user preferences

Upcoming Events

Environment

No upcoming events.
international / environment / opinion / analysis Wednesday November 13, 2019 19:08 byMelbourne Anarchist Communist Group (MACG)

The general strike for a Just Transition will be the beginning, but not the end of the matter. We will open up a debate about the dimensions and shape of the Just Transition. As the struggle progresses, more workers will come to realise that the only Just Transition is a transition away from capitalism. Two facts will drive this. First more people will see the existing capitalist class is so invested in fossil fuels that it has to be swept aside for humanity to achieve sustainability. The understanding will also emerge that eternal growth is the ideology of the cancer cell. Only by abolishing capitalism can we disconnect living standards from resource consumption and adopt a circular zero waste economy.

Strike for a sustainable climate

On 20 September this year, there was a co-ordinated series of demonstrations around the world held under the umbrella of “School Strike for Climate”. At least 6 million people participated, with protests across 4,500 locations in 150 countries. It was followed the next week by another 2 million people protesting in 2,400 locations. In Australia, protests were attended by about 300,000 people – amounting to over 1% of the population.

These protests mark a watershed in global politics around climate change. In key countries, including Australia, huge numbers of people are angry about the impending climate disaster and willing to do something about it. Capitalist governments, however, are taking inadequate action and some are even denying there is a problem.

It will take more than protest to avert the danger of global temperature rises of 3-40 C, which would cause the death of billions and possibly the end of industrial civilisation – and most people know it.

What is urgently necessary now is to turn protest into resistance, through turning the school strikes into workers’ strikes. In Australia, the next global school strike day should be the occasion for mass co-ordinated strikes by workers from as many industries as possible, with the aim of building towards a general strike.

Such strikes, of course, will be illegal. But this is such a broad and urgent issue that we now have a golden opportunity to smash the “Fair” Work Act and its vicious anti-union provisions to smithereens. Workers who have had strikes banned by the “Fair” Work Commission, or been injuncted off picket lines, or fallen foul of other rules that are designed to prevent us exercising our economic power have a vital interest in joining the next climate strike.

To achieve mass workers’ action over climate change, however, requires two things. Firstly, it requires a political platform that appeals to workers both morally and materially. The climate movement needs to get away from the moralistic approaches some organisations and prominent figures have. We’re not “all in this together” and we don’t all share responsibility for the unsustainability built into capitalist society. Instead, we need to put a Just Transition at the heart of our program. Workers and communities currently reliant on unsustainable industries have to own the transition plans and therefore have to generate them themselves. No worker and no community should be left behind. Naturally, this will need resources, which will have to be found with social equity. So forget about neo-liberal ideas like a carbon price. The rich got us into this hole and they’ll have to pay to get us out.

Secondly, organising these strikes requires a sufficently committed political force. The union officials will have to decide which side they are on: a Just Transition to a sustainable, zero carbon future - or the electoral fortunes of the ALP. We need a rank and file upsurge in the unions that will push past officials that stand against us. And the prize will be not just a barrier in the way of the destruction of habitability on our planet. It will also be the ability of workers and their unions to strike on daily issues of wages, conditions and employer behaviour.

The general strike for a Just Transition will be the beginning, but not the end of the matter. We will open up a debate about the dimensions and shape of the Just Transition. As the struggle progresses, more workers will come to realise that the only Just Transition is a transition away from capitalism. Two facts will drive this. First more people will see the existing capitalist class is so invested in fossil fuels that it has to be swept aside for humanity to achieve sustainability. The understanding will also emerge that eternal growth is the ideology of the cancer cell. Only by abolishing capitalism can we disconnect living standards from resource consumption and adopt a circular zero waste economy.

The struggle for a planet we can continue to live on is the struggle for libertarian communism. And it will be won or lost in the workplace.

CAPITALISM IS UNSUSTAINABLE

*Article from the current issue (Vol.8, No 5 - Sept.-Oct. 2019) of “The Anvil” Newsletter of Melbourne Anarchist Communist Group (MACG).
**You can find this issue and its more at http://melbacg.wordpress.com

niederlande / deutschland / Österreich / umwelt / Ökologie / aufruf / petition Tuesday September 17, 2019 08:19 bydie plattform

Am 20. September startet der globale Klimastreik. Der Aufruf von Fridays for Future richtet sich dieses mal nicht nur an Schüler*innen, sondern an “Kolleg*innen und Arbeitgeber*innen, an Eltern und Nachbar*innen, an Lehrer*innen und Wissenschaftler*innen, Sportler*innen und Arbeitssuchende, Kreative und Auszubildende…”

Mittlerweile gibt es auch gefühlt für jeden Gesellschaftsbereich eine “… for Future”-Organisation, die Liste ist lang. Fridays for Future ist unfassbar vielfältig geworden – von der Klimagerechtigkeitsbewegung im Allgemeinen ganz zu schweigen. Diese wächst im deutschsprachigen Raum massiv und baut auf der Erfahrung vorangeganger ökologischer und sozialer Kämpfe auf. Von der Castor-Blockade zu Ende Gelände ist der Weg nicht weit. Die Bewegung erfasst nach und nach große Teile der Gesellschaft und könnte unterschiedlicher nicht sein. Von antikapitalistischen Kräften, die einen radikalen Bruch mit dem bestehenden System anstreben, bis hin zu reinen Wahlkapellen für die Grünen ist alles dabei.

Als Anarchist*innen sehen wir in dieser Entwicklung große Möglichkeiten und Chancen für eine wirkliche Veränderung der Verhältnisse.

Umweltschutz und kapitalistische Wirtschaftsweise stehen in einem unauflösbaren Widerspruch zueinander. Für die Klimakatastrophe sind nicht “wir alle” verantwortlich. Weltweit stoßen allein 100 multinationale Firmen 71% der Treibhausgase aus – Emissionen die jährlich weiter steigen. Während diese Konzerne unsere Atmosphäre in eine Abgasdeponie verwandeln, schaut die Politik aber scheinbar nur zu. Sei 1995 verballern Abgeordnete heiße Luft und Flugzeugkerosin für jährliche Weltklimakonferenzen – in der Bilanz völlig ergebnislos. Wir bewegen uns weiter rapide auf einen Zustand zu, in dem weite Teile unserer Welt in einem Jahrhundert nicht mehr für Menschen bewohnbar sind. Dass es so kommt, ist keine Zwangsläufigkeit. Aber das wird gerade in Kauf genommen. Ob wir es verhindern können, hängt davon ab, was wir hier und heute tun!

Abertausende haben das bereits erkannt – hoffentlich werden Millionen ihnen folgen. Es ist notwendig, dass eine klare antikapitalistische Grundhaltung wesentlicher Teil der aktuell stattfindenden Kämpfe wird und bleibt. Die Klimagerechtigkeitsbewegung muss sich weiter radikalisieren, die Aktionsmethoden müssen sich zuspitzen und über symbolischen Protest hinausgehen. Die Rettung des Klimas bleibt Handarbeit! Wer sich dabei nur auf die Klasse derjenigen verlässt, die von seiner Zerstörung profitieren, wird verlassen bleiben.

Die Bewegung braucht ein Bewusstsein dafür, dass sie in einer Klassengesellschaft handelt. Individueller Konsumverzicht ist keine Lösung für ein gesellschaftliches Problem – allgemeine Steuern oder Verbote, die Lohabhängige, Menschen die sowieso wenig haben, am stärksten treffen werden, sind erst recht keine.

Bisher haben nur globale Wirtschaftskrisen die Co2-Emissionen wirksam reduziert. Es ist an der Zeit, Schluss zu machen mit Wachstums- und Konkurrenzzwang, und stattdessen die Veränderung der Produktionsbedingungen ins Auge zu fassen.

Also: Lasst uns anpacken. Lasst uns daran arbeiten, dass unsere Träume von einer klimagerechten, klassenlosen Gesellschaft Wirklichkeit werden! Der Kapitalismus wird verschwinden – so oder so. Wir haben es heute in der Hand, ihn zu überwinden, bevor er unsere Lebensgrundlagen restlos vernichtet hat.

Auch wir als plattform bringen uns in den Kampf für ein Klima der Gerechtigkeit ein. Wenn du uns dabei unterstützen willst, melde dich unter – kontakt@dieplattform.org.

what do we do, when the climate is under attack?
STAND UP! – FIGHT BACK!

image radikal.png 0.28 Mb

brazil/guyana/suriname/fguiana / medio ambiente / other libertarian press Tuesday September 10, 2019 02:04 byEl Mirlo Pardo

Expandir fronteras agroganaderas mediante la quema de un cierto territorio (técnica de rose y quema) es una práctica antigua y recurrente en muchas culturas a lo largo de la historia. Usualmente se la considera una técnica “primitiva”, propia de aquellas sociedades mal llamadas “de economía de subsistencia” . No obstante, paradójicamente, es dentro del capitalismo moderno donde esta técnica ha tomado dimensiones desproporcionadas que han provocado la destrucción irreversible de ecosistemas así como el masivo etnocidio hacia pueblos indígenas que viven dentro de aquellos territorios deseados por la burguesía rural y el Estado.

La historia de la configuración de los Estados-nación latinoamericanos y de sus respectivos sistemas económicos, muestra varias evidencias al respecto. Por ejemplo, a finales del siglo XIX, el Estado chileno y los colonos suizos y alemanes que fueron invitados a “poblar y pacificar” el sur de ese pais, incendiaron y destruyeron gran parte del bosque Valdiviano, con decenas de comunidades mapuches adentro. Escenarios muy parecidos se presentaron en el Chaco argentino -hacia los pueblos indígenas Qom y Mocoví- así como en las zonas de los grandes yerbales del este paraguayo a inicios del siglo pasado (Aranda, 2015; Barret, 2011). En todos estos casos, el principal ideal fue “hacer productiva” la tierra y desaparecer a la población indígena o, en su defecto, convertirla en mano de obra barata (proletarizarla).

En la actualidad, este principio se mantiene en plena vigencia, y es aplicado por todos los Estados latinoamericanos, independientemente si sus gobiernos se tilden de derecha o de izquierda. A inicios de este año, por ejemplo, el gobierno de Evo Morales autorizó la ampliación de 250.000 hectáreas, adicionales al millón 300 mil hectáreas que ya existen, para el cultivo de soya transgénica en el departamento amazónico de Santa Cruz, dejando cercado y cada vez más reducido el territorio de los indígenas Guarayo (Sierra, 2019) En Argentina, si bien el boom de la producción de soya comenzó en la etapa neoliberal de los años 90s, es entre el 2003 y el 2015 (el periodo de los gobiernos Kirchneristas) donde la superficie destinada a la producción de soya se expandió en un 136%, expansión que, principalmente, ha tenido lugar cerca o dentro de los territorios indígenas del norte argentino.

De tal manera, el incendio de la Amazonía ocurrido días atrás, lejos de ser un accidente o un impredecible infortunio, constituye una acción intencional que tiene plena coherencia con la lógica productivista -antropocéntrica y colonial- del capitalismo moderno, lógica en la que un determinado territorio adquiere importancia solamente en la medida en que es o puede llegar a ser “productivo” a los ojos del capital. No es coincidencia que, a su vez, los seres humanos sean medidos también con esa misma vara: quien es “improductivo” se convierte rápidamente en un “indeseable”, un “desechable”, un “paria”.

Estamos convencidos que mientras este sistema no sea destruido de raíz, la aniquilación del medio ambiente (o al menos de la especie humana) se torna un destino inevitable, cada vez más cercano. Pero así mismo, estamos convencidos de la posibilidad de construir sociedades que sean organizadas desde abajo y entre todxs, mediante la autogestión, la democracia directa y el federalismo, sociedades donde realmente sea posible y viable la relación armónica entre la naturaleza, el ser humano y la sociedad.

Bibliografía

Aranda, Dario. 2015. Genocidios, saqueos y resistencias. Lavaca editora, Buenos Aires-Argentina.
Barret, Rafael. 2011. El dolor paraguayo. Servilibro editorial. Asunción-Paraguay.
Clastres, Pierre. 1978. La sociedad contra el Estado. Monte Avila editores. Caracas-Venezuela.
Sierra, Yvette. 2019. Polémica en Bolivia: gobierno decide ampliar frontera agrícola en 250 000 hectáreas para soya transgénica. URL:
Toledo, Virginia. 2017. La política agraria del kirchnerismo. Entre el espejismo de la coexistencia y el predominio del agronegocio. Revista Mundo Agrario, 18b(37). URL:
https://doi.org/10.24215/15155994e045

Τα στοιχεία του Εθνικού Ινστιτούτου Έρευνας (INPE) έδειξαν σημαντική αύξηση των πυρκαγιών από τις 10 Αυγούστου και ιδιαίτερα στους Δήμους Novo Progreso και Altamira, οι οποίοι περιλαμβάνονται τόσο στο πρόγραμμα ROUTE BR-163 όσο και στo πρόγραμμα αποδάσωσης εκ μέρους των «αφεντικών» της περιοχής του Αμαζονίου. Σύμφωνα με το INPE, ο Novo Progresso διαθέτει στοιχεία για 124 αρχικούς πυρήνες πυρκαγιάς κατά τη διάρκεια της «ημέρας της φωτιάς», δηλαδή αύξηση κατά 300% σε σχέση με την προηγούμενη ημέρα. Την επόμενη μέρα υπήρχαν 203 πυρήνες. Στη Altamira, οι δορυφόροι ανίχνευσαν 194 πυρήνες στις 10 Αυγούστου και 237 την επόμενη ημέρα, μια εντυπωσιακή αύξηση κατά 743%.

Για την άμυνα του Αμαζονίου!

Σε περίπτωση πυρκαγιάς, κάψτε τους γαιοκτήμονες και τον ιμπεριαλισμό

Τον Αύγουστο, η βραζιλιάνικη και διεθνής κοινότητα εξεπλάγη για την αύξηση κατά 50% της αποδάσωσης και για την αύξηση κατά 70% των πυρκαγιών στον Αμαζόνιο. Η υπουργός Γεωργίας της κυβέρνησης Bolsonaro, Tereza Cristina, γνωστή και ως «η μούσα των δηλητηρίων», έσπευσε να δικαιολογήσει το φαινόμενο, επικαλούμενη αμέσως τις κλιματικές συνθήκες της περιοχής. Είχε επιλέξει γρήγορα τον κύριο κακοποιό, την ίδια τη φύση: το καλοκαίρι και την απαρχή της εποχής της ξηρασίας στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου.

Όμως, ένα πράγμα απέσπασε την προσοχή των κοινωνικών κινημάτων και των περιβαλλοντικών υπηρεσιών στις 10 Αυγούστου. Μια είδηση που μεταδόθηκε από τα κοινωνικά δίκτυα και δημοσιεύτηκε σε μια εφημερίδα στην πόλη του Novo Progreso, στη δυτική χώρα, αποκαλώντας την ημέρα αυτή «ημέρα της φωτιάς». Πρόκειται για μια εκστρατεία που καθοδηγείται από το Latifundium της Pará και που εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλο τον Αμαζόνιο.

Σε συνέντευξή του στη «Folha do Progresso», ένας φαζεντέιρο (ιδιοκτήτης γης) ο οποίος είχε σαφή στόχο να προκαλέσει πυρκαγιά στη ζούγκλα, σχολίασε ότι ο στόχος ήταν να «επιδειχθεί προθυμία συνεργασίας με τον πρόεδρο Bolsonaro». «Πρέπει να δείξουμε στον πρόεδρο ότι θέλουμε να εργαστούμε και ο μόνος τρόπος γι’ αυτό είναι να ώστε να καθαρίσουμε τη ζούγκλα με πυρκαγιά και να δημιουργήσουμε βοσκότοπους», ξεκινώντας δηλαδή αυτό που στον αγροτοβιομηχανικό κόσμο είναι γνωστό ως «Queimadaço».

Τα στοιχεία του Εθνικού Ινστιτούτου Έρευνας (INPE) έδειξαν σημαντική αύξηση των πυρκαγιών από τις 10 Αυγούστου και ιδιαίτερα στους Δήμους Novo Progreso και Altamira, οι οποίοι περιλαμβάνονται τόσο στο πρόγραμμα ROUTE BR-163 όσο και στo πρόγραμμα αποδάσωσης εκ μέρους των «αφεντικών» της περιοχής του Αμαζονίου. Σύμφωνα με το INPE, ο Novo Progresso διαθέτει στοιχεία για 124 αρχικούς πυρήνες πυρκαγιάς κατά τη διάρκεια της «ημέρας της φωτιάς», δηλαδή αύξηση κατά 300% σε σχέση με την προηγούμενη ημέρα. Την επόμενη μέρα υπήρχαν 203 πυρήνες. Στη Altamira, οι δορυφόροι ανίχνευσαν 194 πυρήνες στις 10 Αυγούστου και 237 την επόμενη ημέρα, μια εντυπωσιακή αύξηση κατά 743%. Αποδεικνύεται λοιπόν η αποτελεσματική συμμετοχή του επονομαζόμενου «παραγωγικού τομέα» στην περιβαλλοντική εγκληματικότητα και η συμμετοχή της κυβέρνησης που, με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της επισφάλειας στις υπηρεσίες, ουδετεροποίησε και υπονόμευσε το IBAMA [Βραζιλιανικό Ινστιτούτο Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων) το INPE και το ICMBIO [Ινστιτούτο Chico Mendes για τη Διατήρηση της Βιοποικιλότητας], προωθώντας μια ξεκάθαρη πολιτική στήριξης του καταστροφικού καθεστώτος των πρωτογενών εξαγωγών.

Ωστόσο, δεν μπορούμε να απαλλάξουμε το κράτος (σε όλα τα επίπεδα) από την έγκριση τέτοιου είδους πράξεων που προκαλούνται από τους καπιταλιστές στα σύνορα του Αμαζονίου.

Εμείς, από τον Βραζιλιάνικο Αναρχικό Συντονισμό (CAB), καταγγέλλουμε τη συστηματικάεπιλεκτική δράση του κράτους της Βραζιλίας. Σε αντίθεση με όσα δοιακηρύσσονται συνήθως, το κράτος δεν απουσιάζει από την περιοχή, απλώς επιλέγει τον τόπο και τον τρόπο τασσόμενο πάντα με την πλευρά εκείνων που πρέπει να δράσουν. Από το 2012 μέχρι σήμερα, όλοι οι μηχανισμοί υπεράσπισης της φύσης, των ιθαγενών και των αγροτών, έχουν αλλάξει. Αυτό ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης της Dilma με τον κώδικα των δασών, ο οποίος είχε ως μέγιστο υπέρμαχο τον Aldo Rebelo, που ανήκει στη θεσμική αριστερά (κατά την εποχή της PCDOB (σήμερα στην Solidaridade). Συνέχισε με τη μεταρρύθμιση του κώδικα ορυχείων, ειδικά στα αυτόχθονα εδάφη, κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης του φόβου (PMDB). Τέλος, η πολιτική της πλήρους κατάργησης του περιβαλλοντικού ελέγχου θεσπίστηκε μέσω του Υπουργού Περιβάλλοντος, Ricardo Salles, στην κυβέρνηση Bolsonaro (PSL). Αυτές οι ενέργειες αποτρέπουν κάθε μηχανισμό αυτοδιάθεσης και αναγνώρισης των εδαφικών περιοχών και παραλύουν εντελώς οποιαδήποτε πολιτική αγροτικής μεταρρύθμισης.

Μπορούμε να πούμε ότι ην διχογνωμία μεταξύ της κυβέρνησης της Γαλλίας και της Βραζιλίας σε αυτό το θέμα, εκφράζει απλώς και μόνο αποκλίσεις και επίκαιρες διαμάχες εντός της κυρίαρχης και της αστικής τάξης σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης του ζητήματος του περιβάλλοντος και της γεωπολιτικής ευθυγράμμισης στην ήπειρό μας. Από τη μία πλευρά, η αντιδραστική κυβέρνηση, πληρεξούσια της αγροβιομηχανίας. Από την άλλη, μια διεθνής βιομηχανική και χρηματοπιστωτική αστική τάξη, η οποία με τη νεοφιλελεύθερη ομιλία της για τον «Πράσινο καπιταλισμό» (υποστηριζόμενη από το Rede Globo στη Βραζιλία) απλώς επιδιώκει να δημιουργήσει συνθήκες ιδιωτικοποίησης της περιοχής του Αμαζονίου.

Ας προσθέσουμε σε αυτό τα ευρωπαϊκά γεωπολιτικά συμφέροντα, την εδραίωση ζωνών επιρροής στο πλαίσιο αυτής της έντονης παγκόσμιας εμπορικής διαμάχης, που έχει τη Λατινική Αμερική, επίσης, ως στόχο του ιμπεριαλισμού και των τοπικών εταίρων του. Φαίνεται άσχημα παιγμένο, το να κάνουν δηλώσεις υπεράσπισης της κυριαρχίας του βραζιλιάνικου στρατού και των μελών της κυβέρνησης Bolsonaro, προσποιούμενοι τους εξοργισμένους από τη… διεθνή αλαζονεία. Η μόνη «κυριαρχία» που θέλει η κυβέρνηση Bolsonaro και οι λαϊκιστές της είναι να μπορέσει να σπαταλήσει και να κάψει κυριολεκτικά τους φυσικούς πόρους της επικράτειάς μας (όπως το πετρέλαιο) και να τις παραδώσει στο αφεντικό τους, στην κυβέρνηση των ΗΠΑ.

Η «κυριαρχία» του Bolsonaro χρησιμεύει μόνο στην εξυπηρέτηση ενός ιμπεριαλισμού που του επιτρέπει να καίει και να ιδιωτικοποιεί, καταστρέφοντας τα δικαιώματα των αγροτών και των εργαζόμενων της πόλης. Δεν υπάρχει λύση, για τους λαούς του κόσμου και της φύσης, στον πράσινο καπιταλισμό ή στο βάρβαρο γεωργικό εξαγωγικό τομέα που εκπροσωπείται από τον Bolsonaro.

Στην CAB αντιστεκόμαστε και εναντιωνόμαστε σε αυτές τις καταστροφικές πολιτικές για τους λαούς μας και ενισχύουμε τις φωνές της ζούγκλας, όπως τους ka, τη φωνή των ανθρώπων στο Maranhão που λένε ότι «η ζούγκλα είναι η μητέρα μας, είναι η ζωή μας, την υπερασπιζόμαστε!», Είμαστε δίπλα στους εργαζόμενους στο καουτσούκ που από την εποχή του Chico Mendes έχουν αναπτύξει τακτικές μάχης για να σταματήσουν την ανάπτυξη των βοσκότοπων στη ζούγκλα. Είμαστε αλληλέγγυοι με τους ανθρώπους του Cajueiro, στο Maranhão, οι οποίοι εκδιώχθηκαν άγρια ​​από το προγονικό έδαφος του Quilombola από την κυβέρνηση του Flávio Dino (PCDOB), κάτι που είναι πολύ άσχημο. Υποστηρίζουμε σθεναρά την αυτοδιάθεση που χτίστηκε με μεγάλη προσπάθεια από τον λαό, στα δυτικά της Pará.

Πηγαίνουμε προς την παράκτια οδό όπου τασσόμαστε αλληλέγγυοι στον εκεί αγώνα ενάντια στις υδάτινες οδούς στο Furo do Rio Capim, στην Abaetetuba de Pará, οι οποίες εξυπηρετούν μόνο τους μεγάλους παραγωγούς σπόρων, κυρίως σόγιας, από το βόρειο τμήμα του Mato Grosso. Υποστηρίζουμε και επιβεβαιώνουμε ότι η μόνη έξοδος είναι η άμεση δράση των αγροτικών λαών, της ζούγκλας και της πόλης, για την καταπολέμηση του οικοκτόνου και αντιλαϊκού σχεδίου του κεφαλαίου και του κράτους.

Τέλος, λαμβάνοντας υπόψη τις διδασκαλίες του γεωγράφου Elisha Reclus, ο οποίος είπε ότι η ανθρωπότητα είναι η φύση που αποκτά γνώση του εαυτού της, επιβεβαιώνουμε ότι η φύση υπόκειται σε δικαιώματα και, ως εκ τούτου,πρέπει να τη σεβόμαστε και να την προστατεύουμε. Οι μηχανισμοί των G7 με τη βοήθεια των ιμπεριαλιστών εκατομμυριούχων είναι καταστροφικοί επίσης.

Μόνο μέσω της αυτοοργάνωσης των λαών του Αμαζονίου, μέσω της συγκρότησης και της μετατροπής των εδαφών τους, σε οριζόντιες και αυτόνομες πολιτικές και κοινωνικές σχέσεις, χρειάζεται. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσουμε να σταματήσουμε την προοδευτική καταστροφή της περιοχής και να μην υποταχθούμε στους ιδιοκτήτες γης ή τους περιστασιακούς εποίκους.

Ζήτω τα χωριά της ζούγκλας!

Έξω ο Bolsonaro και τα δολοφονικά του latifundium!

Έξω ο Μακρόν και ο πράσινος καπιταλισμός του!

Να ζήσουμε έναν Αμαζόνιο απαλλαγμένο από τα νύχια του καπιταλισμού και του κράτους!

Βραζιλιάνικος Αναρχικός Συντονισμός (CAB)

*Μετάφραση «Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης».

brazil/guyana/suriname/fguiana / medio ambiente / comunicado de prensa Wednesday September 04, 2019 04:31 byCoordenación Anarquista Brasileña

En agosto, la sociedad brasileña e internacional se vio sorprendida por un aumento del 50% en la deforestación y un 70% más de incendios en el Amazonas. La Ministra de Agricultura del Gobierno de Bolsonaro, Tereza Cristina, conocida como “la musa del veneno”, se apuró para justificar el fenómeno, culpando inmediatamente a las condiciones climáticas de la región. Rápidamente fue elegido el villano principal, la misma naturaleza: el verano y el comienzo de la estación seca en la selva tropical del Amazonas.

[Português]

Pero una cosa llamó la atención a los movimientos sociales y los organismos medioambientales el día 10 [de agosto]. Una convocatoria que fue difundida por las redes sociales y publicada por un periódico en la ciudad de Novo Progresso, en el oeste [del Estado] de Pará, llamando al "Día del Fuego”. Se trata de una campaña impulsada por el latifundio de Pará y que se extendió rápidamente por todo el bioma amazónico. En una entrevista con Folha do Progresso, un fazendeiro [terrateniente], que se movilizaba descaradamente para incendiar la selva, comentó que el objetivo era el de "mostrar disposición a trabajar para el presidente Bolsonaro". “Necesitamos mostrarle al presidente que queremos trabajar y la única forma es arrasar [la selva]. Y para limpiar y generar pastizales, es con fuego" iniciando lo que la agroindustria llama "queimadaço" [quemadazo].

Los datos del Instituto Nacional de Investigación (INPE) mostraron un incremento significativo en los incendios del 10 de agosto en adelante, sobre todo en los municipios de Novo Progresso y Altamira, ambos contenidos por la [ruta] BR-163 y la deforestación de los “capos” de la región amazónica. Según INPE, Novo Progresso tuvo 124 registros de brotes de incendios durante el "día del incendio", un aumento del 300% respecto al día anterior. Al día siguiente hubo 203 brotes. En Altamira, los satélites detectaron 194 brotes de incendios el 10 de agosto y 237 al día siguiente, un impresionante aumento del 743% en los brotes de incendios. Queda en evidencia, entonces, la participación efectiva del llamado "sector productivo" en el crimen ambiental, y la participación del gobierno que, a través de sus políticas neoliberales de precarización en los servicios, neutralizó y excluyó al IBAMA [Instituto Brasileño del Medio Ambiente y de los Recursos Naturales], el INPE y el ICMBIO [Instituto Chico Mendes para la Conservación de la Biodiversidad], lo que constituye una política de apoyo a la saña destructiva del régimen económico primario-exportador.

Sin embargo, no podemos eximir al Estado (en todos los niveles) en la aprobación de este tipo de acciones causadas por los agentes capitalistas en la frontera amazónica. Nosotros, desde la Coordinación Anarquista Brasileña (CAB) denunciamos sistemáticamente la acción selectiva de clase del estado brasileño. Contrariamente a lo que se promociona comúnmente, el Estado no está ausente en la región, sólo escoge el lugar donde trabaja y del lado de quien debe actuar. De 2012 hasta hoy, todos los mecanismos ganados para la defensa de la naturaleza y de los pueblos autóctonos y campesinos han cambiado. Esto comenzó durante el Gobierno de Dilma con el Código Forestal, que tuvo como máximo exponente al Sr. Aldo Rebelo, perteneciente a la izquierda electoralista e institucional (en su momento del PCdoB, hoy en Solidaridade). Luego continuó con la reforma del Código de Minería, en una avanzada hacia territorios indígenas, durante el Gobierno de Temer (PMDB). Finalmente, se concretizó la política de desmantelamiento completo de control medioambiental a través del Ministro de Medio Ambiente, Ricardo Salles, en el Gobierno de Bolsonaro (PSL). Dichas acciones impiden cualquier mecanismo de autodeterminación y reconocimiento de los territorios indígenas y quilombolas, y paralizan por completo cualquier política de reforma agraria en este país.

Se puede decir que el entredicho entre el gobierno de Francia y de Brasil, en este tema, sólo expresa apenas divergencias y disputas puntuales al interior de la clase dominante y la burguesía, sobre cómo hacer frente a la cuestión del medio ambiente y el alineamiento geopolítico en nuestro continente. Por un lado, el gobierno reaccionario, entreguista -basado en el agronegocio- de Bolsonaro. Por el otro, una burguesía industrial y financiera internacional, que con su discurso neoliberal de "capitalismo verde" (apoyado por la Rede Globo en Brasil), solo busca crear condiciones para privatizar la región amazónica. Se suma a esto los intereses geopolíticos europeos para consolidar zonas de influencia en el marco de esta intensa disputa comercial global, que tiene a América Latina, también como objetivo del imperialismo y sus socios locales en su “patio trasero”. Suenan a una mala actuación las declaraciones de defensa de soberanía de las cúpulas del ejército brasileño y miembros del Gobierno de Bolsonaro, simulando ahora estar indignados por la prepotencia internacional. La única "soberanía", que el gobierno entreguista de Bolsonaro y sus lacayos quieren, es la de poder dilapidar y quemar, literalmente, los recursos naturales de nuestro territorio (como el petróleo) y entregarlos a su jefe, el gobierno de los Estados Unidos. La "soberanía" de Bolsonaro solo sirve para elegir un imperialismo que le permita quemar y privatizar, mientras destruye los derechos de los trabajadores rurales y urbanos. No hay solución, para los pueblos del mundo y la naturaleza, en el capitalismo verde o en el brutal proyecto de exportación agraria representado por Bolsonaro.

Desde la CAB nos oponemos y enfrentamos estas políticas perversas para nuestros pueblos, y amplifica las voces de la selva, como el pueblo Ka'apor en Maranhão que dice que “...La selva es nuestra madre. El territorio es nuestro hogar. Ellos son nuestra vida. ¡Nosotros los defendemos! ” Nos ponemos codo a codo con los trabajadores del caucho que desde la época de Chico Mendes, han desarrollado tácticas de lucha contra para detener el avance de la ganadería sobre la selva en [el Estado de] Acre. Nos solidarizamos con la gente de Cajueiro, en Maranhão, que fueron brutalmente desalojados de su territorio ancestral de quilombola por el Gobierno de Flávio Dino (PCdoB) y su saña desarrollista. Apoyamos firmemente la autodeterminación construida con gran esfuerzo por el pueblo Munduruku, en el oeste de Pará. Navegamos junto a los ribereños en su lucha contra las hidrovías en Furo do Rio Capim, en Abaetetuba de Pará, que solo sirven a los grandes productores de granos, especialmente de soja, del norte de Mato Grosso. Apoyamos y reafirmamos que la única salida es la acción directa de los pueblos rurales, de la selva y la ciudad, en lucha contra el proyecto ecocida y antipopular del capital y el estado. Finalmente, tomando las enseñanzas del geógrafo Eliseo Reclus, quien dijo que la humanidad es la naturaleza tomando conciencia de sí misma, afirmamos que la naturaleza es sujeto de derechos y como tal debe ser respetada y protegida. Los mecanismos para esto no saldrán del G7, con su ayuda imperialista millonaria. Solo a través de la autoorganización de los pueblos de la Amazonía, mediante la construcción y el control de sus territorios organizados, en relaciones políticas y sociales horizontales y autónomas. De esta manera podremos detener el avance de la destrucción de la región y no someternos ni a los terratenientes ni a los colonos oportunistas.

¡Vivan los pueblos de la selva!
¡Fuera Bolsonaro y su latifundio asesino!
¡Fuera Macron y su capitalismo verde!
¡Vive una Amazonía libre de las garras del capitalismo y el Estado!>/h2>

Traducción: Prensa Federación Anarquista de Rosario (FAR)

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Neste 8 de Março, levantamos mais uma vez a nossa voz e os nossos punhos pela vida das mulheres!

Neste 8 de Março, levantamos mais uma vez a nossa voz e os nossos punhos pela vida das mulheres!

Environment

Mon 18 Nov, 04:39

browse text browse image

newslinksstrike092019.jpg imageStrike for a sustainable climate Nov 13 19:08 by Melbourne Anarchist Communist Group (MACG) 0 comments

a2druck1.jpg imageFIGHT FOR FUTURE! Klima retten heißt: Kapital – entmachten, enteignen, überwinden! Sep 17 08:19 by die plattform 0 comments

amazonia.png imageLas llamas de la Amazonía y el avance del capitalismo. Sep 10 02:04 by El Mirlo Pardo 0 comments

69209318_2271482926239881_625954353399726080_n.jpg imageΓια την άμυνα του &#... Sep 05 20:19 by Dmitri 0 comments

cab_amazon_1.jpeg imageEn caso de incendio, queme al terrateniente y al imperialismo: ¡en defensa del Amazonas! Sep 04 04:31 by Coordenación Anarquista Brasileña 0 comments

cab_amazon.jpeg imageEm caso de incêndio queime o latifúndio e o imperialismo: em defesa da Amazônia! Sep 04 04:26 by Coordenação Anarquista Brasileira 0 comments

extinction.jpg imageCan Extinction Rebellion Aotearoa NZ help save the world? Mar 13 12:29 by AWSM 0 comments

2019_02_21___2.jpg imageΕνάντια στους εν^... Feb 01 21:50 by BA 0 comments

p_18_11_2016.jpeg imageA Green New Deal vs. Revolutionary Ecosocialism Jan 02 18:49 by Wayne Price 2 comments

pollution.jpg imageSouth Africa’s polluting giants: it’s about profits and class Dec 07 19:20 by Shawn Hattingh 0 comments

theblast363x480.jpg imageΜετά την καταστρ_... Aug 16 05:42 by provo 0 comments

p_30_12_2016.jpeg imageEcology in Democratic Confederalism Jul 09 20:40 by Ercan Ayboga 0 comments

northmaramine1024x722.jpg imageΕγκλήματα της “Barrick Gold” Dec 07 17:58 by Yves Engler* 0 comments

saronikos.jpg imageΣαρωνικός, η θαλά ... Oct 24 17:23 by Αγρός 0 comments

Pescando de manera responsable en la ciénaga de Simoa con las nuevas regulaciones comunitarias (Fotografía de José Antonio Gutiérrez D.) imageLa cultura anfibia amenazada: Ciénagas y Zonas de Reserva Campesina en el Sur de Bolívar Sep 24 16:24 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

nota15.jpg imageRéférendum d’initiative populaire et bataille pour le territoire en Colombie: Cajamarca (d... Aug 27 10:13 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

insidthumblarge.jpg imageΤο κράτος ούτε μπ ... Aug 24 21:04 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

textΓια το Αιολικό Πά ... Jul 30 20:03 by Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Ημαθίας 0 comments

img_1742696x522.jpg imageΕπιχειρούμενη λε... Jul 24 19:15 by Αναρχική Πολιτική Οργάνωση 0 comments

03.jpg imageΚυπριακό και εδρ^... Jul 22 19:30 by ελευθεριακό γυρολόι 0 comments

e127_09_5.jpg imageΓια το φράγμα Πεί ... May 18 21:53 by Αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” 0 comments

textNorcia: Terremoti e megasdotto Brindisi Minerbio May 11 00:45 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

textVELENI A NORD-EST Apr 25 16:33 by Gianni Sartori 0 comments

textIERI LA RIMAR, OGGI LA MITENI Apr 25 06:09 by Gianni Sartori 1 comments

textContro la distruzione ambientale a Mori Mar 02 18:17 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

textItalia-Emergenza terremoto e spopolamento dell’Appennino. Feb 28 04:14 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

1797552_1652393534999126_2762412049655024748_n2.jpg image[Chile] Construyamos una alternativa ecosocialista Feb 02 06:53 by Colectivo La Savia 0 comments

AFP PHOTO / ALBERTO MIRANDA CHILE-FIRE imageIncendios forestales en Chile, un problema crítico de varias aristas: El caso de Valparaís... Jan 10 02:01 by Joaquín Gómez Duque 0 comments

img_6850.jpg imagePuente Alto: vecinas y vecinos se movilizan por emanaciones tóxicas de pozos áridos Dec 09 21:29 by Nahuel Valenzuela 0 comments

textSavona: Biologico Collettivo Solidale - Dalla filiera agricola alle azioni mutualistiche Oct 14 05:46 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

more >>
© 2005-2019 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]