user preferences

indonesia / philippines / australia / gender / press release Tuesday September 15, 2020 17:42 byFilipino and Filipinx autonomists

We ask that you resist and protest the return of Joseph Scott Pemberton to the United States. Do not allow Pemberton to forget the vile crime he committed. You must prevent Pemberton from committing harm again. This can include petitioning Pemberton's prospective universities and employers to not accept him on account of his violent past.

An Open Letter to Anti-fascists in the United States

To U.S. Anti-Fascists: Resist Joseph Scott Pemberton’s Return to the United States

To our comrades in Turtle Island,

The long shadow of white supremacy reaches all the way to the archipelago known as the Philippines. Joseph Scott Pemberton — the transphobe who was convicted for the murder of transwoman Jennifer Laude — has been pardoned by President Rodrigo Duterte.

Pemberton committed a heinous hate crime by brutally murdering Jennifer Laude on October 11, 2014. Jennifer was murdered precisely because she was transgender, with Pemberton's legal team even trying the so-called “trans panic” defence as a justification for her murder. The state appears to have sided with Pemberton’s excuse that Jennifer’s identity was a provocation in itself, inducing Pemberton to kill her. This defence frames Pemberton as the victim and sets a dangerous precedent for trans women in the archipelago and beyond.

Jennifer Laude is fondly remembered by her friends and family fondly as a beautiful person who was confident in her identity and sexuality. However, Pemberton did not care for Jennifer Laude as a human being. He was unrepentant at his trial, even going so far to dehumanize Jennifer Laude by referring to her as “it.”

Pemberton's case was discussed again when the Philippine government considered him for an early release due to “good conduct” in early September, a charge that the Laude family questioned on the grounds that Pemberton could not have proved good behaviour. Indeed, how could Pemberton have proven his “good conduct” if he had not interacted with any prisoner in his specially-designed cell?
The point is now moot, as Pemberton has received an absolute pardon from Duterte. He can now walk free, absolved of any criminal liability. We have no doubt that the government of the United States has had a hand in President Duterte's granting of absolute pardon unto Pemberton.

As anti-fascists, we know all too well how the state employs a double standard in their policing between the privileged and the dispossessed. Pemberton's whiteness protected him from facing any meaningful consequences, just as whiteness protected countless murderers in the so-called United States. His case has been rife with special treatment from the beginning and his pardon from Duterte only confirms that. Pemberton has known nothing but lenience and special treatment in his trial and during his imprisonment. He was detained separately during his trial and is — at the time of writing this letter — the only occupant of a Camp Aguinaldo detainment facility that was specially constructed for him after his conviction. As the pandemic rips through overcrowded prisons, the state in the Philippines is dragging its feet on releasing non-violent offenders — potentially condemning countless prisoners to a slow death by COVID-19. Yet the white man, the American national, the violent offender, the prisoner at no risk of contracting COVID-19 is the one being prioritized for release.

The reason Pemberton's whiteness protected him is due to the imperialized position of the Philippines in the U.S. empire. Since the U.S. invasion of the so-called Philippines in 1898, U.S. troops have enjoyed free reign in the archipelago. Pemberton was in the Philippines due to Balikatan, annual military exercises between U.S. and Philippine armed forces — a recurring program established following the ratification of the 1999 Visiting Forces Agreement (VFA).

The VFA is reminder of the neo-colonial presence of the United States in the Philippines. It allows for the presence of U.S. military personnel, aircraft, and vessels in the Philippines. It also complicates the custodial process for U.S. troops accused of committing crimes while in the archipelago. Though Duterte's administration moved to suspend the agreement earlier this year, Duterte reneged 3 months before pardoning Pemberton.

Militarization of the archipelago by U.S. troops has been correlated time and again with violence and sexual assault against women and against sex workers. The violence that occurs at the intersections of racism, sexism, fetishization, and dehumanization are compounded for transwomen who experience violence simply for being trans.

We anti-fascists already know there is no justice to be had from the state, whether Philippine or American. This transphobic murderer will walk free as far as the states in the Philippines and the United States are concerned, so we Filipinos and Filipinxs in the archipelago and its diasporas now call anti-fascists in the so-called United States to act.

You anti-fascists in the so-called United States have already acted valiantly in protesting the deaths of Black people like George Floyd and Breonna Taylor. You have stepped up and defended communities where the state wilfully failed. We ask you act again to thunder the demands that trans lives matter and to call for justice for Jennifer Laude.

We ask that you resist and protest the return of Joseph Scott Pemberton to the United States. Do not allow Pemberton to forget the vile crime he committed. You must prevent Pemberton from committing harm again. This can include petitioning Pemberton's prospective universities and employers to not accept him on account of his violent past.

We also ask you to remember Jennifer Laude as a victim of white supremacy and include her in your commemorations of the victims of white supremacy. Remember her as kind and generous. Remember her family as brave and steadfast in their demands for justice. While Jennifer's story is not well known in the so-called United States, the injustice surrounding her case deserves your anger and solidarity.

Let our voices thunder:
Trans lives matter!
Justice for Jennifer Laude!
Oust Duterte!
Victory to the uprisings in Turtle Island!
In anger and solidarity,

Filipino and Filipinx autonomists in the so-called Philippines and its diasporas

Ως αναρχικοί, υποστηρίζουμε την εργατική επανάσταση σε όλο τον κόσμο και αναλαμβάνουμε ως πρωταρχικό καθήκον μας την καταπολέμηση των καπιταλιστών όπου ζούμε. Εδώ στην Αυστραλία, πρέπει να πολεμήσουμε ενάντια στη στρατιωτική συμμαχία της Αυστραλιανής Κυβέρνησης με τις ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένης της Συνθήκης ANZUS, της ομάδας πληροφοριών 5 Eyes και της βάσης κατασκοπείας στο Pine Gap. Και πρέπει να αγωνιστούμε για να οικοδομήσουμε ένα εργατικό κίνημα που μπορεί να συνδεθεί με την εργατική τάξη σε ολόκληρη την περιοχή για να κάνει επανάσταση ενάντια τόσο στους καπιταλιστές όσο και στο κινεζικό λεγόμενο «Κομμουνιστικό» Κόμμα. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

Κανένας πόλεμος στην Κίνα

Τα καπιταλιστικά μέσα ενημέρωσης στην Αυστραλία είναι γεμάτα ειδήσεις και απόψεις που έχουν σχεδιαστεί για να δημιουργήσουν φόβο και υποψία για την Κίνα και τη λεγόμενη «κομμουνιστική» κυβέρνηση. Για την προώθηση αυτής της ατζέντας, αναφέρονται πολλές πραγματικές και φερόμενες περιπτώσεις κακής συμπεριφοράς από το Πεκίνο. Αυτό έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Η κοινή γνώμη στρέφεται εναντίον της Κίνας και δίνει στη Φιλελεύθερη Κυβέρνηση (υποβοηθούμενη από την Εργατική «Αντιπολίτευση») περισσότερο χώρο για να συνταχθεί με τις Ηνωμένες Πολιτείες στους αντι-Κινεζικούς στρατιωτικούς ελιγμούς.

Και εδώ είναι ο σύνδεσμος για τη μεγαλύτερη εικόνα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν υιοθετήσει μια αυξανόμενη αντι-Κινεζική στάση τα τελευταία χρόνια επειδή φοβούνται να χάσουν την παγκόσμια κυριαρχία τους. Οι ΗΠΑ παραμένουν η πιο ισχυρή χώρα σε μεγάλο βαθμό, παρά την υποχώρηση της από τη συντριπτική της υπεροχή στη δεκαετία του 1950 και αντιμετωπίζοντας μια φθίνουσα θέση τις τελευταίες δεκαετίες. Η ΕΣΣΔ κατέρρευσε το 1991. Άλλοι πιθανοί ιμπεριαλιστικοί αντίπαλοι ανήλθαν σε απειλητική θέση, αλλά οι προκλήσεις τους εξαφανίστηκαν.

Το μεγάλο μέγεθος των ΗΠΑ, ο έλεγχός τους στους παγκόσμιους θεσμούς, οι πολυεθνικές εταιρείες και το τεράστιο μίσθωμά τους από την πνευματική ιδιοκτησία ανάγκασαν πρώτα τη Γερμανία, μετά την Ιαπωνία και τέλος την Ευρωπαϊκή Ένωση να παραμείνουν σε μια υποδεέστερη θέση. Η Γερμανία και η Ιαπωνία, που είναι σημαντικά μικρότερες στον πληθυσμό και έχουν κολλήσει σε χαμηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕγχΠ, δεν έχουν καμία προοπτική να ξεπεράσουν τις ΗΠΑ. Η ΕΕ, αν και ένα πολλά υποσχόμενο έργο που είχε την απαραίτητη κλίμακα για να ανταγωνιστεί τις ΗΠΑ, έχει πέσει θύμα αδιάλειπτων συγκρούσεων μεταξύ των συστατικών της καπιταλιστικών τάξεων.

Η Κίνα είναι ένα διαφορετικό καζάνι. Με πληθυσμό πάνω από τέσσερις φορές μεγαλύτερο από αυτόν των ΗΠΑ, μπορεί να ξεπεράσει τις Ηνωμένες Πολιτείες χωρίς να γίνει τόσο πλουσιότερη. Ακόμα κι αν το κατά κεφαλήν ΑΕγχΠ της φτάσει το ανώτατο όριο του μισού από αυτό των ΗΠΑ, το συνολικό ΑΕγχΠ της Κίνας θα ήταν υπερδιπλάσιο από τις ΗΠΑ. Εκτός από την άσκηση ισχυρότερης οικονομικής επιρροής στην παγκόσμια οικονομία από ό, τι οι ΗΠΑ, θα μπορούσε να οικοδομήσει έναν ισχυρότερο στρατό με χαμηλότερο μερίδιο του ΑΕΠ αφιερωμένο στην αποπληρωμή του. Τα πλεονεκτήματα που επέτρεψαν στις ΗΠΑ να νικήσουν τους προηγούμενους διεκδικητές ενδέχεται να μην είναι αρκετά για να αποτρέψουν αυτό το σενάριο.

Αυτή η προοπτική, φυσικά, είναι απαράδεκτη για τους καπιταλιστές των ΗΠΑ. Ως αποτέλεσμα, έχουν ενωθεί ενάντια στην Κίνα. Ενώ το Κογκρέσο των ΗΠΑ διχάζεται πικρά κάτω από το καθεστώς του Τραμπ και βρίσκεται σε αδιέξοδο για σχεδόν κάθε άλλη ερώτηση, οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν επανειλημμένα συνδυαστεί για να ψηφίσουν αντι-Κινεζικά ψηφίσματα σχεδόν ομόφωνα. Αυτό δεν είναι μόνο ένα από τα προσωπικά φολκλόρ του Τραμπ.

Είναι απαραίτητο να πάμε λίγο πίσω και να δουμε ολόκληρη τη διεθνή εικόνα. Προκειμένου να διατηρηθεί η παγκόσμια κυριαρχία της, οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ προσπαθούν να αποτρέψουν την Κίνα να γίνει ανεπτυγμένη χώρα και ο λαός της να αποκτήσει καλύτερο βιοτικό επίπεδο . Το να αναγκάσει την Κίνα να παραμείνει σκόπιμα υπανάπτυκτη, και έτσι να διατηρήσει το μεγαλύτερο μέρος του λαού της σε φτώχεια, θα ήταν έγκλημα συγκλονιστικών διαστάσεων. Είναι ένας στόχος που πιθανότατα θα απαιτούσε πόλεμο. Όλες οι ενέργειες των ΗΠΑ και της Αυστραλίας, καθώς και οι ενέργειες της Κίνας, πρέπει να εξεταστούν από αυτήν την προοπτική.

Τα παράπονα από Αυστραλούς πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης σχετικά με τη συμπεριφορά της Κίνας έχουν ως επί το πλείστον χωριστεί σε δύο κατηγορίες: καταγγελίες για πραγματικά κακή συμπεριφορά από τους Σταλινικούς του Πεκίνου και καταγγελίες για παραβίαση της διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες. Η καταστολή των Ουιγούρων και των Θιβετιανών πρέπει να είναι τα χειρότερα εγκλήματα του Πεκίνου. Και στις δύο περιπτώσεις το Πεκίνο πλημμυρίζει τον τοπικό πληθυσμό με εθνοτικούς μετανάστες Χαν που έχουν τεράστια προνόμια και δημιουργούν δεσπόζουσες οικονομικές θέσεις. Στην περίπτωση των Ουιγούρων, η καταστολή ισοδυναμεί με απόπειρα πολιτιστικής γενοκτονίας. Ένα κάπως μικρότερο έγκλημα, αν και απόλυτη ντροπή, είναι η καταστολή των πολιτικών ελευθεριών στο Χονγκ Κονγκ. Η παραβίαση του Πεκίνου από τη συμφωνία «μία χώρα, δύο συστήματα» δεν έχει σχεδιαστεί για να ενσωματώσει το Χονγκ Κονγκ στη Λαϊκή Δημοκρατία, αλλά να δώσει στο Χονγκ Κονγκ το χειρότερο και των δύο κόσμων – να συνδυάσει την πολιτική τυραννία του Πεκίνου με τον παράδεισο της ελεύθερης αγοράς των δισεκατομμυριούχων. Στη διαδικασία, φυσικά, εκτοξεύουν κάθε πιθανότητα εθελοντικής επανένωσης με την Ταϊβάν, την επαρχία που διατήρησε η δικτατορία Kuomintang το 1949 και η οποία στη συνέχεια είχε τη δική της πολιτική εξέλιξη.

Οι παραβιάσεις του Πεκίνου της διεθνούς τάξης βάσει κανόνων είναι πιο περίπλοκες. Αυτή η κατάσταση δεν προέκυψε απο το κενό. Εκφράζει τη θεσμοθετημένη δύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών, τόσο στους κανόνες όσο και στους μηχανισμούς επιβολής τους. Είναι ιδιαίτερα θλιβερό να βλέπουμε τις ΗΠΑ να διαμαρτύρονται ότι η Κίνα παραβιάζει τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας με τις οχυρώσεις της στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, δεδομένου ότι οι ΗΠΑ είναι ένα από τα λίγα κράτη που αρνήθηκαν να την υπογράψουν. Η υποτιθέμενη κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας στην Κίνα δεν είναι καθόλου έγκλημα. Η ιδιοκτησία είναι κλοπή και η πνευματική ιδιοκτησία είναι ίσως το χειρότερο είδος κλοπής, δεδομένου ότι είναι η νομική προστασία ενός αφύσικου μονοπωλίου που καταστρέφει τον κόσμο έτσι ώστε οι καπιταλιστές να μπορούν να εισπράττουν ενοίκιο. Τέλος, αν και πολλές από τις υποτιθέμενες κυβερνοεπιθέσεις της Κίνας είναι πραγματικά απαράδεκτες, πρέπει να σκεφτούμε τι δεν μας λένε. Όποιος πιστεύει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν κάνουν το ίδιο, ή χειρότερα, στην Κίνα είναι τόσο αφελής που δεν πρέπει ποτέ να αγοράσουν μεταχειρισμένο αυτοκίνητο. Το Πεκίνο σιωπά απλώς για όλα αυτά, ώστε οι ΗΠΑ να μην ανακαλύψουν πόσα ξέρει το Πεκίνο.

Ωστόσο, ορισμένα παράπονα από τα αυστραλιανά μέσα ενημέρωσης αποκάλυψαν την πραγματική ατζέντα. Η πρωτοβουλία Belt and Road της Κίνας προσελκύει πολλά βόδια από καπιταλιστικούς πολιτικούς και ειδικούς, με πολύ λεπτές αιτιολογήσεις. Και πρόσφατα τα αυστραλιανά μέσα ενημέρωσης δημοσίευσαν αντιρρήσεις για τη βοήθεια της Κίνας σε χώρες του Νότιου Ειρηνικού για την καταπολέμηση του κοροναϊού. Αυτό που διαμαρτύρονται δεν είναι η κακή συμπεριφορά της Κίνας, αλλά η ανάπτυξη της Κίνας και η αυξανόμενη διεθνής εξέχουσα θέση που απολαμβάνει.

Τι πρέπει να κάνουν οι Αναρχικοί;

Η Αναρχική Κομμουνιστική Ομάδα της Μελβούρνης πιστεύει ότι ο στόχος των ΗΠΑ για την πρόληψη της ανάπτυξης της Κίνας είναι αβάσιμος. Οι αναρχικοί αντιτίθενται στην πολεμική κίνηση των ΗΠΑ και στην αντι-Κινεζική εκστρατεία στην οποία συμμετέχει. Στην Αυστραλία, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δαιμονούν τους Κινέζους καπιταλιστές επειδή είναι Κινέζοι και όχι ως καπιταλιστές και οι Αναρχικοί πρέπει να αντιταχθούν σε αυτό. Και ουσιαστικά, πολεμούμε τη συμμετοχή της αυστραλιανής κυβέρνησης στις προκλήσεις των ΗΠΑ εναντίον της Κίνας, όπως οι στρατιωτικές ασκήσεις τους στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας.

Υπάρχουν περισσότερα. Σε αντίθεση με τους σταλινικούς (και ορισμένους τροτσκιστές), δεν κατασκευάζουμε δικαιολογίες για τα εγκλήματα του κινεζικού λεγόμενου «κομμουνιστικού» κόμματος. Το MACG παίρνει την πλευρά των λαών των Ουιγούρων και του Θιβέτ στην Κίνα που αγωνίζονται ενάντια στην εθνική σοβινιστική καταστολή του Πεκίνου και οι λαοί του Χονγκ Κονγκ αγωνίζονται ενάντια στην πολιτική τυραννία. Επισημαίνουμε, ωστόσο, ότι ο μόνος δρόμος προς την απελευθέρωση είναι να συμμαχήσουν με την κινεζική εργατική τάξη. Η προσφυγή στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό είναι χειρότερη από άχρηστη. Αυτό θα υποστήριζε μόνο την πολεμική κίνηση των ΗΠΑ κατά της Κίνας και θα προκαλούσε τη δική τους καταστροφή στη διαδικασία.

Η κινεζική εργατική τάξη είναι τα κύρια θύματα του κινεζικού λεγόμενου «κομμουνιστικού» κόμματος και έχουν τα περισσότερα να κερδίσουν από την ανατροπή του. Η απελευθέρωσή τους απαιτεί μια σιδερένια δέσμευση για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τα δικαιώματα των εθνικών μειονοτήτων. Μόνο οι Κινέζοι εργάτες έχουν τη δυνατότητα να νικήσουν το «Κομμουνιστικό» Κόμμα – και οι μόνοι που έχουν το δικαίωμα να πουν τι θα τους διαδεχθει.

Ως αναρχικοί, υποστηρίζουμε την εργατική επανάσταση σε όλο τον κόσμο και αναλαμβάνουμε ως πρωταρχικό καθήκον μας την καταπολέμηση των καπιταλιστών όπου ζούμε. Εδώ στην Αυστραλία, πρέπει να πολεμήσουμε ενάντια στη στρατιωτική συμμαχία της Αυστραλιανής Κυβέρνησης με τις ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένης της Συνθήκης ANZUS, της ομάδας πληροφοριών 5 Eyes και της βάσης κατασκοπείας στο Pine Gap. Και πρέπει να αγωνιστούμε για να οικοδομήσουμε ένα εργατικό κίνημα που μπορεί να συνδεθεί με την εργατική τάξη σε ολόκληρη την περιοχή για να κάνει επανάσταση ενάντια τόσο στους καπιταλιστές όσο και στο κινεζικό λεγόμενο «Κομμουνιστικό» Κόμμα. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.


Από το The Anvil, Vol. 9 No. 4, ενημερωτικό δελτίο της Αναρχικής Κομμουνιστικής Ομάδας Μελβούρνης:

Μετάφραση: Rebelian για το https://www.alerta.grETWGjtGfEY3yjTmxDDOmqkfAkberTLL1QdT75DHaIlI

indonesia / philippines / australia / community struggles / opinion / analysis Thursday September 10, 2020 20:27 bySimoun Magsalin

The Philippine government refuses to implement mass testing and competent contact tracing, two policies that have proven to be effective in other countries. Instead, the government prioritized increasing policing powers, surveillance and warrantless arrests with an “anti-terror” law that critics quickly labeled the “Terror Law.” The militarized nature of the quarantine in the Philippines is already a martial law in fact, which has only been further entrenched with the passing of the Terror Law.

Abolitionism against pandemic policing in the Philippines

Written by Simoun Magsalin

Lede/Summary: The demand for abolition becomes urgent in the face of a highly militarized response to the COVID-19 pandemic in the Philippines.

The COVID-19 pandemic has truly brought out the worst in the Philippine government. Instead of treating the pandemic as a public health crisis, the state is treating it as a security issue and has responded by deploying its extremely violent security apparatus.

Demands for mass testing remain unfulfilled, while more and more police and soldiers flood the streets, arresting thousands of people and subjecting them to arbitrary punishments. The police killed several people, including an unarmed veteran suffering from PTSD, an unidentified man at a checkpoint and even four soldiers. Did these people need to die in order to stem the tide of the pandemic? Did the incarceration of thousands of people make our communities more resilient to disease? No, it did not. COVID-19 testing kits remain scarce, yet bullets are in full supply.

And how effective is it to treat the pandemic as a security, rather than a public health issue? The quarantine in the Philippines is the longest and harshest in Asia, yet the Philippine government has categorically failed to contain the pandemic; the country currently counts over 226,000 infections with nearly 4,000 deaths and no sign of the curve being flattened.

The Philippine government refuses to implement mass testing and competent contact tracing, two policies that have proven to be effective in other countries. Instead, the government prioritized increasing policing powers, surveillance and warrantless arrests with an “anti-terror” law that critics quickly labeled the “Terror Law.” The militarized nature of the quarantine in the Philippines is already a martial law in fact, which has only been further entrenched with the passing of the Terror Law.

Against the state treating the pandemic as a security issue, the popular demands thunder:
Ayuda, hindi bala! — Aid, not bullets!
Tulong, hindi kulong — Help, not incarceration!

Medikal solusyon, hindi militar! — Medical solutions, not military intervention!

It is in response to the militarization and securitization of the quarantine that the demands for abolishing the police and prisons are being voiced. Now, more than ever, we need medical solutions rather than more militarized police violence and incarceration.

The Logic of Policing and Incarceration

It is becoming increasingly clear that a securitized response is not alleviating the pandemic. No matter how much President Rodrigo Duterte wishes to strong-man the issue, no matter how much more police violence is authorized, or how much more people are threatened with violence and incarceration, the logic of policing and incarceration provides no solutions to the current public health crisis.

This logic shapes the minds of those in power to think and act with only these blunt tools. The “law of the instrument” suggests that when your only tool is a hammer, you treat everything as if it were a nail. The violent and coercive institutions of police and incarceration is that tool; it is that hammer that sees the pandemic as simply another nail or, rather, as another security threat in need of controlling.

Thus, when the pandemic is framed in terms of security and control, there must naturally be an antagonist that is in need of securing and controlling. We see this when state agents frame so-called “quarantine violators” as pasaway, a Tagalog word connoting stubbornness and disobedience. By framing people as pasaway and disobedient, the nuance of why individuals are out of their homes or not wearing a mask is lost. It matters not if these individuals are in need of food or medicine, or if they are employed on a no-work-no-pay basis, or whether they simply did not have a mask. They are pasaway, disobedient, and are quarantine violators who are subjected to warrantless arrests or arbitrary punishment.

The state implements rules and the police enforces them, with no regard to actual pubic needs. We see this when the government recently required the wearing of face shields in addition to face masks on public transportation, yet it made no effort to distribute these. In another case, the police harassed and arrested a homeless old woman for “disobedience” simply because she did not have a home to return to. How easy it would have been to just give her a bed to sleep in! Needs are not considered, only compliance.

When you follow this logic though — framing the pandemic in terms of security and control — you will end up with President Duterte and other state officials threatening to implement a “shoot-to-kill” policy for so-called quarantine violators. As if (non-)compliance was the biggest problem during the pandemic. Under the logic of control, a needs-based nuance is soon lost. You simply obey or are disobedient.

However, even if we frame the Filipino public as pasaway, it would be an inaccurate characterization. A study shows that 91 percent of Filipinos wear face masks when they go out. Compliance then is not the problem, yet agents of the state continue to use this characterization because it allows them to justify their policing.

And what of the people who are incarcerated because they allegedly violated the quarantine? The spectacle of arresting scores of people on the street, forcing them to congregate and then mete out arbitrary punishments or to lecture them are but another convenient avenue for the virus to spread. Incarcerating so-called quarantine violators risks killing them instead.

What of the people who were already incarcerated? The Philippines has the tenth largest prison population in the world with 215,000 people behind bars as of November 2019, and at 463.6 percent it has the second-highest prison occupancy rate in the world, nearly five times above full capacity. The vast majority — around 75 percent — of the prison population in the Philippines are pre-trial detainees who have not yet been found guilty of any crime.

During the pandemic, detainment is at risk of becoming a death sentence because there is no quarantine inside the prisons. The state dragged its feet to release prisoners and now the virus is ripping through inmate populations with scores dying. The degradation the state inflicts on certain bodies over others justifies the devaluation of their lives.

Let us also remember the state’s policing and incarceration has always been selective and consistently targets dispossessed classes. Imelda Marcos — the widow of the former dictator Ferdinand Marcos — remains a free woman despite being convicted of plunder, with her age cited as the reason she is not incarcerated. People were quick to juxtapose how the police do not apply this logic to elderly poor.

In another example, while scores of people were arrested for supposedly violating quarantine rules, sitting senator Koko Pimentel repeatedly and publicly broke quarantine protocols by not quarantining himself while waiting for his COVID-19 test results — which, in fact, came back positive. He remains a free man whose only “punishment” was to face public outrage while thousands of so-called “quarantine violators” are harassed by the police for the most basal reasons.

The same double standards were on display when a mere public apology was enough for a Manila police chief to get away with throwing a lavish birthday party that flouted quarantine regulations, while just one month earlier a group of less than two dozen people from a poor urban community were collectively arrested when they were allegedly looking for food.

It is not just that policing and incarceration is selectively implemented, it also upholds a fundamentally unjust system which protects capital and the state. We see this in the violent breaking up of strikes and pickets and the warrantless arrests of picketers like the Cosmic 10, who defended their picket from police aggression, and in innumerable other cases where police attacked workers.

The police do not protect people, much less protect people from the pandemic. The track record of police violence shows a consistent targeting of the dispossessed and working classes and a clear double standard in policing. The function of the police is to protect capital and the state; these are not socially useful functions.

At this historical moment, when the Philippine police killed almost ten times more people in its anti-drug operations alone than the racist police in the United States did last year, the cry for abolition becomes a matter of life and death. The logic of policing and incarceration that frames problems in terms of security and control has already killed so many in the bloody anti-drug operations and continues to kill people today by overwhelming force and the over-investment in policing over public health.

Just as drug use ought to be seen as a health issue rather than a security issue, so does the current pandemic. Because the Philippine state — embodied by the demagogue-in-chief Duterte — values its security apparatus above all other social functions, it uses these as the main tool for a plethora of social and public health issues, like illegal drugs and the COVID-19 pandemic.

The only solution the agents of the state can conceive of is more and more policing. Instead of mass testing and expanding contact tracing, the Philippine government suggested house-to-house searches for anyone who might be sick. This is reminiscent of tokhang, or the policy of police going door-to-door to arrest or shoot drug users, a policy that is responsible for the deaths of thousands. Thankfully, the public outcry against a “COVID tokhang” and the obvious potential vector of transmission by the police going door-to-door prevented the implementation of this policy.

The logic of policing and incarceration offers no solution to the pandemic but is used instead to manage and control the dispossessed classes. In a way, the pandemic has given force and validity to demands for police and prison abolition and to replace the logic of policing and incarceration with the logic of care and accountability.

A Pandemic Response Without Police and Prisons

The popular demand “Solusyon medikal, hindi militar!” fits neatly with demands for the abolition of police and prisons. Now, more than ever, we need medical solutions and not securitization and military intervention. Abolitionist demands and practices aim to remove coercion from the toolkit of the state because it is clearly not working. Police and prison abolition is the seed of a better society founded on consent and collaboration rather than coercion and compliance.

Imagine a pandemic response without police and prisons, a pandemic response predicated on care instead of coercion. Without its hammer of coercion, the state would have to rely on other avenues to address the pandemic. Without committing a bloated amount of resources for maintaining a country-wide military occupation, we would have resources for mass testing and free personal protective equipment for all. Instead of spending resources to police, surveil and incarcerate, we can instead spend it on proven pandemic policies and then some.

An abolitionist pandemic response would fulfill peoples’ needs instead of simply mandating policy after policy. Instead of mandating that people must wear masks and face shields or else face the violence of the state, we can instead invest in providing masks and face shields to the public. Arresting people who do not wear masks does not help stem the tide of the pandemic and turns prisons into vectors of transmission. It would be easier and simpler to simply hand out masks, a strategy that has very much worked in other countries.

Instead of implementing a curfew and arresting everyone who is breaking the quarantine for one reason or another, we can instead deliver groceries to all homes and mitigate the need to leave homes. In several countries, necessities were simply provided to people under quarantine to prevent them from leaving their houses. Instead of harassing and arresting the unhoused for breaking quarantine as the police did, we can instead give unhoused individuals homes and a bed to sleep in.

An abolitionist pandemic response would be a solution that treats people with dignity and respect and addresses needs rather than simply using a brute tool like coercion. Whatever positive work is done by the police during the quarantine could be done instead by unarmed frontline medics.

Instead of leaving the incarcerated to die horrible deaths in prison during the pandemic, we can just free them. Punishment as a paradigm is deeply flawed. So many so-called criminals commit crimes out of poverty. Incarceration does nothing to solve poverty and instead exacerbates it. By imprisoning people who could potentially be breadwinners, the state deprives families out of incomes and exacerbates their poverty. Other crimes are committed because these individuals have mental illness or personality disorders. Incarceration does nothing to help such people in their condition nor does it allow them space to improve themselves.

We have to face the fact that incarceration is used disproportionately against the poor and dispossessed classes. Incarceration is not for criminals in power like Imelda Marcos and to advocate for doing so does little to actually break the power of the plunderers while reproducing the harmful logic of coercion and violence.

In cases of drug addiction and violence related to drugs, the caging of drug users does little to help them overcome addiction and get clean. So many thousands were needlessly incarcerated or executed by the police and vigilantes due to Duterte’s bloody anti-drug operations. Those incarcerated risk dying of COVID-19 now that the pandemic has spread inside the prison walls. Those suffering drug addiction do not deserve to die, neither by extrajudicial police killings or a slow and painful death by COVID-19 in prisons. It would be less harmful to help those with drug addiction with care instead of inflicting violence.

If real harms are committed by individuals, it would be better if such harms were dealt with using the principles of restorative justice and transformative justice, undoing what harms can be undone and working on correcting violent tendencies.
Before colonization, the people of the archipelago did not have police and prisons and security was the responsibility of the community. In this regard, abolition is decolonization, especially in the context where policing and incarceration were instituted by the Spanish and later American colonial governments and retained by the post-colonial state. Through concepts such as restorative justice and transformative justice, we can bring back security as the responsibility of the community instead of the state. Harms can be addressed in communal manner and perpetrators can be reformed instead of simply caged.

It is in this context that in lieu of abolishing, defunding the police becomes an urgent first demand in the pandemic. Defunding police and prisons and redirecting funds towards public health policies that have proven to stem the spread of the virus, along with restorative and transformative justice initiatives are some important concrete steps towards abolition and eroding the institutions of the police and prisons.

Defunding should not be the end goal as that risks only entrenching the logic of coercion in a mitigated form. Abolition works by thinking outside the logic of coercion and in building consent and collaboration instead.

The defunding of the police as a popular demand in the Philippines is just beginning to grow. Committed abolitionists must seize upon this opportunity to nurture that demand for defunding towards the complete abolition of policing and incarceration and in investing in care.

To add to the thunderous demands of “aid, not bullets,” “help, not detention,” and “medical solutions, not military intervention,” perhaps we can also demand:
Buwagin ang Kapulisan! — Abolish the police!
Gibain ang mga kulungan! — Tear down the prisons!

Relevant link:

indonesia / philippines / australia / imperialism / war / press release Saturday April 25, 2020 15:39 byMelbourne Anarchist Communist Group

The US-dominated world order can only be maintained by endless war. Australia, a junior partner, has signed up to this to maintain its domination of the South Pacific and Timor L’Este. The situation would not be improved by allying with China or any other would-be hegemon, because that wouldn’t change the system. The working class needs to unite internationally and abolish capitalism. Only this can build the basis for a world of liberty, equality and solidarity, where war is no more and the nation state has been abolished. We can have a new world of libertarian communism

Endless war


Churchill had a bright idea in 1915 about helping Russia, Britain’s World War I ally: to secure a passage through the Dardanelles and knock the Ottoman Empire out of the war. A landing was staged at Gallipoli to advance the plan. It was a disaster, conceived without reference to the terrain and executed without regard to casualties. The British Empire and French forces suffered over 300,000 dead and wounded before going home with their tails between their legs. Ottoman casualties were 250,000. Overall, it was a sideshow in the great crime of World War I, where two imperial alliances clashed over colonies, resources and markets, killing millions in the process.

Australia’s Wars

Australian troops were central to Churchill’s botched strike on the Ottoman Empire. This is entirely in keeping with history, since they have been used since before Federation to strengthen the world order of the dominant imperialist power, in return for control in the South Pacific. All six colonies on this continent sent troops to fight in the Boer War. Australian troops fought on the side of imperialism, first British and then American, in World War II, Korea, Vietnam, Afghanistan and Iraq. In recent years, imperialist forces have massively out-gunned their enemies, thus needing fewer Australian troops and making Australian casualties rarer. The same cannot be said, though, for casualties amongst the subject populations. Because these wars are fought to defend a US empire that is no longer economically self-sustaining, they are never-ending.

Anzac Day in a Plague Year

The usual Anzac Day marches are cancelled this year, as well as mass participation in ceremonies across the country. The capitalist class in Australia has therefore been trying to find ways to mobilise popular participation in the annual wave of compulsory patriotism and militarism. This year, they have asked everyone to stand outside their home with a candle at dawn. It’s not yet possible to gauge what level of participation this has had, but we can confidently state that it will be enthusiastically boosted in mainstream media reports.

The Future

The US-dominated world order can only be maintained by endless war. Australia, a junior partner, has signed up to this to maintain its domination of the South Pacific and Timor L’Este. The situation would not be improved by allying with China or any other would-be hegemon, because that wouldn’t change the system. The working class needs to unite internationally and abolish capitalism. Only this can build the basis for a world of liberty, equality and solidarity, where war is no more and the nation state has been abolished. We can have a new world of libertarian communism.



Melbourne Anarchist Communist Group

25 April 2020

Ινδονησία / Φιλιππίνες / Αυστραλία / Διάφορα / Γνώμη / Ανάλυση Sunday April 12, 2020 15:34 byMelbourne Anarchist Communist Group

Η Melbourne Anarchist Communist Group (Αναρχική Κομμουνιστική Ομάδα Μελβο-ύρνης καλεί τους αναρχικούς να ξεκινήσουν και τις ομάδες βάσης στα συνδικάτα να αγωνιστούν για την απάντηση των εργαζομένων στην πανδημία του κορονοϊού. Οι εργαζόμενοι πρέπει να χρησιμοποιήσουν κάθε δύναμη και εξουσιοδότηση διαθέτουν στους χώρους εργασίας ώστε να αναγκάσουν το κλείσιμο μη βασικών βιομηχανιών, την επαρκή προστασία της υγείας και της ασφάλειας και την παροχή εισοδήματος για όλους. Εάν τα αιτήματα αυτά κερδίσουν την υποστήριξη των εργαζόμενων, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία είτε θα πρέπει να παραδώσει τα συνδικάτα στη βάση τους είτε να εξοστρακισθεί μια για πάντα.

Η πανούκλα

Η πανδημία κορανοϊού ξεκίνησε σε μια αγορά στο Γουχάν στα τέλη του περασμένου χρόνου. Εξελίχθηκε σε κρίση μέσω της γραφειοκρατικής απόφασης των τοπικών αρχών του «Κομμουνιστικού Κόμματος» περί κατάργησης των «κακών ειδήσεων» από τα ΜΜΕ. Έχει γίνει πλέον μια παγκόσμια καταστροφή λόγω της σπασμωδικής και συχνά εφησυχασμένης αντίδρασης από την πλευρά των καπιταλιστικών κυβερνήσεων. Μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει εμβόλιο για την πρόληψη και καμία θεραπεία που μπορεί να τη θεραπεύσει. Το καλύτερο που μπορούν να κάνουν οι γιατροί είναι να θεραπεύσουν τα συμπτώματα και να ελπίζουν ότι το σώμα του κάθε ασθενούς θα απομακρύνει τον ιό.

Αυτό θα ήταν αρκετά κακό ακόμη και σε μια ελευθεριακή κομμουνιστική κοινωνία, αλλά ο καπιταλισμός το κάνει πολύ χειρότερο. Τι πρέπει να γίνει; Όπως θα μπορούσε να σας πει οποιοσδήποτε επιδημιολόγος, ελλείψει εμβολίου, ελέγχετε όσο το δυνατόν περισσότερα άτομα, απομονώνετε τα άτομα που έχουν μολυνθεί και εντοπίζετε τις επαφές τους. Ταυτόχρονα αποκόπτεται το δρόμο της λοίμωξης εφαρμόζοντας καλή υγιεινή και μειώνοντας τον αριθμό των ατόμων που έρχονται σε επαφή με το κάθε μολυσμένο άτομο.

Εδώ στην Αυστραλία, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση προσπαθεί σκληρά (διαχωρίζοντας έτσι τον εαυτό της από τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου ο Ντόναλντ Τράμπ αμφιταλαντεύεται στο θέμα), αλλά δεν θα πάρει και πολλά μέτρα λογαριάζοντας τις συνέπειες στις επιχειρήσεις. Έχουμε λοιπόν (στην Αυστραλία) πολύ αυστηρούς κανόνες σχετικά με την κίνηση των ατόμων και τη φυσική απόσταση μεταξύ τους, αλλά τα κυβερνητικά μέτρα «βγαίνουν από το παράθυρο» όταν παρεμβαίνουν στις εργασίες των εργοδοτών.

Καθώς γράφεται αυτό το άρθρο, τα νέα κρούσματα του COVID-19 στην Αυστραλία μειώνονται και φαίνεται ότι η εξάπλωση της νόσου επιβραδύνεται στις χώρες της Ευρώπης που πλήττονται περισσότερο. Όμως, στις Ηνωμένες Πολιτείες ο ιός αφηνιάζει και μόλις ξεκινά στις περισσότερες χώρες του Τρίτου Κόσμου - όπου απειλεί να θανατώσει εκατό φορές περισσότερους ανθρώπους από ό,τι μέχρι τώρα.

Στην Αυστραλία, δεν μπορούν να υφίστανται πάνω από εκατό άτομα στον ίδιο εσωτερικό χώρο - εκτός εάν πρόκειται για εργοτάξιο. Από τη μια, οι παμπ, οι διάφορες λέσχες (κλαμπ) και τα εστιατόρια είναι κλειστά, ακόμη και μικρά, από ην άλλη όμως τα εργοτάξια λειτουργούν κανονικά. Από τη μια, δεν πρέπει να κάτσεις σε ένα πάρκο με έναν ή δύο φίλους, από την άλλη όμως οποιοδήποτε κατάστημα λιανικής πώλησης μπορεί να μείνει ανοιχτό, εξυπηρετώντας έως και εκατό πελάτες κάθε φορά, υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχει απόσταση 4 τετραγωνικών μέτρων ανά άτομο.

Η εντυπωσιακή αυτή αντίφαση κατέστη εμφανής όταν έξι χειριστές αποσκευών της Qantas διαγνώστηκαν θετικοί στο COVID-19 στις 31 Μάρτη. Οι άνθρωποι δεν έχουν ανοσία στον ιό μόνο επειδή εργάζονται, οπότε οποιαδήποτε εργασία κάνουν οι άν-θρωποι μακριά από το σπίτι ενέχει τον κίνδυνο μόλυνσης. Αυτό μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο εάν το έργο είναι απαραίτητο για τη λειτουργία της κοινωνίας. Αντ’ αυτού, ο Scott Morrison λέει ότι «κάθε δουλειά είναι μια σημαντική δουλειά». Αντίθετα, αρκετοί άνθρωποι που θα έπρεπε να πληρωθούν για να μείνουν στο σπίτι ώστε να αποτραπεί η εξάπλωση του ιού, εξακολουθούν να εργάζονται για να διατηρήσουν ζωντανές τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις.

Αναρχισμός σε μια πανδημία

Άτομα με ελάχιστη ή καθόλου γνώση του Αναρχισμού θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι η πανδημία του κορονοϊού αποτελεί μια αντίκρουση της φιλοσοφίας μας. Εξάλλου, το να πρέπει οι άνθρωποι απλώς να αποφασίσουν μεμονωμένα τι να κάνουν θα οδηγούσε τόσο στην απόσυρσή τους όσο και στην αποφυγή αποτελεσματικής δράσης κατά της μετάδοσης του ιού. Αυτό, όμως, δεν θα συνιστούσε αναρχισμό, αλλά ο καπιταλιστικό ατομικισμό.

Μια αναρχική κοινωνία θα μπορούσε να καταπολεμήσει την πανδημία πιο αποτε-λεσματικά απ’ ό,τι η καπιταλιστική. Δεν θα έπρεπε να ανησυχήσουμε για τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων, επομένως θα μπορούσαμε να κλείσουμε όλες τις μη βασικές δραστηριότητες. Ο χώρος των κατασκευών, για παράδειγμα, θα μπορούσε να τεθεί υπό φροντίδα και συντήρηση. Η παραγωγή πολυτελών ή άλλων αγαθών χαμηλής προτεραιότητας θα μπορούσε να διακοπεί, αφήνοντας τους εργαζόμενους να πάνε σπίτι, ή να μετατρέψουν το εργοστάσιό τους σε τόπο αποθήκευσης και διάθεσης ιατρικού εξοπλισμού και προμηθειών όπως θα απαιτείτο, ή να ενισχύσουν την αλυσίδα εφοδιασμού εξαιτίας των αναφυόντων αναγκών. Επίσης, μια ομάδα ιατρικών εμπει-ρογνωμόνων, εκλεγμένων σε κάθε περιοχή και με πλήρη γνώση της κατάστασης στις πληγείσες κοινότητες, θα κατείχε την απαραίτητη εξουσιοδότηση για να καθορίσει κατευθυντήριες γραμμές για την υγεία.

Πώς θα εφαρμοστούν αυτές οι οδηγίες; Πώς θα μπορούσαμε να επιτύχουμε τη φυσική απόσταση του ενός από τον άλλον που είναι τόσο σημαντική για την αποτροπή της μετάδοσης του ιού; Θα το κάναμε με τον ίδιο τρόπο που θα χειριζόμασταν την επιβολή οποιουδήποτε από τους κανονισμούς μας ως αναρχικής κοινωνίας, είτε επρόκειτο για σοβαρό έγκλημα είτε για αντικοινωνική δραστηριότητα ή οτιδήποτε άλλο.

Αν και εδώ δεν είναι ο χώρος για μια λεπτομερή συζήτηση ενός αναρχικού συστήματος ποινικής δικαιοσύνης, μπορούμε να πούμε μερικά πράγματα. Πρώτον, θα συζητούσαμε και θα προσπαθούσαμε να πείσουμε την κοινότητα, ενεργώντας μέσα από τη λογική και την κοινωνική αλληλεγγύη. Όταν θα επρόκειτο για δύστροπους χαρακτήρες (δεν είμαστε τόσο αφελείς ώστε να πιστεύουμε ότι δεν θα υπάρχουν), οι κοινότητες θα έπρεπε να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Αντί να έχουμε μόνιμη αστυνομική δύναμη, θα καταρτίζαμε ομάδες εθελοντών από τα ευρύτερα τμήματα της κοινότητας (έχοντας κατά νου ότι μια πανδημία ίσως απαιτούσε έναν σημαντικά μεγαλύτερο αριθμό εθελοντών και έναν πιο συστηματικό σχεδιασμό για την αντιμετώπιση μιας έκτακτης ανάγκης). Είναι σημαντικό ότι οι εθελοντές δεν θα πρέπει να έχουν καμία άλλη εξουσιοδότηση πάνω και πέρα από εκείνες που θα έχουν όλοι οι πολίτες γενικά. Και δεδομένου ότι δεν θα υπάρξουν φυλακές επειδή θα αρνηθούμε να γίνουμε δεσμοφύλακες, στην τελευταία περίπτωση οι διάφοροι απείθαρχοι θα μπορούσαν να εξοστρακισθούν σε ένα άνετο νησί.

Το καπιταλιστικό κράτος σε μια πανδημία

Αντίθετα, οι κυβερνήσεις στην Αυστραλία έχουν γίνει όλο και πιο αυταρχικές. Οι κυ-βερνήσεις της Νέας Νότιας Ουαλίας και της Βικτώριας έχουν θεσπίσει τους πιο αυστηρούς περιορισμούς, απαγορεύοντας πολλές δραστηριότητες που δεν θα μπορούσαν πιθανόν να διαδώσουν τον ιό. Αντ΄ αυτού, έχουν ήδη σχεδιάζουν τα όρια κατά τα οποία οι αστυνομικοί μπορούν εύκολα να επιβάλουν τον νόμο. Οπλισμένοι με αυθαίρετες δυνάμεις και ευρύ πεδίο διακριτικότητας, εξαπλώνουν το φόβο και επιβάλλουν την κοινωνική συμμόρφωση. Οι αυτόχθονες και οι μετανάστες νέοι έχουν εξοικειωθεί αρκετά με τη «διακριτικότητα» στα χέρια των ρατσιστών αστυνομικών. Με όλα αυτά τα μέτρα, είναι πολύ πιθανό να υπονομευτεί η κοινωνική αλληλεγγύη που απαιτείται, ώστε να διατηρηθεί το καθεστώς της φυσικής απόστασης του ενός από τον άλλον για μια περίοδο τουλάχιστον έξι μηνών, που πιστεύουν ότι είναι απαραίτητη.

Υπάρχει όμως μια άλλη διάσταση στις ενέργειες του καπιταλιστικού Κράτους. Κάτω από τα «χτυπήματα» της αναγκαιότητας, ο Συνασπισμός (στμ. Coalition - ο Συνασπισμός Φιλελευθέρων-Εθνικών που κυβερνά στην Αυστραλία σε ομοσπονδιακό επίπεδο) εγκατέλειψε τις επιταγές του νεοφιλελευθερισμού και εισήγαγε πολιτικές που υπονόμευε μόλις πριν από τρεις μήνες. Διπλασίασε το επίδομα της ανεργίας. Εισήγαγε την δωρεάν παιδική φροντίδα. Απαγόρευσε τις εξώσεις. Εισήγαγε μια κατ’ αποκοπήν μισθολογική επιδότηση (flat rate wage subsidy), την πληρωμή Jobkeeper (στμ. έτσι λέγεται το όλο πρόγραμμα ώστε να κρατηθούν οι θέσεις εργασίας εν μέσω κρίσης της πανδημίας) ίση περίπου με τον ελάχιστο μισθό πλήρους απασχόλησης. Και έρχονται ακόμα περισσότερα. Φυσικά, ο Scott Morrison (στμ. ο Αυστραλός πρωθυπουργός) διακηρύσσει ότι όλα θα «έρθουν πίσω», δηλαδή στα προ-πανδημικά επίπεδα, όταν παρέλθει η κρίση, αλλά αυτό είναι πολύ πιο εύκολο να το λέει κανείς από το να γίνει πράξη. Η ταξική πάλη θα καθορίσει τα αποτελέσματα.

Σε μια εντυπωσιακή εξέλιξη, η Australian Competition and Consumer Commission (ACCC - Αυστραλιανή Επιτροπή Ανταγωνισμού και Καταναλωτών - στμ. Βασικό ερ-γαλείο των αυστραλιανών ομοσπονδιακών κυβερνήσεων στη χάραξη της εκάστοτε οικονομικής και εργασιακής πολιτικής) ασχολήθηκε τον περασμένο μήνα με την παραίτησή της από τους -μέχρι τότε ισχύοντες- κανόνες ανταγωνισμού, έτσι ώστε οι επιχειρήσεις να μπορούν να συνεργαστούν μεταξύ τους για να βελτιώσουν την αλυσίδα εφοδιασμού με βάση τις διαφαινόμενες ανάγκες και να αυξήσουν την παραγωγή ιατρικού εξοπλισμού. Σκεφτείτε το…

Ωστόσο, κανένα από αυτά τα μέτρα δεν συνιστά παράδεισο για τους εργαζόμενους. Τα μέτρα που λαμβάνονται είναι γεμάτα κενά και αδικίες, επειδή αποσκοπούν, κατ’ αρχάς, στη διατήρηση του καπιταλισμού υπό συνθήκες έκτακτης ανάγκης και, δεύτερον, στην αποτροπή της εκτεταμένης συνδικαλιστικής δράσης από την εργατική τάξη. Έτσι: α) η δωρεάν παιδική φροντίδα αποκλείει τα αντίστοιχα κέντρα που λειτουργούν από τα τοπικά δημοτικά συμβούλια, β) η πληρωμή Jobseeker για την αναζήτηση θέσεων εργασίας αποκλείει τα άτομα που λαμβάνουν συντάξεις αναπηρίας, γ) δεν υπάρχει ακόμη ανακούφιση ενοικίου για ενοικιαστές κατοικιών και δ) οι εργαζόμενοι με προσωρινές βίζες ή οι περιστασιακά εργαζόμενοι με προϋπηρεσία κάτω των δώδεκα μηνών δεν παίρνουν την πληρωμή Jobkeeper. Οι κυβερνητικές μεταρρυθμίσεις αφορούν πρώτα την καπιταλιστική σταθερότητα και μετά όλα τα άλλα. Δεν φαίνεται να υπάρχει δικαιοσύνη.

Χρειάζεται αγώνας

Τρεις τομείς αγώνα είναι απαραίτητοι αμέσως: Πρώτον, οι βιομηχανίες που δεν είναι απαραίτητες κατά τη διάρκεια της πανδημίας πρέπει να κλείσουν - για το καλό των εργαζόμενων και του πληθυσμού γενικά. Είναι σημαντικό ότι ολόκληρη η βιομηχανία κατασκευών θα πρέπει να τεθεί υπό φροντίδα και συντήρηση. Οι οικοδόμοι πρέπει να πληρώνονται για να μένουν στο σπίτι και να μην μεταδίδουν τον ιό. Δεύτερον, οι εργαζόμενοι σε βασικές βιομηχανίες πρέπει να αναλάβουν δράση ώστε να υπερασπιστούν την υγεία και την ασφάλειά τους και να θέσουν σε εφαρμογή δίκαια συστήματα διανομής (rationing systems) αγαθών και. υπηρεσιών, μιας και η απόσυρση χιλιάδων εργαζόμενων έχει αδυνατίσει τις αλυσίδες εφοδιασμού. Και, τρίτον, ολόκληρη η εργατική τάξη πρέπει να υποστηρίξει εκείνους που είναι αποκλεισμένοι από την πληρωμή του Jobkeeper. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τους εργαζόμενους με βίζα, οι οποίοι παραμένουν εγκαταλειμμένοι στην τύχη τους. Εν μέσω αυτής της κατάστασης, οι τελευταίοι ενδέχεται όντες υπό ασφυκτική πίεση να δεχτούν δουλειές όπου δεν εφαρμόζεται η φυσική απόσταση του ενός από τον άλλον, εξαπλώνοντας έτσι τον ιό σε βάρος όλων.

Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία βρίσκεται στον ίδιο δρόμο. Το ACTU (Australian Council of Trade Unions - στμ. η αυστραλιανή ΓΣΕΕ), έχοντας ζητήσει από την κυβέρνηση να επεκτείνει την πληρωμή Jobkeeper σε όλο το εργατικό δυναμικό, έχει δεχθεί ένα χαστούκι στο πρόσωπο εξαιτίας των προβλημάτων του. Αλλά δεν προωθεί τον αγώνα. Οι αξιωματούχοι του CFMMEU (στμ. μεγάλο συνδικάτο που καλύπτει τους τομείς των κατασκευών, των ορυχείων, της αυτοκινητοβιομηχανίας, της υλοτομίας και της ενέργειας), με θρασύτητα, δεν ζητούν καν να πληρωθούν οι οικοδόμοι για να παραμείνουν στο σπίτι τους. Και οι αξιωματούχοι του SDA (στμ. ξεπουλημένο συνδικάτο στο χώρο των υπαλλήλων καταστημάτων και εργαζόμενων στα σούπερ μάρκετ), είναι τόσο αφοσιωμένοι στην ταξική προδοσία που η οργάνωσή τους δεν αξίζει καν να αποκαλείται συνδικάτο.

Η Melbourne Anarchist Communist Group (Αναρχική Κομμουνιστική Ομάδα Μελβούρνης καλεί τους αναρχικούς να ξεκινήσουν και τις ομάδες βάσης στα συνδικάτα να αγωνιστούν για την απάντηση των εργαζομένων στην πανδημία του κορονοϊού. Οι εργαζόμενοι πρέπει να χρησιμοποιήσουν κάθε δύναμη και εξουσιοδότηση διαθέτουν στους χώρους εργασίας ώστε να αναγκάσουν το κλείσιμο μη βασικών βιομηχανιών, την επαρκή προστασία της υγείας και της ασφάλειας και την παροχή εισοδήματος για όλους. Εάν τα αιτήματα αυτά κερδίσουν την υποστήριξη των εργαζόμενων, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία είτε θα πρέπει να παραδώσει τα συνδικάτα στη βάση τους είτε να εξοστρακισθεί μια για πάντα.

Στο πλαίσιο αυτού του αγώνα για τα άμεσα αυτά ζητήματα, οι εργαζόμενοι θα πρέπει να θέσουν ευρύτερα αιτήματα τόσο για τη διαχείριση της πανδημίας (π.χ. πολιτικές ελευθερίες) όσο και για το είδος της κοινωνίας που θέλουμε στη συνέχεια. Και στο πλαίσιο αυτού του αγώνα μπορούμε να αρχίσουμε να κερδίζουμε το στοίχημα για τον Αναρχικό Κομμουνισμό και να οικοδομούμε το κίνημα για μια εργατική επανάσταση που μπορεί να τον πετύχει.


*Το κείμενο αυτό είναι το κύριο και μόνο άρθρο του πλέον πρόσφατου τεύχους του “The Anvil” (”Το Αμόνι”), Δελτίου του Melbourne Anarchist Communist Group και μπορεί να βρεθεί εδώ:

**Μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης.

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Catalŕ Ελληνικά Deutsch

George Floyd: one death too many in the “land of the free”

George Floyd: one death too many in the “land of the free”

Indonesia / Philippines / Australia

Thu 22 Oct, 10:17

browse text browse image

2015_bayanusa_justiceforjenniferlaude_r02_v01_nr_square.jpg imageAn Open Letter to Anti-fascists in the USA Sep 15 17:42 by Filipino and Filipinx autonomists 0 comments

usscarlvinsonmod_1.png imageΚανένας πόλεμος `... Sep 13 19:39 by MACG 0 comments

philippines2k1920x1080.jpg imageAbolitionism against pandemic policing in the Philippines Sep 10 20:27 by Simoun Magsalin 0 comments

94381827_1342726822583466_3103943302559301632_n.jpg imageEndless war Apr 25 15:39 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

capitalismkillssmalloutlined1233x300_1.jpg imageΗ πανούκλα Apr 12 15:34 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

Credit: Stephanie McMillan imageThe Plague Apr 11 08:58 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

textTowards an Anarchism in the Philippine Archipelago Apr 03 21:51 by Simoun Magsalin 0 comments

article_australiafiresnearme2159748_1.jpg imageΗ Ανατολική Αυστ`... Dec 26 14:39 by Melbourne Anarchist Communist Group (MACG) 0 comments

article_australiafiresnearme2159748.jpg imageEastern Australia on fire Dec 25 18:16 by Melbourne Anarchist Communist Group (MACG) 0 comments

screenshot20190402at13.51.png imageFree West Papua Nov 14 18:06 by Melbourne Anarchist Communist Group (MACG)i 0 comments

52588568_2198504780477691_9029610570185179136_n.jpg imageThe struggle continues Sep 07 20:34 by MACG 0 comments

onstrike.png imageNon-violent action: Direct and “direct” May 27 11:45 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

elections.jpg imageDon’t mention the emergency May 17 06:40 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

10476496_731088003624251_5262923290493955439_n.jpg imageMay Day 2019 May 01 20:57 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

conscription.png imageImperialism means endless war Apr 25 22:05 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

textLabor in the age of Duterte: The Pacific Plaza strike Mar 14 00:20 by Ia Maranon & Walden Bello 0 comments

r0_0_800_600_w1200_h678_fmax.jpg imageInvasion Day 2019 Jan 26 18:13 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

push.jpg imageMACG join PUSH! Oct 15 20:31 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

omiros1.jpg image«Είμαστε ξεχασμέ_... Jun 25 20:57 by Behrouz Boochani 0 comments

images.jpg imageThe useful dead Apr 27 21:25 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

manus_1.jpeg imageΑυστραλία-φρούρι... Mar 02 17:57 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

manus.jpeg imageFortress Australia means racist torture Mar 02 16:04 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

lapulapu.jpg imageLapu-Lapu Petmalu Dec 31 19:46 by Bas Umali 0 comments

file20171123605514z56uq.jpg imageΣχολείο για τον έ ... Dec 26 16:37 by David McCallum 0 comments

1504445232185.jpg imageStatement on Marriage Equality Survey Oct 05 20:50 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

metanasteysi_sto_exoteriko.jpg imageΑυστραλία: Εργατ_... Jun 09 19:08 by Δημήτρης Τρωαδίτης* 0 comments

da_cov.jpg imageEnd War: End Capitalism Apr 25 07:58 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

freedylanvoller.jpg imageAustralia: Dylan Voller plans hunger strike Dec 07 19:56 by Dmitri (republishing) 0 comments

wavehillstrike.jpg imageΗ απεργία στο Wave Hill, 1966-1975 Sep 18 07:09 by Dmitri (translation) 0 comments

20160728t231731z_1_lynxnpec6r1mc_rtroptp_4_australiaelectionfarright.jpg imageRise and rise of the extreme right Sep 01 19:13 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

more >>
© 2005-2020 Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by [ Disclaimer | Privacy ]