user preferences

Upcoming Events

Gender

No upcoming events.
Ινδονησία / Φιλιππίνες / Αυστραλία / Φύλο / Γνώμη / Ανάλυση Saturday October 31, 2020 14:31 bySydney Anarcho-Communists

Μετάφραση κειμένου ανωνύμου συντάκτη στο bulletin #2 τωνSydney Anarcho-Communists*
(Το κείμενο αυτό μεταφράστηκε λόγω της μεγάλης εντύπωσης που μου έκανε η απλή αλλά συνάμα καίρια ανάλυση του, η οποία συμπεριλαμβάνει αρμονικά στην φεμινιστική ανάλυση του τις θεματικές της τάξης και της φυλής, πιστό στην παράδοση του ριζοσπαστικού και αναρχο-φεμινιστικού κινήματος, μακριά και ενάντια στις φιλελεύθερες αναλύσεις επί του θέματος)

Περί κοινωνικής αναπαραγωγής: Η αόρατη εργασία και οι βίαιες ρίζες της πυρηνικής οικογένειας

Η κοινωνική αναπαραγωγή κατέχει έναν ουσιαστικό ρόλο στον καπιταλιστικό μηχανισμό. Αναπαράγει τους ταξικούς διαχωρισμούς, τον δομικό ρατσισμό και την υποταγή των γυναικών στην θέληση του κεφαλαίου σε διεθνή κλίμακα. Σε αυτό το άρθρο θα αναλύσω πρώτα και κύρια το τι σημαίνει κοινωνική αναπαραγωγή, τις ιστορικές διαδικασίες που οδήγησαν στην δημιουργία της, συμπεριλαμβανομένης και της πυρηνικής οικογένειας, και πως εμείς ως αναρχικοί μπορούμε και πρέπει να την αντιλαμβανόμαστε.

Ο όρος “αναπαραγωγική εργασία” αναφέρεται στην υποτιμημένη -έμμισθη ή άμισθη- εργασία, την οποία κυρίως επιτελούν οι γυναίκες, ούτως ώστε να να συντηρήσουν την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης, όπως τα οικοκυρικά, η ανατροφή των παιδιών, η φύλαξη των παιδιών κατ’ οίκον ή σε ειδικά κέντρα, με αμοιβή ή χωρίς, και η αναπαραγωγή συναφών κοινωνικών διεργασιών, όπως η δομή της πυρηνικής οικογένειας. Στο καπιταλιστικό σύστημα, αυτή η αόρατη εργασία εξυπηρετεί την παραγωγή και συντήρηση της εργατικής τάξης, ώστε αυτή να μπορεί να συνεχίζει την εργασία της. Εξυπηρετώντας κοινωνικές ανάγκες, είτε υλικές είτε σεξουαλικές, η αναπαραγωγική εργασία είναι απαραίτητη για την λειτουργία και την αναπαραγωγή της οικονομίας, με πολύ μικρό ή μηδενικό κόστος για τους καπιταλιστές. Αυτό το είδος εργασίας έχει απαξιωθεί, “θηλυκοποιηθεί” και καταστεί αόρατο, ενώ οι άνθρωποι που την επιτελούν έχουν διαιρεθεί με ταξικά και φυλετικά κριτήρια.

Η σχηματοποίηση της “νοικοκυράς” και η δημιουργία της πυρηνικής οικογένειας

Κομβική για την εκμετάλλευση της γυναικείας αναπαραγωγικής εργασίας ήταν η δημιουργία μιας μορφής κοινωνικής οργάνωσης, που κατέστησε την εργασία τους αυτή αόρατη και αποδυνάμωσε την πολιτική τους δράση: Η δημιουργία της πυρηνικής οικογένειας ήταν μια διαδικασία εκ φύσεως βίαιη και ρατσιστική, αδιαχώριστη από την ανάπτυξη του καπιταλισμού και της αποικιοκρατίας. Η απαρχή της δομής της πυρηνικής οικογένειας συνέβη κατά τα πρώτα στάδια του καπιταλισμού, με την δημιουργία νέων αγορών προϊόντων πολυτελείας και με την εξαγωγή πόρων από τις χώρες του τρίτου κόσμου. Η απεικόνιση των Ευρωπαίων Γυναικών στις ανώτερες τάξεις ως “καταναλωτές και όργανα επίδειξης του πλούτου και της πολυτέλειας”, που διευκολύνθηκε από την ιμπεριαλιστική εξάπλωση και εκμετάλλευση, ενίσχυσε τη διχοτόμηση μεταξύ της δημόσιας και της ιδιωτικής σφαίρας, η οποία ενθάρρυνε από την μια την οικογενειακή-ιδιωτική ζωή και από την άλλη την ιδιωτικοποίηση. Ο πλούτος, ένα κάποτε δημόσιο θέαμα, πλέον επιδεικνυόταν κατ’ οίκον, πίσω από κλειστές πόρτες.

Ενώ οι Ευρωπαίες γυναίκες απομονώνονταν και αποδυναμώνονταν, κλεισμένες μέσα στους τοίχους παλατιών και αρχοντικών, στους άνδρες δινόταν η υπεροχή επάνω στην δημόσια σφαίρα, η οποία περιελάμβανε την κυβέρνηση, τις οικονομικές και πολιτικές υποθέσεις. Το βολικό δημιούργημα της γυναίκας ως “πλάσμα της χλιδής” λειτούργησε ώστε να ανοίξουν νέες αγορές για τις αυτοκρατορικές δυνάμεις, μέσω της δημιουργίας μιας παγκόσμιας κατώτερης τάξης και ταυτόχρονα, εν μέσω αυτής της διαδικασίας, υπέταξε τις γυναίκες σε μια αιώνια οικιακή ζωή και σε φυλάκιση στην ιδιωτική σφαίρα, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούσε κοινωνικά δεσμά υποδούλωσης στον λογικό, δημόσιο παράγοντα, “κουβαλητή” άνδρα. Έτσι γεννήθηκε το ιδανικό της “σπιτωμένης”, “ιδιωτικοποιημένης” γυναίκας, το οποίο στην συνέχεια θα εξαγόταν διεθνώς.

Εν αντιθέσει,, στην προ-βιομηχανική Ευρώπη, οι τάξεις δίχως ιδιοκτησία ήταν αρχικά αποκλεισμένες από τον θεσμό του γάμου. Οι φτωχές γυναίκες ήταν ακόμη υποχρεωμένες εξ ανάγκης να εργάζονται στην δημόσια σφαίρα – ήταν βολικό για το κεφάλαιο να δημιουργήσει την εικόνα της χλιδάτης νοικοκυράς, ώστε να δημιουργήσει και να εκμεταλλευτεί νέες αποικιακές αγορές, ωστόσο ήταν ακόμη απαραίτητο να κρατηθούν οι γυναίκες της εργατικής τάξης σκλάβες σε επισφαλείς θέσεις μισθωτής εργασίας, ώστε να τροφοδοτηθεί η βιομηχανική ανάπτυξη. Στις απαρχές του βιομηχανικού καπιταλισμού, οι γυναίκες της εργατικής τάξης παρήγαν εξαιρετικά φτηνή εργασία ως μέλη του βιομηχανικού προλεταριάτου, καθώς είχαν την υποχρέωση να παρέχουν τα προς το ζην για τα παιδιά τους, ενώ ήταν σε μεγάλο βαθμό αποκλεισμένες από τις ενώσεις και την οργάνωση σε σωματεία, κάτι που τις καθιστούσε ανοργάνωτες και με έλλειψη στην δυνατότητα διαπραγματευτικής δύναμης. Ωστόσο, η ακραία εκμετάλλευση των γυναικών και των παιδιών κατέληξε πρόβλημα για τους καπιταλιστές, που ήταν απασχολημένοι με την παραγωγή και συντήρηση περισσότερων εργατών, στο κυνήγι του κέρδους. Το υπερβολικό πλεόνασμα που εξαγόταν από την εργασία τους ξεκίνησε να υπονομεύει την παραγωγικότητά τους και να χαμηλώνει τους δείκτες των γεννήσεων. Προκειμένου να εκπληρώσουν το καθήκον της παραγωγής της νέας γενιάς εργατών, οι φτωχές γυναίκες “έπρεπε να εξαναγκαστούν να αναπαράξουν περισσότερους εργάτες”. Για την ευρωπαϊκή κοινωνία, οι φτωχές γυναίκες με την μορφή που είχαν μέχρι τότε, “ καθιστούσαν απειλή για την αστική ηθική και το ιδανικό της για «σπιτωμένες» γυναίκες…Γι αυτό, ήταν επίσης απαραίτητο να «σπιτωθούν» και οι γυναίκες της προλεταριακής τάξης”. Έτσι, η πυρηνική οικογένεια εξήχθη στις εργαζόμενες τάξεις.

Ο αστικός κοινωνικός-έμφυλος καταμερισμός της εργασίας, που περιόρισε την γυναίκα και την οικογένεια στην ιδιωτική σφαίρα, ενώ χάρισε στους άνδρες την βασιλεία της δημόσιας, ενισχύθηκε στις εργατικές οικογένειες από το κράτος, έναν αστικό θεσμό σχεδιασμένο για την περαιτέρω εξάπλωση του κεφαλαίου, μέσω της εκμετάλλευσης πατριαρχικών λογικών και έμφυλων ιεραρχιών. Η ομοφυλοφιλία, έκτρωση και η σεξεργασία ποινικοποιήθηκαν και τα άτομα που επιτελούν αυτή την εργασία κακολογήθηκαν και υπέστησαν διακρίσεις, παρόλο που εξακολουθεί να είναι μια ουσιαστική υπηρεσία, που αποτελεί συμπλήρωμα της πυρηνικής οικογένειας και το σύστημα βασίζεται σε αυτήν ως μια μορφή αναπαραγωγικής μισθωτής εργασίας. Στο πλαίσιο της αναπόφευκτης εμπορευματοποίησης όλων των πραγμάτων στον καπιταλισμό, το γεγονός ότι το σεξ υποβιβάζεται σε ηγεμονικά αφηγήματα στην ιδιωτική σφαίρα, οδηγεί στην δημόσια ποινικοποίησή του, ως φυσικό συμπέρασμα. Μέσα από μυριάδες νομικές αναθεωρήσεις στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα, συμπεριλαμβανομένης της ποινικοποίησης των σεξουαλικών σχέσεων εκτός γάμου και τον περιορισμό των αμβλώσεων, η δομή της πυρηνικής οικογένειας και οι ρόλοι του άνδρα “κουβαλητή” και της γυναίκας “νοικοκυράς” στο εσωτερικό της, παγιώθηκαν. Η εργατική τάξη αγκάλιασε την δομή της πυρηνικής οικογένειας επειδή ήταν συμβολική του ανώτερου κοινωνικού status και του πλούτου. Με αυτόν τον τρόπο, μετατράπηκε σε φιλοδοξία και στόχο κοινωνικής κινητικότητας και έγινε ευρύτατα αποδεκτή από το προλεταριάτο.

Η ανδρική κυριαρχία όπως εκδηλώνεται στις κρατικές και δημόσιες-ιδιωτικές διχοτομήσεις

Η καθιέρωση της πυρηνικής οικογένειας παγίωσε σημαντικά κατηγορίες θέσεων εργασίας στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, βασισμένες στο φύλο, με την ζωτικής σημασίας εργασία της κοινωνικής αναπαραγωγής να επιβάλλεται στις γυναίκες, στην ιδιωτική σφαίρα. Αυτός ο κοινωνικός διαχωρισμός είναι μέρος μια ευρύτερης κοινωνικής τάσης απαξίωσης οτιδήποτε “θυληκοποιημένο”. Η ιεραρχία του κράτους επί της ιδιωτικής ζωής υπό την πατριαρχία, κυριολεκτικά δημιουργεί ένα “θηλυκοποιημένο βασίλειο μέσα στο οποίο γίνεται επιτρεπτή η ανδρική κυριαρχία, ενώ ταυτόχρονα το κράτος αρσενικοποιείται”, και την δημόσια σφαίρα. Είναι μια διαδικασία απαραίτητη στην ανάπτυξη και την αναπαραγωγή του καπιταλισμού και του έθνους-κράτους. Η πραγματοποίηση της αναπαραγωγικής εργασίας από τις γυναίκες έχει τόσο πολύ κανονικοποιηθεί και η αξία του έχει τόσο πολύ υποτιμηθεί, που πλέον θεωρείται ως “φυσικός πόρος”, ελεύθερα διαθέσιμος, χωρίς κόστος ή παράπονο. Εξαιτίας αυτής της ιστορίας, τα έθνη-κράτη του 21ου αιώνα εξαρτούν την οικονομική τους επιβίωση από τις γυναίκες, μια οικονομική επιβίωση που εξαρτάται από τις θυσίες των γυναικών στην υπηρεσία της νεοφιλελεύθερης οικονομίας, είτε αυτές συμβαίνουν στο σπίτι, είτε στον εργασιακό χώρο .Στις Φιλιππίνες, για παράδειγμα, το κράτος κεφαλαιοποιεί και εξαρτάται από ιδέες σχετικές με την “θυληκοποιημένη θυσία” που η Κυβέρνηση χρησιμοποιεί για να “διατηρήσει την εθνική κυριαρχία”. Το κράτος των Φιλιππίνων εκμεταλλεύεται κοινωνικά εμποτισμένες προσδοκίες από τον “σπιτωμένο”, “ιδιωτικοποιημένο” γυναικείο παράγοντα, που έχουν επιβληθεί μέσα στους αιώνες, ώστε να σιγουρέψει ότι η οικονομία θα συνεχίσει να εξάγει οικιακό εργατικό δυναμικό στο εξωτερικό.

Η κουβέντα σχετικά με την νεο-φιλελευθεροποίηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, σχετικά με την ατομική αυτονομία και αξιοπρέπεια, που θέτει σε προτεραιότητα τα ατομικά αντί των συλλογικών δικαιωμάτων ως απαραίτητη προϋπόθεση για την συνέχιση της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς, έχει μονάχα εξυπηρετήσει την ενίσχυση αυτής της δημόσιας-ιδιωτικής διχοτόμησης, η οποία εν τέλει υποβιβάζει τις γυναίκες στο αναπαραγωγικό βασίλειο, στην υπηρεσία του κεφαλαίου και του κράτους.

Εργασιακές ροές με έμφυλο και φυλετικό χαρακτήρα

Η κατάσταση στις Φιλιππίνες αναδεικνύει το πως ο παγκόσμιος διαχωρισμός της κοινωνικής αναπαραγωγικής εργασίας δημιουργεί επίσης μια ιεραρχία γυναικών όσον αφορά, πέρα από την τάξη, εξίσου και την φυλή. Σήμερα, η λεγόμενη “πρόοδος” των πλούσιων λευκών γυναικών, όσον αφορά την καριέρα και την κοινωνική θέση, που προωθείται από τους λευκούς φιλελεύθερους φεμινισμούς, οδηγεί στην αγορά του προϊόντος της αναπαραγωγικής εργασίας από έγχρωμες γυναίκες, τόσο στην μορφή των οικιακών εργασιών, όσο και στο σεξουαλικό κομμάτι. Στις Φιλιππίνες, οι οικιακές εργάτριες επιτελούν την αναπαραγωγική εργασία των πιο προνομιούχων γυναικών των βιομηχανικών χωρών, καθώς υποβιβάζουν την δική τους αναπαραγωγική εργασία σε γυναίκες που μένουν στο σπίτι. Η εξαγωγή της εργασία έχει έντονα έμφυλο χαρακτήρα, με την πλειοψηφία των εργαζομένων στο εξωτερικό να αποτελείται από γυναίκες που απασχολούνται σε “ανειδίκευτες θέσεις εργασίας, όπως χειρώνακτες και οικιακές εργάτριες” σε ανεπτυγμένες οικονομίες, επιτρέποντας έτσι στις λευκές δυτικές γυναίκες να προσλαμβάνουν φτηνή εργασία, που πραγματοποιείται από έγχρωμες μετανάστριες. Αυτό τελικά δημιουργεί μια “Γυναικεία Ιεραρχία”, όπου οι σεξεργάτριες υποβαθμίζονται στην κατώτερη τάξη, κάτω από τις μετανάστριες αναπαραγωγικές εργάτριες και τις νοικοκυρές. Η εξωτερική ανάθεση της θηλυκοποιημένης αναπαραγωγικής εργασίας σε γυναίκες από τον τρίτο κόσμο σημαίνει ότι η υποτιθέμενη “ελευθερία” των πλουσίων λευκών γυναικών μπορεί να επιτευχθεί μονάχα εις βάρος της εκμετάλλευσης της εργασίας των έγχρωμων γυναικών. Είναι ένα σημαντικό χαρακτηριστικό ενός παγκόσμιου οικονομικού συστήματος που εξυπηρετεί την καθυπόταξη των έγχρωμων γυναικών που βρίσκονται στον απόλυτο πάτο μιας διεθνούς ιεραρχίας της εξουσίας, βασισμένης στην λευκή υπεροχή και την πατριαρχική κυριαρχία.

Το πρόβλημα με τους φιλελεύθερους φεμινισμούς

Ο λευκός φιλελεύθερος φεμινισμός θέλει να πιστέψεις πως χρειάζεται απλά να απελευθερώσουμε τις πλούσιες λευκές νοικοκυρές από τις αλυσίδες της οικιακής υποδούλωσης, επιτρέποντας σε περισσότερες γυναίκες να γίνουν CEO σε εταιρίες. Ωστόσο, αυτή είναι αφήγηση λευκού ξεπλύματος, που αγνοεί τις ιστορικές διαδικασίες που εμπλέκονται με την κοινωνική αναπαραγωγή, όπως ο ρόλος της αποικιοκρατίας και του καπιταλισμού στην δημιουργία της αστικής δομής της πυρηνικής οικογένειας, η οποία εν συνεχεία εξήχθη διεθνώς. Αυτή η οικογενειακή δομή και η συνεπακόλουθη υποταγή των γυναικών αναδύθηκε επειδή ήταν κομβικής σημασίας για το κεφάλαιο και έχει σχηματοποιηθεί στον έμφυλο και ταξικά διαχωρισμένο καταμερισμό της εργασίας που βλέπουμε σήμερα διεθνώς. Εξυπηρετεί την λειτουργία της παραγωγής και αναπαραγωγής κεφαλαίου και της παγίδευσης των γυναικών σε έναν κύκλο οικιακής καθυπόταξης, κατά την διάρκεια αυτής της διαδικασίας. Η μορφές της εργασίας όπως αυτή της σεξεργασίας έχουν ποινικοποιηθεί και τα άτομα που επιτελούν αυτή την εργασία κακολογήθηκαν και υπέστησαν διακρίσεις, παρόλο που εξακολουθεί να είναι μια ουσιαστική υπηρεσία, που αποτελεί συμπλήρωμα της πυρηνικής οικογένειας και το σύστημα βασίζεται σε αυτήν ως μια μορφή αναπαραγωγικής μισθωτής εργασίας. Η “αδύναμες” θηλυκότητες, καθίστανται εξίσου ποθητές και μισητές, μετατρέπονται σε ένα αρχέτυπο που εξίσου εξυμνείται και είναι επιθυμητό από την κοινωνία, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί ένα απαραίτητο εργαλείο για την συνέχιση της καθυπόταξης των γυναικών στην οικιακή σφαίρα. Στα πλαίσια του διακρατικού καπιταλισμού, οι ροές αναπαραγωγικής εργασίας διευκολύνουν επίσης τη διαστρωμάτωση των γυναικών σε διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, γεγονός που αντικατοπτρίζει τη φυλετική ανισότητα που ενυπάρχει στον καπιταλισμό. Οι φτωχές έγχρωμες γυναίκες αναγκάζονται να εκτελέσουν την αναπαραγωγική εργασία των πλούσιων λευκών γυναικών, κάτι που αναπαράγει ταξικές διαιρέσεις με βάση τη φυλή. Η διάκριση δημόσιου-ιδιωτικού τομέα που αναπαράγεται από τις αστικές ιδιοκτήτριες τάξεις ωθεί περαιτέρω τις γυναίκες σε μια ιδιωτικοποιημένη, θηλυκοποιημένη σφαίρα, καθιστώντας έτσι αόρατη την ίδια δουλειά που απαιτείται για να συνεχίσει το κεφάλαιο να κυριαρχεί.

Αυτές οι αντιφάσεις στις κοινωνικές στάσεις έναντι της αναπαραγωγικής εργασίας και της σεξουαλικής εργασίας είναι εγγενείς στο πατριαρχικό, καπιταλιστικό και ετεροκανονικό καθεστώς υπό το οποίο ζούμε. Εάν θέλουμε να βαδίσουμε προς την κατεύθυνση της επίτευξης οποιουδήποτε είδους απελευθέρωσης από αυτές τις δυνάμεις, οι διακρίσεις δημόσιου-ιδιωτικού τομέα όσον αφορά την εργασία πρέπει να διαταραχθούν και το ιδανικό της πυρηνικής οικογένειας, που δημιουργήθηκε από την αστική τάξη και στη συνέχεια να εξήχθη στις εργατικές τάξεις, ως μια μορφή κοινωνικού ελέγχου, πρέπει να εγκαταλειφθεί. Ως αναρχικοί, γνωρίζουμε ότι η καθυπόταξη των γυναικών και η υπεροχή του κεφαλαίου, όπως ενισχύθηκε από το κράτος, συνδέονται στενά. Ο μοναδικός τρόπος για να σπάσει ο κύκλος της πατριαρχικής κυριαρχίας είναι να εργαστούμε ουσιαστικά για την αποδόμηση των καπιταλιστικών οικονομικών δομών, που έχουν οδηγήσει στην υποβάθμιση των γυναικών στην ιδιωτική σφαίρα. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την εργατική κινητοποίηση, παράλληλα με τη δημιουργία δικτύων δυαδικής εξουσίας. Προκειμένου να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό και το κράτος και να απελευθερώσουμε τους απλούς ανθρώπους από την υπηρεσία της παγκόσμιας νεοφιλελεύθερης οικονομίας, πρέπει να αναλάβουμε άμεση δράση ενάντια στον καπιταλιστικό μηχανισμό, ο οποίος είναι η αιτία της ύπαρξης της κοινωνικής αναπαραγωγής ως μορφή καταπίεσης, αλλά πρέπει επίσης να πάρουμε την αναπαραγωγική εργασία στα χέρια μας και την διαχειριστούμε μέσα στις δικές μας κοινότητες, με συλλογικό και υπεύθυνο τρόπο. Οι γυναίκες της εργατικής τάξης δεν πρέπει να πέσουν στην παγίδα του αγώνα ενάντια στους άνδρες, όπως υποστηρίζουν οι αστές φεμινίστριες, αλλά πρέπει να αγωνιστούν ενάντια στην άρχουσα τάξη δίπλα και μαζί με τους άνδρες. Εξάλλου, το δικαίωμα της έμμισθης εργασίας βασίζεται σε ένα σύστημα που στηρίζεται στην εκμετάλλευση της αναπαραγωγικής εργασίας των γυναικών. Η αμφισβήτηση των έμφυλων διακρίσεων στην εργασία και της πυρηνικής οικογενειακής δομής μπορούν να επιτευχθούν μόνο με τη δημιουργία συλλογικής δυαδικής εξουσίας. Όταν το καθήκον της κοινωνικής αναπαραγωγής έρχεται στα χέρια της κοινότητας και μοιράζεται, αντί να εξατομικεύεται στο σπίτι κάθε μιας γυναίκας ξεχωριστά, αρχίζουμε να παρεμποδίζουμε τα συστήματα που αποτελούν τις βασικές αιτίες των κοινωνικών δεινών.

_____________________________________________

*(Οι Sydney Anarcho-Communists είναι αναρχική πολιτική οργάνωση που συστάθηκε στις αρχές του 2020 στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας και, ανάμεσα στα άλλα, εκδίδουν και το ομώνυμο Δελτίο (Bulletin), από όπου μεταφράστηκε και το παραπάνω άρθρο. Σε παναυστραλιανό επίπεδο συνεργάζονται στενά με την ηλεκτρονική έκδοσηRed and Black Notesαπό τη Μελβούρνη καθώς και τηνMelbourne Anarchist Communist Group(MACG – Αναρχική Κομμουνιστική Ομάδα Μελβούρνης) κινούμενοι όλοι στην αναρχική κομμουνιστική τάση του κινήματος και ειδικά στο “πλατφορμιστικό”, especifista και το ρεύμα του αναρχισμού της ταξικής πάλης. Τους τελευταίους μήνες από όλο αυτό το ρεύμα έχουν συγκροτηθεί στην Αυστραλία διαδικτυακά φόρουμ, ομάδες ανάγνωσης και συζήτησης σε εβδομαδιαία βάση. Ευχαριστούμε για τις πληροφορίες σχετικά με την ομάδα αυτή τον διαχειριστή του αναρχικού ιστοτόπου“Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”)

**Μετάφραση: Γιάννης Βολιάτης.

*** Σχετικός σύνδεσμος: https://www.alerta.gr/archives/9313?fbclid=IwAR2GdNik0i1VmOFiZzGCXQKQ1YOXYMmwmk6jJ_8Ff0hwCJGK3vhj1Tr1C1s

indonesia / philippines / australia / gender / press release Tuesday September 15, 2020 17:42 byFilipino and Filipinx autonomists

We ask that you resist and protest the return of Joseph Scott Pemberton to the United States. Do not allow Pemberton to forget the vile crime he committed. You must prevent Pemberton from committing harm again. This can include petitioning Pemberton's prospective universities and employers to not accept him on account of his violent past.

An Open Letter to Anti-fascists in the United States

To U.S. Anti-Fascists: Resist Joseph Scott Pemberton’s Return to the United States

To our comrades in Turtle Island,

The long shadow of white supremacy reaches all the way to the archipelago known as the Philippines. Joseph Scott Pemberton — the transphobe who was convicted for the murder of transwoman Jennifer Laude — has been pardoned by President Rodrigo Duterte.

Pemberton committed a heinous hate crime by brutally murdering Jennifer Laude on October 11, 2014. Jennifer was murdered precisely because she was transgender, with Pemberton's legal team even trying the so-called “trans panic” defence as a justification for her murder. The state appears to have sided with Pemberton’s excuse that Jennifer’s identity was a provocation in itself, inducing Pemberton to kill her. This defence frames Pemberton as the victim and sets a dangerous precedent for trans women in the archipelago and beyond.

Jennifer Laude is fondly remembered by her friends and family fondly as a beautiful person who was confident in her identity and sexuality. However, Pemberton did not care for Jennifer Laude as a human being. He was unrepentant at his trial, even going so far to dehumanize Jennifer Laude by referring to her as “it.”

Pemberton's case was discussed again when the Philippine government considered him for an early release due to “good conduct” in early September, a charge that the Laude family questioned on the grounds that Pemberton could not have proved good behaviour. Indeed, how could Pemberton have proven his “good conduct” if he had not interacted with any prisoner in his specially-designed cell?
The point is now moot, as Pemberton has received an absolute pardon from Duterte. He can now walk free, absolved of any criminal liability. We have no doubt that the government of the United States has had a hand in President Duterte's granting of absolute pardon unto Pemberton.

As anti-fascists, we know all too well how the state employs a double standard in their policing between the privileged and the dispossessed. Pemberton's whiteness protected him from facing any meaningful consequences, just as whiteness protected countless murderers in the so-called United States. His case has been rife with special treatment from the beginning and his pardon from Duterte only confirms that. Pemberton has known nothing but lenience and special treatment in his trial and during his imprisonment. He was detained separately during his trial and is — at the time of writing this letter — the only occupant of a Camp Aguinaldo detainment facility that was specially constructed for him after his conviction. As the pandemic rips through overcrowded prisons, the state in the Philippines is dragging its feet on releasing non-violent offenders — potentially condemning countless prisoners to a slow death by COVID-19. Yet the white man, the American national, the violent offender, the prisoner at no risk of contracting COVID-19 is the one being prioritized for release.

The reason Pemberton's whiteness protected him is due to the imperialized position of the Philippines in the U.S. empire. Since the U.S. invasion of the so-called Philippines in 1898, U.S. troops have enjoyed free reign in the archipelago. Pemberton was in the Philippines due to Balikatan, annual military exercises between U.S. and Philippine armed forces — a recurring program established following the ratification of the 1999 Visiting Forces Agreement (VFA).

The VFA is reminder of the neo-colonial presence of the United States in the Philippines. It allows for the presence of U.S. military personnel, aircraft, and vessels in the Philippines. It also complicates the custodial process for U.S. troops accused of committing crimes while in the archipelago. Though Duterte's administration moved to suspend the agreement earlier this year, Duterte reneged 3 months before pardoning Pemberton.

Militarization of the archipelago by U.S. troops has been correlated time and again with violence and sexual assault against women and against sex workers. The violence that occurs at the intersections of racism, sexism, fetishization, and dehumanization are compounded for transwomen who experience violence simply for being trans.

We anti-fascists already know there is no justice to be had from the state, whether Philippine or American. This transphobic murderer will walk free as far as the states in the Philippines and the United States are concerned, so we Filipinos and Filipinxs in the archipelago and its diasporas now call anti-fascists in the so-called United States to act.

You anti-fascists in the so-called United States have already acted valiantly in protesting the deaths of Black people like George Floyd and Breonna Taylor. You have stepped up and defended communities where the state wilfully failed. We ask you act again to thunder the demands that trans lives matter and to call for justice for Jennifer Laude.

We ask that you resist and protest the return of Joseph Scott Pemberton to the United States. Do not allow Pemberton to forget the vile crime he committed. You must prevent Pemberton from committing harm again. This can include petitioning Pemberton's prospective universities and employers to not accept him on account of his violent past.

We also ask you to remember Jennifer Laude as a victim of white supremacy and include her in your commemorations of the victims of white supremacy. Remember her as kind and generous. Remember her family as brave and steadfast in their demands for justice. While Jennifer's story is not well known in the so-called United States, the injustice surrounding her case deserves your anger and solidarity.

Let our voices thunder:
Trans lives matter!
Justice for Jennifer Laude!
Oust Duterte!
Victory to the uprisings in Turtle Island!
In anger and solidarity,

Filipino and Filipinx autonomists in the so-called Philippines and its diasporas

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Φύλο / Κριτική / Παρουσίαση Tuesday July 28, 2020 22:05 byΦάμπρικα Υφανέτ

Νέα έκδοση από την κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ με τίτλο "Η τομή της αναπαραγωγής, παλιές και σύγχρονες ιστορίες για τη δυνατότητα της έκτρωσης και τις κινήσεις εναντίον της". Διατίθεται με ελεύθερη συνεισφορά σε πολιτικούς και κοινωνικούς χώρους.


Σκοπό της παρούσας έκδοσης αποτέλεσε η προσπάθεια διερεύνησης της πρακτικής της έκτρωσης τόσο σε ιστορικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο, προσεγγίζοντάς την από τις απαρχές της μέχρι και σήμερα, εστιάζοντας στο ελληνικό παράδειγμα. Θέλαμε δηλαδή, να διερευνήσουμε τον τρόπο και τα πλαίσια γύρω από τα οποία διεξάγονταν οι εκτρώσεις στοπαρελθόν, αλλά και στο τώρα· να δούμε αν και με ποιον τρόπο περιορίζεται η πρόσβαση των γυναικών στις εκτρώσεις όπως και το περιεχόμενο και τα χαρακτηρίστηκα που έλαβε ο λόγος εναντίωσης προς αυτές και τη σχέση του με τη δημογραφική ρητορική. Να δούμε δηλαδή, σε ποιο βαθμό είχαν (ή όχι) τα ίδια τα υποκείμενα τη δυνατότητα ελέγχου της αναπαραγωγής τους, και κατά πόσο τα καθόριζε στην εκάστοτε συνθήκη. Η έκδοση αποτελείται από ένα κείμενο και δύο συνεντεύξεις, συνοδευόμενες από μια αποτύπωση του ζητήματος διεθνώς. Για τη συγγραφή του κειμένου ανατρέξαμε σε βιβλία, περιοδικά και έντυπα, επίσημες έρευνες και εφημερίδες και αναζητήσαμε τόσο τις δικές μας εμπειρίες, όσο και των φιλενάδων και γιαγιάδων μας. Επιπλέον, ήρθαμε σε επαφή με συντρόφισσες, αλλά και εργαζόμενες στον χώρο της υγείας (και όχι μόνο), τις οποίες και ευχαριστούμε για τις πληροφορίες και τη βοήθεια που μας παρείχαν.

Φυσικά, όλα αυτά που αποτυπώνονται ελπίζουμε να μην μείνουν απλώς ως μελάνι στο χαρτί. Θέλουμε μέσα από την ανάδειξη αυτών των ζητημάτων να διερευνήσουμε και νέα πεδία αγώνα. Η σχέση μας με το σώμα μας, η πρόσβασή μας στην περίθαλψη, αλλά και η επαφή μας με την ιατρική, είναι θέματα που συχνά δεν συζητιούνται, ούτε γίνονται αντιληπτά ωςπεδία ανταγωνισμού. Αυτήν την αντίληψη θέλουμε να πολεμήσουμε, τόσο μέσα μας όσο και γύρω μας, προκειμένου να αλλάξουμε την πραγματικότητα που διαχωρίζει το προσωπικό από το πολιτικό, το ιδιωτικό από το δημόσιο, τις ντόπιες από τις μετανάστριες, την πολιτική από τις ζωές μας. Ελπίζουμε αυτή η συλλογική αποτύπωση να συνεισφέρει σε αυτήν τηνπροσπάθεια.

Σε αυτήν την έκδοση επιλέξαμε να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη της έκτρωσης προκειμένου να περιγράψουμε τη διακοπή της εγκυμοσύνης από την πλευρά των γυναικών. Αναγνωρίζουμε βέβαια, ότι ετυμολογικά η λέξη έκτρωση, ή ακόμα και άμβλωση, παρουσιάζει έμμεσα ως αποτέλεσμα της έκτρωσης την παραγωγή ενός τερατόμορφου ή κακότεχνου εμβρύου. Εστιάζει δηλαδή, στο έμβρυο και όχι στη διακοπή της εγκυμοσύνης, νοηματοδοτώντας αρνητικά αυτήν τη διαδικασία. Γνωρίζουμε ότι πλέον, ο ιατρικός όρος για την περιγραφή αυτής της επέμβασης είναι «η τεχνητή διακοπή κύησης», που εστιάζει στην ίδια την επέμβαση και τον τρόπο που αυτή διεξάγεται και όχι στο κύημα. Παρόλα αυτά, εμείς επιλέξαμε τη λέξη έκτρωση σε αυτό το κείμενο, τόσο γιατί είναι ευρέως διαδεδομένη και χρησιμοποιείται καθημερινά, όσο και για να αλλάξουμε το ίδιο το νόημά της μέσω της χρήσης της ως ένα μέσο των γυναικών για τον έλεγχο της αναπαραγωγής τους ανάλογα με τις επιθυμίες τους.

Στην πρώτη ενότητα του κειμένου, διερευνάται ιστορικά η πρακτική της έκτρωσης καθώς και η διαδικασία αναπαραγωγής σε μακροκοινωνικό επίπεδο και οι μεταβάσεις που είχε αυτή από τον έναν τρόπο κοινωνικής οργάνωσης στον επόμενο, σε συνάρτηση με τις αντιστάσεις που κάθε φορά λάμβαναν χώρα. Αναγνωρίζουμε την τυπική και πραγματική υπαγωγή στη σχέση κεφάλαιο ως καθοριστική τομή για τη διαμόρφωση των σύγχρονων έμφυλων ρόλων και των κανόνων και υποχρεώσεων που τους καθορίζουν.

Στη δεύτερη ενότητα, παρατηρούμε την πορεία που ακολούθησε στην Ελλάδα η πρακτική της έκτρωσης μετά τη νομιμοποίηση, αναφέρουμε τον νόμο όπως συντάχθηκε το 1986 και προσπαθούμε να αναδείξουμε τις αλλαγές που εκδηλώθηκαν μετά την εφαρμογή του.

Στην επόμενη ενότητα, καταπιανόμαστε με τον δημόσιο λόγο γύρω από το δημογραφικό, προσπαθούμε να καταδείξουμε τις πολιτικές του πτυχές και τις προτάσεις που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια σε σχέση με την κρατική διαχείριση, αναδεικνύοντας την εθνική αφήγηση με την οποία είναι εμποτισμένος, την υποτιθέμενη προοδευτική διαχείριση του ζητήματος,αλλά και τη σχέση του δημογραφικού με τη μετανάστευση.

Στη συνέχεια, διερευνούμε τις κοινωνικές διαδικασίες που οδήγησαν στη σύγχρονη ανάδυση της εναντίωσης απέναντι στην έκτρωση, τονίζοντας τον ρόλο της θρησκείας, του κινήματος υπέρ του αγέννητου παιδιού αλλά και των ηθικών αρνήσεων των γιατρών στα δημόσια νοσοκομεία.

Τέλος, εξάγουμε κάποια συμπεράσματα σε σχέση με τα ζητήματα που ασχοληθήκαμε, ώστε να μπορέσουμε να ανιχνεύσουμε τους τρόπους που θα σταθούμε συλλογικά απέναντι στην όλο και εντεινόμενη επίθεση στον έλεγχο της αναπαραγωγής και κατ’ επέκταση στα γυναικεία σώματα.

Επιπλέον, στο παράρτημα συμπεριλαμβάνεται ένα κείμενο που επιδιώκει να αναδείξει συνοπτικά τις διαφορετικές τάσεις διαχείρισης του ελέγχου της αναπαραγωγής όπως συναντώνται παγκόσμια. Για τη βοήθεια σκιαγράφησης μιας συνολικότερης εικόνας, συμπεριλαμβάνονται δύο συνεντεύξεις από συντρόφισσες στην Κροατία και την Πολωνία, όπου στην πρώτη υπάρχει ενεργό κίνημα ενάντια στις εκτρώσεις και στη δεύτερη κινείται διαδικασία ποινικοποίησης των εκτρώσεων σε θεσμικό επίπεδο.

Πρόθεσή μας ήταν να αναδείξουμε και στις δύο περιπτώσεις, τα κοινωνικά αποτυπώματα των κινήσεων που εκδηλώνονται κατά των εκτρώσεων και των αντιστάσεων απέναντι σε αυτές.

venezuela / colombia / género / opinión / análisis Friday July 03, 2020 10:27 byViaLibre

En medio de la ola reaccionaria que sacude América Latina, recordamos las revueltas de Stonewall del 28 de junio de 1969 en New York, protagonizadas por disidentes pobres y cansadas del abuso policial. Hoy hacemos memoria de las protestas del movimiento sexo disidente en la década de 1970 en Estados Unidos, Europa y América Latina por el cese de la exclusión y la persecución. También recordamos, en medio del gobierno formalmente paritario pero decididamente patriarcal de Iván Duque y el Centro Democrático, la experiencia del Movimiento de Liberación Homosexual en Colombia que desde 1978 realizó una crítica radical al autoritarismo, el patriarcado y la heterosexualidad normativa, defendiendo una visión de la liberación sexual conectada con el cambio social, en clave socialista, feminista y libertaria en tiempos en los que las prácticas diferentes a las heterosexuales eran consideradas criminales e ilegales por el Estado colombiano.

En medio de la ola reaccionaria que sacude América Latina, recordamos las revueltas de Stonewall del 28 de junio de 1969 en New York, protagonizadas por disidentes pobres y cansadas del abuso policial. Hoy hacemos memoria de las protestas del movimiento sexo disidente en la década de 1970 en Estados Unidos, Europa y América Latina por el cese de la exclusión y la persecución. También recordamos, en medio del gobierno formalmente paritario pero decididamente patriarcal de Iván Duque y el Centro Democrático, la experiencia del Movimiento de Liberación Homosexual en Colombia que desde 1978 realizó una crítica radical al autoritarismo, el patriarcado y la heterosexualidad normativa, defendiendo una visión de la liberación sexual conectada con el cambio social, en clave socialista, feminista y libertaria en tiempos en los que las prácticas diferentes a las heterosexuales eran consideradas criminales e ilegales por el Estado colombiano.

Asimismo, y en medio de la gran ola de indignación de las mujeres contra la violencia patriarcal, hoy recordamos que el creciente movimiento de las disidencias sexuales y de género es también fruto del esfuerzo y el trabajo de miles de mujeres lesbianas y de identidades diversas que han sido invisibilizadas y excluidas de los espacios homosexuales centrados en los hombres. Apuntamos que muchas de estas disidentes participan en el movimiento de mujeres de liderazgo feminista y cuya lucha antipatriarcal es también de las disidencias. Así, las demandas contra la violencia machista, el acoso sexual, el autoritarismo masculino y por la igualdad salarial y laboral, la anticoncepción gratuita, la educación sexual integral y el aborto legal, entre muchas, deben ser también banderas de lucha del movimiento disidente.

Finalmente, y en medio de la profunda crisis educativa que revela y alimenta la pandemia, hoy hacemos memoria de la vida Sergio David Urrego Reyes, joven libertario y disidente de 16 años llevado al suicidio al 4 de agosto de 2014, por el violento acoso institucional al que fue sometido por su orientación sexual. Siguiendo la propuesta de Sergio, buscamos profundizar la lucha contra la educación patriarcal y autoritaria presente en todos los niveles escolares, así como fortalecer como alternativa educativa una propuesta popular, feminista y disidente que enriquezca la diversidad humana.

Reivindicaciones hoy

En medio de la fuerte crisis socio-sanitaria y económica, las disidencias sexuales y de género se han visto directamente afectadas por medidas discriminatorias como el pico y género establecido por el gobierno de Claudia López en Bogotá, pero también por el agravamiento de la violencia psicológica y física en las familias y hogares, además, por el aumento del acoso policial e institucional. Asimismo, es claro que la población disidente de clase trabajadora tiene un riesgo mayor de precariedad laboral, de sufrir el desempleo y de ser víctima de desalojo forzado de vivienda como de hecho ya se viene presentado de manera ilegal en el país.

Por otro lado, en medio de la profunda crisis, sigue siendo de absoluta relevancia la lucha por la plena igualdad en los derechos civiles y el fin de todas las discriminaciones jurídicas, incluyendo la posibilidad de que parejas del mismo sexo se casen, puedan recibir pensión o beneficios sociales de sus parejas o mantengan derechos de adopción. Sin embargo, los derechos civiles son solo un momento de un proceso más general de lucha contra el heteropatriarcado, en la que es también clave las protestas contra la arraigada discriminación de directivas y compañeras en instituciones educativas, las condiciones dignas de trabajo, y de denuncia contra la violencia social y política que golpea con crueldad a las disidentes sexuales y de género.

En el actual contexto se vuelve urgente y vital la reivindicación de la plena inclusión laboral de la población transgénero y transexual, pobre entre las empobrecidas, condenada a escasos, riesgosos y precarios trabajos, destinada por la sociedad patriarcal a una vida corta y hostil. Pensamos que con el desarrollo de esta demanda social, protagonizada por las trabajadoras trans y acompañada por el resto del movimiento obrero y popular, debemos imponer la contratación trans para el Estado en todas sus dependencias locales y sectoriales y para los empresarios privados de la producción primaria, la industria y los servicios. Además, en este contexto, sigue siendo relevante el cubrimiento integral de la salud física y mental, lo que incluye la financiación y ejecución segura de los tratamientos de cambio de sexo.

Fortalecer el movimiento disidente

La lucha de las disidencias sexuales y de género traza un doble camino; por un lado, se hace urgente profundizar diaria y constantemente el cambio cultural al interior de nuestras propias relaciones y organizaciones, para construir un movimiento social abierto a la participación, la voz y la experiencia de las disidencias sexuales y de género que no reproduzca su opresión sino la combata, y participe de sus luchas y apoye sus procesos de auto organización.

Por otro lado, es central seguir fortaleciendo el movimiento disidente que organizado y movilizado desde abajo, con autonomía de instituciones públicas o empresarios rosas, intervenga activamente en la coyuntura política social, luchando por sus propias reivindicaciones, engendre una nueva cultura de solidaridad sin opresión sexual de género y aporte en otras muchas luchas sociales y populares.

¡Arriba la lucha de las disidentes sexuales y de género!

¡Contra el heteropatriarcado: feminismo disidente y organizado!

Grupo Libertario Vía Libre

international / gender / press release Tuesday June 30, 2020 03:04 byVarious anarchist organizations

زنان در سراسر جهان محکوم به خانه نشینی شده اند. ما زنان هم بحران جهانی اجتماعی و اقتصادی که با ظهور ویروس کرونا و تبدیل آن به یک بیماری همه گیر را تحمل می کنیم و به همچنین از خشونت های جنسی به ما رنج می بریم. این پدیده تازه ای در ساختار مردسالاری که در آن زندگی میکنیم نیست ولی باز با این حال، اشکال جدیدی زمینه واقعی زندگی ما اتخاذ شده است. ما خود را در موقعیتی یافته ایم که بیماری همه گیر کووید-۱۹ بیشتر و بیشتر ما را به “حوزه خانگی و خانه داری” کشانده و تابع به شخصیت مردانه جامعه کرده است

خشونت های جنسی با جهانی در زیر دستور خانه نشینی افزایش یافته است. با دوری از خانواده و دوستان، ما زنان قربانی تجاوز کنندگان که معمولا بدست شریکان زندگیمان صورت میگیرد در موقعیت جهنمی بدام افتاده ایم. اقدامات تحمیل شده چندین دولتها در سراسر جهان برای متوقف کردن خشونتهای خانگی بی اثر بوده است و نه تنها کاهش نیافته است بلکه رو به افزایش است! دستور خانه نشینی مانع فرار و ترک زنان قربانی خشونت خانگی از خانه هایشان و درخواست کمک از دیگران می شود چونکه آنها نمیتوانند در فضای مشترکی که با متجاوزان خود دارند با دیگران تماس برقرار کنند. افزایش زن کشی واقعیتی هم در آمریکای لاتین و هم در نقاط دیگر است. از طرف دیگر، آزار و اذیت زنان در خیابان ها هنوز ادامه دارد و خانه نشین نشده است! اگرچه خیابان ها خالی هستند، خانه نشینی اجباری تجاوزات و جنایات جنسی در اماکن عمومی را برعکس انتظار محدود و متوقف نکرده است. با یا بدون ماسک محافظ، خرید مواد غذایی، مراجعه به پزشک و یا رفتن به محل کار از اهداف ایده آل برای متجاوزان جنسی برای نزدیک شدن و آسیب و آزار به زنان شده است

کارهای خانگی بدون دستمزد که روزانه ما زنان انجام می دهیم با خانه نشینی اجباری نیز افزایش یافته است. علاوه بر اینکه باید مطمئن شویم که فرزندانمان به تغذیه خوبی دارند و مشق هایشان را انجام میدهند، ما را مجبور به کار در خانه می کند و باعث افزایش کارهای عاطفی که باید انجام دهیم می شود. در کشورهایی که اقدامات اجتماعی اتخاذ شده است تا مردم بتوانند در خانه های خود بمانند، این زنان هستند که با درآمد کمتر از مردان از خانه کار می کنند. به این نتیجه، با تقریبا تنها نان‌آور شدن مردان، تقسیم مسئولیت های خانگی کاملا ناپدید شده است

برخی از زنان بیشتر از سایرین در این بحران کنونی تحت تاثیر قرار گرفته اند. وضعیت کنونی که زنان پناهنده (کسانی که در مراکز پناهندگی و اقامتگاهشان به تنگی چپانده شده اند) و زنان رنگین پوست و زنان در محله های طبقه کارگری که بیشتر از دیگران در معرض ویروس قرار دارند، نگران کننده است. زنان با داشتن کارهای غیر رسمی نمی توانند درآمد پایداری داشته باشند. به همچنین، آنها نمی توانند درآمدی داشته باشند زمانی که که همه مسئولیت های خانه بر عهده آنان است. علاوه بر این، با نظامی سازی زندگی روزمره، هم ما و فرزندانمان را در معرض وحشیگری پلیس قرار داده است

مردسالاری و سرمایه محوری از زنان بدون حقوق و یا کم حقوق زیر پرچم وحدت ملی سواستفاده می کنند. ما زنان بویژه در این بحران در معرض خطر هستیم چونکه شغل هایی بسیار متزلزل نسبت به مردان داشته و در قشر‌ «کارهای ضروری» اقتصاد کار می کنیم. بر این اساس، بسیاری از ما کارگرانی هستیم که به عنوان کار در فروشگاه های مواد غذایی، پرستاری‌، و معلمی در خط مقدم با این بیماری همه گیر مستقیما روبرو هستیم. در این بخش اقتصاد که ما زنان از اکثریت کارگران هستیم، به طور معمول مشاغل با حقوق کم داریم. با این حال، زنان کارگر که در این بخش های جامعه و اقتصاد کار میکنند، از لحاظ تاریخی برای دستمزد بیشتر و در برابر متزلزل بودن مشاغل و اخراج از کار مبارزه کرده اند

به همچنین، این ما زنان هستیم که همبستگی و کمک های متقابل را از طریق سازمانهای مردمی عملی کرده ایم. نهادهای دولتی واکنش مناسبی برای این بحران نداشتند. بنابراین، سازمانهای مردمی که عمدتا از زنان تشکیل شده اند برای مقابله با این بحران راهکارهای متفاوتی ایجاد کرده اند. از این راهکارها می توان از ایجاد شبکه ملزومات، بازگشایی آشپزخانه سوپ و ساخت ماسک های محافظ و از جمله موارد دیگر نام برد

ما به دولت، به رئیس هایمان، به پلیس، به خشونت جنسی، به نژاد پرستان، به همجنسگرا هراسان می گوییم: ما تسلیم نخواهیم شد و همیشه برای هویدا کردن کلام و مبارزه خود در برابر همه انواع ظلم و ستم میجنگیم. ما با سرمایه داران در خط مقدم نیستیم. ما در خط مقدم برای تغییر جامعه هستیم

☆ Federación Anarquista Uruguaya – FAU
☆ Federación Anarquista de Rosario – FAR (Argentina)
☆ Grupo Libertario Vía Libre (Colombia)
☆ Union Communiste Libertaire (Francia)
☆ Organisation Socialiste Libertaire – OSL (Suiza)
☆ Libertaere Aktion (Suiza)
☆ Aotearoa Workers Solidarity Movement – AWSM (Aotearoa / Nueva Zelanda)
☆ Anarchist Unión of Afghanistan and Iran – AUAI
☆ Die Plattform – Anarchakommunistische Organisation (Alemania)
☆ Organización Anarquista de Córdoba – OAC (Argentina)
☆ Alternativa Libertaria – AL/fdca (Italia)
☆ Melbourne Anarchist Communist Group – MACG (Australia)
☆ Workers Solidarity Movement – WSM (Irlanda)
☆ Coordenação Anarquista Brasileira – CAB

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



George Floyd: one death too many in the “land of the free”

George Floyd: one death too many in the “land of the free”

Gender

Sun 06 Dec, 09:45

browse text browse image

alerta.jpg imageΠερί κοινωνικής ^... Oct 31 14:31 by Sydney Anarcho-Communists 0 comments

2015_bayanusa_justiceforjenniferlaude_r02_v01_nr_square.jpg imageAn Open Letter to Anti-fascists in the USA Sep 15 17:42 by Filipino and Filipinx autonomists 0 comments

2020_6_20__covera__733x1024.jpg imageΗ τομή της αναπαρ ... Jul 28 22:05 by Φάμπρικα Υφανέτ 0 comments

banner_28_de_junio_2020.jpg imageHoy como ayer las disidentes sexuales y de género siguen luchando Jul 03 10:27 by ViaLibre 0 comments

interfemen_3.jpeg imageزنان در خانه نش... Jun 30 03:04 by Various anarchist organizations 0 comments

militaresvioladores.jpg image¡Con permiso para violar, héroes de la patria! Jun 27 23:58 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

interfemen_2.jpeg imageFrauen und der globale Lockdown Jun 27 18:42 by Verschiedene anarchistische Organisationen 0 comments

screen_shot_20200627_at_12.22.png imageAs mulheres e o isolamento social pelo mundo Jun 27 18:27 by Várias organizações anarquistas 0 comments

encuentro_crata.jpg imageEncuentros Ácratas: El Movimiento de liberación homosexual en Colombia Jun 26 05:47 by ViaLibre 0 comments

interfemen_1.jpeg imageDonne in isolamento in tutto il mondo Jun 24 00:48 by Various anarchist organizations 0 comments

interfemen.jpeg imageWomen under lockdown all around the world Jun 24 00:37 by Various anarchist organizations 0 comments

interfemfr.jpeg imageLes femmes et le confinement dans le monde Jun 24 00:28 by Various anarchist organizations 0 comments

interfemes.jpeg imageLas mujeres y el confinamiento en el mundo Jun 24 00:22 by Various anarchist organizations 0 comments

cea3cf84ceb9ceb3cebcceb9cebfcc81cf84cf85cf80cebf202004208.06.png imageΚοινωνία θετική `... May 13 22:26 by Fuerza Femenina 0 comments

mulhere769resiste770ncia11_3.png imageNuestra concepción del feminismo desde la perspectiva del anarquismo organizado Apr 15 05:42 by Coordenação Anarquista Brasileira 0 comments

mulhere769resiste770ncia11_2.png imageNotre conception du féminisme dans la perspective de l'anarchisme organisé Apr 15 04:58 by Coordenação Anarquista Brasileira 0 comments

mulhere769resiste770ncia11_1.png imageNotre conception du féminisme dans la perspective de l'anarchisme organisé Apr 11 23:37 by Coordenação Anarquista Brasileira 0 comments

87745809_3010001099044537_1055452079432138752_n.jpg imageΘεσμικός και ελε`... Mar 14 20:28 by Dmitri 0 comments

x100autocollantscontrelesviolencesmachistes.png imageLa force des femmes change le monde Mar 12 02:37 by Anne & Louise 0 comments

fb_img_1583782608417.jpg imageComunicado público 8 de marzo Mar 10 03:40 by FAO 0 comments

gay.jpg imageRadical Politics & the Queer Community Feb 25 12:21 by Matthew Burns 0 comments

anka4.jpg imageBu Bir Talep Değil Özgürlük Çağrısıdır! Erkekliği Koruyan Tü... Nov 26 01:30 by Anarşist Kadın 0 comments

anka4_1.jpg imageThe Man Who’s Waiting for Service, May Seclude Himself Instead of The Woman! Nov 26 01:22 by Anarşist Kadın 0 comments

far.jpeg imageAnte los femicidios y el avance de la violencia machista, la lucha feminista es de las de ... Sep 21 08:33 by Federación Anarquista de Rosario 0 comments

cab_visibilidadele769sbica.jpg imageNota da CAB ao mês da Visibilidade Lésbica Sep 08 05:14 by Coordenação Anarquista Brasileira 0 comments

25n.jpg imageElementos para una política de género Jun 21 12:44 by Grupo Libertario Via Libre 0 comments

33943273_1646283872159112_1744580939285004288_o.jpg image[Colombia] Comunicado sobre prácticas machistas y violencias de género al interior de nues... Jun 18 12:48 by Grupo Libertario Via Libre 0 comments

58462616_313965472609471_3568778752487849984_n.jpg imageAthens, Greece: Rape at squatted theatre “Empros” Apr 26 22:02 by Fuerza Femenina 0 comments

whatsapp_image_20190310_at_6.47.jpeg imageBalance de la movilización del 8 de marzo de 2019 Mar 23 07:37 by ViaLibre 0 comments

cartaopinionfaumayo2018.png imageUn Nuevo 8 de Marzo: Por un Feminismo de Clase y de Abajo Mar 20 19:39 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

more >>
© 2005-2020 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]