In Europa e in America, la maggioranza dei neri e dei non bianchi sono poveri e portano tutta l'eredità della storia coloniale di cui abbiamo parlato. I neri e i non bianchi hanno sempre i lavori meno pagati, senza previdenza sociale o sussidi, scarso accesso alla salute e all'alloggio, e costanti molestie e violenze da parte della polizia, come dimostrato negli Stati Uniti, in Europa, ma che vediamo anche nelle favelas del Brasile con un vero e proprio processo di genocidio organizzato della giovane popolazione nera.

In altre parole, il razzismo non è una derivazione della struttura economica della società capitalista, non è un problema secondario. Al contrario, dobbiamo dire che il sistema capitalista è stato installato sulla base del razzismo e della discriminazione razziale, un sistema che non è esclusivamente economico. È un sistema globale, dove gli aspetti ideologico-politici giocano un ruolo rilevante, così come gli aspetti legali che il capitale utilizza per la sua espansione, gli aspetti repressivi, gli aspetti di comunicazione, ecc.

Sulla base di un discorso razzista, il sistema capitalista mantiene zone del pianeta condannate alla fame e a continue invasioni e guerre. Ciò è necessario perché questo sistema genocida continui; come è anche necessario, di tanto in tanto, "cambiare volto" per mostrarsi in modo diverso e permettere, ad esempio, l'arrivo nel governo statunitense di un presidente nero come Obama. Proprio sotto l'amministrazione Obama c'è stata una recrudescenza della violenza della polizia contro la popolazione nera, in una chiara dimostrazione che il razzismo è strutturale al sistema, annidato nelle sue forze repressive e nei gruppi razzisti e di supremazia bianca - anche se non solo in essi a livello sociale - e ha una chiara componente di classe. Il volto liberale del capitalismo ha permesso ad una piccola minoranza della popolazione nera di accedere al potere e alle classi dominanti, ma solo allo scopo di rinnovarsi come sistema e di diventare più forte. Il "capitalismo liberale" e lo "Stato democratico" non ha smesso di essere razzista perché pone un presidente o un uomo d'affari nero in una posizione privilegiata; sta sicuramente diventando più tecnico per aumentare il grado di saccheggio e di oppressione delle maggioranze sociali in tutto il pianeta.

Per questo motivo, dal punto di vista dell'Anarchismo Organizzato Politicamente si parla della necessità di costruire un Fronte delle Classi Oppresse, che riunisca tutti quei settori che sono oppressi e dominati dal sistema. I lavoratori formali e precari, i contadini, le popolazioni indigene, i migranti, i disoccupati e gli sfollati, cioè tutti quei settori che nella loro vita quotidiana subiscono le conseguenze del sistema capitalista hanno un posto di lotta in tale Fronte. Questo è il soggetto sociale che oggi si manifesta nelle rivolte di tutto il mondo ed è il soggetto che deve essere costruito con una prospettiva di rafforzamento organizzativo del popolo per i processi di rottura, di rivoluzione sociale che noi promuoviamo e desideriamo.

Poiché il sistema capitalista non è solo un sistema economico o distaccato esclusivamente dalle sue basi economiche, comprendiamo che la lotta contro il razzismo e la violenza dello Stato che lo sostiene è anche una lotta contro le strutture del sistema capitalista, un sistema di fame, morte e violenza contro gli oppressi del mondo, qualunque sia il colore della loro pelle o la loro lingua. Proprio contro quello Stato che non è stato "neutrale" nell'espansione del sistema capitalistico, ma un elemento centrale e organizzativo di esso - chiediamo quindi di favorire e sostenere sempre l'auto-organizzazione e la lotta di tutti e di ciascuno degli oppressi!

Come i poteri economici e politici trattano come "altri" coloro che non giurano fedeltà ad essi, così, essi assumono il ruolo di "garante" di ogni conflitto nella sfera sociale per la propria sopravvivenza, gli attacchi razzisti e discriminatori nella società aumentano. Mentre il capitalismo e lo Stato aumentano la loro repressione e militarizzazione nella sfera sociale con nuove sostanze chimiche, pallottole e mobilitazioni razziste civili, la polizia e i militari; ora è il momento di combattere contro di loro!

VIVA LA LOTTA DELLE CLASSI OPPRESSE CONTRO IL RAZZISMO E OGNI FORMA DI OPPRESSIONE!
PER LA COSTRUZIONE DELL'AUTO-ORGANIZZAZIONE DELLE CLASSI OPPRESSE!


☆ Federación Anarquista Uruguaya – FAU (Uruguay)
☆ Embat-Organització Llibertària (Catalogna)
☆ Federación Anarquista Rosario – FAR (Argentina)
☆ Zabalaza Anarchist Communist Front – ZACF (Sud Africa)
☆ Anarchist Communist Group (Gran Bretagna)
☆ Anarchist Federation (Grecia)
☆ Bandilang Itim (Filippine)
☆ Devrimci Anarşist Faaliyet – DAF (Turchia)
☆ Melbourne Anarchist Communist Group – MACG (Australia)
☆ Aotearoa Workers Solidarity Movement – AWSM (Nuova Zelanda)
☆ Coordenaçao Anarquista Brasileira – CAB (Brasile)
☆ Anarchist Union of Afghanistan and Iran – AUAI (Iran /Afghanistan)
☆ Organización Anarquista de Córdoba – OAC (Argentina)
☆ Union Communiste Libertaire – UCL (Francia)
☆ Alternativa Libertaria /FDCA (Italia)
☆ Organisation Socialiste Libertaire – OSL (Svizzera)
☆ Workers Solidarity Movement – WSM (Irlanda)
☆ Die Plattform-Anarchakommunistische Organisation (Germania)
☆ Libertaere Aktion (Svizzera)
☆ Tekosina_Anarsist (Anarchist Struggle) (Rojava – Nord Est della Siria)


This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



George Floyd: one death too many in the “land of the free”

George Floyd: one death too many in the “land of the free”

Migration / racism

Sat 27 Feb, 06:13

browse text browse image

united_kingdom.jpg imageMovie Review: ‘A United Kingdom’ (2016) Jan 14 18:27 by LAMA 0 comments

textLoi sur le séparatisme : ne pas fantasmer une 5e colonne Nov 09 22:11 by Théo Rival 0 comments

met678x381.jpg imageΜετανάστ(ρι)ες κα ... Nov 02 18:20 by ΣΚΥΑ 0 comments

cab100_mil1024x564.png image100 mil mortos e a normalização do genocídio Aug 09 18:06 by Coordenação Anarquista Brasileira 0 comments

b79284c926354a14a0081aea65daaac1.jpeg imageLe Classi Oppresse Si Ribellano Contro il Razzismo e la Discriminazione Jul 14 04:43 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

5ec02f10f4b8404ba4c895255560cef6.jpeg imageDie Menschen Erheben Sich Gegen Rassismus Und Diskriminierung Jul 13 08:10 by Verschiedene anarchistische Organisationen 0 comments

9b00be5a7b9d45dcb11a27d73d9915c2.jpeg imageLes classes opprimées se soulèvent contre le racisme et la discrimination Jul 13 01:12 by Various anarchist organisations 0 comments

107517637.jpg imageΟι καταπιεσμένες... Jul 10 20:05 by Αναρχικές οργανώσεις 0 comments

cc2dde7575964b3bb3a3bf5f146d168a.jpeg imageLos Pueblos Se Levantan Contra el Racismo y la Discriminación Jul 10 16:54 by Vários organizaciones anarquistas 0 comments

ca4a6b9a71cb49e3879e6041e6d863de.jpeg imageThe Oppressed Classes Rise Up Against Racism and Discrimination Jul 10 15:49 by Various anarchist organisations 0 comments

cabgtetnicoracialnota2020_21024x768.png imageLutar contra o racismo e por vida digna Jul 07 22:59 by Coordenação Anarquista Brasileira 0 comments

antiracismin2020_brightzine.jpg imageWhy Racism? Why Anti-Racism? Jul 06 06:01 by Wayne Price 0 comments

5568.jpg imageSolidarity with BLM and Bristol Jun 23 21:56 by Some people active in Haringey Solidarity Group 0 comments

83068342_274092437044453_6217755465007235072_n173x200.jpg imageهمبستگی با مبا... Jun 17 04:25 by Various anarchist organisations 0 comments

whatsapp_image_20200602_at_21.jpeg imageالتضامن مع نضا... Jun 17 03:55 by Various anarchist organisations 0 comments

protestsgeorgefloyd_4.jpg imageL'Incendio Furioso degli Stati Uniti Jun 16 02:42 by Wayne Price 0 comments

cartoonstatueoflibertyamended2_3.jpg imageGeorge Floyd: Una Morte di Troppo Nella “Terra dei Liberi” Jun 16 02:40 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

protestsgeorgefloyd_3.jpg imageΜια οργισμένη πυ`... Jun 09 14:16 by Wayne Price 0 comments

cartoonstatueoflibertyamended2_2.jpg imageGeorge Floyd: "Özgürlükler Ülkesin’de" bir ölüm çok fazla. Jun 09 01:34 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

protestsgeorgefloyd_2.jpg imageΔικαιοσύνη για τ_... Jun 08 14:18 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

textRacism a disease of antogonistic class relation Jun 07 22:52 by Jan Makandal 0 comments

protestsgeorgefloyd_1.jpg imageJustice for George Floyd Jun 07 21:48 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

amerikkka_grife_rafael_costa_junho2020.jpg imageA verdadeira face da AmeriKKKa: uma crítica aos olhares colonizados vindos do Brasil Jun 07 03:26 by BrunoLR 0 comments

img20200605wa0053.jpg imageLa Lucha Negra Contra La Violencia Racial Jun 06 22:33 by Coordinadora de las Américas 0 comments

photo_20200601_142349.jpg imageΑλληλεγγύη με το ... Jun 05 20:39 by Dmitri 0 comments

protestsgeorgefloyd.jpg imageA Raging Fire in the United States Jun 04 10:23 by Wayne Price 0 comments

cartoonstatueoflibertyamended2_1.jpg imageGeorge Floyd: el asesinato que rebasó el vaso en “la tierra de la libertad” Jun 04 06:33 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

cartoonstatueoflibertyamended2.jpg imageGeorge Floyd: one death too many in the “land of the free” Jun 04 01:29 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

textThe Murder of George Floyd Is Normal in an Abnormal Society Jun 03 23:29 by Vijay Prashad 0 comments

whatsapp_image_20200602_at_21.00_3.jpeg imageKuzey Amerika'daki Halklarla Dayanışma Jun 03 20:30 by Çeşitli anarşist örgütler 0 comments

more >>
© 2005-2021 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]