user preferences

Upcoming Events

Environment

No upcoming events.
aotearoa / pacific islands / environment / opinion / analysis Wednesday March 13, 2019 12:29 byAWSM

AWSM are encouraged by the fact that the movement [Extinction Rebellion] has managed to tap into the sense of alarm over climate change... but we feel that there is a conversation that needs to be had about some of their demands.

Extinction Rebellion was established in the United Kingdom in October 2018 as a movement that aims to use tactics of nonviolent direct action in order to avert the effects of climate change. Since its formation it has rapidly spread to at least 35 other countries, including New Zealand, who have recently carried a few headline-grabbing protests, with the promise of more to come.

Aotearoa Workers Solidarity Movement are encouraged by the fact that the movement has managed to tap into the sense of alarm over climate change, and mobilised many people not previously involved in protest, and we do not want to undermine the important work that they are doing, but we feel that there is a conversation that needs to be had about some of their demands.

While we support the means of using direct action tactics it is their ends that needs greater examination. Extinction Rebellion is essentially a reformist movement, whose earnest activists lack a real vision of what is needed if we are serious about halting the damage to our environment. Instead, they are pinning their hopes on merely making adjustments to the present system which is destroying our world.

We argue that this isn’t enough, and the only way to effectively campaign to halt climate change is to impart a true picture of a capitalism whose insatiable hunger for profit is not only undermining the working and living conditions of hundreds of millions of working people but the basis of life itself. The future of our planet depends on building a livable environment and a movement powerful enough to displace capitalism.

Extinction Rebellion Aotearoa NZ are guilty of thinking that their demands can create an idyllic capitalism, managed by the state, that can end the destruction being caused to the Earth’s environment They see their role as just needing to make enough noise to wake up political and business leaders. Theirs is a view which sees capitalism moving towards sustainability and zero growth. It is the idea that capitalism can be reformed to become a green system. In this model of capitalist society lifestyles change and infrastructure are reformed while technical green advances are applied. It supposes that all would be well if we all bought organic food, never took a holiday anywhere which would involve flying, and put on more clothes in winter rather than turn up the heating. Green capitalism presumes it will be enough to replace fossil fuels with renewables, whilst leaving the overall system intact.

We argue that such a scenario completely ignores the way capitalism operates, and must operate, and is therefore hopelessly utopian. The present capitalist system is driven by the struggle for profit. The present system’s need for infinite growth and the finite resources of Earth stand in contradiction to each other. Successful operation of the system means growth or maximising profit, it means that nature as a resource will be exploited ruthlessly. The present destruction of the planet is rooted in the capitalist system of production and cannot be solved without a complete break with capitalism. Yet ending capitalism is something that Extinction Rebellion Aotearoa NZ does not appear to be prepared to countenance, they are only attacking the symptoms rather than the cause. They see their green capitalism as a type of capitalism worth fighting for.

We, rather, see the need to create a different form of social organisation before the present system destroys us all. The entire system of production based on wage labour and capital needs to be replaced with a system which produces for human needs. All the half measures of converting aspects of capitalism to limit the damage to the environment, while the fundamentals of capitalism remain in place, are just wishful thinking, and to pretend they could solve our problems is deception on a grand scale.

The fact is that before production can be carried out in ecologically-acceptable ways capitalism has to go. Production for profit and the uncontrollable drive to accumulate more and more capital mean that capitalism is by its very nature incapable of taking ecological considerations into account properly, and to be honest it is futile to try to make it do so.

A sustainable society that is capable of addressing climate change can only be achieved within a world where all the Earth’s resources, natural and industrial, are under the common ownership of us all, as well as being under grassroots democratic control at a local and regional level. If we are going to organise production in an ecologically sound way we can either plead with the powers that be or we can take democratic control of production ourselves, and the reality is to truly control production we have to own and control the means of production. So, a society of common ownership and democratic control is the only framework within which the aims of Extinction Rebellion can be realised. In reality, to achieve their wish of halting climate collapse, those within Extinction Rebellion should be anarchists.

One of the demands of Extinction Rebellion is a call for participatory democracy, and yet they also talk of giving governments emergency war-time powers. It’s not altogether clear what they mean by this. Does it mean, for example, seizing fossil fuel industries and shutting them down? Enforcing new low-carbon, low-travel, and low-meat shifts in consumption? Or imposing sanctions against companies or countries trafficking in fossil fuels? Will it see imprisonment for those whose protest when they feel their interests may be compromised by green government legislation?

In the past, warlike conditions and major disasters typically were seen to justify the temporary abolition of democratic liberties, but how long will they last for this fight, what will be the endpoint, or will the special war-time powers last indefinitely? Would such a suspension of democracy be easy to reverse anyway? These are big questions, and, for those of us that value the limited freedoms we have, they need to be addressed.

Giving more power to the state is also a case of putting all your eggs in one basket as there is no one simple response to fixing climate change. Climate change will bring many issues, those that we can have a go at predicting, but also many unforeseen. Increasing the powers of the state reduces its ability to be flexible and capable of learning from policy mistakes. The fight against climate change must be associated with greater local democracy. We need more democracy, strengthening local and regional capacities to respond to climate change. For those in Extinction Rebellion who think that there can be only one pathway to addressing climate change, the erosion of democracy might seem to be “convenient.” History, however, tells us that suppression of democracy undermines the capacity of societies to solve problems.

Those campaigning with Extinction Rebellion are no doubt sincere and caring people who want something different for themselves and future generations. In their own lifestyles they probably have made genuine changes which are in line with a more ecologically sustainable way of living. So have we, but we are well aware that our individual lifestyle changes are not going to change the fundamental nature of the social system which is damaging the planet. Millions of us might give up using products which destroy the environment, but what effect do we really have in comparison with the minority who own and control the multinational corporations. Just 100 companies have been responsible for 71% of global emissions since 1988. They, and all businesses, have an interest in keeping their costs down, and profits up. If their profits come before the long-term interests of people, who can blame them for sacrificing our needs? They can act no other way.

We do not have faith that capitalists, or their parliamentary representatives, can act in time to limit climate change in a meaningful way, but when we make a call for revolution, the answer we mostly get is that the lesser evil of piecemeal reforms will take less time to achieve than our grand anarchist aims. However, we think it is an ill-advised attitude to take that small improvements are more worthy of support than realisable big ones. There is unlikely ever to be a government passing meaningful green legislation. Governments may pass a few minor reforms to appease green voters, the business owners themselves may realise that some of their brands may be harmed by a lack of environmental concern, and greenwash their product, but ultimately these acts will be a sticking plaster when what is required is major surgery.

If anyone concerned with Extinction Rebellion read this and grasps the impossibility of what they are asking for, then we would say it’s time to keep the methods of direct action that you are advocating, but change the demands. If Extinction Rebellion ever wants their arguments to carry any force, then they need to campaign to abolish capitalism and create a system of grassroots democracy.

In the UK a Green Anti-Capitalist Front has been created to work alongside Extinction Rebellion but with a greater focus on the capitalist roots of climate catastrophe. We feel that such a coalition is needed here in Aotearoa / New Zealand. If anyone is interested in working with us to create such a group we can be contacted via our e-mail address.

Ας συνδυάσουμε όλο τον πλούτο που έχουμε γεννήσει τις τελευταίες δεκαετίες. Την αυτοοργάνωση, τον αντιφασισμό (θα βρούμε πολλούς πατριώτες μπροστά μας, να μην αφήσουμε στους φασίστες χώρο), την κριτική στον σπισισμό και την καταστροφή της φύσης, την μάχη ενάντια στην πατριαρχία (η απληστία και η αδιαφορία για τη φύση είναι συγκροτητικό της πατριαρχίας), τις πρακτικές άμεσης δράσης. Και ας δοκιμάσουμε αυτό που τόσο συχνά λέμε. Την συνδιαμόρφωση με άλλους, έξω από εμάς, παράλληλα με την δικιά μας παρέμβαση.

Να κηρύξουμε τον πόλεμο ενάντια στους ενεργειακούς σχεδιασμούς. Να αυξήσουμε το κόστος για κράτος και εταιρείες

Δεδομένου του ότι ο αναρχικός/αντιεξουσιαστικός/αυτοοργανωμένος χώρος δεν ασχολείται συστηματικά με τους ενεργειακούς σχεδιασμούς του ελληνικού κράτους και της πορείας «κατά των εξορύξεων υδρογονανθράκων» που καλείται στα Προπύλαια στις 21 Φλεβάρη είναι μια καλή ευκαιρία να ανοίξει μια ανάλογη συζήτηση.

1. Το «γενικό» πρόβλημα της ενέργειας

Το «πρόβλημα» της ενέργειας εμφανίζεται συστηματικά από τα μίντια και την πολιτική τάξη διεθνώς ως ένα γενικό πρόβλημα των κοινωνιών. Υπονοούν περίπου πως δε θα φτάνει το ηλεκτρικό ρεύμα για να φορτίζουμε τα κινητά, ότι δε θα έχουμε θέρμανση (λες και τώρα έχουμε) και ότι θα πεθάνουμε της πείνας επειδή θα τελειώσουν τα πετρέλαια και το φαγητό δε θα φτάνει για όλους. Είναι δικιά μας δουλειά να δείχνουμε συνέχεια ότι αυτό που παρουσιάζεται ως γενικό πρόβλημα είναι ειδικό πρόβλημα των καπιταλιστών και δε μας αφορά καθόλου.

Η ζήτηση για την ενέργεια δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια «φυσική» συνέπεια της λογικής της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Η θέληση των κυρίαρχων, από τότε που υπάρχουν, για αύξηση της ισχύος τους εμφανίζεται στον καπιταλισμό ως επιδίωξη για αύξηση των κερδών. Αύξηση της υπεραξίας με κάθε μέσο. Με υποτίμηση της εργατικής δύναμης, με επέκταση του συστήματος της αγοράς/της κυκλοφορίας του εμπορεύματος σε όλο και περισσότερες πτυχές της ζωής (στη Κίνα πουλάνε αέρα κοπανιστό αφού ο αέρας δεν αναπνέεται πια, στην Δύση δουλεύεις για να συναρμολογείς τα έπιπλα ΙΚΕΑ για αυτούς που τα αγοράζουν) και φυσικά με όλο και μεγαλύτερη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων.

Το ειδικό πρόβλημα «έλλειψη της ενέργειας» εμφανίζεται με δύο τρόπους στον καπιταλισμό. Αφενός, ως απαραίτητη προϋπόθεση της επέκτασης του συστήματος της αγοράς, αφετέρου ως ένα ειδικό εμπόρευμα προς πώληση. Στην πρώτη περίπτωση, η διαρκής ανάγκη για νέα εμπορεύματα και άρα αύξηση της ζήτησης για την παραγωγική και την καταναλωτική διαδικασία εμφανίζεται απλοϊκά ως ανάγκη για να καίμε περισσότερο, για να δουλεύει η μηχανή. Είτε μια μηχανή που την κινεί η μισθωτή εργασία για να παράξει προϊόντα (πχ. σε ένα εργοστάσιο αυτοκινήτων ή στον προγραμματισμό), είτε για τις μηχανές που απαιτούνται για την μετακίνηση και την πώληση των εμπορευμάτων (πχ. τα μέσα μαζικής μεταφοράς ή τα καταστήματα ρούχων). Το ζήτημα (από πρακτικής σκοπιάς) είναι ότι κάτι πρέπει να κάνεις για να παράξεις ηλεκτρικό ρεύμα (να γυρνάς τη μανιβέλα με το μαγνήτη) και συνήθως (με την εξαίρεση της ηλιακής) κάτι πρέπει να γυρνάς. Το ποιος θα το κάνει αυτό είναι γνωστό, δεν υπάρχει ερώτημα επί τούτου. Η ανθρώπινη εργασία. Όσο κι αν κάψεις, όσο κι αν φυσήξει πάντοτε χρειάζεται η ανθρώπινη ενέργεια για να παραχθεί το κέρδος. Για την αέναη επέκταση του καπιταλιστικού συστήματος (που την ονομάζει ανάπτυξη) χρειάζεται όμως να βρίσκει και συνεχώς νέους πόρους και αυτοί να είναι όσο πιο φτηνοί γίνεται.

Νέοι και παλιοί τρόποι παραγωγής ενέργειας: Αντικατάσταση ή απλή πρόσθεση.

Ένας άλλος μύθος που κυκλοφορεί παρέα με αυτόν περί γενικού προβλήματος της ενέργειας είναι ότι τελειώνουν οι μέχρι τώρα φυσικοί πόροι άρα πρέπει να βρούμε νέους. Είναι βασική μεθοδολογία των από πάνω να παρομοιάζουν τα προβλήματα του καπιταλισμού με απλά καθημερινά προβλήματα που βιώνουμε στην άμεση εμπειρία μας.

Είναι σα να λένε για παράδειγμα το εξής: Φέτος, έχεις 2 τόνους πετρέλαιο και 100 κιλά ξύλα για να βγάλεις το χειμώνα. Του χρόνου δε θα σου φτάσουν γιατί θα είναι διαθέσιμα μόνο 1 τόνος πετρέλαιο και 60 κιλά ξύλα. Άρα θα σε φάει το κρύο. Η πραγματικότητα είναι κάπως διαφορετική. Για να κάνουμε μια τίμια αναλογία με την καθημερινή εμπειρία το ενεργειακό πρόβλημα του καπιταλισμού έχει να κάνει με το ότι: Του χρόνου, δε θα σου φτάσουν οι 2 τόνοι πετρέλαιο και τα 100 κιλά ξύλα όχι επειδή δε θα είναι διαθέσιμες αυτές οι ποσότητες αλλά επειδή ΕΣΥ θα χρειάζεσαι 3 τόνους πετρέλαιο και 250 κιλά ξύλα για να καλύψεις τις ανάγκες σου.

Το πρόβλημα, λοιπόν, είναι η αύξηση της ζήτησης και όχι η μείωση των πόρων. Η εκμετάλλευση του άνθρακα, του πετρελαίου και των πυρηνικών θα συνεχίζεται αμείωτη (για να μην πω αυξανόμενη) και οι νέες μορφές ενέργειας (ήλιος, αέρας) θα έρχονται να προστεθούν στις παλιές και όχι να τις αντικαταστήσουν για να καλύψουν τις αυξημένες ανάγκες. Δεν τα λέω εγώ αυτά, τα λένε μόνοι τους. Ρίξτε μια ματιά στις εκτιμήσεις του International Energy Agency.

Σε αυτή τη ζήτηση πρέπει να προσθέσουμε και την προσπάθεια των παραγωγών της ενέργειας να πουλήσουν ντε και καλά το προϊόν τους ανεξάρτητα αν καλύπτει κάποια κοινωνική ανάγκη. Την ανάγκη θα την δημιουργήσουν με το ζόρι όπως κάνουν με όλων των ειδών τα εμπορεύματα όταν προσπαθούν να τα πουλήσουν. Τίποτα ιδιαίτερο εδώ.

2. Το ελληνικό κράτος

Το ελληνικό κράτος ως διακριτός εκφραστής συμφερόντων των καπιταλιστών αλλά και άλλων κοινωνικών τάξεων ξεδιπλώνει συνεχώς μια στρατηγική για να υπηρετήσει αυτά τα συμφέροντα. Σήμερα αυτή η στρατηγική εκφράζεται με τον λεγόμενο «πυλώνα σταθερότητας της περιοχής». Δηλαδή, η συμμαχία και εξυπηρέτηση γενικότερων καπιταλιστικών συμφερόντων (που οργανώνονται στρατιωτικά κυρίως υπό τη μορφή του ΝΑΤΟ αλλά και της ΕΕ, η οποία χρόνο με το χρόνο αυξάνει γεωμετρικά τα λεφτά για στρατιωτική αναβάθμιση) και η δικιά του ισχυροποίηση εντός και εκτός της επικράτειας του.

Πώς αποτυπώνεται αυτή η στρατηγική; Με την αναβάθμιση των βάσεων του ΝΑΤΟ και τη δημιουργία νέων σε όλη την επικράτεια, χτίσιμο νέων συμμαχιών (διμερών/τριμερών κτλ), την στρατοπέδευση χιλιάδων μεταναστών υπό τη δικαιοδοσία του ελληνικού στρατού, την διευκόλυνση επενδυτών στον τομέα των ακινήτων (βλ. βίζα και Κινέζους/Ρώσους επενδυτές), την αναβάθμιση των υποδομών για την ενέργεια και την κυκλοφορία των εμπορευμάτων (είτε μιλάμε για τα ενεργειακά έργα, είτε για τη σύνδεση λιμανιών-τρένων κτλ, είτε τους εθνικούς δρόμους). Ακόμα με τον εσωτερικό πόλεμο για την αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, την ταχύτερη λειτουργία της κρατικής διοίκησης και την αναβάθμιση του ελέγχου (βλ. εδώ και την ψηφιοποίηση σε όλα τα μέτωπα – taxis, κτηματολόγιο, ΜΜΜ κτλ). Οργανώνει συνεχώς τις κοινωνικές σχέσεις και δυναμικές με σκοπό την ενδυνάμωσή του ως καπιταλιστικό κράτος ενταγμένο στα 30-40 πιο ισχυρά κράτη στον κόσμο. Η ανάπτυξή του ως τέτοιο είναι εξαιρετικά κρίσιμη σε μια εποχή ανακατατάξεων που ευνοεί την άνοδο (και την κάθοδο) στην ιεραρχία του παγκόσμιου καπιταλισμού. Μην ξεχνάμε ότι το ελληνικό κράτος παραδοσιακά και από τα γεννοφάσκια του έχει συνδέσει την εδραίωση και ανάπτυξή του με τέτοιες κρίσιμες εποχές (από το 1821 και την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέχρι και την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας η ελληνική ιστορία είναι η απόδειξη αυτού του ισχυρισμού).

Η ανάπτυξη ενεργειακών υποδομών (παραγωγή, δίκτυα, αποθήκευση) εντός του ελληνικού κράτος είναι πολιτική πράξη που αυξάνει την ισχύ του ελληνικού κράτους αφού δημιουργεί εξαρτήσεις και υλικά συμφέροντα με άλλα κράτη. Οι διακρατικές συμμαχίες με Ισραήλ, Κύπρο, Αίγυπτο είναι μια ορατή περίπτωση. Όπως θα το έλεγε και ο διευθύνων σύμβουλος της ΤΕΡΝΑ η Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει «μπαταρία» του Ευρωπαϊκού Νότου. Και όποιος μπορεί να γίνει μπαταρία κάνει κουμάντο.

Συστηματικά οι έρευνες για εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα ξεκίνησε στην χρυσή εποχή του ελληνικού καπιταλισμού (αν και έχουν γίνει και παλιότερα όχι συστηματικά) την δεκαετία του ’60 και του ’70 φτάνοντας το 1975 στην ίδρυση της Δημόσιας Επιχείρησης Πετρελαίου. Τότε γίνεται και η ανακάλυψη του κοιτάσματος του Πρίνου στην Καβάλα, του οποίου η άντληση ξεκινά το 1981. Τότε γίνονται και οι ανακαλύψεις άλλων κοιτασμάτων (πχ Κατάκολο) που απασχολούν σήμερα πάλι τις εταιρείες.

Την δεκαετία του ’90 αλλάζει το καθεστώς στα πλαίσια της φιλελευθεροποίησης και το 1996 γίνεται ο πρώτος διεθνής διαγωνισμός παραχωρήσεων στις ίδιες περίπου περιοχές που σήμερα έχουν δοθεί για έρευνες (Ιωάννινα, Αιτωλοακαρνανία, ΒΔ Πελοπόννησος, Πατραϊκός Κόλπος). Για διάφορους λόγους (τεχνικούς/κόστους κτλ) δεν προχώρησαν αυτές οι επενδύσεις. Αυτό που πρέπει να κρατήσουμε είναι ο μακροχρόνιος σχεδιασμός από τη μεριά του κράτους. Είναι κρίσιμο να αντιληφθούμε την ιστορία που έχει από πίσω του και τα όρια που αυτό θέτει στη στρατηγική μας.

Από το 2009 και μετά ξεκινάνε πιο δυναμικά οι διαδικασίες για παραχώρηση περιοχών για έρευνες με κεντρικό πολιτικό πρόσωπο που ακόμα και σήμερα δουλεύει πάνω στο θέμα τον Μανιάτη, υφυπουργό του ΠΑΣΟΚ. Στις μέρες του δόθηκε η παραχώρηση για τις Σκουριές και με το νόμο 4001/2011 για την αγορά ενέργειας ρυθμίζονται τα ζητήματα σχετικά με τις έρευνες υδρογονανθράκων.

Τα οικόπεδα μοιράστηκαν, οι διαγωνισμοί άνοιξαν και άρχισαν να δίνονται τα οικόπεδα. Οι εταιρείες Repsol, Εxxon Μobil, Τotal, Edison, ΕΛΠΕ και Calfrac μοιράζονται προς το παρόν την πίτα είτε μόνες τους, είτε συνήθως με συμπράξεις.

Είναι σημαντικό εδώ να αναφέρουμε και τις υποδομές αγωγών του φυσικού αερίου που συνιστούν επίσης και υλικές στρατηγικές συμμαχίες με τα γειτονικά κράτη: TAP (Τουρκία, Ελλάδα, Αλβανία), IGB (Βουλγαρία, Ελλάδα), IGI (Τουρκία, Ελλάδα, Ιταλία) και τα σχέδια για τον αγωγό East Med που πιθανολογείται ότι θα εξυπηρετεί τη μεταφορά αερίου από τις αραβικές χώρες στο Ισραήλ με την Κύπρο, την Ελλάδα, τη Λιβύη, την Ιταλία και μετά Βόρεια Ευρώπη. Παράλληλα, η ταχύτατη εξάπλωση των ΑΠΕ (ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκά, βιομάζα κτλ κτλ) είναι ήδη μια πραγματικότητα – αλλά δε θα εστιάσω σε αυτά εδώ.

Είναι απαραίτητο να αποκτούμε μια συνολική εικόνα για τις υποδομές του ελληνικού κράτους που φανερώνουν εν τέλει και την πραγματική του πολιτική ανεξάρτητα από το ιδεολογικό της περίβλημα. Είτε αυτό έχει να κάνει με τα ενεργειακά, είτε με οτιδήποτε άλλο. Επειδή δεν μπορώ να δώσω μια τέτοια εικόνα αναφέρω αποσπασματικά κάποια στοιχεία.

3. Η φάση της έρευνας ως λεηλασία της φύσης και ως ευκαιρία

Στα τέλη του 2014 υπογράφεται η πρώτη σύμβαση παραχώρησης για έρευνες υδρογονανθράκων. Ήδη, έχουν αρχίσει οι έρευνες στα Γιάννενα και Θεσπρωτία. Σεισμικές έρευνες που γίνονται με εκρήξεις (περίπου 11.500 για το «οικόπεδο» των Ιωαννίνων). Στις παραχωρήσεις που γίνονται συμπεριλαμβάνεται και το στάδιο της έρευνας και της εκμετάλλευσης. Το πρώτο στάδιο της έρευνας αποτελείται και αυτό από 3 υποστάδια: της αρχικής έρευνας, των γεωτρήσεων με σκοπό των εντοπισμών των κοιτασμάτων και τον καθορισμό των κοιτασμάτων που αξίζουν εμπορικά να αξιοποιηθούν. Ύστερα ακολουθεί η δεύτερη φάση της εκμετάλλευσης που περιλαμβάνει την εξόρυξη, την ανάπτυξη υποδομών αποθήκευσης, επεξεργασίας και δικτύων μεταφοράς. Σύμφωνα με εκτιμήσεις η πρώτη φάση διαρκεί περίπου 7 χρόνια. Ας το κρατήσουμε αυτό.

Για να αποφασίσει μια εταιρεία να πραγματοποιήσει μια επένδυση σημαίνει ότι έχει ισχυρότατες ενδείξεις ότι τα κέρδη της θα είναι πάνω από ένα συγκεκριμένο ποσοστό που αυτή έχει ορίσει. Δεν μιλάμε δηλαδή απλά για απόσβεση αλλά για κέρδη. Ας υποθέσουμε ότι θέλει να έχει κέρδη του 10%. Είμαι άσχετος από αυτά, το λέω στη τύχη. Όταν, λοιπόν, θα κάνει τις εξισώσεις του το οικονομικό τμήμα της εταιρείας θα έχει από τη μια μεριά τα κόστη και από την άλλη τα εκτιμώμενα έσοδα από τη πώληση. Προσπαθεί με τα χίλια ζόρια να ρίξει τα κόστη. Το ελληνικό κράτος παραχωρεί τζάμπα αρκετά πράγματα και δε ζητάει και πολλά. Για παράδειγμα, υπεύθυνη για τον έλεγχο των περιβαλλοντικών επιπτώσεων είναι η ίδια εταιρεία. Οπότε μειώνονται και άλλο τα κόστη αφού δε θα χρειαστεί να αποζημιώσουν κανέναν, αφού «δεν θα υπάρχουν» σοβαρές περιβαλλοντικές επιπτώσεις (γιάννης κερνάει, γιάννης πίνει).

Εμείς ως κοινωνία και ως κινήματα βρισκόμαστε στην μεριά του κόστους. Αυτά τα 7 χρόνια που διαρκεί η περίοδος των ερευνών και θα εμφανίζονται τα κόστη είμαστε υποχρεωμένοι να αυξήσουμε το κόστος τόσο πολύ που τελικά να μειώνεται το ποσοστό εκτιμώμενου κέρδους και να καταστήσουμε το έργο μη κερδοφόρο. Τα γεωστρατηγικά οφέλη των έργων θα κάνουν το ελληνικό κράτος να καλύψει πολλά από αυτά τα κόστη (είτε στις υποδομές, είτε στην καταστολή – πολλά όπως είπαμε θα τα προσφέρει τζάμπα). Αυτό είναι ένα σημείο κλειδί πάνω στο οποίο πρέπει να χτίσουμε την στρατηγική μας αντί για γενικόλογα περί κράτους και καπιταλισμού. Να γίνουμε κόστος για τις εταιρείες και το κράτος. Αυτός είναι ένας χειροπιαστός σκοπός. Και το κόστος υπάρχουν πολλοί τρόποι για να αυξηθεί.

4. Το πλαίσιο εντός του οποίου είμαστε υποχρεωμένοι/ες να αναπτύξουμε την επίθεσή μας Ο πρωταρχικός αντικειμενικός σκοπός του πολέμου ενάντια στους ενεργειακούς σχεδιασμούς δεν μπορεί παρά να είναι αυτό που στη Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων αποκαλείται «Μηδενική λύση» ή αλλιώς η μη υλοποίηση των έργων. Στη βάση αυτού του σκοπού πρέπει να συναντηθούμε με τις ευρύτερες κοινωνικές αντιστάσεις που αναδύονται και δραστηριοποιούνται αυτή τη στιγμή και όχι στη βάση της ιδεολογικής συμφωνίας.

Κάποια σημεία για το πλαίσιο του κοινωνικού αγώνα.

Η επίτευξη του σκοπού της μηδενικής λύσης είναι το πρώτο που ενδιαφέρει όσους ανθρώπους δραστηριοποιούνται γύρω από αυτά. Οι άνθρωποι αυτοί, πολλοί από την επαρχία και χωρίς αναγκαστικά πρότερη κινηματική εμπειρία ή πολιτικοποίηση χρησιμοποιούν αναγκαστικά τις ήδη υπάρχουσες μορφές συλλογικής οργάνωσης για να αντισταθούν. Είτε αυτό είναι σύλλογοι, παρατάξεις, πολιτικές ομάδες ή αυτοοργανωμένες πρωτοβουλίες. Είμαστε τυχεροί γιατί έχει αναπτυχθεί μια κουλτούρα αδιαμεσολάβητων αγώνων. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει με το καλημέρα να περιμένουμε από άλλους να υιοθετούν μορφές πάλης που υποστηρίζουμε εμείς. Για παράδειγμα, δεχόμαστε μορφές οργάνωσης που έχουν οι μεταναστευτικές κοινότητες όταν υπάρχει ένα άμεσο επίδικο. Μορφές οργάνωσης που είναι ιεραρχικές, πατριαρχικές και μπορεί να έχουν όλα τα κακά του κόσμου. Το ίδιο πρέπει να γίνει και εδώ. Είναι μέσα από την πρακτική εμπειρία του αγώνα που ριζοσπαστικοποιούνται οι άνθρωποι, όχι μέσα από καλές ιδέες.

Παράλληλα, πρέπει να δεχθούμε ότι για την αποτελεσματικότητα αυτής της μάχης θα χρειαστούν όλα τα μέσα. Από παρεμβάσεις στα συμβούλια των Δήμων και των Περιφερειών για να δώσουν αρνητικές γνωμοδοτήσεις ή αποφάσεις (όπως έγινε στην Άρτα) μέχρι συλλογή υπογραφών για το Συμβούλιο της Επικρατείας, από καταλήψεις σε δρόμους μέχρι την χρήση της άμεσης δράσης για σαμποτάζ και παρεμπόδιση ή ακόμα και την «παρέμβαση» σε φυσικά πρόσωπα. Όλα τα μέσα με το κατάλληλο τρόπο. Αύξηση του κόστους με όλα τα μέσα. Αυτό σημαίνει ότι όλες οι μορφές οργάνωσης της πάλης πρέπει στο σύνολό τους να λειτουργήσουν για τον σκοπό ακόμα και αν διαφωνούμε με κάποια από αυτά.

Εμείς μπορούμε να γίνουμε ένα μέρος αυτής της κοινωνικής κίνησης. Ένα μέρος που θα αναδεικνύει το δομικό ρόλο του ελληνικού κράτους ενάντια σε λογικές εξάρτησης από τις πολυεθνικές και τις μεγάλες δυνάμεις (όπου μια καλή κυβέρνηση θα έλυνε το πρόβλημα – ο ΣΥΡΙΖΑ δόξα το θεό μας βοηθάει σε αυτό). Ένα μέρος που θα μοιράζεται την γνώση της αδιαμεσολάβητης, αυτόνομης, αντιιεραρχικής οργάνωσης μέσα στην κοινωνία, ένα μέρος που θα μοιράζεται όλες τις μεθόδους που μπορούν να οξύνουν τους αγώνες. Και ένα μέρος που θα μαθαίνει από την κοινωνία να αγωνίζεται. Δάσκαλοι και μαθητές ταυτόχρονα.

Υπάρχει ένα αντικειμενικό πλεονέκτημα. Οι περιοχές που πλήττονται είναι τόσες πολλές που σε ένα μοίρασμα σε ένα τυχαίο δείγμα ανθρώπων στο μετρό ή στο λεωφορείο είναι αρκετά πιθανό να συναντήσεις κάποιον/α που έχει ένα υλικό/συναισθηματικό/κοινωνικό συμφέρον να σε ακούσει και ίσως να συμφωνήσει μαζί σου, δεδομένου ότι ο μισός πληθυσμός στην Ελλάδα και παραπάνω ζει στην Αθήνα. Είναι ένα στοίχημα πως απέναντι στους τόνους μικροαστισμού, πατριωτισμού και αγάπης για την παράδοση μπορούμε να αντιτάξουμε την εμπειρία των αγώνων μας για να μετατοπίσουμε τις συνειδήσεις. Για παράδειγμα, στην Αλβανία υπάρχουν μέρη που έχουν λεηλατηθεί από τις εξορύξεις πετρελαίου και περιοχές που οι άνθρωποι δεν μπορούν να πιουν νερό επειδή έχει ανακατευτεί το πετρέλαιο με το νερό μετά από την εξόρυξη. Τέτοια παραδείγματα δείχνουν τα κοινά συμφέροντα ενάντια στο ρατσισμό. Η γενική στρατηγική του ελληνικού κράτους που αναφέρω στην αρχή μπορεί να ενοποιήσει τις εξορύξεις, με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και την ξεφτίλα των εργασιακών σχέσεων. Μόνο η γενική αντίληψη και γνώση μπορεί να μας κάνει να συναντηθούμε με την κοινωνία και να μετατοπίσουμε τις συνειδήσεις. Ούτε τα τσιτάτα, ούτε οι τσαμπουκάδες, ούτε η απομόνωση και ο σεχταρισμός. Αν έχουμε δίκιο τότε μπορούμε σίγουρα να το επικοινωνήσουμε.

Υπάρχει κι ένα αντικειμενικό πρόβλημα. Η άμεση εμπειρία των ανθρώπων (και ειδικά των κινηματικών) που ζούνε ή/και έχουν μεγαλώσει στην Αθήνα δεν συμπεριλαμβάνει τις επιπτώσεις που έχουν αυτά τα ενεργειακά έργα. Αν μπορούμε να πάμε στην Πέτρου Ράλλη και να δούμε τον ολοκληρωτικό χαρακτήρα του κράτους που κρατάει έγκλειστους τους μετανάστες, αν καθημερινά βιώνουμε στους δρόμους της Αθήνας, στη δουλειά τον κόσμο της εξουσίας, δεν βλέπουμε τις ανεμογεννήτριες στα Άγραφα, ούτε και τις έρευνες στη Ζίτσα Ιωαννίνων. Και είμαστε αρκετά συνηθισμένοι να αγωνιζόμαστε για ότι βρίσκεται στην άμεση εμπειρία μας και μπορούμε συναισθηματικά να συνδεθούμε. Όμως ο αγώνας μας ως αναρχικοί/ες δεν αρκείται στην ικανοποίηση των ειδικών συμφερόντων αλλά στο γενικό συμφέρον, στην συνολική απελευθέρωση.

Αυτή η μάχη ενάντια στα ενεργειακά μας καλεί να αναμετρηθούμε με αυτή ακριβώς την αιχμή των προταγμάτων μας. Τη συνολική ελευθερία.

Το με ποιες μορφές οργάνωσης, ποιους τρόπους παρέμβασης θα επιλέξουμε ή πως θα εντάξουμε αυτόν τον αγώνα στις ατζέντες μας όχι ως θεματικό αγώνα αλλά ενοποιημένο με το συνολικό αγώνα είναι ερωτήματα που δεν απαντιούνται θεωρητικά παρά μόνο μέσα από τις συλλογικές διεργασίες και προπαντός μέσα στον ίδιο τον αγώνα.

Ας συνδυάσουμε όλο τον πλούτο που έχουμε γεννήσει τις τελευταίες δεκαετίες. Την αυτοοργάνωση, τον αντιφασισμό (θα βρούμε πολλούς πατριώτες μπροστά μας, να μην αφήσουμε στους φασίστες χώρο), την κριτική στον σπισισμό και την καταστροφή της φύσης, την μάχη ενάντια στην πατριαρχία (η απληστία και η αδιαφορία για τη φύση είναι συγκροτητικό της πατριαρχίας), τις πρακτικές άμεσης δράσης. Και ας δοκιμάσουμε αυτό που τόσο συχνά λέμε. Την συνδιαμόρφωση με άλλους, έξω από εμάς, παράλληλα με την δικιά μας παρέμβαση.

{Να δώσω ένα ακόμα παράδειγμα. Κάποιοι θα λέγανε πως η πατριαρχική καταπίεση είναι ένα δευτερεύον ζήτημα σε αυτούς τους αγώνες. Αντίθετα, όμως η επιμονή για να αναδείξουμε τον καθημερινό καταναγκασμό της πατριαρχίας (και ειδικά στην επαρχία) και πως αυτή έχει καθορίσει την αντίληψη για τη λεηλασία της φύσης ή τις μορφές οργάνωσης που ήδη υπάρχουν (σύλλογοι, πρωτοβουλίες κτλ) και δεν συμπεριλαμβάνουν τις γυναίκες, μπορεί ακριβώς να απελευθερώσει ένα νέο δυναμικό κομμάτι που είναι πρωτοπόρο έτσι κι αλλιώς σήμερα είτε στα «αμιγώς» ζητήματα έμφυλης καταπίεσης, είτε στους αγώνες γύρω από την καπιταλιστική εκμετάλλευση. Η ενσυναίσθηση και η φροντίδα που η γυναίκα έχει αναπτύξει μέσα στην πατριαρχία είναι ικανότητες που την καθιστούν πιο κατάλληλη να αντιληφθεί τις συνέπειες της λεηλασίας της φύσης αντίθετα με τον φτωχό συναισθηματικά άνδρα που θεωρεί αυθόρμητα αυτά τα ζητήματα φλώρικα και εξίσου αυθόρμητα εμπλέκεται σε αγώνες μέσα από τους οποίους υπάρχει η δυνατότητα να γίνει ήρωας με υψωμένη γροθιά.}

Αυτά.

Έχουμε μια θερμή δεκαετία επίθεσης μπροστά μας. Έχουμε μια θερμή δεκαετία αγώνα μπροστά μας; Ας απαντήσουμε θετικά σε αυτό το ερώτημα ως μέρος του.

north america / mexico / environment / feature Wednesday January 02, 2019 18:49 byWayne Price
featured image

The idea of a "Green New Deal" has been raised in response to the threat of climate and ecological catastrophe. Two such proposals are analyzed here and counterposed to the program of revolutionary libertarian ecosocialism.

southern africa / environment / opinion / analysis Friday December 07, 2018 19:20 byShawn Hattingh

When it comes to greenhouse gas emissions, South Africa falls within the 15 biggest polluters in the world. But there is also a class dimension when it comes to pinning down which sections of society are responsible for air pollution – the major polluters in South Africa are the ruling class (capitalists, politicians and top state bureaucrats) and their state and corporations (including state corporations), continuing an economy based on cheap black labour, mining and externalising costs. State-backed”empowerment” firms — for Afrikaners from 1948, and blacks from 1994 — are deeply involved.

South Africa’s polluting giants: it’s about profits and class

Shawn Hattingh (ZACF)
When it comes to greenhouse gas emissions, South Africa falls within the 15 biggest polluters in the world:
· In 2015 alone, South Africa emitted 427 million metric tons of carbon dioxide (CO2)
· As such, South Africa as a country is a major contributor to global warming – although it is not quite in the league of China, the USA and India
· Air pollution in some parts of South Africa, such as the Mpumalanga Highveld, is so bad that millions of people suffer from diseases caused by air pollution, including skin rashes, heart disease, asthma and lung cancer
· In fact, it is estimated tha between 2 200 and 2 700 people in South Africa die prematurely every year as a result of being exposed to high levels of air pollution
· But there is also a class dimension when it comes to pinning down which sections of society are responsible for air pollution – not all people contribute equally to air pollution
· When pollution is looked at in conjunction with class, it becomes very clear who the major polluters in South Africa are; and it is not the working class

The polluting class

· The reality is that the ruling class (capitalists, politicians and top state bureaucrats) and their state and corporations are responsible for the vast majority of greenhouse gas emissions – including CO2 emissions – in South Africa
· The biggest 80 companies operating in South Africa account for over 60% of all air pollution

Two of the biggest polluters amongst these companies are [state-owned] Eskom and [privatised] Sasol

· Sasol’s Secunda plant, which is a coal-to-fuel plant, is the largest single emitter of CO2 in the world. Sasol as a group emits over 60 million metric tons of CO2 per year.

Eskom, however, is by far the biggest polluter in the country
· 90% of the electricity Eskom generates comes from coal and in particular lowgrade coal that creates heavy pollution when burned
· Eskom emits well over 200 million metric tons of CO2 a year
· Over 77% of the electricity generated by Eskom through low-grade coal is used by mining, commerce, manufacturing and agricultural enterprises – with less than 20% being consumed by domestic/residential users

But it is not just CO2 that is emitted by the likes of Sasol and Eskom –other poisonous gasses, including sulphur dioxide, hydrogen sulphide and mercury are pumped out by these companies

Profits and pollution

· Under capitalism and the market system major polluters like Eskom and Sasol externalise the costs of pollution by dumping it into the air
· Therefore, because they don’t have to pay for the pollution they make, Eskom and Sasol’s profits are subsidised and the costs of pollution – including bad health – are externalised onto people
· Having the ability to dump pollution and externalise any costs also means that companies like Sasol and Eskom don’t have any incentive to use cleaner energy
· So it pays companies to pollute and pollution and profits are very directly connected

Pollution and the structure of the South African economy

· The major defining features of South African capitalism, and what has made manufacturing and especially mining traditionally so profitable, are cheap labour and extremely cheap electricity
· Colonialism and apartheid were tied to capitalism and, through oppression and racism, a black working class was created as a source of very cheap labour, and hence high profit, for capitalists (the tiny group of people that own the means of production) in South Africa

But cheap electricity also played a huge role in ensuring the profitability of South African capitalism
· In fact, the state nationalised private electricity companies – such as the Victoria Falls Power Company – in 1948 in order to provide giant companies, including Anglo American, with the cheapest electricity in the world
· To do so Eskom has used low-grade coal, often supplied to it by the very companies receiving cheap and even subsidised electricity, such as Anglo American, because it was the cheapest way to produce electricity
· Thus capitalism in South Africa and the use of low-grade heavily polluting coal to generate the cheapest possible electricity have been and are tied together

If air pollution is to be addressed in South Africa, therefore, the structure of the economy will also have to be changed, as it is the structure of capitalism in the country that drives the use of cheap low-grade coal – and hence massive air pollution – by companies like Sasol, Eskom and ArcelorMittal

Empowerment has a long dirty history

· Eskom has not only used low-grade polluting coal as its main source of electricity to benefit giant companies at the expense of the working class and its health; it also gas also has a long history of promoting aspirant sections of the ruling class through ‘empowerment’ and their link to low-grade coal

During apartheid, Eskom was used as a means of Afrikaner economic empowerment
· Most of the low-grade coal mines were owned by Afrikaner capitalists –English capital already had a monopoly over mines with better quality coal
· To assist these Afrikaner capitalists Eskom focused on building power stations that generated electricity through burning low-grade and heavily polluting coal. It favoured purchasing this low quality coal from operations, such as Gencor, owned by Afrikaner capitalists

Today and since 1994, Eskom now plays a key role in elite black economic empowerment
· Most black economic empowerment companies in the coal industry – like Afrikaner empowerment companies in the past – are concentrated around low-grade coal mines
· Eskom today supports these initiatives through purchasing low-grade coal from corporations with shares owned by a black elite, including Patrice Motsepe and Cyril Ramaphosa
· Thus the focus on low-grade coal by Eskom is also linked to a history of furthering the profits and class interests of an elite with political connections to the state

As with apartheid, it is the working class that pays the consequences

featured image

Μακάρι να γίνει αυτή η νέα καταστροφή πέρα από αφορμή πένθους και επίδειξης εθελοντισμού και κοινωνικής αλληλεγγύης (που πρέπει να ειπωθεί ότι είναι ανέλπιστα συγκινητική) και αφορμή προβληματισμού. Βαθύ προβληματισμού γύρω από την ποιότητα και την ιεράρχηση των κοινωνικών αξιών. Γιατί από τις προηγούμενες μεγάλες καταστροφές το μόνο που έμεινε ήταν δυστυχώς περισσότερα αυθαίρετα.

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Neste 8 de Março, levantamos mais uma vez a nossa voz e os nossos punhos pela vida das mulheres!

Neste 8 de Março, levantamos mais uma vez a nossa voz e os nossos punhos pela vida das mulheres!

Environment

Mon 20 May, 03:55

browse text browse image

extinction.jpg imageCan Extinction Rebellion Aotearoa NZ help save the world? Mar 13 12:29 by AWSM 0 comments

2019_02_21___2.jpg imageΕνάντια στους εν^... Feb 01 21:50 by BA 0 comments

p_18_11_2016.jpeg imageA Green New Deal vs. Revolutionary Ecosocialism Jan 02 18:49 by Wayne Price 2 comments

pollution.jpg imageSouth Africa’s polluting giants: it’s about profits and class Dec 07 19:20 by Shawn Hattingh 0 comments

theblast363x480.jpg imageΜετά την καταστρ_... Aug 16 05:42 by provo 0 comments

p_30_12_2016.jpeg imageEcology in Democratic Confederalism Jul 09 20:40 by Ercan Ayboga 0 comments

northmaramine1024x722.jpg imageΕγκλήματα της “Barrick Gold” Dec 07 17:58 by Yves Engler* 0 comments

saronikos.jpg imageΣαρωνικός, η θαλά ... Oct 24 17:23 by Αγρός 0 comments

Pescando de manera responsable en la ciénaga de Simoa con las nuevas regulaciones comunitarias (Fotografía de José Antonio Gutiérrez D.) imageLa cultura anfibia amenazada: Ciénagas y Zonas de Reserva Campesina en el Sur de Bolívar Sep 24 16:24 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

nota15.jpg imageRéférendum d’initiative populaire et bataille pour le territoire en Colombie: Cajamarca (d... Aug 27 10:13 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

insidthumblarge.jpg imageΤο κράτος ούτε μπ ... Aug 24 21:04 by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

textΓια το Αιολικό Πά ... Jul 30 20:03 by Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Ημαθίας 0 comments

img_1742696x522.jpg imageΕπιχειρούμενη λε... Jul 24 19:15 by Αναρχική Πολιτική Οργάνωση 0 comments

03.jpg imageΚυπριακό και εδρ^... Jul 22 19:30 by ελευθεριακό γυρολόι 0 comments

e127_09_5.jpg imageΓια το φράγμα Πεί ... May 18 21:53 by Αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” 0 comments

textNorcia: Terremoti e megasdotto Brindisi Minerbio May 11 00:45 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

textVELENI A NORD-EST Apr 25 16:33 by Gianni Sartori 0 comments

textIERI LA RIMAR, OGGI LA MITENI Apr 25 06:09 by Gianni Sartori 1 comments

textContro la distruzione ambientale a Mori Mar 02 18:17 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

textItalia-Emergenza terremoto e spopolamento dell’Appennino. Feb 28 04:14 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

1797552_1652393534999126_2762412049655024748_n2.jpg image[Chile] Construyamos una alternativa ecosocialista Feb 02 06:53 by Colectivo La Savia 0 comments

AFP PHOTO / ALBERTO MIRANDA CHILE-FIRE imageIncendios forestales en Chile, un problema crítico de varias aristas: El caso de Valparaís... Jan 10 02:01 by Joaquín Gómez Duque 0 comments

img_6850.jpg imagePuente Alto: vecinas y vecinos se movilizan por emanaciones tóxicas de pozos áridos Dec 09 21:29 by Nahuel Valenzuela 0 comments

textSavona: Biologico Collettivo Solidale - Dalla filiera agricola alle azioni mutualistiche Oct 14 05:46 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

Movimiento por la Emancipación del Delta del Níger imageMovimiento por la Emancipación del Delta Níger inicia diálogos exploratorios con gobierno Sep 12 03:06 by Rebeldía Contrainformativa 0 comments

agua.jpg imageApuntes sobre el modelo primario exportador chileno y la crisis socio-ambiental Sep 05 00:22 by Andrés Ardiles 0 comments

libroiris.jpg imageBiologico, collettivo, solidale-Biologico, dalla filiera agricola alle azioni mutualistich... Sep 02 00:12 by Coordinamento Lotte e Territorio 0 comments

tremblementdeterreitaliedronesdegats.jpg imageItalia - terremoto Aug 29 17:24 by Zatarra 1 comments

textBarbarie e fatalismo Aug 26 01:53 by Lucio Garofalo 0 comments

textLa terra trema ancora Aug 24 23:02 by Lucio Garofalo 0 comments

more >>
© 2005-2019 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]