user preferences

Upcoming Events

Economy

No upcoming events.
international / economy / opinion / analysis Monday March 08, 2021 02:15 byZaher Baher

This article is about the relation between the state and business. It shows how powerful the business is by imposing its conditions with the help of the rest of economic and financial institutions on the government and the state. The article also highlights the importance of fighting the state by the anarchists.

The State and the Power of Business
By Zaher Baher
March 2021
Recently I was involved in a long discussion with a close friend of mine who is not an anarchist. He believes that the destination of human beings is a kind of socialism but not necessarily the one that anarchists want.
My friend thinks the needs of the state gradually decrease, to the point where it will no longer be necessary to run society by any separate authority, as its members will be fully aware, conscientious and responsible so that all care for each other and society too. Finally, he concluded by saying, "Since society would be run by its members, law makers will become unnecessary”.
Of course, anarchists talk about socialism but in a wider form as it will be a classless and non-hierarchical society. Anarchists do not design the map for future society and how it should be managed. We think and work to create a society that would be controlled by all, where there would be no one in charge to dominate and exploit us; no bosses, no landlords and no government from above. We do not elaborate on how it will be in the future. That would be the task of those who live in that society, how they would organise it and how they would manage themselves.
There are fundamental questions arising here. Will the role of the state diminish when capitalism gets stronger? Will the state disappear gradually or dismantle itself? Has neoliberal theory failed to reduce some or all functions of the state? If so, why do we see the state stronger than ever? There are many more questions to be asked on this subject.
To begin with, I must, very briefly, look at the recent history of the state, liberalism, and neoliberal theories. Many of us know that the state is very old, dating back some 10,000 years, maybe longer it developed through various stages and functioned differently in accordance with the society that the state had emerged from.
However, it took a long time for the modern state to emerge and reach its mature stage.
Whatever stage the state went through, historically or as it is now, there was always a vital struggle between the business sector and the state. Although neither could live without the other, each wanted to subdue the other for its own benefit.
At present the state looks to have completed its functions, its essence once embraced the liberal economy and then the neoliberal theories. While the state was not completely compatible with the business sector in general and with the big corporations in particular, the corporations always tried to find ways to reform the state for their benefit in meeting their aims.
One of the major attempts to reform the economic system, in the last century was neoliberalism. A group of liberals who helped to shape the social market economy put forward a program at a meeting in Paris in 1938. Among the delegates were two men who came to define the ideology, Ludwig von Mises, and Friedrich Hayek. They believed in the opportunity of individualism. They found government a major barrier as it prevented individualism. The neoliberal embraces individualism and is opposed to “the collective society,” as Margaret Thatcher put it. In 1944 Hayek, in The Road to Serfdom argued that, “Government planning, by crushing individualism, would lead inexorably to totalitarian control”
In 1947, Hayek founded the first organisation that would spread the doctrine of neoliberalism and it was supported financially by millionaires and their foundations.
Neoliberalism’s doctrine is very exclusive in aiming to liberate the major sections of the state and privatising them. In short, Hayek’s view is that governments should regulate competition to prevent monopolies. The ideology of neoliberalism brought financial meltdown, environmental disaster and even the slow collapse of public health and education. Clearly it was waging a war on every front against society; it not only created economic crises, but also caused political crises.
On the other hand, there is Keynesian economic policy, which was developed by the British economist John Maynard Keynes during the 1930s. His theories were a response to the Great Depression and he was highly critical of previous economic theories, which he referred to as “classical economics”. He stated that intervention is necessary to moderate the booms and busts in economic activity.
Throughout the 1950s and 1960s, Keynes's influence was at its peak, as the developed and emerging capitalist economies enjoyed an exceptionally high rate of growth and low unemployment. Later this was echoed by the then U.S. President Richard Nixon, "We are all Keynesians now"
Keynesian policies did not last long. By the end of the 1960s there was a big change and، the balance began to shift towards the power of private interests. According to the journalists Larry Elliott and Dan Atkinson, “1968 was the pivotal year when power shifted in favour of private agents such as currency speculators”. Keynesian economic policies were officially abandoned by the British Government in 1979. So, gradually, Keynesian policies began to crumble, and economic crises deepened. At that time Milton Friedman remarked, “When the time came that you had to change ... there was an alternative ready there to be picked up”.
Once Margaret Thatcher and Ronald Reagan took power, the rest of the package soon followed: massive tax cuts for the rich, the crushing of trade unions, deregulation, privatisation, outsourcing and competition in public services were all supported or promoted by multilateral bodies and treaties, like the IMF, the World Bank, the Maastricht treaty and the World Trade Organisation, neoliberal policies were imposed – often without democratic consent. Remarkably these policies were adopted among parties that once belonged to the left, including the Labour party and the Liberal Democrats. This was expected. As John Major, when he was elected Prime Minister in 1992, famously said “1992 killed socialism in Britain.… Our win meant that between 1992 and 1997 Labour had to change.”
The Chicago School, also known as Chicago boys designed packages for several countries including Egypt and others in South America, particularly Chile. On a visit to Pinochet’s Chile – one of the first nations in which the programme was comprehensively applied, Hayek told a Chilean newspaper that it was possible for a “...dictator to govern in a liberal way...” and that he preferred a “...liberal dictator to a democratic government lacking liberalism. My personal preference leans toward a liberal dictatorship rather than toward a democratic government devoid of liberalism”.
We should not be shocked when Friedman and Hayek happily embraced neoliberal policies as documented by Naomi Klein in 'The Shock Doctrine'. “Neoliberal theorists advocated the use of crises to impose unpopular policies while people were distracted: for example, in the aftermath of Pinochet’s coup, the Iraq war and Hurricane Katrina, which Friedman described as “an opportunity to radically reform the educational system”
After almost forty years, the 2008 financial crash and the Great Recession derailed neoliberalism which lost its force and fell apart. Some governments and economists wanted to go back to Keynesian solutions to tackle the crises of the 21st century. They could not or did not want to understand or simply ignored the reality that last century’s solutions cannot resolve a crisis of the present century. The reason for this is quite clear; it is fundamental to the nature of capitalism itself that, whatever name or shape it takes, it will not work anymore.
Neoliberalism has gone too far and, wherever it was implemented, it brought total disaster. One of these countries was the US where data shows that, “During the neoliberal era, the racial wealth gap did not fare much better. In 1979, the average hourly wage for a black man in the U.S. was 22 percent lower than for a white man. By 2015, the wage gap had grown to 31 percent. For black women, the wage gap in 1979 was only 6 percent; by 2015, it had jumped to 19 percent. Homeownership is one of the central ways that families build wealth over time, yet homeownership rates among African Americans in 2017 were as low as they were before the civil rights revolution, when racial discrimination was legal". The situation was so bad that leading political scientists declared that, “...the U.S. is no longer best characterized as a democracy or a republic but as an oligarchy—a government of the rich, by the rich, and for the rich”.
Some economists, including Paul Krugman, also argued that economic conditions are like those that existed during the earlier part of the 20th century.
In light of the above, we can see that government and business institutions in any country, in many ways, are interrelated and interdependent. Their unity is much stronger than their division, their conflicts are nothing more than efforts to unite against society. They are inseparable. Corporate executives, political leaders and government officials are all of the same social class.
The state is the main pillar of the system and its economy. It works to facilitate the function of business and increased profits. It is government which shapes business activities, providing a suitable and workable environment for business. The aim of business is to make profit, while government’s goal is to ensure economic stability and growth. Business has a big influence on government when investing heavily in large-scale projects.
Government, directly and indirectly, implements rules and regulations which dictate what business organisations can and cannot do and tries to influence those organisations’ policies with taxation measures.
The main goal of business is to make a profit and the government provides everything for them. Government is even helping to establish companies' production facilities by offering them tax incentives in less developed regions in the country.
As government and politicians want to return to power in coming elections, they need support from business. They want to satisfy corporations and corporations want to play a role in government and have a great influence.
Corporations and the rest of business know very well that the establishment that can protect and maintain them is the government, the state. They know that the police, the laws, the courts, the army, the spy networks, and the education system are all under the control of the state. They know that once they face bankruptcy, the state can bail them out or when they face threats by their own workforces, the state will protect them by whatever means.
They need one another desperately. In today’s global economy, businessmen and entrepreneurs are the driving forces of the economy states have long been the most powerful force in the economy.
Therefore, anarchists insist that the struggle against the system, the ownership of the economy, and the elites, to bring about a classless and non-hierarchical society cannot happen without a struggle against power, authority and the state.
Zaherbaher.com

venezuela / colombia / economía / opinión / análisis Tuesday January 26, 2021 02:22 byViaLibre

Mientras la burguesía se prepara para un nuevo plan de ajuste para salir de la crisis económica profundizando la precarización y explotación laboral, el movimiento obrero y popular se muestra ineficaz y replegado. La síntesis de situaciones que se presentan y desaprovechan en la coyuntura de negociación del salario mínimo sigue siendo excepcional, y hay pocos momentos de mayor y más general politización clasista, sentido de comunidad y crítica antigubernamental entre una clase trabajadora precarizada y dividida, que en su mayoría no participa de negociaciones sectoriales o convenciones colectivas de trabajo y por lo tanto tiene en la negociación del salario mínimo su única instancia reivindicativa. Aprovechar esta coyuntura en un sentido clasista y libertario sigue siendo una tarea urgente, y hacer de esto un elemento clave, para resistir mejor la ofensiva patronal en curso.


El pasado 29 de diciembre de 2020 el gobierno de Iván Duque decreto un aumento del salario mínimo mensual vigente para el 2021 en Colombia del 3.5%. Esto lleva la remuneración más baja permitida por la ley a 908.526 pesos mensuales, un incremento de 30.723 pesos. El auxilio al transporte se fijó en 106.454 pesos, un incremento de 3.600 pesos. Estas dos cifras que no siempre son pagadas por los empresarios, suponen un aumento de 34.323 pesos netos, fijando el valor del salario mínimo con transporte en 1´014.980 pesos[1]. Esto supone un salario diario de 30.248 pesos y un pago de 3.785 pesos hora ordinaria[2] en un país donde es habitual extender la jornada más de 8 horas sin remuneración adicional y donde las horas extras, nocturnas y dominicales son frecuentemente desconocidas.

El gobierno argumenta que este aumento es de más del doble del crecimiento de la inflación en el año estimada en 2020 que es 1.5% y por lo tanto supondría un incremento neto de 2%. Sin embargo en el promedio general que arrojan las cifras del propio Banco de la República, se registra una inflación al consumidor del 2.5% anual para el año, por lo que en realidad el aumento supondría un incremento del 1%[3]. Según datos de esta misma institución, este es el aumento porcentual más bajo de la historia desde que este piso salarial fue establecido en 1983[4]. El salario mínimo actual equivale a 261.36 dólares y 216.62 euros mensuales, tasas inferiores por efecto de la depreciación de la moneda al promedio de hace 5 años[5], e incluso a la conversión obtenida el año pasado.

Frente a esto, demagógicamente Duque planteo que esta cifra representaba el cumplimiento de la promesa de campaña, que llega con solo tres años de retraso, de un salario mínimo que superara el millón de pesos, lo que por un lado es falso porque el auxilio al transporte no hace parte del salario base y por otro, supondría un logro pírrico en medio de la pérdida del valor de la moneda[6]. Por su parte, el segundo Ministro de Trabajo del gobierno Duque, el político uribista Ángel Custodio Cabrera, asesor bancario y barón clientelista del ICBF[7], sostuvo que este era el gobierno que más había aumentado el salario mínimo en términos reales desde 1985 y que se acumularían 5% de aumento por encima de la inflación en los últimos tres años. Sin embargo, el hecho es que como advierten medios gobiernistas como El Tiempo, el salario mantiene congelado su poder adquisitivo con respecto al último año y de hecho ha perdido hasta un cuarto de su valor en los últimos 5 años.

La decisión gubernamental se da tras un nuevo fracaso de la ineficaz Comisión Permanente de Concertación de Políticas Laborales y Salariales, de estructura tripartita, creada en 1997. Así los representantes patronales agrupados en el Consejo Gremial Nacional (CGN) esbozaron una pobre propuesta de aumento del 2% que elevaron hasta el 2.7%, mientras los sindicatos reunidos en el Comando Nacional Unitario (CNU) presentaron una propuesta unificada de aumento de 13.9%, para dejar el salario mínimo en 1 millón de pesos. En la Comisión que tuvo 7 rondas de negociación en noviembre y diciembre sin mayores avances[8], las centrales sindicales y pensionales, que de forma anómala y por segundo año seguido no se dividieron en la negociación, también plantearon la renta básica, el incremento pensional y su rechazo a los decretos laborales de emergencia que flexibilizaban condiciones de contratación[9], generando una negativa cerrada de parte de los patrones y el gobierno nacional.

Esto en medio de una política de Estado que retóricamente busca un equilibro entre aumentar el poder adquisitivo y estimular la generación de empleo, mientras en la práctica mantiene una política de bajos salarios sin generación de empleos durables. Sin embargo, la prensa empresarial y los “especialistas” neoliberales, azuzan por aumentos aún más bajos y esbozan un discurso de ajuste económico en el que sostienen contra toda evidencia, la fracasada receta ortodoxa de salida de la crisis mediante salarios bajos e incremento de la explotación laboral[10].

Esta situación se da en el marco general de una profunda crisis económica generada por la pandemia y las medidas aislamiento, en la que el gobierno estima que el PIB del país pudo haberse contraído en -6.6% en 2020, cifra que el Fondo Monetario internacional (FMI) elevaba hasta -8.2%. En la actual crisis se llegó también a un promedio de desempleo anual hasta noviembre del año pasado de 16.3% y 3´797.900 personas sin trabajo, estimación que el FMI sube hasta el 17.3%[11], desempleo que como es habitual golpea más duramente a las mujeres y la juventud precarizada. Hay además un importante déficit fiscal que llega al 9% del PIB y una deuda externa que se incrementó más de 10 puntos y llego al 54.82% del PIB, que el Fondo Monetario estima hasta en 68.2%[12].

En este complejo panorama, los representantes empresariales consideran que la crisis puede suponer una oportunidad histórica para realizar una doble reforma económica neoliberal, que por un lado adelante la parcialmente derrotada reforma laboral que abarate el costo del empleo por medio de la reducción salarial y la precarización más profunda de las condiciones de contratación y una reforma tributaria, que manteniendo los esquemas de exenciones a las empresas y los altos ingresos, aumente los impuestos regresivos e indirectos sobre la mayoría de la población[13].

El DANE registra que en los primeros 10 meses de 2020 el 63.8% de los trabajadores ocupados y 12.4 millones de personas, ganan hasta un salario mínimo o menos, un incremento de 3 puntos frente a 2019. Esto es además más dramático pues el 48.6% de los ocupados, la mayor proporción en 3 años, gana menos del 0.9 del salario mínimo, una muestra del empeoramiento general de las condiciones salariales en medio de la crisis[14]. En total para 2020 el 88.6% de los trabajadores ocupados y 17.3 millones, gana hasta 2 salarios mínimo, una muestra de la relativa precariedad de la clase trabajadora ocupada en el país, que se agrava para las mujeres o la población negra. Y esto sin mencionar a las personas trabajadoras informales, migrantes o pensionadas, que estructuran sus salarios y beneficios también a partir del salario mínimo.

Aunque la situación estructural de debilidad de los sindicatos en una mesa de concertación donde los patrones adentro y afuera del gobierno son la mayoría, las organizaciones sindicales no convocaron ninguna actividad de movilización específica por el salario mínimo, volviendo a los cauces habituales que solo la jornada de protesta nacional de noviembre-diciembre de 2019 había logrado romper temporalmente[15]. Y aunque la Central Unitaria de Trabajadores (CUT) desarrollo una campaña comunicativa para explicar la propuesta de aumento, estas acciones simplemente no pueden remplazar la acción colectiva de las trabajadoras.

Mientras la burguesía se prepara para un nuevo plan de ajuste para salir de la crisis económica profundizando la precarización y explotación laboral, el movimiento obrero y popular se muestra ineficaz y replegado. La síntesis de situaciones que se presentan y desaprovechan en la coyuntura de negociación del salario mínimo sigue siendo excepcional, y hay pocos momentos de mayor y más general politización clasista, sentido de comunidad y crítica antigubernamental entre una clase trabajadora precarizada y dividida, que en su mayoría no participa de negociaciones sectoriales o convenciones colectivas de trabajo y por lo tanto tiene en la negociación del salario mínimo su única instancia reivindicativa. Aprovechar esta coyuntura en un sentido clasista y libertario sigue siendo una tarea urgente, y hacer de esto un elemento clave, para resistir mejor la ofensiva patronal en curso.

¡Arriba las que luchan!

Grupo Libertario Vía Libre


[1] Ministerio de Trabajo. Trabajadores colombianos tendrán salario mínimo de 908.526 más auxilio de transporte de 106. 454 en 2021. En Mintrabajo.gov. En Eltiempo.com. Diciembre 29 de 2020.

[2] Salariomínimocolombia. Salario mínimo 2021 mensual Colombia. En salariominimocolombi.net.

[3] El Banco registra una inflación anual del 1.61%. Sin embargo esto solo corresponde con la información de diciembre de 2020. Según los propios datos de la entidad en cambio en 4 meses hubo una inflación por el encima del 3%, en 2 por encima del 2% y en 2 por encima del 1.9%. Cálculos propios con base en Banco de la República. Boletín de indicadores económicos. 18 de enero de 2021. En barrep.gov.co.

[4] El Tiempo. Salario mínimo: ¿Ha mejorado o empeorado su poder adquisitivo? Diciembre 30 de 2020.

[5] Anexo: Salario mínimo en Colombia. En Wikipedia.org.

[6] El Tiempo. ¿Qué se compra con los 30.000 de aumento del salario mínimo? En Eltiempo.com. Diciembre 31 de 2020.

[7] La Silla Vacía. Ángel Custodio Cabrera. En Lasillavacia.com. 18 de abril de 2020.

[8] Comando Nacional Unitario. Nuevamente fracasa la concertación sobre el salario mínimo. En Cut.org. Diciembre 18 de 2020.

[9] Comando Nacional Unitario. Movimiento sindical presenta propuesta unificada para la presentación del salario mínimo 2021. En Cut.org. Noviembre 13 de 2020.

[10] La República. Salario mínimo para 2021 sube 3.5% y queda en 1.014.980 con auxilio de transporte. En larepública.co. Diciembre 29 de 2020.

[11] Cálculos propios con base en Banco de la República. Boletín de indicadores económicos. 18 de enero de 2021. En barrep.gov.co.

[12] Portafolio. Desempleo, deuda y menor PIB, así será la economía del país al 2025. En portafolio.co. Noviembre 12 de 2020.

[13] Así por ejemplo. Portafolio. Economía colombiana crecería un 5.3% en 2021. En portafolio.co. Diciembre 3 de 2020.

[14] La República. Salario mínimo para 2021 sube 3.5% y queda en 1.014.980 con auxilio de transporte.

[15] Como señalábamos en Vía Libre. Reflexiones sobre el salario mínimo para 2020. En grupovialibre.org. Enero 28 de 2020.

france / belgique / luxembourg / Économie / communiqué de presse Sunday November 01, 2020 01:28 byUnion Communiste Libertaire

La situation sanitaire que nous vivons actuellement est dramatique. Pire qu’au printemps, des milliers de personnes mourront ou garderont des séquelles graves de leur infection au coronavirus, sans compter celles qui ne pourront pas être prises en charge pour d’autres pathologies. Cette crise sanitaire est doublée d’une crise sociale avec l’augmentation des licenciements. Comme si aucune leçon n’avait été tirée du précédent confinement, Macron annonce le 28 octobre un reconfinement qui n’en est pas un mais plutôt un couvre-feu de la vie sociale.

Afin de permettre aux capitalistes de continuer à s’enrichir, le confinement est désormais travaillé. D’un premier confinement, où de nombreuses activités économiques non-essentielles avaient été stoppées (mais pas toutes ! des patrons continuaient à faire venir les salarié·es pour fabriquer des voitures…), c’est désormais toutes les personnes essentielles à la santé du porte-feuilles des capitalistes qui doivent bosser.

Ainsi, certain⋅es d’entre nous continuerons de s’entasser dans des transports en commun bondés matin et soir. La situation ne sera pas la même pour tous et toutes : ce sont les classes populaires qui se retrouvent en première ligne de la pandémie.

Entre la mise en danger constante à l’école et au travail, la gestion catastrophique du gouvernement de l’épidémie, la multiplication des licenciements et l’intensification de la crise économique, la fin de l’année 2020 s’annonce particulièrement sombre.
Le confinement des sociabilités

Si un confinement s’avérait inévitable pour limiter la propagation du virus devenu incontrôlable, non seulement cette mesure aurait pu certainement être évitée par une meilleure gestion du déconfinement mais en plus elle arrive avec deux semaines de retard et ne fait que mettre à nouveau en lumière l’idéologie mortifère du gouvernement.

Ce faux confinement s’inscrit parfaitement dans la logique des précédentes mesures de l’État qui choisit de sauver l’économie au mépris de la santé et du bien-être de la population et sacrifie nos sociabilités.

Alors que les lieux d’études et les entreprises sont des foyers de transmissions avérés, le gouvernement persévère à vouloir les maintenir ouverts sans mettre en place des protocoles sanitaires applicables.
Une gestion autoritaire désastreuse de la crise sanitaire

Aucun bilan n’a été tiré de la première vague : encore une fois oublié⋅es, les précaires (personnes sans domicile, travailleuses et travailleurs pauvres, les bénéficiaires du RSA, les étudiant.es salarié.es, chômeurs et chômeuses) se retrouvent seul⋅es face au virus.

Comme au printemps, l’État est surpris par la crise. Les suppressions de postes et de lits de la dernière décennie se font durement sentir et l’Hôpital est à nouveau débordé sans qu’aucune ouverture de lit ou nouveaux recrutements en urgence n’aient été mis en route au cours de l’été pour anticiper la deuxième vague.

Désormais notre vie sociale se limite au travail : l’État nous prive de notre liberté et en profite pour nous imposer des contrôles policiers. Encore une fois les contrôles s’effectueront davantage dans les quartiers populaires que les quartiers aisés. Et dans un climat d’attaques terroristes et d’intensification du racisme d’État et d’intensification du climat islamophobe, il est à craindre qu’il y ait encore plus de violences policières que lors du dernier confinement.

Nous n’avons rien à attendre de l’État. Ce n’est pas à nous de payer les frais de cette crise dont les capitalistes et les États ont profité pour nous saigner davantage.

Nous demandons que les capitalistes paient le coût de nos salaires : zéro licenciement pendant cette crise sanitaire. Les hôpitaux seront rapidement surchargés : socialisons et réquisitionnons les cliniques. Sur les lieux d’études, au travail par le biais de la syndicalisation, dans la rue avec les brigades de solidarités, dans les immeubles en activant des solidarités directes, c’est à nous de nous mobiliser au plus vite pour lutter contre cette crise sans précédent.

Union communiste libertaire, le 31 octobre 2020

brazil/guyana/suriname/fguiana / economia / opinião / análise Monday July 20, 2020 02:18 byBrunoL

Introdução do quarto e último artigo da série
Até este episódio viemos apelando para a narrativa de fábula macabra, pois seria um risco jurídico muito grande escrever que a Terra é plana e dar nomes aos bois, incluindo sobrenomes e apelidos. Neste texto, a fábula só retorna na conclusão, e vamos nos valer do que circula de informação, conceitos e análises históricas recentes a respeito da complementaridade da economia política do crime, as estruturas de organizações criminosas como forma contemporânea de “acumulação selvagem” e os riscos reais consequentes da maximização dessas estruturas.

19 de julho de 2020, por Bruno Lima Rocha e Rafael Costa
Introdução do quarto e último artigo da série
Até este episódio viemos apelando para a narrativa de fábula macabra, pois seria um risco jurídico muito grande escrever que a Terra é plana e dar nomes aos bois, incluindo sobrenomes e apelidos. Neste texto, a fábula só retorna na conclusão, e vamos nos valer do que circula de informação, conceitos e análises históricas recentes a respeito da complementaridade da economia política do crime, as estruturas de organizações criminosas como forma contemporânea de “acumulação selvagem” e os riscos reais consequentes da maximização dessas estruturas.
Pensando a partir da América Latina: perigos da expansão dos cartéis como complemento e fração de classe dominante incidindo nas cadeias de valor e nos tomadores reais de decisões
Infelizmente temos exemplos de sobra na América Latina, de organização territorial, através do controle das cadeias de valor da economia política do crime e, na complementaridade, entre o poder do Estado - em nível local - e o negócio do capitalismo ilegalizado. Recentemente, últimos cinco anos eu diria, ganhou popularidade no Brasil através de séries e novelas com produções associadas. No México e na Colômbia, com estilos de teledramaturgia diferentes - e desde já me alinho com a estrutura de trama narrativa colombiana, mais sutil e realista - a chamada "cultura narco", "subcultura do narco" ou ainda "cultura pop do narco", vem ganhando espaços e complexificando, cada vez mais, os modelos de negócios apresentados.
O perigo sempre presente desta complexificação pode ser acompanhado nas séries estreladas pela consagrada atriz mexicana Kate del Castillo, sendo que a segunda temporada da Rainha do Sul, para além de toda a caricatura, é o exemplo que tento descrever. Vamos indicar os perigos e apontar seus riscos reais.
Primeiro perigo (Perigo Tipo 1): o domínio territorial em frações de países, na geografia política ou na ciência política mais classificatória, os chamados "governos subnacionais". Se em nível de municípios ou em estados inteiros, se numa região metropolitana, caso tenha o país algum tipo de administração de tipo microrregional; ou um arranjo consorciado. Isso é problema grande, de Tipo 1. Podemos definir esse Perigo Tipo 1 na presença histórica do Cartel de Medellín, com a associação da malandragem de Envigado com os senhores locais, daí a tríade de três familias: Escobar Gavíria (a de Pablo Emilio, o próprio) e da oligarquia local, com os Ochoa à frente e todos com respaldo dos Uribe Vélez (sendo um irmão ex-presidente e figura mais influente na direita colombiana, o Álvaro e seu irmão e pai sendo fundadores do paramilitarismo em forma empresarial, as Autodefesas Unidas da Colômbia, AUC).
Segundo perigo (Perigo Tipo 2): Quando o controle da economia política do crime implica em frações inteiras de um país associado à administração estatal, influenciando parte das carreiras políticas, parcelas importantes do sistema de defesa, de segurança e correcional (Ex. Forças Armadas, parcela das polícias, controle dos presídios) e atingindo diretamente o aparelho Judiciário (como com venda de sentenças, advocacia administrativa e compadrio burocrático). A "sorte" se dá quando há disputa entre carteis, com frações de classe dominante e elites dirigentes associando-se em oposição a outros setores. Isso reforça o domínio local e amplia o conflito para zonas inteiras. Sem exagero, podemos afirmar que este é o ponto do conflito dos carteis mexicanos no momento atual, mas que descende do fim do controle Priista (do longo período de mais de 70 anos do PRI no poder central) sobre a economia do narcotráfico e o consequente racha da Federação montada sobre a aliança Sinaloa-Jalisco, sob a batuta do ex-policial estadual Miguel Ángel Félix Gallardo, unificador dos carteis do país, com a bênção da DFS (a KGB do PRI, criada em 1947 e dissolvida em 1985 após o escândalo da morte do agente da DEA, Enrique Camarena Salazar, tema central da primeira temporada da série Narcos México 1), todos, com exceção do Cartel do Golfo, antigo Cartel de Matamoros, controlador até hoje do estado de Tamaulipas.
Terceiro perigo (Perigo Tipo 3): a soma de todos os males e a presença destes controles no comércio ilegal de longa distância, através do acesso às áreas privativas de portos com alguma capacidade de carga. Veracruz no México (no Golfo), porto de Buenaventura (Pacífico colombiano, litoral do departamento no Valle del Cauca, onde operavam os carteis de Cáli e depois os do Norte do Vale) e o acesso interno a entroncamentos rodoviários. O problema está na relação entre países e quando o volume de negócios traz tamanha liquidez que os bancos com capacidade de movimentação em escala transnacional começam a disputar esses depósitos. O caso mais escancarado é o do finado BCCI, mas bancos que nasceram com o narcotráfico nunca esquecem, tal é o caso de importantes agências do HSBC lavando para os Zetas e o Cartel de Sinaloa em plena Nova York (ver este link: https://www.proceso.com.mx/429555/demandan-a-hsbc-en-eu-por-permitir-lavado-de-dinero-para-el-narco) e centenas de casos mais. Quando o volume de dinheiro advindo do narcotráfico e atividades correlatas e ilegais injeta liquidez e implica até na sustentabilidade de uma economia inteira - no auge do narcotráfico a liquidez colombiana era garantida pelo envio de dinheiro sonante dos EUA para a Colômbia, através dos ganhos com o varejo do narco nas metrópoles mais viciadas do planeta no Hamburguestão.
Caberia ainda debater o Perigo Tipo 3 em termos absolutos em Honduras. O irmão do presidente ilegítimo Juan Orlando Hernández (JOH), Tony Hernández foi preso nos Estados Unidos e réu confesso, involucrou a todo o governo do JOH (ver este link: https://elpais.com/internacional/2019/10/18/actualidad/1571420844_713692.html). Hernández alterou a Constituição de próprio punho, avançou em medidas ultraliberais, fraudou as eleições onde foi reeleito e ainda foi formalmente acusado de operar junto a uma filial do Cartel de Sinaloa, o cartel dos Chang com base na vizinha Guatemala. Para tal, unidades inteiras do exército hondurenho, o mesmo que deu o golpe de Estado em 2009 com aval da Suprema Corte e foi logo reconhecido pela chancelaria gringa no primeiro governo Obama, operava para o narcotráfico. Cobrança de tributo sobre a economia ilegal (derecho de piso em escala nacional) e enriquecimento dos altos mandos faz com que a força contrarrevolucionária treinada na Escola das Américas seja o pilar da economia do crime. O Departamento de Estado já sob governo Trump finge que não vê nada, a DEA opera pouco no país e segue a punição seletiva conforme as conveniências da administração de turno no Império da Gringolândia.
O Rio de Janeiro, Perigo Tipo 1 e ampla expansão da complexidade
Poderia seguir nos exemplos, mas ressalto que tudo isso, tudo mesmo, está em disputa hoje na Zona Oeste do rio de Janeiro e o Arco Metropolitano com a Baixada Fluminense. Se o consórcio de milícias de parapoliciais controlar realmente uma parte do Porto de Itaguaí não será uma metástase, mas sim uma fábrica cancerígena de enormes proporções. Se o acesso aos postos de controle rodoviários for apenas parcialmente controlado por forças associadas das “milícias de paramilitares” e destes chegarem a um terminal de contêineres, a distribuição faz o elo costa do Sudeste, interiorização e distribuição internacional. Indo e vindo.
Se alguém apenas julgar “exagerada” nossa preocupação, sugiro assistir a essa entrevista com Luiz Eduardo Soares (ver este link: https://www.youtube.com/watch?v=yofUUypLTj4&t=36s) assim como também essa entrevista com o professor da UFRRJ José Cláudio Souza Alves (ver este link: https://www.youtube.com/watch?v=DRiJyrPceGI&t=1550s). O professor Souza Alves é o maior especialista no tema das milícias de parapoliciais tanto no Rio de Janeiro (antiga Guanabara) assim como na Baixada Fluminense. Para acompanhar o dia a dia do combate às bandas e facções de parapoliciais, é surpreendente o perfil da Delegacia de Repressão ao Crime Organizado – Inquéritos Especiais (DRACO-IE, Polícia Civil do estado do Rio).
A fábula macabra: o esquema termina no senador Gelatina e o clã dos FA, ou começa?
Voltando ao Arroio de Fevereiro, sempre lembrando que é melhor prevenir do que remediar e que a Terra continua redonda, nos perguntamos se o esquema que envolve a seguinte fórmula:
Rachadinha de gabinete na Assembleia + multiplicação do patrimônio imobiliário + subavaliação dos mesmos imóveis (magros na compra e gordos na venda) = capitalização e lavagem das Milícias de Parapoliciais.
Se for esta a fórmula, logo o emprego de parentes diretos de perigosos operadores do crime no nexo policial-paramilitar é a ponta de um esquema que pode se nacionalizar caso os aliados do clã dos Fascistas Arrivistas realmente tiverem o controle sobre rodovias interligadas e áreas portuárias (de desembarque) e retro portuárias (para escoamento). Assim, o domínio territorial na Zona Oeste e na Baixada – em esquema coligado pelo visto, mas ainda que exista concorrência entre outras facções de paramilitares – incide na capacidade extratora que, nos tempos modernos, majoritariamente pertence aos aparelhos de Estado. Isso caracteriza um Estado falido em nível subnacional com vínculos diretos ao Poder Executivo da vergonhosa República Bananisteira sob o desgoverno da extrema direita alinhada com o ultraliberalismo econômico.
Daí o nexo do Perigo Tipo 1, modalidade mais comum no Arroio de Fevereiro, sendo entreverado com outros perigos aqui narrados, pulando de 1 para 3 através justamente da capacidade de intermediação. Uma vez arraigado, é possível nacionalizar o modelo, já que o papai do tremelique tem adeptos acéfalos em todo o Bananistão. O alerta é pela gravidade da situação e a complexidade do modelo de parapolicialismo. Toda atenção é pouca e toda e qualquer denúncia se faz urgente e necessária.
Bruno Lima Rocha é editor dos canais do Estratégia & Análise, a análise política para a esquerda mais à esquerda. Rafael Costa é desenhista e cartunista (E-mail- Rafael.martinsdacosta@yahoo.com.br. Instagram- @chargesecartuns )
Contato: blimarocha@gmail.com | facebook.com/blimarocha
Blog: www.estrategiaeanaliseblog.com
facebook.com/estrategiaeanaliseoficial
Twitter: twitter.com/estanalise
YouTube: Estratégia e Análise Blog
Telegram: t.me/estrategiaeanalise

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / oικονομία / Γνώμη / Ανάλυση Sunday July 05, 2020 22:02 byΑναρχικοί Αγ. Αναργύρων-Καματερού

Να αντισταθούμε και να ανατρέψουμε το καταπιεστικό καθεστώς που όσο πάει σφίγγει τη θηλιά στο λαιμό των ανθρώπων. Να διεκδικήσουμε ότι μας ανήκει. Να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Να χτίσουμε ένα ευοίωνο μέλλον για τις επόμενες γενιές. Να αφήσουμε μια επαναστατική παρακαταθήκη στην ανθρώπινη ιστορία.

Σχετικά με τα 10 χρόνια μνημονίου: το τέλος του ταξιδιού δεν ήταν στην Ιθάκη

Δέκα χρόνια πριν, τον Απρίλη του 2010, ο τότε πρωθυπουργός της χώρας Γ. Παπανδρέου ανακοίνωσε με διάγγελμα από το Καστελόριζο την προσφυγή του ελλειμματικού και υπερχρεωμένου ελληνικού κράτους στον μηχανισμό στήριξης. Μετά από έναν μήνα, υπογράφηκαν η «Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης» με τις χώρες της Ε.Ε και ο «Διακανονισμός Χρηματοδότησης Αμέσου Ετοιμότητας» με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) προκειμένου να χορηγηθεί οικονομική βοήθεια προς την Ελλάδα με μορφή δανείου, ύψους 110δις €. Το σύνολο αυτών των συμφωνιών ονομάστηκε χάριν συντομίας "Μνημόνιο", μια σύμβαση “δανειστή και οφειλέτη” που περιλάμβανε σκληρές δεσμεύσεις για την υλοποίηση του προγράμματος και την εκταμίευση των δόσεων. Κάπως έτσι, ξεκίνησε και επίσημα το σίριαλ της ελληνικής κρίσης χρέους και η οικονομική ύφεση για το ήδη πτωχευμένο από τότε ελληνικό κράτος και συνεχίστηκε με πολλαπλά επεισόδια όπως όλες/οι θυμόμαστε.

Με την κοινωνική κρίση να βαθαίνει και τον εργαζόμενο λαό να ασφυκτιά από τα αλλεπάλληλα μέτρα υποτίμησης της εργατικής του δύναμης, την 1η Μαρτίου 2012 υπογράφτηκε ένα νέο μνημόνιο μεταξύ της μη εκλεγμένης ελληνικής υπηρεσιακής κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμο και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και του ΔΝΤ. Σκοπό είχε την ανατροφοδότηση των συμβάσεων και την συνέχεια των μνημονιακών προγραμμάτων, με τη χορήγηση νέου δανείου ύψους 109 δις € και αναδρομική μείωση των επιτοκίων «διάσωσης». Μέσα στο ίδιο έτος πραγματοποιήθηκε η μεταβίβαση του ελληνικού χρέους στο αγγλοσαξονικό δίκαιο με αρχιτέκτονα τον συνταγματολόγο λαομίσητο πολιτευτή του ΠΑΣΟΚ Βενιζέλο, ενώ είχε προηγηθεί η ίδρυση του οργανισμού αποκρατικοποιήσεων (Ταμείο Δημόσιας Περιουσίας) με σκοπό την πώληση της δημόσιας περιουσίας το 2011. Εν συνεχεία, στις 7 Νοεμβρίου 2012 ψηφίστηκε με την διαδικασία του κατεπείγοντος από την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής του 2013-2016.

Τον Απρίλιο του 2014 η συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑ.ΣΟ.Κ. ανακοίνωσε την πρώτη έξοδο του ελληνικού κράτους στις κεφαλαιαγορές με την έκδοση ενός 7ετους διάρκειας αποπληρωμής ομόλογου. Έτσι, επισφραγίστηκε το πρώτο “επεισόδιο” της προμελετημένης απάτης των “success story” και της δήθεν “εξόδου από τα μνημόνια” που σκηνοθετήθηκε από ελληνική κυβέρνηση. Ωστόσο, η καθεστωτική προπαγάνδα, τα κατασκευασμένα μηνύματα “αναθάρρησης” των αγορών και η διάχυση αυταπατών για μια “μετα-κρίση εποχή” δεν μπόρεσε ποτέ να πείσει τους “επενδυτές”, πόσο μάλλον την πληττόμενη κοινωνική βάση. Στις 10 Απριλίου, ημέρα της επίσημης εξόδου στις αγορές, το κτήριο της Τράπεζας της Ελλάδας χτυπήθηκε από την οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας σε μια κορυφαία δράση αντίστασης στις πολιτικές καταβαράθρωσης και λεηλασίας των προλεταριακών στρωμάτων. Μια ενέργεια λαϊκής αντιβίας με υψηλή κοινωνική αποδοχή, που ήρθε ως απάντηση στην κοροϊδία της άρχουσας τάξης για την “επιτυχία των προγραμμάτων” και την “ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας”.

Καθώς η πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας κλονιζόταν από την κοινωνική απονομιμοποίηση, τις επιθέσεις κατά πολιτικών προσώπων και τις λαϊκές διαμαρτυρίες, οι υπηρεσιακές κυβερνήσεις διαδέχονταν η μία την άλλη χωρίς οι κομματικοί σχηματισμοί να μπορούν να εξασφαλίσουν κυβερνητική αυτοδυναμία, δείγμα της μεγάλης κοινωνικής ρευστότητας και πόλωσης που εκδηλωνόταν σε όλο το φάσμα του πολιτικού χάρτη. Εντούτοις, η συσσωρευμένη κοινωνική οργή της περιόδου δεν μπορούσε να βρει διεξόδους με θετικό πρόταγμα, αφού η αδυναμία ανάπτυξης ενός ελευθεριακού επαναστατικού κινήματος ανατροπής και η απουσία επαναστατικής πολιτικής οργάνωσης υποβίβαζε τους αγώνες από δυνάμει επαναστατικούς σε αιτηματικούς, περιόριζε την αντίσταση σε ευκαιριακές εξεγερσιακές εκτονώσεις και άφηνε το περιθώριο στις δυνάμεις του κεφαλαίου να οργανώνουν τις δικές τους εφεδρείες για την σωτηρία του πολιτικού συστήματος. Από την μία, η άνοδος του ακροδεξιού λαϊκισμού και της εθνικιστικής/ρατσιστικής ρητορείας και από την άλλη, το “χτίσιμο” της “αριστερής ανάθεσης” προς τον ΣΥΡΙΖΑ, αποτέλεσαν τα δύο κυρίαρχα εργαλεία διαχείρισης της κοινωνικής κρίσης, αφομοίωσης της οργής και κατευνασμού των αντιστάσεων. Αποτέλεσαν τους δύο καταλυτικότερους παράγοντες για την συστημική επανασταθεροποίηση, την ομαλή συνέχεια των μνημονίων και την όρθωση αναχωμάτων στην ταξική/λαϊκή πάλη που δεν μπόρεσε να αποκτήσει ελευθεριακό/επαναστατικό χαρακτήρα με αποτέλεσμα να εγκλωβιστεί σε αδιέξοδο.

Τον Ιανουάριο του 2015 ανέλαβε το τιμόνι της πολιτικής διαχείρισης ο ΣΥΡΙΖΑ. Το κόμμα που πέρασε τις περισσότερες σελίδες μέτρων από κάθε άλλη μνημονιακή κυβέρνηση και σύναψε καταστροφικά μνημόνια διαρκείας. Με τον Α. Τσίπρα πρωθυπουργό, έπειτα από πεντέμισι μήνες διαπραγματεύσεων-φιάσκο και μετά από το ένα κάλπικο δημοψήφισμα (5 Ιουλίου 2015), υπογράφτηκε στις 13 Ιουλίου συμφωνία με τους δανειστές για ένα νέο πρόγραμμα ή αλλιώς το 3ο Μνημόνιο. Στο πλαίσιο της τρίτης δανειακής σύμβασης το ελληνικό κράτος θα λάμβανε δάνειο ύψους 86 δις €, το οποίο επρόκειτο να παραδοθεί σταδιακά από τον Αύγουστο του 2015 έως τον Ιούνιο του 2018, με σκληρά μέτρα να συνοδεύουν τις 4 αξιολογήσεις του χρέους έως την λήξη του προγράμματος. Ενδεικτικά αναφέρουμε την ψήφιση και εφαρμογή του Πολυνομοσχεδίου (νόμος 4472/2017) στις 18 Μαΐου 2017 το οποίο χαρακτηρίστηκε από την ομάδα μας ως 4ο Μνημόνιο και περιελάμβανε μέτρα ύψους 5.396 δις €, το πολυνομοσχέδιο του 2018 που προέβλεπε ενισχυμένη εποπτεία και στόχους για ματωμένα πλεονάσματα, τον αυτόματο κόφτη δημοσιονομικής προσαρμογής και την μείωση του αφορολόγητου ορίου.

Για να επιτύχουν αυτές τις δανειακές συμβάσεις «διευκόλυνσης» η πολιτική και οικονομική εξουσία της Ελλάδας υποθήκευσε τις ζωές των σύγχρονων αλλά και των επόμενων γενεών στην ταξική υποδούλωση, την οικονομική λεηλασία και τον πολιτικό/κρατικό αυταρχισμό με μια σειρά υπογεγραμμένων απαιτήσεων μεταξύ ελληνικών κυβερνήσεων και δανειστών ανάμεσα στα οποία: για το 1ο Μνημόνιο: α)δεσμεύεται η Δημόσια ακίνητη περιουσία της Ελλάδας, δεδομένου ότι στο άρθρο 14 παράγραφος 5 αυτή παραιτείται «αμετάκλητα και άνευ όρων» από κάθε ασυλία που της παρέχει η εθνική της κυριαρχία, β) η Ελλάδα δεν μπορούσε να ζητήσει δανειακή βοήθεια από άλλη δύναμη εκτός των δανειστών της, σύμφωνα με το άρθρο 4 που προέβλεπε την ολοκληρωτική δέσμευση της δημόσιας περιουσίας της γ) βάσει του νόμου 3845 του 2010, ο υπουργός οικονομικών έλαβε εξουσιοδότηση να υπογράφει για την Ελλάδα, χωρίς κύρωση των συμβάσεων από την Ελληνική Βουλή- για το 2ο Μνημόνιο : α) μείωση κατά 22% του κατώτατου μισθού σε όλα τα κλιμάκια του βασικού μισθού (από 751,39€ σε 586,08€) και 32% στους νέους από 18 έως 25 ετών (από 751,39€ σε 510,95€), β) περικοπές συντάξεων, επιδομάτων, δαπανών υγείας κλπ γ) πλήρες άνοιγμα 20 κλειστών επαγγελμάτων και εξατομικευμένες ή επιχειρησιακές συμβάσεις εργασίας αντί για τις κλαδικές- για το 3ο Μνημόνιο : α) ανακεφαλαιοποίηση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος β) ιδιωτικοποίηση 50 δισεκατομμυρίων κρατικών περιουσιακών στοιχείων γ) «εξορθολόγηση» του συστήματος ΦΠΑ και διεύρυνση της φορολογικής βάσης για αύξηση των εσόδων, μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος, μείωση αυτόματα των δημόσιων δαπανών με σκοπό τα πρωτογενή πλεονάσματα κ.α. – για το Πολυνομοσχέδιο :α) αύξηση από 14% σε 17% η εισφορά των αγροτών, β) κατάργηση του ΕΚΑΣ από το 2019, γ)περικοπή κατά 50εκ € στο επίδομα θέρμανσης. Η κοινωνική πλειοψηφία και κατά κύριο λόγο η εργατική τάξη γνώρισε πολύ καλά, μέσω άνωθεν επιβολής, τις χιλιάδες σελίδες μέτρων και απαιτήσεων που υπογράφηκαν μέσα σε αυτά τα 10 χρόνια. Σίγουρα πολύ καλύτερα από εκείνους που τις υπέγραψαν.

Κατά την διάρκεια αυτής της δεκαετίας οι κοινωνικές αντιστάσεις εκφράστηκαν με διάφορες μορφές. Την περίοδο του 2010 οι πρώτες κινητοποιήσεις σε όλη την Ελλάδα αφορούσαν γενικές απεργίες, με αποκορύφωμα στις 5 Μαΐου την πανελλαδική απεργία κατά των νέων μέτρων λιτότητας και την εμπλοκή της Ελλάδας στο ΔΝΤ με την πορεία της Αθήνας να είναι μία από τις μεγαλύτερες που έχει καταγραφεί στην πρόσφατη ελλαδική ιστορία και τον αριθμό των διαδηλωτών να εκτιμάται περίπου στις 250.000. Το 2011 μικρά πρωτοβουλιακά κινήματα ξεπηδούν σε όλες τις πόλεις της χώρας και μαζικές κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, ιδιαίτερα τις μέρες που η Βουλή επικύρωνε τα εκάστοτε δυσβάσταχτα μέτρα. Οι απεργιακές κινητοποιήσεις της 23ης Φλεβάρη, της 11η Μαΐου με το αιματοκύλισμα της διαδήλωσης και τον παρολίγον θανάσιμο τραυματισμό του Γιάννη Κ., το απεργιακό διήμερο 28-29 Ιουνίου 2011 που έμεινε στην ιστορία ως “η μάχη της πλατείας Συντάγματος”, οι συγκρούσεις στις 19 Οκτωβρίου και οι μάχες την επόμενη μέρα με δυνάμεις του ΚΚΕ-ΠΑΜΕ που περιφρουρούσαν την βουλή από την οργή των διαδηλωτών κερδίζοντας συγχαρητήρια από το σύνολο του αστικού πολιτικού συστήματος, είναι μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά αγωνιστικά στιγμιότυπα.

Σε συνέχεια το 2012 και ενώ η οικονομία της χώρας βρισκόταν σε βαθιά ύφεση με την ανεργία σε ποσοστά ρεκόρ, την ακρίβεια να αυξάνεται και με τους επονομαζόμενους τότε και ως «χαράτσια» έκτακτους φόρους να πλήττουν την πλειοψηφία της εργατικής τάξης, οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας συνέχισαν να είναι συχνό φαινόμενο. Στις 12 Φεβρουαρίου η ψήφιση στην βουλή της δεύτερης δέσμης μέτρων και του εγκληματικού PSI σημαδεύτηκε από τεράστιες διαδηλώσεις και τις μεγαλύτερες σε μέγεθος, σφοδρότητα και συμμετοχή συγκρούσεις στην μεταπολιτευτική εποχή στο κέντρο της Αθήνας, όπου δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές έστησαν οδοφράγματα και συγκρούστηκαν με την μισθοφορική φρουρά του κράτους. Η κατάληψη νομικής, που από τις 9 Φεβρουαρίου είχε μετατραπεί σε κέντρο αγώνα από δυνάμεις αναρχικών και πλήθος εργαζομένων και νεολαίων, έδωσε τον τόνο. Στις 4 Απριλίου 2012 στην πλατεία Συντάγματος αυτοκτόνησε ο συνταξιούχος φαρμακοποιός Δημήτρης Χριστούλας, διαμαρτυρόμενος για την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας. Το βράδυ της ίδιας ημέρας πραγματοποιήθηκε διαδήλωση με αφορμή το γεγονός. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους η αρχιτρομοκράτισσα Α.Μέρκελ επισκέπτεται την Αθήνα με το γεγονός να συνοδεύεται με διαδηλώσεις αλλά και επεισόδια καθώς για την επίσκεψη αυτή, λήφθηκαν από την αστυνομία δρακόντεια μέτρα που περιλάμβαναν αποκλεισμούς δρόμων και περιοχών, με σκοπό την ασφαλή της διέλευση.

Σε καθεστώς κοινωνικής και πολιτικής απονομιμοποίησης του εγχώριου πολιτικού συστήματος, ακόμη κι αν οι κυβερνήσεις διαδέχονταν η μία την άλλη με τα ποσοστά αποχής από τις εκλογές να είναι τεράστια, η ανταπόκριση του κράτους στις λαϊκές κινητοποιήσεις όλη αυτή την διετία ήταν μία: βίαιη καταστολή προς πάσα κατεύθυνση. Καμία εξαίρεση. Οι διαμαρτυρίες πνίγηκαν στα χημικά των μπάτσων και στο αίμα των διαδηλωτών. Άκριτα τραυματίστηκαν ηλικιωμένοι, άνθρωποι με προβλήματα υγείας, ανήλικα άτομα και καθένας/καθεμία που αποφάσισε να αντισταθεί έμπρακτα στο ολοκληρωτικό σχέδιο «διάσωσης» που μας ετοίμαζε ο καπιταλισμός και το κράτος. Η απουσία δομών αυτοάμυνας, η οργανωτική αδυναμία να αντιπαραταχθούν στις δυνάμεις καταστολής του κράτους ισχυρές λαϊκές/ελευθεριακές πολιτοφυλακές, η έλλειψη ενός επαναστατικού κινήματος για να εμπνεύσει με στόχους και οράματα σηματοδότησε την “στρατιωτική” ήττα και την διασπορά απογοήτευσης, αφού απ’ την πλευρά των ελευθεριακών, ταξικών δυνάμεων δεν κατορθώθηκε να υπερκεραστεί η ένοπλη ισχύς του κράτους και της αστικής τάξης.

Οι τελευταίες μεγάλες κινητοποιήσεις της περιόδου 2010-12 εκδηλώθηκαν κατά το απεργιακό διήμερο 7-8 Νοεμβρίου με τα σημάδια “κόπωσης” και υποχώρησης των αγώνων να είναι εμφανή. Οι εντάσεις μεταξύ κράτους και πολιτών άρχισαν να αμβλύνονται αφού η έλλειψη επαναστατικού προτάγματος οδήγησε τις αντιστάσεις σε αδιέξοδο. Κάπου εκεί έκανε δυναμική την εμφάνισή της στο πολιτικό σκηνικό η αστική σοσιαλδημοκρατία με εκπρόσωπο τον ΣΥΡΙΖΑ, παρότι η επιρροή του στα “κινήματα”, τις μεγάλες διαδηλώσεις και τις ταξικές/κοινωνικές διεργασίες ήταν μηδαμινή. Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ενισχύθηκε και δεν ενίσχυσε τις κινητοποιήσεις, επιβεβαιώνει αφενός ότι δεν ήταν υποκινητής (πόσο μάλλον “πρωτοπορία”) τους και αφετέρου ότι η δημοτικότητα του δεν τονώθηκε από τους αγώνες της βάσης, αλλά από την τροφοδότηση των αστικών δυνάμεων. Η δε εκλογική του άνοδος δεν πραγματώθηκε κατά την στιγμή κορύφωσης των αγώνων, αντίθετα ωθήθηκε από την παρακμή τους. Επιπλέον, η ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτύπωσε την “ριζοσπαστικοποίηση” τμημάτων της κοινωνίας όπως λανθασμένα ερμήνευαν εκείνο τον καιρό οι διάφορες παραφυάδες του (εντός και εκτός κόμματος) αλλά σηματοδότησε τον θάνατο κάθε προοπτικής της,

Με τις διπλές εκλογές του Μαΐου-Ιουνίου και την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματική αντιπολίτευση, η συστημική νίκη και η θεσμική ανάθεση του “αντιμνημονιακού αγώνα” στον κοινοβουλευτισμό είχε αρχίσει να λαμβάνει σάρκα και οστά. Η διαταξική σύνθεση των κινητοποιήσεων με την άλλοτε κραταιά μικροαστική τάξη να αποτελεί σημαντικό τμήμα της, οι εθνικοπατριωτικές κορώνες ενάντια στους “κακούς γερμανούς” που “μας επιβουλεύονται” και η θεσμική πλάνη για το (πράγματι) “αντισυνταγματικό” περιεχόμενο των μνημονίων είχαν αφήσει σημαντική παρακαταθήκη πολιτικής κεφαλαιοποίησης στις συστημικές εφεδρείες (εκ δεξιών και εξ αριστερών) για να καρπωθούν τα “αιτήματα” και τα διακυβεύματα της κοινωνικής οργής. Η αποκλειστική αναγωγή της ευθύνης επιβολής των μνημονίων στους “εξωτερικούς εισβολείς” και στο “γερμανικό 4ο ράιχ”, ήταν το καλύτερο “πλυντήριο” για τις ελληνικές κυβερνήσεις και το ελληνικό κεφάλαιο καθώς η στοχοποίηση των “κατοχικών δυνάμεων” της τρόικα από όλο τον εθνικό συρφετό (από την σοσιαλδημοκρατία έως τον ακροδεξιό λαϊκισμό) απέκρυπτε την σοβαρότητα της κρίσης χρέους της ελληνικής οικονομίας και τον εγκληματικό ρόλο του ελληνικού κράτους και κεφαλαίου.

Η εθνικιστική ρητορική για την “Ελλάδα-ψωροκώσταινα” μετέτρεπε διαρκώς ένα αμιγώς ταξικό ζήτημα σε εθνικό. Την στιγμή που οι εγχώριοι καπιταλιστές κερδοσκοπούσαν απρόσκοπτα και διόγκωναν τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους εν μέσω μνημονίων και οι επιχειρηματικές δραστηριότητες του ελληνικού κεφαλαίου στα Βαλκάνια ολοένα διευρύνονταν, τα κελεύσματα και οι ιαχές για “εθνική ενότητα” μεταξύ πλούσιων και φτωχών διαπερνούσαν όλο το πολιτικό φάσμα. Από τα “κλέφτες-κλέφτες”, τις μούντζες και τις γαλανόλευκες των αγανακτισμένων μέχρι τα εθνικά υπερήφανα “όχι” στα παραπλανητικά δημοψηφίσματα, η αναπτέρωση της “εθνικής συνοχής” υπήρξε διαρκής στόχος του καθεστώτος. Έτσι λοιπόν, αφού οι κυβερνήσεις χαρακτηρίστηκαν “εθνοπροδοτικές” και όχι αστικές, συνεπείς εκπρόσωποι των συμφερόντων του κεφαλαίου, μπορούσαν να βρεθούν στον αντίποδα και οι “αγνοί πατριώτες” εθνομεσσίες, οι σωτήριοι θεσμικοί “μνημονιοφάγοι” (από τον Καμένο και το κάθε εθνικιστικό σίχαμα, έως τον Λαφαζάνη και τον Τσίπρα) που θα “έσκιζαν” τα μνημόνια. Όχι στους δρόμους, αλλά στα κοινοβουλευτικά έδρανα. Όχι επιβάλλοντας το επαναστατικό δίκαιο μιας κοινωνίας που διεκδικεί την ελευθερία της, αλλά εφαρμόζοντας τους “νόμους, το σύνταγμα, το εθνικά σωστό”.

Διαδραματίζοντας λοιπόν, ακόμα και πριν την ανάληψη της εξουσίας τον διαχρονικό ιστορικό ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας, αυτόν της ενσωμάτωσης και του εγκλωβισμού των ταξικών δυνάμεων στον αστικό κυβερνητισμό, ο ΣΥΡΙΖΑ λειτούργησε ως η χρήσιμη συστημική “λάντζα” την κρίσιμη ώρα. Προετοιμάστηκε για τον κυβερνητικό στίβο από τις δυνάμεις των αφεντικών (π.χ. ΣΕΒ), τα καθεστωτικά media και το κράτος για να διαμεσολαβήσει ανάμεσα στην αστική τάξη και τα “κινήματα” οργής σαν η εμπροσθοφυλακή του “κράτους που έχει συνέχεια”. Φερόμενος ως πρωτοπόρος και μεταρρυθμιστής εξ αριστερών, σαν «σωστός» σοσιαλδημοκράτης, ευαγγελίζεται ως αντιπολίτευση το σκίσιμο τον μνημονίων. Αργότερα σαν κυβερνόν κόμμα, καταλήγει ο κυματοθραύστης του χείμαρρου των κοινωνικών αντιστάσεων και μέσω της εφαρμογής μιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής ατζέντας ξεπλένει και βγάζει το φίδι από την τρύπα για το κράτος και την αστική τάξη, ψηφίζοντας ουσιαστικά εν τέλει 2 Μνημόνια και επιβάλλοντας μέτρα που υπό άλλες συνθήκες οι κοινωνικές αντιστάσεις θα αντιμετώπισαν με μεγάλα εξεγερσιακά ξεσπάσματα. Καθ΄ όλη τη διάρκεια της εκλογικής του θητείας ο ΣΥΡΙΖΑ επέβαλλε την θέληση του κεφαλαίου εξυπηρετώντας με υπερβάλλοντα ζήλο τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα της αστικής τάξης, ενώ ταυτόχρονα κατακερμάτιζε κοινωνικά και οικονομικά τις λαϊκές μάζες.

Το καλοκαίρι του 2018 ο απερχόμενος πρωθυπουργός Α.Τσίπρας ανακοίνωσε με διάγγελμα από την Ιθάκη την έξοδο της χώρας από τα προγράμματα διάσωσης και προανήγγελλε την έναρξη μιας «μεταβατικής περιόδου» κατά την οποία η οικονομική πολιτική θα εκπονείται αυτοτελώς από τις κυβερνήσεις, οι οποίες «απαλλαγμένες» πλέον από τις απαιτήσεις των δανειστών θα μπορούν να χαράσσουν την δική τους μακροοικονομική στρατηγική χωρίς έξωθεν δεσμεύσεις, γεγονός που από μόνο του συνεπάγεται «οφέλη» για τον λαό και τους αδύναμους. Χαρακτηριστική δε ήταν η έκφρασή του «περάσαμε από πολλά κύματα για να φτάσουμε σήμερα στον προορισμό μας». Ποιοι όμως πέρασαν στ’ αλήθεια από αυτά τα κύματα;

Η συμβολική αλληγορία με την επιλογή της πατρίδας του Οδυσσέα ως φόντο του διαγγέλματος υπήρξε από την αρχή ξεκάθαρη ως προς τα επικοινωνιακά μηνύματα που ήθελε να εκπέμψει και εναργής ως προς τους σκοπούς που ήθελε να επιτύχει. Η αφήγηση της κυβέρνησης της αριστεράς για την περίοδο του «μεταμνημονίου» βρήκε στην Ιθάκη την μυθολογική αναπαράσταση του «τέλους του ταξιδιού», εκεί που η οδύσσεια του «ελληνικού λαού» βρίσκει τάχα τον λυτρωμό μετά από «μεγάλες θυσίες». Η εικόνα της Ιθάκης επιλέχθηκε για να διαδεχθεί στο «συλλογικό ασυνείδητο» αυτή του Καστελόριζου, την τοποθεσία που διάλεξε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για να ανακοινώσει την ένταξη του ελληνικού κράτους στον μηχανισμό στήριξης.

Η λήξη των δανειακών συμβάσεων το καλοκαίρι του 2018 ήταν κατά βάση η συνεπής τήρηση των μνημονιακών κανόνων. Η διακοπή των δανειοδοτήσεων και η έξοδος της χώρας στις αγορές ήταν μόνο η κατασκευασμένη αναθέρμανση της “συμπάθειας” των αγορών προς τα ελληνικά ομόλογα. Οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης «τόνωσαν» κατά παραγγελία την εμπιστοσύνη των επενδυτών προς την αγορά ελληνικού χρέους, με στόχο μια άμεση μεταπώληση και ένα σύντομο κέρδος στην δευτερογενή αγορά. Σαν ομάδα είχαμε επανειλημμένως μιλήσει για την “απάτη” της εξόδου στις κεφαλαιαγορές και των χαμηλών τιμών των ομολόγων και επιβεβαιωθήκαμε στο ακέραιο τον καιρό του ξεσπάσματος του νέου επεισοδίου της κρίσης, όπου η ανασφάλεια στις αγορές οδήγησε σε μαζικό ξεπούλημα ελληνικού χρέους και ταυτόχρονη στροφή προς “ασφαλή καταφύγια” (π.χ. γερμανικά ομόλογα.)

Εν συνεχεία, η λήξη των δανειακών συμβάσεων σήμαινε την συνέχεια των μνημονίων χωρίς την παράλληλη οικονομική στήριξη από τους “δανειστές”, εφόσον είχαν διαμορφωθεί στο πλαίσιο των αξιολογήσεων του χρέους όλοι εκείνοι οι μηχανισμοί που φρόντιζαν την αυτοματοποιημένη εφαρμογή των μνημονίων, ανεξαρτήτου αν βρίσκεται σε ισχύ κάποια δανειακή σύμβαση. Η δέσμευση για πρωτογενή πλεονάσματα έως το 2060, πλεονάσματα που αν δεν καλυφτούν θα αντιμετωπιστούν με τις δέουσες “δημοσιονομικές παρεμβάσεις”, το υπερταμείο ιδιωτικοποιήσεων, η μείωση των συντάξεων και η αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης είναι μόνο μερικές «παρακαταθήκες» του ΣΥΡΙΖΑ που δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από κανένα «αντιμνημονιακό» ή «μεταμνημονιακό» μύθευμα. Όσοι μίλησαν για το “τέλος της κρίσης” και υιοθέτησαν τα μυθεύματα για το “τέλος των μνημονίων” είτε μέσα από μια αποπροσανατολιστική ρητορική ασάφειας “η κρίση έγινε κανονικότητα” είτε χωρίζοντας την περίοδο των μνημονίων με τερματικό σταθμό το 2018, στην πραγματικότητα έπαιξαν πολιτική στην αρένα της μεγαλύτερης απάτης του ΣΥΡΙΖΑ, μεγαλύτερης και από του προεκλογικού “σκισίματος”.

Με την Νέα Δημοκρατία να λαμβάνει την κυβερνητική σκυτάλη, οι διακηρύξεις για το «τέλος της κρίσης» και τα success story για την «επιστροφή στην κανονικότητα» πάνε και έρχονται. Παρόλα αυτά τα μηνύματα για μια Νέα Ύφεση και ένα νέο επεισόδιο της συστημικής κρίσης ήταν ξεκάθαρα. Έτσι η ΝΔ έρχεται με τη σειρά της να πείσει την ελληνική κοινωνία ότι «έφτασαν οι καλύτερες μέρες» αποσιωπώντας τα πραγματικά δεδομένα και μέσω μιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής γραμμής προλειαίνει το έδαφος για περαιτέρω καταπάτηση εργατικών κεκτημένων, ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, ιδιωτικοποιήσεις παντός είδους, τη λεηλασία του φυσικού πλούτου της χώρας κλπ. Την ίδια στιγμή, η προετοιμασία για τον ερχομό της νέας ύφεσης και την καταστολή επερχόμενων εκρήξεων κοινωνικής οργής γίνεται επιτακτική: επανεμφάνιση της μηχανοκίνητης συμμορίας (πρώην Δ), αστυνομοκρατία στις γειτονιές, ρατσιστικά πογκρόμ στους δρόμους από ένστολα καθάρματα, στρατοπέδευση αστυνομικών στα Εξάρχεια κ.λ.π. Μια “ατζέντα” που από κύκλους φιλικούς προς τον ΣΥΡΙΖΑ γίνεται αντιληπτή ως “ιδεολογική εμμονή της δεξιάς” και μέσω μιας στείρας αντικατασταλτικής ρητορείας επιχειρείται να αναδειχθεί ως “φασιστική” με έναν διττό στόχο: να παρουσιάσει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ως πιο “προοδευτική” και “ήπια” στην διαχείριση των αντιστάσεων και συγχρόνως να αποκόψει την ταξική μήτρα του κρατικού αυταρχισμού. Ως αποτέλεσμα, αρχίζουν να πυκνώνουν οι διαδηλώσεις ενάντια στον “φασισμό της ΝΔ” μετά από κάθε εκκένωση κατάληψης ή βίαια γεγονότα (π.χ. Κυψέλη) ενώ οι κινητοποιήσεις με πιο σαφή πολιτικά περιεχόμενα, οι αντιστάσεις ενάντια στις επιπτώσεις της κρίσης, της όξυνσης της εργασιακής εκμετάλλευσης περνούν σε δεύτερη μοίρα.

Με τις ενδείξεις πως η κρίση δεν τελείωσε ποτέ, αλλά αντιθέτως βαθαίνει να είναι πολλές και έκδηλες στην παγκόσμια οικονομία, ένα νέο επεισόδιο της κρίσης ξεσπά για να επιβεβαιώσει αυτή την συνθήκη. Η πανδημία του Covid-19 αλλάζει ριζικά και διαπαντός το ρου της παγκόσμιας κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής ιστορίας. Από όποια οπτική και αν παρατηρήσουμε την τρέχουσα κατάσταση, το νέο επεισόδιο της κρίσης επιβεβαιώνει τις αδυναμίες του συστήματος που διαιωνίζονται και καλύπτονται επικοινωνιακά από μια πληθώρα καθεστωτικών ιδεολογικών μηχανισμών, επιβεβαιώνει το πόσο ευάλωτο και απροετοίμαστο είναι για περιόδους «έκτακτης ανάγκης» που το ίδιο δημιουργεί και διαχειρίζεται χωρίς την καθολική κοινωνική συναίνεση καθώς και πόσο αναγκαίο είναι για το καπιταλιστικό σύστημα να επιβιώσει από την Νέα Ύφεση στην οποία εισέρχεται η παγκοσμιοποιημένη αγορά. Έτσι, για άλλη μια φορά τα αφηγήματα για την «τελειότητα του καπιταλισμού» (sic) και το «τέλος της ιστορίας» με βάση το σημερινό κρατικοκαπιταλιστικό μοντέλο διαχείρισης των κοινωνικών υποθέσεων, κατακερματίζονται και αν μη τι άλλο η όποια ρεφορμιστική προοπτική και μεταρρυθμιστική πρόταση για «εξανθρωπισμό» του συστήματος εκδηλώνεται πλέον ως ανεδαφική και ατελέσφορη για τις κατώτερες βαθμίδες της ταξικής διάρθρωσης. Η επιθετική αναδιάρθρωση του παγκόσμιου κεφαλαίου φέρνει όλο και πιο κοντά το ενδεχόμενο επιβολής νέων Μνημονίων ή μέτρων ισχυρού "δημοσιονομικού ελέγχου" τα οποία θα επιφέρουν ότι ακριβώς ζήσαμε αυτά τα 10 χρόνια ακόμη πιο εντατικοποιημένα. Καταπάτηση εργατικών δικαιωμάτων, χιλιάδες απολύσεις σε όλους τους κλάδους, επισφαλής και απλήρωτη εργασία, κατακρεούργηση κοινωνικών ελευθεριών και αντιστάσεων, περισσότερα σπίτια στο σφυρί των τραπεζών, περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις, λιγότερες δημόσιες δαπάνες, φόροι από το πουθενά, κατακόρυφη άνοδος του ποσοστού εκείνων που ζουν υπό ή στο όριο της φτώχειας. Με άλλα λόγια, εξαθλίωση , ανέχεια, πόνος και θάνατος είναι αυτά που για το άμεσο μέλλον μας υπόσχονται ώστε να μην εξεγερθούμε.

Μα πώς να μην εξεγερθούμε; Πώς γίνεται να αφήσουμε αναπάντητες τις προσβολές που δέχεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια; Σε έναν κόσμο για λίγους δεν χωράει κανείς και καμιά μας. Ως Αναρχικοί/ες στεκόμαστε ενάντια στα σχέδια του ληστρικού καπιταλισμού που μόνο σκοπό έχουν την υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής σε απλή επιβίωση, την καταπάτηση και λεηλασία της Γης, την κατάργηση των κοινωνικών και εργατικών κεκτημένων, την άπληστη κερδοφορία των κεφαλαιοκρατών μέσω της ιδιωτικοποίησης της υπεραξίας της εργατικής μας δύναμης. Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας άλλης κοινωνικής οργάνωσης. Μιας κοινωνίας χωρίς κράτος αλλά με εργατικές ενώσεις, συμβούλια Κομμούνων (κοινοτήτων) και λαϊκές συνελεύσεις που θα διασυνδέονται σε συνομοσπονδιακό επίπεδο, που θα λαμβάνουν αποφάσεις με οριζόντιες διαδικασίες δίνοντας σε όλους/ες την δυνατότητα να αποφασίσουν για τη ζωή τους. Μια κοινωνία όπου μέσω της αντικατάστασης της ιδιοκτησίας από την κοινωνικοποίηση όλων των αναγκαίων προς τον άνθρωπο προϊόντων και υπηρεσιών, θα δώσει χώρο στον καθένα και την καθεμιά να διαπρέψει προσφέροντας στην κοινότητα τις ικανότητες με τις οποίες προικίστηκε από τη Φύση και όχι δουλεύοντας με μόνο σκοπό τον βιοπορισμό. Προτάσσουμε μια φεντεραλιστική κοινωνική οργάνωση, που βασική της αρχή θα είναι: «από τον καθένα με βάση της ικανότητές του-στον καθένα με βάση τις ανάγκες του.» Η αστική δημοκρατία, η ταξική διάρθρωση της κοινωνίας, το κράτος, η οικονομία της ελεύθερης αγοράς, ο (νέο)φιλελευθερισμός και οι εκπρόσωποί του είναι θεσμοί, έννοιες και πρόσωπα που πρέπει κατ’εμάς να καταστραφούν και να αντικατασταθούν από την αποκεντρωμένη οργάνωση σε κομμούνες, τον συνομοσπονδισμό, την κοινοκτημοσύνη, την οικολογία, τον αλτρουισμό, την αλληλοβοήθεια και την εθελοντική συνεργασία.

Για να πραγματοποιηθούν οι σκοποί μας θεωρούμε πως πρέπει να ταχθούμε στην προοπτική της μοναδικής συνθήκης που θα επιφέρει αυτή την πολυπόθητη αλλαγή, την Κοινωνική Επανάσταση. Να μεταβούμε δηλαδή στην δίκαιη αταξική-ακρατική κοινωνία που οραματιζόμαστε μέσω ενός συγκεκριμένου επαναστατικού προγράμματος, με συνολικές οργανωτικές θέσεις και προτάσεις γύρω από τα θέματα που απασχολούν την ανθρώπινη κοινότητα και όχι μόνο. Να αντισταθούμε και να ανατρέψουμε το καταπιεστικό καθεστώς που όσο πάει σφίγγει τη θηλιά στο λαιμό των ανθρώπων. Να διεκδικήσουμε ότι μας ανήκει. Να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Να χτίσουμε ένα ευοίωνο μέλλον για τις επόμενες γενιές. Να αφήσουμε μια επαναστατική παρακαταθήκη στην ανθρώπινη ιστορία. Αν δεν επαναστατήσουμε εγώ, εσύ, αυτός, εμείς, τότε ποιος;

Με θεματικό κέντρο τα “10 χρόνια μνημονίων” και κεντρικό σύνθημα “Αναρχισμός ή Βαρβαρότητα” διεξάγουμε αυτό τον καιρό μια καμπάνια αντιπληροφόρησης και αντίστασης στις γειτονιές των Αγίων Αναργύρων, του Καματερού, του Ιλίου και των περιοχών που τις περιβάλλουν, με τα μάτια στραμμένα στην προετοιμασία και την οργάνωση για τους νέους αγώνες και τις νέες εκρήξεις που είναι προ των πυλών. Βασικός στόχος της ευρύτερης δράσης μας είναι να φτάσει η φωνή μας σε κάθε σπίτι, σε κάθε εργαζόμενο/η και κάθε νεολαίο των περιοχών διευρύνοντας μεθόδους παρέμβασης και ανακαλύπτοντας νέους. Σε αυτή την προσπάθεια καλούμε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες, τους φίλους και τις φίλες που εμπνέονται από τα αναρχικά προτάγματα και τις ελευθεριακές αξίες, που διαπιστώνουν γενικές συμφωνίες με τις αναλύσεις και τις θέσεις μας, σε συμμετοχή και συνοργάνωση για το δυνάμωμα ενός αναρχικού πόλου οργάνωσης, αντίστασης και μάχης στις δυτικές συνοικίες. Είναι ο καιρός της οργάνωσης, της αγωνιστικής στράτευσης, της επαναστατικής ευθύνης και των μεγάλων αποφάσεων για το κίνημα και την κοινωνία που θέλουμε.

Για να βρει επιτέλους η οδύσσεια των καταπιεσμένων την δική της Ιθάκη.

Πρωτοβουλία Αναρχικών Αγίων Αναργύρων-Καματερού

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Les victoires de l

Les victoires de l'avenir naîtront des luttes du passé. Vive la Commune de Paris !

Economy

Wed 21 Apr, 01:44

browse text browse image

images.jpg imageThe State and the power of Business Mar 08 02:15 by Zaher Baher 0 comments

salario_mnimo_2021.png imageElementos sobre el salario mínimo para 2021 Jan 26 02:22 by ViaLibre 0 comments

metroboulotdodo.png imageMétro, boulot, tombeau : le nouveau confinement Nov 01 01:28 by Union Communiste Libertaire 0 comments

19_de_junho_de_2020_4a_parte_parapoliciais_charge_rafael_costa.jpg imageNo Bananistão dos Parapoliciais (4ª parte): o perigo da complexidade no modelo de controle... Jul 20 02:18 by BrunoL 0 comments

afisa.jpg imageTο τέλος του ταξιδ&#... Jul 05 22:02 by Αναρχικοί Αγ. Αναργύρων-Καματερού 0 comments

eucorona.jpg imageEl Tribunal Constitucional alemán, contra Europa May 14 18:16 by José Luis Carretero Miramar 0 comments

bolsonaro_guedes_dedo.jpg imagePaulo Guedes e a crueldade institucional da farsa fiscalista May 04 00:49 by BrunoL 0 comments

tomarfortunas.jpg image1º de Maio Combativo – Tomar as Fortunas por Vida Digna May 02 19:17 by Coordenação Anarquista Brasileira 0 comments

1091179191_0_0_2300_1406_2300x1406_80_0_0_3ce437e77890f06d5a30302ef42a09ae.jpg imageShock en el Mercado Petrolero. Caos en el Laberinto Apr 30 01:51 by José Luis Carretero Miramar. 0 comments

textHere Comes Bourgeois Socialism – Again Apr 28 03:18 by Dimitris Fasfalis 0 comments

cnt_covid.png image¡Por Nuestra Seguridad, Sólo Actividades Esenciales! Apr 24 01:42 by CNT 0 comments

paulo_guedes_e_bolsonaro_maro2020.jpg imageA Pandemia no Brasil sob o desgoverno Bolsonaro Mar 24 02:13 by BrunoL 0 comments

farposicion_marzo_.jpg imagePosición FAR - Marzo 2020 Mar 24 01:05 by Federación Anarquista de Rosario 0 comments

79079723_1445463018958623_5419147111390248960_o.jpg imageYoung Workers Association was on the Streets against Economic Crisis Dec 09 19:22 by Devrimci Anarşist Falliyet 0 comments

huelga3mexicolahuelgadecananeaenlinleodelpintorymuralistapabloohiggins.jpg imageA Case for Anarchist Class Analysis May 01 04:59 by Leroy Maisiri 0 comments

48379723_1174700826034845_8760836494668595200_o.jpg imageYoung Workers Association's in the streets Against Economic Crisis Dec 24 23:45 by DAF 0 comments

plataformacampo_de_libra.jpg imageA Petrobrás pública é a salvaguarda da soberania do povo brasileiro Dec 19 06:32 by BrunoL 0 comments

yan.jpg imageΗ μπαρουφο-ιδεολ_... Dec 01 18:33 by Dmitri (αναδημοσίευση) 0 comments

far_contexto_internacional.jpeg imageContexto Internacional: "Guerra comercial y estado policial de ajuste" Nov 12 22:11 by Federación Anarquista de Rosario 0 comments

textThe US-Turkey stand-off in context: the US and the weaponisation of global finance Sep 13 19:04 by VASSILIS K. FOUSKAS and BULENT GOKAY 0 comments

golpe_entreguista.jpg imageBrasil em transe e o desmonte generalizado, duas constatações Sep 10 01:57 by BrunoL 0 comments

Federación Anarquista de Rosario image¡Ante la crisis económica y política la respuesta es desde abajo! Sep 02 01:04 by Federación Anarquista de Rosario 0 comments

greve_dos_caminhoneiros_2018.jpg imageA Petrobrás sob o controle dos especuladores e a greve dos caminhoneiros May 28 10:00 by BrunoL 0 comments

macri_fmi_sale.jpg imageFuga de dólares na Argentina e o papel dos acordos abutres no governo Macri May 16 21:42 by BrunoL 0 comments

unityandsolidarity.jpg imageAutogestión y cooperativismo. El avance sobre la producción. May 03 04:02 by José Luis Carretero Miramar 0 comments

download_8.jpg imageΑναρχική Κριτική... Mar 28 16:24 by Wayne Price 0 comments

us_missile.jpg image"Desmontando a mitologia liberal sobre a origem da tecnologia moderna" Jan 02 07:37 by BrunoL and Ricardo Camera 0 comments

textInterview: Alex Pirie (Part 2) Dec 27 05:02 by AWSM 0 comments

commodities_traders.jpg imageOs especuladores globais das commodities e a fragilidade brasileira Dec 22 21:42 by BrunoL 0 comments

interrogacao_brasil.jpg image2018 e o quarto turno de 2014 que não vai terminar Dec 17 18:56 by BrunoL 0 comments

more >>
© 2005-2021 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]