user preferences

Upcoming Events

Economy

No upcoming events.
france / belgique / luxembourg / Économie / communiqué de presse Sunday November 01, 2020 01:28 byUnion Communiste Libertaire

La situation sanitaire que nous vivons actuellement est dramatique. Pire qu’au printemps, des milliers de personnes mourront ou garderont des séquelles graves de leur infection au coronavirus, sans compter celles qui ne pourront pas être prises en charge pour d’autres pathologies. Cette crise sanitaire est doublée d’une crise sociale avec l’augmentation des licenciements. Comme si aucune leçon n’avait été tirée du précédent confinement, Macron annonce le 28 octobre un reconfinement qui n’en est pas un mais plutôt un couvre-feu de la vie sociale.

Afin de permettre aux capitalistes de continuer à s’enrichir, le confinement est désormais travaillé. D’un premier confinement, où de nombreuses activités économiques non-essentielles avaient été stoppées (mais pas toutes ! des patrons continuaient à faire venir les salarié·es pour fabriquer des voitures…), c’est désormais toutes les personnes essentielles à la santé du porte-feuilles des capitalistes qui doivent bosser.

Ainsi, certain⋅es d’entre nous continuerons de s’entasser dans des transports en commun bondés matin et soir. La situation ne sera pas la même pour tous et toutes : ce sont les classes populaires qui se retrouvent en première ligne de la pandémie.

Entre la mise en danger constante à l’école et au travail, la gestion catastrophique du gouvernement de l’épidémie, la multiplication des licenciements et l’intensification de la crise économique, la fin de l’année 2020 s’annonce particulièrement sombre.
Le confinement des sociabilités

Si un confinement s’avérait inévitable pour limiter la propagation du virus devenu incontrôlable, non seulement cette mesure aurait pu certainement être évitée par une meilleure gestion du déconfinement mais en plus elle arrive avec deux semaines de retard et ne fait que mettre à nouveau en lumière l’idéologie mortifère du gouvernement.

Ce faux confinement s’inscrit parfaitement dans la logique des précédentes mesures de l’État qui choisit de sauver l’économie au mépris de la santé et du bien-être de la population et sacrifie nos sociabilités.

Alors que les lieux d’études et les entreprises sont des foyers de transmissions avérés, le gouvernement persévère à vouloir les maintenir ouverts sans mettre en place des protocoles sanitaires applicables.
Une gestion autoritaire désastreuse de la crise sanitaire

Aucun bilan n’a été tiré de la première vague : encore une fois oublié⋅es, les précaires (personnes sans domicile, travailleuses et travailleurs pauvres, les bénéficiaires du RSA, les étudiant.es salarié.es, chômeurs et chômeuses) se retrouvent seul⋅es face au virus.

Comme au printemps, l’État est surpris par la crise. Les suppressions de postes et de lits de la dernière décennie se font durement sentir et l’Hôpital est à nouveau débordé sans qu’aucune ouverture de lit ou nouveaux recrutements en urgence n’aient été mis en route au cours de l’été pour anticiper la deuxième vague.

Désormais notre vie sociale se limite au travail : l’État nous prive de notre liberté et en profite pour nous imposer des contrôles policiers. Encore une fois les contrôles s’effectueront davantage dans les quartiers populaires que les quartiers aisés. Et dans un climat d’attaques terroristes et d’intensification du racisme d’État et d’intensification du climat islamophobe, il est à craindre qu’il y ait encore plus de violences policières que lors du dernier confinement.

Nous n’avons rien à attendre de l’État. Ce n’est pas à nous de payer les frais de cette crise dont les capitalistes et les États ont profité pour nous saigner davantage.

Nous demandons que les capitalistes paient le coût de nos salaires : zéro licenciement pendant cette crise sanitaire. Les hôpitaux seront rapidement surchargés : socialisons et réquisitionnons les cliniques. Sur les lieux d’études, au travail par le biais de la syndicalisation, dans la rue avec les brigades de solidarités, dans les immeubles en activant des solidarités directes, c’est à nous de nous mobiliser au plus vite pour lutter contre cette crise sans précédent.

Union communiste libertaire, le 31 octobre 2020

brazil/guyana/suriname/fguiana / economia / opinião / análise Monday July 20, 2020 02:18 byBrunoL

Introdução do quarto e último artigo da série
Até este episódio viemos apelando para a narrativa de fábula macabra, pois seria um risco jurídico muito grande escrever que a Terra é plana e dar nomes aos bois, incluindo sobrenomes e apelidos. Neste texto, a fábula só retorna na conclusão, e vamos nos valer do que circula de informação, conceitos e análises históricas recentes a respeito da complementaridade da economia política do crime, as estruturas de organizações criminosas como forma contemporânea de “acumulação selvagem” e os riscos reais consequentes da maximização dessas estruturas.

19 de julho de 2020, por Bruno Lima Rocha e Rafael Costa
Introdução do quarto e último artigo da série
Até este episódio viemos apelando para a narrativa de fábula macabra, pois seria um risco jurídico muito grande escrever que a Terra é plana e dar nomes aos bois, incluindo sobrenomes e apelidos. Neste texto, a fábula só retorna na conclusão, e vamos nos valer do que circula de informação, conceitos e análises históricas recentes a respeito da complementaridade da economia política do crime, as estruturas de organizações criminosas como forma contemporânea de “acumulação selvagem” e os riscos reais consequentes da maximização dessas estruturas.
Pensando a partir da América Latina: perigos da expansão dos cartéis como complemento e fração de classe dominante incidindo nas cadeias de valor e nos tomadores reais de decisões
Infelizmente temos exemplos de sobra na América Latina, de organização territorial, através do controle das cadeias de valor da economia política do crime e, na complementaridade, entre o poder do Estado - em nível local - e o negócio do capitalismo ilegalizado. Recentemente, últimos cinco anos eu diria, ganhou popularidade no Brasil através de séries e novelas com produções associadas. No México e na Colômbia, com estilos de teledramaturgia diferentes - e desde já me alinho com a estrutura de trama narrativa colombiana, mais sutil e realista - a chamada "cultura narco", "subcultura do narco" ou ainda "cultura pop do narco", vem ganhando espaços e complexificando, cada vez mais, os modelos de negócios apresentados.
O perigo sempre presente desta complexificação pode ser acompanhado nas séries estreladas pela consagrada atriz mexicana Kate del Castillo, sendo que a segunda temporada da Rainha do Sul, para além de toda a caricatura, é o exemplo que tento descrever. Vamos indicar os perigos e apontar seus riscos reais.
Primeiro perigo (Perigo Tipo 1): o domínio territorial em frações de países, na geografia política ou na ciência política mais classificatória, os chamados "governos subnacionais". Se em nível de municípios ou em estados inteiros, se numa região metropolitana, caso tenha o país algum tipo de administração de tipo microrregional; ou um arranjo consorciado. Isso é problema grande, de Tipo 1. Podemos definir esse Perigo Tipo 1 na presença histórica do Cartel de Medellín, com a associação da malandragem de Envigado com os senhores locais, daí a tríade de três familias: Escobar Gavíria (a de Pablo Emilio, o próprio) e da oligarquia local, com os Ochoa à frente e todos com respaldo dos Uribe Vélez (sendo um irmão ex-presidente e figura mais influente na direita colombiana, o Álvaro e seu irmão e pai sendo fundadores do paramilitarismo em forma empresarial, as Autodefesas Unidas da Colômbia, AUC).
Segundo perigo (Perigo Tipo 2): Quando o controle da economia política do crime implica em frações inteiras de um país associado à administração estatal, influenciando parte das carreiras políticas, parcelas importantes do sistema de defesa, de segurança e correcional (Ex. Forças Armadas, parcela das polícias, controle dos presídios) e atingindo diretamente o aparelho Judiciário (como com venda de sentenças, advocacia administrativa e compadrio burocrático). A "sorte" se dá quando há disputa entre carteis, com frações de classe dominante e elites dirigentes associando-se em oposição a outros setores. Isso reforça o domínio local e amplia o conflito para zonas inteiras. Sem exagero, podemos afirmar que este é o ponto do conflito dos carteis mexicanos no momento atual, mas que descende do fim do controle Priista (do longo período de mais de 70 anos do PRI no poder central) sobre a economia do narcotráfico e o consequente racha da Federação montada sobre a aliança Sinaloa-Jalisco, sob a batuta do ex-policial estadual Miguel Ángel Félix Gallardo, unificador dos carteis do país, com a bênção da DFS (a KGB do PRI, criada em 1947 e dissolvida em 1985 após o escândalo da morte do agente da DEA, Enrique Camarena Salazar, tema central da primeira temporada da série Narcos México 1), todos, com exceção do Cartel do Golfo, antigo Cartel de Matamoros, controlador até hoje do estado de Tamaulipas.
Terceiro perigo (Perigo Tipo 3): a soma de todos os males e a presença destes controles no comércio ilegal de longa distância, através do acesso às áreas privativas de portos com alguma capacidade de carga. Veracruz no México (no Golfo), porto de Buenaventura (Pacífico colombiano, litoral do departamento no Valle del Cauca, onde operavam os carteis de Cáli e depois os do Norte do Vale) e o acesso interno a entroncamentos rodoviários. O problema está na relação entre países e quando o volume de negócios traz tamanha liquidez que os bancos com capacidade de movimentação em escala transnacional começam a disputar esses depósitos. O caso mais escancarado é o do finado BCCI, mas bancos que nasceram com o narcotráfico nunca esquecem, tal é o caso de importantes agências do HSBC lavando para os Zetas e o Cartel de Sinaloa em plena Nova York (ver este link: https://www.proceso.com.mx/429555/demandan-a-hsbc-en-eu-por-permitir-lavado-de-dinero-para-el-narco) e centenas de casos mais. Quando o volume de dinheiro advindo do narcotráfico e atividades correlatas e ilegais injeta liquidez e implica até na sustentabilidade de uma economia inteira - no auge do narcotráfico a liquidez colombiana era garantida pelo envio de dinheiro sonante dos EUA para a Colômbia, através dos ganhos com o varejo do narco nas metrópoles mais viciadas do planeta no Hamburguestão.
Caberia ainda debater o Perigo Tipo 3 em termos absolutos em Honduras. O irmão do presidente ilegítimo Juan Orlando Hernández (JOH), Tony Hernández foi preso nos Estados Unidos e réu confesso, involucrou a todo o governo do JOH (ver este link: https://elpais.com/internacional/2019/10/18/actualidad/1571420844_713692.html). Hernández alterou a Constituição de próprio punho, avançou em medidas ultraliberais, fraudou as eleições onde foi reeleito e ainda foi formalmente acusado de operar junto a uma filial do Cartel de Sinaloa, o cartel dos Chang com base na vizinha Guatemala. Para tal, unidades inteiras do exército hondurenho, o mesmo que deu o golpe de Estado em 2009 com aval da Suprema Corte e foi logo reconhecido pela chancelaria gringa no primeiro governo Obama, operava para o narcotráfico. Cobrança de tributo sobre a economia ilegal (derecho de piso em escala nacional) e enriquecimento dos altos mandos faz com que a força contrarrevolucionária treinada na Escola das Américas seja o pilar da economia do crime. O Departamento de Estado já sob governo Trump finge que não vê nada, a DEA opera pouco no país e segue a punição seletiva conforme as conveniências da administração de turno no Império da Gringolândia.
O Rio de Janeiro, Perigo Tipo 1 e ampla expansão da complexidade
Poderia seguir nos exemplos, mas ressalto que tudo isso, tudo mesmo, está em disputa hoje na Zona Oeste do rio de Janeiro e o Arco Metropolitano com a Baixada Fluminense. Se o consórcio de milícias de parapoliciais controlar realmente uma parte do Porto de Itaguaí não será uma metástase, mas sim uma fábrica cancerígena de enormes proporções. Se o acesso aos postos de controle rodoviários for apenas parcialmente controlado por forças associadas das “milícias de paramilitares” e destes chegarem a um terminal de contêineres, a distribuição faz o elo costa do Sudeste, interiorização e distribuição internacional. Indo e vindo.
Se alguém apenas julgar “exagerada” nossa preocupação, sugiro assistir a essa entrevista com Luiz Eduardo Soares (ver este link: https://www.youtube.com/watch?v=yofUUypLTj4&t=36s) assim como também essa entrevista com o professor da UFRRJ José Cláudio Souza Alves (ver este link: https://www.youtube.com/watch?v=DRiJyrPceGI&t=1550s). O professor Souza Alves é o maior especialista no tema das milícias de parapoliciais tanto no Rio de Janeiro (antiga Guanabara) assim como na Baixada Fluminense. Para acompanhar o dia a dia do combate às bandas e facções de parapoliciais, é surpreendente o perfil da Delegacia de Repressão ao Crime Organizado – Inquéritos Especiais (DRACO-IE, Polícia Civil do estado do Rio).
A fábula macabra: o esquema termina no senador Gelatina e o clã dos FA, ou começa?
Voltando ao Arroio de Fevereiro, sempre lembrando que é melhor prevenir do que remediar e que a Terra continua redonda, nos perguntamos se o esquema que envolve a seguinte fórmula:
Rachadinha de gabinete na Assembleia + multiplicação do patrimônio imobiliário + subavaliação dos mesmos imóveis (magros na compra e gordos na venda) = capitalização e lavagem das Milícias de Parapoliciais.
Se for esta a fórmula, logo o emprego de parentes diretos de perigosos operadores do crime no nexo policial-paramilitar é a ponta de um esquema que pode se nacionalizar caso os aliados do clã dos Fascistas Arrivistas realmente tiverem o controle sobre rodovias interligadas e áreas portuárias (de desembarque) e retro portuárias (para escoamento). Assim, o domínio territorial na Zona Oeste e na Baixada – em esquema coligado pelo visto, mas ainda que exista concorrência entre outras facções de paramilitares – incide na capacidade extratora que, nos tempos modernos, majoritariamente pertence aos aparelhos de Estado. Isso caracteriza um Estado falido em nível subnacional com vínculos diretos ao Poder Executivo da vergonhosa República Bananisteira sob o desgoverno da extrema direita alinhada com o ultraliberalismo econômico.
Daí o nexo do Perigo Tipo 1, modalidade mais comum no Arroio de Fevereiro, sendo entreverado com outros perigos aqui narrados, pulando de 1 para 3 através justamente da capacidade de intermediação. Uma vez arraigado, é possível nacionalizar o modelo, já que o papai do tremelique tem adeptos acéfalos em todo o Bananistão. O alerta é pela gravidade da situação e a complexidade do modelo de parapolicialismo. Toda atenção é pouca e toda e qualquer denúncia se faz urgente e necessária.
Bruno Lima Rocha é editor dos canais do Estratégia & Análise, a análise política para a esquerda mais à esquerda. Rafael Costa é desenhista e cartunista (E-mail- Rafael.martinsdacosta@yahoo.com.br. Instagram- @chargesecartuns )
Contato: blimarocha@gmail.com | facebook.com/blimarocha
Blog: www.estrategiaeanaliseblog.com
facebook.com/estrategiaeanaliseoficial
Twitter: twitter.com/estanalise
YouTube: Estratégia e Análise Blog
Telegram: t.me/estrategiaeanalise

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / oικονομία / Γνώμη / Ανάλυση Sunday July 05, 2020 22:02 byΑναρχικοί Αγ. Αναργύρων-Καματερού

Να αντισταθούμε και να ανατρέψουμε το καταπιεστικό καθεστώς που όσο πάει σφίγγει τη θηλιά στο λαιμό των ανθρώπων. Να διεκδικήσουμε ότι μας ανήκει. Να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Να χτίσουμε ένα ευοίωνο μέλλον για τις επόμενες γενιές. Να αφήσουμε μια επαναστατική παρακαταθήκη στην ανθρώπινη ιστορία.

Σχετικά με τα 10 χρόνια μνημονίου: το τέλος του ταξιδιού δεν ήταν στην Ιθάκη

Δέκα χρόνια πριν, τον Απρίλη του 2010, ο τότε πρωθυπουργός της χώρας Γ. Παπανδρέου ανακοίνωσε με διάγγελμα από το Καστελόριζο την προσφυγή του ελλειμματικού και υπερχρεωμένου ελληνικού κράτους στον μηχανισμό στήριξης. Μετά από έναν μήνα, υπογράφηκαν η «Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης» με τις χώρες της Ε.Ε και ο «Διακανονισμός Χρηματοδότησης Αμέσου Ετοιμότητας» με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) προκειμένου να χορηγηθεί οικονομική βοήθεια προς την Ελλάδα με μορφή δανείου, ύψους 110δις €. Το σύνολο αυτών των συμφωνιών ονομάστηκε χάριν συντομίας "Μνημόνιο", μια σύμβαση “δανειστή και οφειλέτη” που περιλάμβανε σκληρές δεσμεύσεις για την υλοποίηση του προγράμματος και την εκταμίευση των δόσεων. Κάπως έτσι, ξεκίνησε και επίσημα το σίριαλ της ελληνικής κρίσης χρέους και η οικονομική ύφεση για το ήδη πτωχευμένο από τότε ελληνικό κράτος και συνεχίστηκε με πολλαπλά επεισόδια όπως όλες/οι θυμόμαστε.

Με την κοινωνική κρίση να βαθαίνει και τον εργαζόμενο λαό να ασφυκτιά από τα αλλεπάλληλα μέτρα υποτίμησης της εργατικής του δύναμης, την 1η Μαρτίου 2012 υπογράφτηκε ένα νέο μνημόνιο μεταξύ της μη εκλεγμένης ελληνικής υπηρεσιακής κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμο και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και του ΔΝΤ. Σκοπό είχε την ανατροφοδότηση των συμβάσεων και την συνέχεια των μνημονιακών προγραμμάτων, με τη χορήγηση νέου δανείου ύψους 109 δις € και αναδρομική μείωση των επιτοκίων «διάσωσης». Μέσα στο ίδιο έτος πραγματοποιήθηκε η μεταβίβαση του ελληνικού χρέους στο αγγλοσαξονικό δίκαιο με αρχιτέκτονα τον συνταγματολόγο λαομίσητο πολιτευτή του ΠΑΣΟΚ Βενιζέλο, ενώ είχε προηγηθεί η ίδρυση του οργανισμού αποκρατικοποιήσεων (Ταμείο Δημόσιας Περιουσίας) με σκοπό την πώληση της δημόσιας περιουσίας το 2011. Εν συνεχεία, στις 7 Νοεμβρίου 2012 ψηφίστηκε με την διαδικασία του κατεπείγοντος από την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής του 2013-2016.

Τον Απρίλιο του 2014 η συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑ.ΣΟ.Κ. ανακοίνωσε την πρώτη έξοδο του ελληνικού κράτους στις κεφαλαιαγορές με την έκδοση ενός 7ετους διάρκειας αποπληρωμής ομόλογου. Έτσι, επισφραγίστηκε το πρώτο “επεισόδιο” της προμελετημένης απάτης των “success story” και της δήθεν “εξόδου από τα μνημόνια” που σκηνοθετήθηκε από ελληνική κυβέρνηση. Ωστόσο, η καθεστωτική προπαγάνδα, τα κατασκευασμένα μηνύματα “αναθάρρησης” των αγορών και η διάχυση αυταπατών για μια “μετα-κρίση εποχή” δεν μπόρεσε ποτέ να πείσει τους “επενδυτές”, πόσο μάλλον την πληττόμενη κοινωνική βάση. Στις 10 Απριλίου, ημέρα της επίσημης εξόδου στις αγορές, το κτήριο της Τράπεζας της Ελλάδας χτυπήθηκε από την οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας σε μια κορυφαία δράση αντίστασης στις πολιτικές καταβαράθρωσης και λεηλασίας των προλεταριακών στρωμάτων. Μια ενέργεια λαϊκής αντιβίας με υψηλή κοινωνική αποδοχή, που ήρθε ως απάντηση στην κοροϊδία της άρχουσας τάξης για την “επιτυχία των προγραμμάτων” και την “ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας”.

Καθώς η πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας κλονιζόταν από την κοινωνική απονομιμοποίηση, τις επιθέσεις κατά πολιτικών προσώπων και τις λαϊκές διαμαρτυρίες, οι υπηρεσιακές κυβερνήσεις διαδέχονταν η μία την άλλη χωρίς οι κομματικοί σχηματισμοί να μπορούν να εξασφαλίσουν κυβερνητική αυτοδυναμία, δείγμα της μεγάλης κοινωνικής ρευστότητας και πόλωσης που εκδηλωνόταν σε όλο το φάσμα του πολιτικού χάρτη. Εντούτοις, η συσσωρευμένη κοινωνική οργή της περιόδου δεν μπορούσε να βρει διεξόδους με θετικό πρόταγμα, αφού η αδυναμία ανάπτυξης ενός ελευθεριακού επαναστατικού κινήματος ανατροπής και η απουσία επαναστατικής πολιτικής οργάνωσης υποβίβαζε τους αγώνες από δυνάμει επαναστατικούς σε αιτηματικούς, περιόριζε την αντίσταση σε ευκαιριακές εξεγερσιακές εκτονώσεις και άφηνε το περιθώριο στις δυνάμεις του κεφαλαίου να οργανώνουν τις δικές τους εφεδρείες για την σωτηρία του πολιτικού συστήματος. Από την μία, η άνοδος του ακροδεξιού λαϊκισμού και της εθνικιστικής/ρατσιστικής ρητορείας και από την άλλη, το “χτίσιμο” της “αριστερής ανάθεσης” προς τον ΣΥΡΙΖΑ, αποτέλεσαν τα δύο κυρίαρχα εργαλεία διαχείρισης της κοινωνικής κρίσης, αφομοίωσης της οργής και κατευνασμού των αντιστάσεων. Αποτέλεσαν τους δύο καταλυτικότερους παράγοντες για την συστημική επανασταθεροποίηση, την ομαλή συνέχεια των μνημονίων και την όρθωση αναχωμάτων στην ταξική/λαϊκή πάλη που δεν μπόρεσε να αποκτήσει ελευθεριακό/επαναστατικό χαρακτήρα με αποτέλεσμα να εγκλωβιστεί σε αδιέξοδο.

Τον Ιανουάριο του 2015 ανέλαβε το τιμόνι της πολιτικής διαχείρισης ο ΣΥΡΙΖΑ. Το κόμμα που πέρασε τις περισσότερες σελίδες μέτρων από κάθε άλλη μνημονιακή κυβέρνηση και σύναψε καταστροφικά μνημόνια διαρκείας. Με τον Α. Τσίπρα πρωθυπουργό, έπειτα από πεντέμισι μήνες διαπραγματεύσεων-φιάσκο και μετά από το ένα κάλπικο δημοψήφισμα (5 Ιουλίου 2015), υπογράφτηκε στις 13 Ιουλίου συμφωνία με τους δανειστές για ένα νέο πρόγραμμα ή αλλιώς το 3ο Μνημόνιο. Στο πλαίσιο της τρίτης δανειακής σύμβασης το ελληνικό κράτος θα λάμβανε δάνειο ύψους 86 δις €, το οποίο επρόκειτο να παραδοθεί σταδιακά από τον Αύγουστο του 2015 έως τον Ιούνιο του 2018, με σκληρά μέτρα να συνοδεύουν τις 4 αξιολογήσεις του χρέους έως την λήξη του προγράμματος. Ενδεικτικά αναφέρουμε την ψήφιση και εφαρμογή του Πολυνομοσχεδίου (νόμος 4472/2017) στις 18 Μαΐου 2017 το οποίο χαρακτηρίστηκε από την ομάδα μας ως 4ο Μνημόνιο και περιελάμβανε μέτρα ύψους 5.396 δις €, το πολυνομοσχέδιο του 2018 που προέβλεπε ενισχυμένη εποπτεία και στόχους για ματωμένα πλεονάσματα, τον αυτόματο κόφτη δημοσιονομικής προσαρμογής και την μείωση του αφορολόγητου ορίου.

Για να επιτύχουν αυτές τις δανειακές συμβάσεις «διευκόλυνσης» η πολιτική και οικονομική εξουσία της Ελλάδας υποθήκευσε τις ζωές των σύγχρονων αλλά και των επόμενων γενεών στην ταξική υποδούλωση, την οικονομική λεηλασία και τον πολιτικό/κρατικό αυταρχισμό με μια σειρά υπογεγραμμένων απαιτήσεων μεταξύ ελληνικών κυβερνήσεων και δανειστών ανάμεσα στα οποία: για το 1ο Μνημόνιο: α)δεσμεύεται η Δημόσια ακίνητη περιουσία της Ελλάδας, δεδομένου ότι στο άρθρο 14 παράγραφος 5 αυτή παραιτείται «αμετάκλητα και άνευ όρων» από κάθε ασυλία που της παρέχει η εθνική της κυριαρχία, β) η Ελλάδα δεν μπορούσε να ζητήσει δανειακή βοήθεια από άλλη δύναμη εκτός των δανειστών της, σύμφωνα με το άρθρο 4 που προέβλεπε την ολοκληρωτική δέσμευση της δημόσιας περιουσίας της γ) βάσει του νόμου 3845 του 2010, ο υπουργός οικονομικών έλαβε εξουσιοδότηση να υπογράφει για την Ελλάδα, χωρίς κύρωση των συμβάσεων από την Ελληνική Βουλή- για το 2ο Μνημόνιο : α) μείωση κατά 22% του κατώτατου μισθού σε όλα τα κλιμάκια του βασικού μισθού (από 751,39€ σε 586,08€) και 32% στους νέους από 18 έως 25 ετών (από 751,39€ σε 510,95€), β) περικοπές συντάξεων, επιδομάτων, δαπανών υγείας κλπ γ) πλήρες άνοιγμα 20 κλειστών επαγγελμάτων και εξατομικευμένες ή επιχειρησιακές συμβάσεις εργασίας αντί για τις κλαδικές- για το 3ο Μνημόνιο : α) ανακεφαλαιοποίηση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος β) ιδιωτικοποίηση 50 δισεκατομμυρίων κρατικών περιουσιακών στοιχείων γ) «εξορθολόγηση» του συστήματος ΦΠΑ και διεύρυνση της φορολογικής βάσης για αύξηση των εσόδων, μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος, μείωση αυτόματα των δημόσιων δαπανών με σκοπό τα πρωτογενή πλεονάσματα κ.α. – για το Πολυνομοσχέδιο :α) αύξηση από 14% σε 17% η εισφορά των αγροτών, β) κατάργηση του ΕΚΑΣ από το 2019, γ)περικοπή κατά 50εκ € στο επίδομα θέρμανσης. Η κοινωνική πλειοψηφία και κατά κύριο λόγο η εργατική τάξη γνώρισε πολύ καλά, μέσω άνωθεν επιβολής, τις χιλιάδες σελίδες μέτρων και απαιτήσεων που υπογράφηκαν μέσα σε αυτά τα 10 χρόνια. Σίγουρα πολύ καλύτερα από εκείνους που τις υπέγραψαν.

Κατά την διάρκεια αυτής της δεκαετίας οι κοινωνικές αντιστάσεις εκφράστηκαν με διάφορες μορφές. Την περίοδο του 2010 οι πρώτες κινητοποιήσεις σε όλη την Ελλάδα αφορούσαν γενικές απεργίες, με αποκορύφωμα στις 5 Μαΐου την πανελλαδική απεργία κατά των νέων μέτρων λιτότητας και την εμπλοκή της Ελλάδας στο ΔΝΤ με την πορεία της Αθήνας να είναι μία από τις μεγαλύτερες που έχει καταγραφεί στην πρόσφατη ελλαδική ιστορία και τον αριθμό των διαδηλωτών να εκτιμάται περίπου στις 250.000. Το 2011 μικρά πρωτοβουλιακά κινήματα ξεπηδούν σε όλες τις πόλεις της χώρας και μαζικές κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, ιδιαίτερα τις μέρες που η Βουλή επικύρωνε τα εκάστοτε δυσβάσταχτα μέτρα. Οι απεργιακές κινητοποιήσεις της 23ης Φλεβάρη, της 11η Μαΐου με το αιματοκύλισμα της διαδήλωσης και τον παρολίγον θανάσιμο τραυματισμό του Γιάννη Κ., το απεργιακό διήμερο 28-29 Ιουνίου 2011 που έμεινε στην ιστορία ως “η μάχη της πλατείας Συντάγματος”, οι συγκρούσεις στις 19 Οκτωβρίου και οι μάχες την επόμενη μέρα με δυνάμεις του ΚΚΕ-ΠΑΜΕ που περιφρουρούσαν την βουλή από την οργή των διαδηλωτών κερδίζοντας συγχαρητήρια από το σύνολο του αστικού πολιτικού συστήματος, είναι μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά αγωνιστικά στιγμιότυπα.

Σε συνέχεια το 2012 και ενώ η οικονομία της χώρας βρισκόταν σε βαθιά ύφεση με την ανεργία σε ποσοστά ρεκόρ, την ακρίβεια να αυξάνεται και με τους επονομαζόμενους τότε και ως «χαράτσια» έκτακτους φόρους να πλήττουν την πλειοψηφία της εργατικής τάξης, οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας συνέχισαν να είναι συχνό φαινόμενο. Στις 12 Φεβρουαρίου η ψήφιση στην βουλή της δεύτερης δέσμης μέτρων και του εγκληματικού PSI σημαδεύτηκε από τεράστιες διαδηλώσεις και τις μεγαλύτερες σε μέγεθος, σφοδρότητα και συμμετοχή συγκρούσεις στην μεταπολιτευτική εποχή στο κέντρο της Αθήνας, όπου δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές έστησαν οδοφράγματα και συγκρούστηκαν με την μισθοφορική φρουρά του κράτους. Η κατάληψη νομικής, που από τις 9 Φεβρουαρίου είχε μετατραπεί σε κέντρο αγώνα από δυνάμεις αναρχικών και πλήθος εργαζομένων και νεολαίων, έδωσε τον τόνο. Στις 4 Απριλίου 2012 στην πλατεία Συντάγματος αυτοκτόνησε ο συνταξιούχος φαρμακοποιός Δημήτρης Χριστούλας, διαμαρτυρόμενος για την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας. Το βράδυ της ίδιας ημέρας πραγματοποιήθηκε διαδήλωση με αφορμή το γεγονός. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους η αρχιτρομοκράτισσα Α.Μέρκελ επισκέπτεται την Αθήνα με το γεγονός να συνοδεύεται με διαδηλώσεις αλλά και επεισόδια καθώς για την επίσκεψη αυτή, λήφθηκαν από την αστυνομία δρακόντεια μέτρα που περιλάμβαναν αποκλεισμούς δρόμων και περιοχών, με σκοπό την ασφαλή της διέλευση.

Σε καθεστώς κοινωνικής και πολιτικής απονομιμοποίησης του εγχώριου πολιτικού συστήματος, ακόμη κι αν οι κυβερνήσεις διαδέχονταν η μία την άλλη με τα ποσοστά αποχής από τις εκλογές να είναι τεράστια, η ανταπόκριση του κράτους στις λαϊκές κινητοποιήσεις όλη αυτή την διετία ήταν μία: βίαιη καταστολή προς πάσα κατεύθυνση. Καμία εξαίρεση. Οι διαμαρτυρίες πνίγηκαν στα χημικά των μπάτσων και στο αίμα των διαδηλωτών. Άκριτα τραυματίστηκαν ηλικιωμένοι, άνθρωποι με προβλήματα υγείας, ανήλικα άτομα και καθένας/καθεμία που αποφάσισε να αντισταθεί έμπρακτα στο ολοκληρωτικό σχέδιο «διάσωσης» που μας ετοίμαζε ο καπιταλισμός και το κράτος. Η απουσία δομών αυτοάμυνας, η οργανωτική αδυναμία να αντιπαραταχθούν στις δυνάμεις καταστολής του κράτους ισχυρές λαϊκές/ελευθεριακές πολιτοφυλακές, η έλλειψη ενός επαναστατικού κινήματος για να εμπνεύσει με στόχους και οράματα σηματοδότησε την “στρατιωτική” ήττα και την διασπορά απογοήτευσης, αφού απ’ την πλευρά των ελευθεριακών, ταξικών δυνάμεων δεν κατορθώθηκε να υπερκεραστεί η ένοπλη ισχύς του κράτους και της αστικής τάξης.

Οι τελευταίες μεγάλες κινητοποιήσεις της περιόδου 2010-12 εκδηλώθηκαν κατά το απεργιακό διήμερο 7-8 Νοεμβρίου με τα σημάδια “κόπωσης” και υποχώρησης των αγώνων να είναι εμφανή. Οι εντάσεις μεταξύ κράτους και πολιτών άρχισαν να αμβλύνονται αφού η έλλειψη επαναστατικού προτάγματος οδήγησε τις αντιστάσεις σε αδιέξοδο. Κάπου εκεί έκανε δυναμική την εμφάνισή της στο πολιτικό σκηνικό η αστική σοσιαλδημοκρατία με εκπρόσωπο τον ΣΥΡΙΖΑ, παρότι η επιρροή του στα “κινήματα”, τις μεγάλες διαδηλώσεις και τις ταξικές/κοινωνικές διεργασίες ήταν μηδαμινή. Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ενισχύθηκε και δεν ενίσχυσε τις κινητοποιήσεις, επιβεβαιώνει αφενός ότι δεν ήταν υποκινητής (πόσο μάλλον “πρωτοπορία”) τους και αφετέρου ότι η δημοτικότητα του δεν τονώθηκε από τους αγώνες της βάσης, αλλά από την τροφοδότηση των αστικών δυνάμεων. Η δε εκλογική του άνοδος δεν πραγματώθηκε κατά την στιγμή κορύφωσης των αγώνων, αντίθετα ωθήθηκε από την παρακμή τους. Επιπλέον, η ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτύπωσε την “ριζοσπαστικοποίηση” τμημάτων της κοινωνίας όπως λανθασμένα ερμήνευαν εκείνο τον καιρό οι διάφορες παραφυάδες του (εντός και εκτός κόμματος) αλλά σηματοδότησε τον θάνατο κάθε προοπτικής της,

Με τις διπλές εκλογές του Μαΐου-Ιουνίου και την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματική αντιπολίτευση, η συστημική νίκη και η θεσμική ανάθεση του “αντιμνημονιακού αγώνα” στον κοινοβουλευτισμό είχε αρχίσει να λαμβάνει σάρκα και οστά. Η διαταξική σύνθεση των κινητοποιήσεων με την άλλοτε κραταιά μικροαστική τάξη να αποτελεί σημαντικό τμήμα της, οι εθνικοπατριωτικές κορώνες ενάντια στους “κακούς γερμανούς” που “μας επιβουλεύονται” και η θεσμική πλάνη για το (πράγματι) “αντισυνταγματικό” περιεχόμενο των μνημονίων είχαν αφήσει σημαντική παρακαταθήκη πολιτικής κεφαλαιοποίησης στις συστημικές εφεδρείες (εκ δεξιών και εξ αριστερών) για να καρπωθούν τα “αιτήματα” και τα διακυβεύματα της κοινωνικής οργής. Η αποκλειστική αναγωγή της ευθύνης επιβολής των μνημονίων στους “εξωτερικούς εισβολείς” και στο “γερμανικό 4ο ράιχ”, ήταν το καλύτερο “πλυντήριο” για τις ελληνικές κυβερνήσεις και το ελληνικό κεφάλαιο καθώς η στοχοποίηση των “κατοχικών δυνάμεων” της τρόικα από όλο τον εθνικό συρφετό (από την σοσιαλδημοκρατία έως τον ακροδεξιό λαϊκισμό) απέκρυπτε την σοβαρότητα της κρίσης χρέους της ελληνικής οικονομίας και τον εγκληματικό ρόλο του ελληνικού κράτους και κεφαλαίου.

Η εθνικιστική ρητορική για την “Ελλάδα-ψωροκώσταινα” μετέτρεπε διαρκώς ένα αμιγώς ταξικό ζήτημα σε εθνικό. Την στιγμή που οι εγχώριοι καπιταλιστές κερδοσκοπούσαν απρόσκοπτα και διόγκωναν τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους εν μέσω μνημονίων και οι επιχειρηματικές δραστηριότητες του ελληνικού κεφαλαίου στα Βαλκάνια ολοένα διευρύνονταν, τα κελεύσματα και οι ιαχές για “εθνική ενότητα” μεταξύ πλούσιων και φτωχών διαπερνούσαν όλο το πολιτικό φάσμα. Από τα “κλέφτες-κλέφτες”, τις μούντζες και τις γαλανόλευκες των αγανακτισμένων μέχρι τα εθνικά υπερήφανα “όχι” στα παραπλανητικά δημοψηφίσματα, η αναπτέρωση της “εθνικής συνοχής” υπήρξε διαρκής στόχος του καθεστώτος. Έτσι λοιπόν, αφού οι κυβερνήσεις χαρακτηρίστηκαν “εθνοπροδοτικές” και όχι αστικές, συνεπείς εκπρόσωποι των συμφερόντων του κεφαλαίου, μπορούσαν να βρεθούν στον αντίποδα και οι “αγνοί πατριώτες” εθνομεσσίες, οι σωτήριοι θεσμικοί “μνημονιοφάγοι” (από τον Καμένο και το κάθε εθνικιστικό σίχαμα, έως τον Λαφαζάνη και τον Τσίπρα) που θα “έσκιζαν” τα μνημόνια. Όχι στους δρόμους, αλλά στα κοινοβουλευτικά έδρανα. Όχι επιβάλλοντας το επαναστατικό δίκαιο μιας κοινωνίας που διεκδικεί την ελευθερία της, αλλά εφαρμόζοντας τους “νόμους, το σύνταγμα, το εθνικά σωστό”.

Διαδραματίζοντας λοιπόν, ακόμα και πριν την ανάληψη της εξουσίας τον διαχρονικό ιστορικό ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας, αυτόν της ενσωμάτωσης και του εγκλωβισμού των ταξικών δυνάμεων στον αστικό κυβερνητισμό, ο ΣΥΡΙΖΑ λειτούργησε ως η χρήσιμη συστημική “λάντζα” την κρίσιμη ώρα. Προετοιμάστηκε για τον κυβερνητικό στίβο από τις δυνάμεις των αφεντικών (π.χ. ΣΕΒ), τα καθεστωτικά media και το κράτος για να διαμεσολαβήσει ανάμεσα στην αστική τάξη και τα “κινήματα” οργής σαν η εμπροσθοφυλακή του “κράτους που έχει συνέχεια”. Φερόμενος ως πρωτοπόρος και μεταρρυθμιστής εξ αριστερών, σαν «σωστός» σοσιαλδημοκράτης, ευαγγελίζεται ως αντιπολίτευση το σκίσιμο τον μνημονίων. Αργότερα σαν κυβερνόν κόμμα, καταλήγει ο κυματοθραύστης του χείμαρρου των κοινωνικών αντιστάσεων και μέσω της εφαρμογής μιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής ατζέντας ξεπλένει και βγάζει το φίδι από την τρύπα για το κράτος και την αστική τάξη, ψηφίζοντας ουσιαστικά εν τέλει 2 Μνημόνια και επιβάλλοντας μέτρα που υπό άλλες συνθήκες οι κοινωνικές αντιστάσεις θα αντιμετώπισαν με μεγάλα εξεγερσιακά ξεσπάσματα. Καθ΄ όλη τη διάρκεια της εκλογικής του θητείας ο ΣΥΡΙΖΑ επέβαλλε την θέληση του κεφαλαίου εξυπηρετώντας με υπερβάλλοντα ζήλο τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα της αστικής τάξης, ενώ ταυτόχρονα κατακερμάτιζε κοινωνικά και οικονομικά τις λαϊκές μάζες.

Το καλοκαίρι του 2018 ο απερχόμενος πρωθυπουργός Α.Τσίπρας ανακοίνωσε με διάγγελμα από την Ιθάκη την έξοδο της χώρας από τα προγράμματα διάσωσης και προανήγγελλε την έναρξη μιας «μεταβατικής περιόδου» κατά την οποία η οικονομική πολιτική θα εκπονείται αυτοτελώς από τις κυβερνήσεις, οι οποίες «απαλλαγμένες» πλέον από τις απαιτήσεις των δανειστών θα μπορούν να χαράσσουν την δική τους μακροοικονομική στρατηγική χωρίς έξωθεν δεσμεύσεις, γεγονός που από μόνο του συνεπάγεται «οφέλη» για τον λαό και τους αδύναμους. Χαρακτηριστική δε ήταν η έκφρασή του «περάσαμε από πολλά κύματα για να φτάσουμε σήμερα στον προορισμό μας». Ποιοι όμως πέρασαν στ’ αλήθεια από αυτά τα κύματα;

Η συμβολική αλληγορία με την επιλογή της πατρίδας του Οδυσσέα ως φόντο του διαγγέλματος υπήρξε από την αρχή ξεκάθαρη ως προς τα επικοινωνιακά μηνύματα που ήθελε να εκπέμψει και εναργής ως προς τους σκοπούς που ήθελε να επιτύχει. Η αφήγηση της κυβέρνησης της αριστεράς για την περίοδο του «μεταμνημονίου» βρήκε στην Ιθάκη την μυθολογική αναπαράσταση του «τέλους του ταξιδιού», εκεί που η οδύσσεια του «ελληνικού λαού» βρίσκει τάχα τον λυτρωμό μετά από «μεγάλες θυσίες». Η εικόνα της Ιθάκης επιλέχθηκε για να διαδεχθεί στο «συλλογικό ασυνείδητο» αυτή του Καστελόριζου, την τοποθεσία που διάλεξε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για να ανακοινώσει την ένταξη του ελληνικού κράτους στον μηχανισμό στήριξης.

Η λήξη των δανειακών συμβάσεων το καλοκαίρι του 2018 ήταν κατά βάση η συνεπής τήρηση των μνημονιακών κανόνων. Η διακοπή των δανειοδοτήσεων και η έξοδος της χώρας στις αγορές ήταν μόνο η κατασκευασμένη αναθέρμανση της “συμπάθειας” των αγορών προς τα ελληνικά ομόλογα. Οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης «τόνωσαν» κατά παραγγελία την εμπιστοσύνη των επενδυτών προς την αγορά ελληνικού χρέους, με στόχο μια άμεση μεταπώληση και ένα σύντομο κέρδος στην δευτερογενή αγορά. Σαν ομάδα είχαμε επανειλημμένως μιλήσει για την “απάτη” της εξόδου στις κεφαλαιαγορές και των χαμηλών τιμών των ομολόγων και επιβεβαιωθήκαμε στο ακέραιο τον καιρό του ξεσπάσματος του νέου επεισοδίου της κρίσης, όπου η ανασφάλεια στις αγορές οδήγησε σε μαζικό ξεπούλημα ελληνικού χρέους και ταυτόχρονη στροφή προς “ασφαλή καταφύγια” (π.χ. γερμανικά ομόλογα.)

Εν συνεχεία, η λήξη των δανειακών συμβάσεων σήμαινε την συνέχεια των μνημονίων χωρίς την παράλληλη οικονομική στήριξη από τους “δανειστές”, εφόσον είχαν διαμορφωθεί στο πλαίσιο των αξιολογήσεων του χρέους όλοι εκείνοι οι μηχανισμοί που φρόντιζαν την αυτοματοποιημένη εφαρμογή των μνημονίων, ανεξαρτήτου αν βρίσκεται σε ισχύ κάποια δανειακή σύμβαση. Η δέσμευση για πρωτογενή πλεονάσματα έως το 2060, πλεονάσματα που αν δεν καλυφτούν θα αντιμετωπιστούν με τις δέουσες “δημοσιονομικές παρεμβάσεις”, το υπερταμείο ιδιωτικοποιήσεων, η μείωση των συντάξεων και η αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης είναι μόνο μερικές «παρακαταθήκες» του ΣΥΡΙΖΑ που δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από κανένα «αντιμνημονιακό» ή «μεταμνημονιακό» μύθευμα. Όσοι μίλησαν για το “τέλος της κρίσης” και υιοθέτησαν τα μυθεύματα για το “τέλος των μνημονίων” είτε μέσα από μια αποπροσανατολιστική ρητορική ασάφειας “η κρίση έγινε κανονικότητα” είτε χωρίζοντας την περίοδο των μνημονίων με τερματικό σταθμό το 2018, στην πραγματικότητα έπαιξαν πολιτική στην αρένα της μεγαλύτερης απάτης του ΣΥΡΙΖΑ, μεγαλύτερης και από του προεκλογικού “σκισίματος”.

Με την Νέα Δημοκρατία να λαμβάνει την κυβερνητική σκυτάλη, οι διακηρύξεις για το «τέλος της κρίσης» και τα success story για την «επιστροφή στην κανονικότητα» πάνε και έρχονται. Παρόλα αυτά τα μηνύματα για μια Νέα Ύφεση και ένα νέο επεισόδιο της συστημικής κρίσης ήταν ξεκάθαρα. Έτσι η ΝΔ έρχεται με τη σειρά της να πείσει την ελληνική κοινωνία ότι «έφτασαν οι καλύτερες μέρες» αποσιωπώντας τα πραγματικά δεδομένα και μέσω μιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής γραμμής προλειαίνει το έδαφος για περαιτέρω καταπάτηση εργατικών κεκτημένων, ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, ιδιωτικοποιήσεις παντός είδους, τη λεηλασία του φυσικού πλούτου της χώρας κλπ. Την ίδια στιγμή, η προετοιμασία για τον ερχομό της νέας ύφεσης και την καταστολή επερχόμενων εκρήξεων κοινωνικής οργής γίνεται επιτακτική: επανεμφάνιση της μηχανοκίνητης συμμορίας (πρώην Δ), αστυνομοκρατία στις γειτονιές, ρατσιστικά πογκρόμ στους δρόμους από ένστολα καθάρματα, στρατοπέδευση αστυνομικών στα Εξάρχεια κ.λ.π. Μια “ατζέντα” που από κύκλους φιλικούς προς τον ΣΥΡΙΖΑ γίνεται αντιληπτή ως “ιδεολογική εμμονή της δεξιάς” και μέσω μιας στείρας αντικατασταλτικής ρητορείας επιχειρείται να αναδειχθεί ως “φασιστική” με έναν διττό στόχο: να παρουσιάσει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ως πιο “προοδευτική” και “ήπια” στην διαχείριση των αντιστάσεων και συγχρόνως να αποκόψει την ταξική μήτρα του κρατικού αυταρχισμού. Ως αποτέλεσμα, αρχίζουν να πυκνώνουν οι διαδηλώσεις ενάντια στον “φασισμό της ΝΔ” μετά από κάθε εκκένωση κατάληψης ή βίαια γεγονότα (π.χ. Κυψέλη) ενώ οι κινητοποιήσεις με πιο σαφή πολιτικά περιεχόμενα, οι αντιστάσεις ενάντια στις επιπτώσεις της κρίσης, της όξυνσης της εργασιακής εκμετάλλευσης περνούν σε δεύτερη μοίρα.

Με τις ενδείξεις πως η κρίση δεν τελείωσε ποτέ, αλλά αντιθέτως βαθαίνει να είναι πολλές και έκδηλες στην παγκόσμια οικονομία, ένα νέο επεισόδιο της κρίσης ξεσπά για να επιβεβαιώσει αυτή την συνθήκη. Η πανδημία του Covid-19 αλλάζει ριζικά και διαπαντός το ρου της παγκόσμιας κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής ιστορίας. Από όποια οπτική και αν παρατηρήσουμε την τρέχουσα κατάσταση, το νέο επεισόδιο της κρίσης επιβεβαιώνει τις αδυναμίες του συστήματος που διαιωνίζονται και καλύπτονται επικοινωνιακά από μια πληθώρα καθεστωτικών ιδεολογικών μηχανισμών, επιβεβαιώνει το πόσο ευάλωτο και απροετοίμαστο είναι για περιόδους «έκτακτης ανάγκης» που το ίδιο δημιουργεί και διαχειρίζεται χωρίς την καθολική κοινωνική συναίνεση καθώς και πόσο αναγκαίο είναι για το καπιταλιστικό σύστημα να επιβιώσει από την Νέα Ύφεση στην οποία εισέρχεται η παγκοσμιοποιημένη αγορά. Έτσι, για άλλη μια φορά τα αφηγήματα για την «τελειότητα του καπιταλισμού» (sic) και το «τέλος της ιστορίας» με βάση το σημερινό κρατικοκαπιταλιστικό μοντέλο διαχείρισης των κοινωνικών υποθέσεων, κατακερματίζονται και αν μη τι άλλο η όποια ρεφορμιστική προοπτική και μεταρρυθμιστική πρόταση για «εξανθρωπισμό» του συστήματος εκδηλώνεται πλέον ως ανεδαφική και ατελέσφορη για τις κατώτερες βαθμίδες της ταξικής διάρθρωσης. Η επιθετική αναδιάρθρωση του παγκόσμιου κεφαλαίου φέρνει όλο και πιο κοντά το ενδεχόμενο επιβολής νέων Μνημονίων ή μέτρων ισχυρού "δημοσιονομικού ελέγχου" τα οποία θα επιφέρουν ότι ακριβώς ζήσαμε αυτά τα 10 χρόνια ακόμη πιο εντατικοποιημένα. Καταπάτηση εργατικών δικαιωμάτων, χιλιάδες απολύσεις σε όλους τους κλάδους, επισφαλής και απλήρωτη εργασία, κατακρεούργηση κοινωνικών ελευθεριών και αντιστάσεων, περισσότερα σπίτια στο σφυρί των τραπεζών, περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις, λιγότερες δημόσιες δαπάνες, φόροι από το πουθενά, κατακόρυφη άνοδος του ποσοστού εκείνων που ζουν υπό ή στο όριο της φτώχειας. Με άλλα λόγια, εξαθλίωση , ανέχεια, πόνος και θάνατος είναι αυτά που για το άμεσο μέλλον μας υπόσχονται ώστε να μην εξεγερθούμε.

Μα πώς να μην εξεγερθούμε; Πώς γίνεται να αφήσουμε αναπάντητες τις προσβολές που δέχεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια; Σε έναν κόσμο για λίγους δεν χωράει κανείς και καμιά μας. Ως Αναρχικοί/ες στεκόμαστε ενάντια στα σχέδια του ληστρικού καπιταλισμού που μόνο σκοπό έχουν την υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής σε απλή επιβίωση, την καταπάτηση και λεηλασία της Γης, την κατάργηση των κοινωνικών και εργατικών κεκτημένων, την άπληστη κερδοφορία των κεφαλαιοκρατών μέσω της ιδιωτικοποίησης της υπεραξίας της εργατικής μας δύναμης. Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας άλλης κοινωνικής οργάνωσης. Μιας κοινωνίας χωρίς κράτος αλλά με εργατικές ενώσεις, συμβούλια Κομμούνων (κοινοτήτων) και λαϊκές συνελεύσεις που θα διασυνδέονται σε συνομοσπονδιακό επίπεδο, που θα λαμβάνουν αποφάσεις με οριζόντιες διαδικασίες δίνοντας σε όλους/ες την δυνατότητα να αποφασίσουν για τη ζωή τους. Μια κοινωνία όπου μέσω της αντικατάστασης της ιδιοκτησίας από την κοινωνικοποίηση όλων των αναγκαίων προς τον άνθρωπο προϊόντων και υπηρεσιών, θα δώσει χώρο στον καθένα και την καθεμιά να διαπρέψει προσφέροντας στην κοινότητα τις ικανότητες με τις οποίες προικίστηκε από τη Φύση και όχι δουλεύοντας με μόνο σκοπό τον βιοπορισμό. Προτάσσουμε μια φεντεραλιστική κοινωνική οργάνωση, που βασική της αρχή θα είναι: «από τον καθένα με βάση της ικανότητές του-στον καθένα με βάση τις ανάγκες του.» Η αστική δημοκρατία, η ταξική διάρθρωση της κοινωνίας, το κράτος, η οικονομία της ελεύθερης αγοράς, ο (νέο)φιλελευθερισμός και οι εκπρόσωποί του είναι θεσμοί, έννοιες και πρόσωπα που πρέπει κατ’εμάς να καταστραφούν και να αντικατασταθούν από την αποκεντρωμένη οργάνωση σε κομμούνες, τον συνομοσπονδισμό, την κοινοκτημοσύνη, την οικολογία, τον αλτρουισμό, την αλληλοβοήθεια και την εθελοντική συνεργασία.

Για να πραγματοποιηθούν οι σκοποί μας θεωρούμε πως πρέπει να ταχθούμε στην προοπτική της μοναδικής συνθήκης που θα επιφέρει αυτή την πολυπόθητη αλλαγή, την Κοινωνική Επανάσταση. Να μεταβούμε δηλαδή στην δίκαιη αταξική-ακρατική κοινωνία που οραματιζόμαστε μέσω ενός συγκεκριμένου επαναστατικού προγράμματος, με συνολικές οργανωτικές θέσεις και προτάσεις γύρω από τα θέματα που απασχολούν την ανθρώπινη κοινότητα και όχι μόνο. Να αντισταθούμε και να ανατρέψουμε το καταπιεστικό καθεστώς που όσο πάει σφίγγει τη θηλιά στο λαιμό των ανθρώπων. Να διεκδικήσουμε ότι μας ανήκει. Να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Να χτίσουμε ένα ευοίωνο μέλλον για τις επόμενες γενιές. Να αφήσουμε μια επαναστατική παρακαταθήκη στην ανθρώπινη ιστορία. Αν δεν επαναστατήσουμε εγώ, εσύ, αυτός, εμείς, τότε ποιος;

Με θεματικό κέντρο τα “10 χρόνια μνημονίων” και κεντρικό σύνθημα “Αναρχισμός ή Βαρβαρότητα” διεξάγουμε αυτό τον καιρό μια καμπάνια αντιπληροφόρησης και αντίστασης στις γειτονιές των Αγίων Αναργύρων, του Καματερού, του Ιλίου και των περιοχών που τις περιβάλλουν, με τα μάτια στραμμένα στην προετοιμασία και την οργάνωση για τους νέους αγώνες και τις νέες εκρήξεις που είναι προ των πυλών. Βασικός στόχος της ευρύτερης δράσης μας είναι να φτάσει η φωνή μας σε κάθε σπίτι, σε κάθε εργαζόμενο/η και κάθε νεολαίο των περιοχών διευρύνοντας μεθόδους παρέμβασης και ανακαλύπτοντας νέους. Σε αυτή την προσπάθεια καλούμε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες, τους φίλους και τις φίλες που εμπνέονται από τα αναρχικά προτάγματα και τις ελευθεριακές αξίες, που διαπιστώνουν γενικές συμφωνίες με τις αναλύσεις και τις θέσεις μας, σε συμμετοχή και συνοργάνωση για το δυνάμωμα ενός αναρχικού πόλου οργάνωσης, αντίστασης και μάχης στις δυτικές συνοικίες. Είναι ο καιρός της οργάνωσης, της αγωνιστικής στράτευσης, της επαναστατικής ευθύνης και των μεγάλων αποφάσεων για το κίνημα και την κοινωνία που θέλουμε.

Για να βρει επιτέλους η οδύσσεια των καταπιεσμένων την δική της Ιθάκη.

Πρωτοβουλία Αναρχικών Αγίων Αναργύρων-Καματερού

iberia / economía / opinión / análisis Thursday May 14, 2020 18:16 byJosé Luis Carretero Miramar

Pero lo que no está claro es que nos valga cualquier Europa. Estamos ante una Europa sin solidaridad, sin fiscalidad común, sin un Derecho del Trabajo que sirva como suelo legislativo, sin una defensa soberana e independiente. Pertenecemos a una Europa que desoye las llamadas a compartir la deuda, a la construcción de una renta básica de ciudadanía, a una profundización democrática y a una apuesta federal para el continente, que sólo puede estar basada en la convergencia hacia arriba de las condiciones de vida de los trabajadores europeos.


EL TRIBUNAL CONSTITUCIONAL ALEMÁN, CONTRA EUROPA.

Un brutal torbellino socioeconómico se ha desatado sobre Europa como resultado de la mortal pandemia del coronavirus. Un informe de Goldman Sachs pronostica una contracción del 9 % del PIB para la economía de la Eurozona en 2020. La que saldrá peor parada será Italia, con un desplome del 11,6 %, mientras la economía española, según el ubicuo banco de inversión norteamericano, se contraerá un 9,7 % y la francesa un 7,4 %.

El expresidente del Banco Central Europeo, Mario Draghi, en una columna en el Financial Times advierte a los líderes de la Unión de que “la pandemia de coronavirus es una tragedia humana de proporciones potencialmente bíblicas”, y que la respuesta comunitaria sólo puede pasar un por un significativo aumento coordinado de la deuda pública. Para él, “la única manera eficaz de abordar la situación con inmediatez pasa por la completa movilización de los sistemas financieros de los países, evitando demoras burocráticas”.

Sin embargo, la Unión Europea no termina de implementar una política solidaria común frente a la complejidad del reto representado por la expansión del Covid-19. Europa, un gigante herido, pero incompleto, que ha vivido hace pocos meses el trauma del Brexit y las recurrentes tensiones centrífugas alentadas por las fuerzas de ultraderecha, tiene enormes dificultades para configurar una respuesta a la altura de las circunstancias.

Las contradicciones que atraviesan el proyecto europeo son múltiples. La Unión Europea se diseñó, ya desde sus mismos tratados constitutivos, como un espacio abierto a la libre circulación de capitales, no sólo en el interior de la zona, sino también procedentes del exterior. Si a eso le añadimos la utilización de una moneda única configurada de manera extremadamente favorable a los intereses exportadores de Alemania y la ausencia de una política fiscal común, nos encontramos, reiteradamente, con una dinámica en la que cualquier crisis impacta de manera diferencial en los países del Norte y de la Periferia de la Unión, generando tensiones crecientes y potencialmente insolubles.

Los vimos en los años posteriores a 2008, cuando las primas de riesgo italiana o española amenazaron con acabar con la viabilidad del euro y Grecia se hundió en una catastrófica deriva hacia la pobreza. Sólo una respuesta unitaria, personificada en la declaración de Mario Draghi, entonces presidente del Banco Central Europeo, de que se iba a hacer “todo lo necesario”, pudo evitar el colapso e implosión del imperfecto proyecto de Estado-continente europeo.

Pero el salvamento vino acompañado de fuertes condicionalidades, en la forma de planes de ajuste, recortes del gasto público y reformas laborales y de pensiones. Fueron las llamadas “políticas de austeridad”, exigencia fundamental de las élites financieras e industriales del Norte de Europa para rescatar a los bancos y a las dependientes economías de servicios de los países del Sur. Los desahucios, el paro de masas y el desmantelamiento creciente del Estado del Bienestar fueron el resultado de una década de reformas, recortes y privatizaciones. Recortes, muy señaladamente, también, en la Sanidad pública española, de lo que ahora hemos pasado a ser muy dolorosamente conscientes.

Y el problema es que ahora estamos en una nueva crisis, y las tensiones han reaparecido. Los debilitados sistemas públicos de salud del Sur de Europa, atenazados por la imposibilidad de los Estados miembros para realizar su propia política monetaria o para traspasar las enervantes exigencias de déficit del Tratado de Maastricht, no pueden hacer frente a la brutal extensión de la pandemia. Hacen falta recursos. Y algunos de los industriales y financieros del Norte quieren negociar contrapartidas.

Maratonianas reuniones se suceden en las altas instancias europeas. Holanda toma el papel de ogro desagradable para el Sur, mientras Alemania juega a mantener la Unión sin pagar demasiado a cambio. Los mediterráneos piden eurobonos, mutualizar los costes, rescates que no estén basados en la deuda y un gran Plan Marshall de reconstrucción de Europa.

La partida, en estos momentos, está al rojo vivo. El Banco Central Europeo ha decidido, pese a sus iniciales vacilaciones, poner en marcha un plan de compras de activos comunitarios de 750.000 millones de euros para salvar la moneda única. Su presidenta, Christine Lagarde afirma que “actuará como sea necesario y durante el tiempo que sea necesario”. La Unión, tras muchas tensiones políticas, decide poner en marcha varios instrumentos de ayuda a los Estados miembros, con condicionalidades “blandas”: créditos del MEDE (el Mecanismo de Estabilidad Europeo), un fondo de garantías del Banco Europeo de Inversiones de 200.000 millones de euros y un mecanismo temporal de reaseguro del desempleo comunitario para los trabajadores que estén en situación de suspensión en sus trabajos (como es el caso de los incluidos en los ERTEs y los autónomos españoles).

Los gobiernos mediterráneos insisten en la necesidad de los eurobonos u otros mecanismos de mutualización de la deuda, hacen notar que los créditos del MEDE presuponen el cumplimiento de las normas del Pacto de Estabilidad y Crecimiento que fuerzan a mantener el déficit público por debajo del 3%, lo que implica, en estas circunstancias, la temida “austeridad”; y subrayan la necesidad de un seguro de desempleo europeo permanente, así como de una auténtica línea de solidaridad transcontinental basada en transferencias de renta y no en deuda.

Y, en este escenario de tensiones y forcejeos, entra en escena el Tribunal Constitucional alemán.

El día 5 de mayo, el Tribunal Constitucional germano dicta una sentencia que actúa como la explosión de un polvorín, en medio de una ciudad sitiada. Su fallo mantiene que el Banco Central Europeo se extralimitó en su mandato con su programa de compra de deuda pública, lanzado en 2015, bajo la presidencia de Draghi, para frenar el brutal colapso de la crisis iniciada en el 2008. El Constitucional alemán requiere al BCE para que justifique su actuación e insta al Bundesbank a interrumpir las compras que realiza a cuenta de ese mismo programa. Si el BCE no responde satisfactoriamente al Alto Tribunal germano, en el plazo otorgado para ello, afirma la sentencia, el Bundesbank deberá encontrar una forma consensuada para deshacerse de los bonos comprados en el marco del programa que están en su poder.

Con esta decisión, el Tribunal Constitucional alemán pone en crisis varios elementos centrales de la actual arquitectura europea. En primer lugar, sienta un precedente que podría ser utilizado contra el actual programa de compras del BCE relacionado con la crisis del coronavirus, ya que este es aún más laxo que el rechazado por la Corte. Pero, aún más, pone en cuestión la jerarquía jurídica de las normas y las instituciones en el interior de la Unión. El tribunal desoye una previa sentencia del Tribunal de Justicia de la Unión Europea que ha considerado justificado el programa del BCE en diciembre pasado, y lanza un requerimiento que se quiere imperativo a una institución comunitaria e independiente (el BCE) que, según los tratados de la Unión, no puede ser fiscalizada por las instituciones nacionales de los Estados miembros.

La independencia del Banco Central Europeo y el futuro de la Unión pasan a estar en juego. El BCE se niega a responder al Tribunal Constitucional alemán. La presidenta de la Comisión, Ursula Von der Leyen, amenaza con multar al Estado germano y afirma “el Tribunal de Justicia de Luxemburgo siempre tiene la última palabra en materia legal en la Unión Europea. Me tomo esto muy en serio.

Pero la canciller Angela Merkel siembra dudas. Afirma en una reunión con altos funcionarios de su partido que el fallo del Tribunal Constitucional germano es “solucionable” si el BCE atiende al requerimiento de la Corte y le explica su plan de compra de deuda. Un portavoz de su Ministerio de Finanzas indica que el gobierno alemán cumplirá con los requisitos fijados por la sentencia. El presidente del Bundesbank declara que “respetando la independencia del BCE” apoyará todos los esfuerzos para que este justifique su plan de compras ante el Constitucional alemán.

Alemania, por tanto, amenaza con poner el entero edificio institucional y jurídico de la Unión Europea patas arriba. Y lo hace desde la insolidaridad, desde una inconfesada vocación imperial que le hace pensar que los mercados protegidos que le brinda la existencia de la Unión Europea no han ser sufragados mediante el reciclado de sus excedentes industriales. Polonia y Hungría sonríen a la espera de que el caos desatado termine por descomponer el edifico jurídico que ha servido como freno a su deriva autoritaria interna.

Todo está en juego en esta intempestiva crisis del coronavirus. Europa tiembla, atenazada por las contradicciones del Brexit, del enfrentamiento Norte-Sur, de las tensiones con el grupo de Visegrado, de su incapacidad para construir un aparato de defensa propio y una política exterior común y de su pérdida tendencial de soberanía tecnológica. Encara ahora la rebatiña desatada por las élites sobre quién tiene que pagar las pérdidas derivadas de la pandemia.

Europa es una buena idea. Vivimos en un mundo de tiburones globales, de Estados-Continente como Rusia, China o los Estados Unidos de América, de fondos de inversión que manejan capitales inconmensurables. Sólo una Europa unida puede hacer frente a los grandes torbellinos que se apuntan en el horizonte, como la crisis ecológica, la Cuarta Revolución Industrial o el caos creciente de un mundo multipolar y desigual.

Pero lo que no está claro es que nos valga cualquier Europa. Estamos ante una Europa sin solidaridad, sin fiscalidad común, sin un Derecho del Trabajo que sirva como suelo legislativo, sin una defensa soberana e independiente. Pertenecemos a una Europa que desoye las llamadas a compartir la deuda, a la construcción de una renta básica de ciudadanía, a una profundización democrática y a una apuesta federal para el continente, que sólo puede estar basada en la convergencia hacia arriba de las condiciones de vida de los trabajadores europeos.

Afirma Mario Draghi en el Financial Times que, en estas circunstancias “el coste de vacilar podría ser irreversible”. La austeridad puso en cuestión la idea de Europa la década pasada. Y el Tribunal Constitucional alemán, ahora, la puede empujar al abismo.

José Luis Carretero Miramar.

brazil/guyana/suriname/fguiana / economia / opinião / análise Monday May 04, 2020 00:49 byBrunoL

Como os artigos de análise que produzo semanalmente tem razoável circulação, peço perdão pelos eufemismos, porque se fosse digitar o que realmente penso a respeito desse tema, o volume de palavrões e xingamentos seria de calão tão baixo quanto o das autoridades que comandam a liquidação econômica do país.

03/05/2020
Por Bruno Lima Rocha
Este texto aborda as mazelas da ausência de política econômica por parte do desgoverno Bolsonaro e por isso foca, em especial, nos absurdos comandados por Paulo Guedes e cia. Como os artigos de análise que produzo semanalmente tem razoável circulação, peço perdão pelos eufemismos, porque se fosse digitar o que realmente penso a respeito desse tema, o volume de palavrões e xingamentos seria de calão tão baixo quanto o das autoridades que comandam a liquidação econômica do país.
A queda de braço com Braga Netto. Houve mesmo uma inflexão do Pró-Brasil?
A última semana de abril e os primeiros dias de maio são marcados por duas inflexões. Uma é a ruptura da Lava Jato com Bolsonaro ou do Moro com a linha protofascista do presidente eleito através do Whatsapp. Outra inflexão é a tentativa desesperada, tanto de Bolsonaro como das Organizações Globo (porta-voz dos capitais especulativos e dos bancos mais poderosos) em salvar Paulo Guedes, o modelo austericida, as mentiras do ajuste fiscal, as falácias fiscalistas e o conjunto do embuste marcado pelo “receituário neoliberal”.
Cabe um apontamento. Logo que foi lançado (em entrevista coletiva, através de Power Point do coitado do estagiário), o Pró-Brasil mais parecia um balão de ensaio do que uma proposta real de governo. Reconheço que fiz uma crítica muito dura ao tal plano (Pró-Brasil, do Braga Netto) e a mantenho, porque os recursos são ínfimos, ainda mais diante do trem da alegria dos bancos, com o aporte de um trilhão e 200 bilhões de reais para a conta da agiotagem com pessoa jurídica e autorização para operar no Bacen. A alegação é "garantir liquidez", mas a verdade é privilégio no conflito distributivo.
Outra meta do Chicago Boy pinochetista e seus auxiliares é assegurar a compra de papeis podres na carteira desses bancos. A proposta veio no mesmo modus operandi de sempre: largam no ar a ideia absurda e, se colar, colou. Mas não colou. Guedes nem ponderou essa medida, entupiu de liquidez os bancos, prometeu refinanciar a parte podre que já foi refinanciada há pouco e não obrigou contrapartida para as instituições privadas. As mesmas “contrapartidas responsáveis” exigidas em suas falas asquerosas e repetidas em simulacro pelos reprodutores e reprodutoras da mentira sobre temas econômicos, que chafurdam e poluem o imaginário da população brasileira.
Voltando ao balão de ensaio dos “militares de pijama”, creio que a massa pensante do Brasil até desejou ver ali algo semelhante a um PAC ou, quem sabe, uma versão tímida do Plano Nacional de Desenvolvimento do regime ditatorial. Na queda de braço dos fantasmas de Roberto Campos e Golbery do Couto e Silva, o bruxo da ditadura ganhou de Bob Fields em nosso imaginário. Mas, foi isso. Ao menos até agora, não passou de quase nada, um espinho no pé. O tal do Pró-Brasil é ínfimo, diminuto, mínimo. E pelo que vi, incomoda. Incomoda muito e pode vir a motivar a milicada de alta patente, encastelada no Palácio do Planalto. Assim, se sair um pacote de obras públicas, de retomada de obras paradas, cartelizado com o capital nacional que sobreviveu a si mesmo e à fúria entreguista da Lava Jato, ao menos vai gerar algum aumento de emprego direto. Caso seja retomado esse debate, o processo de consecução é mais briga na interna do governo Bolsonaro e choque, mesmo que indireto, com a agiotagem chantagista que opera nos dois lados do balcão, forçando fuga de dólares e ataques especulativos.
Parece que não fui só eu que vi a crise das crises se aproximar. Considero ser muito importante a queda do Guedes e, junto com ele, de todo o primeiro escalão e cargos indicados no “super” Ministério da Economia, fragmentando essa pasta absurda. Isso porque o apetite insaciável da “piranha voraz”, conforme apelido de seus pares no Chile, engoliu a Fazenda, Planejamento e Indústria e Comércio. Mas isso não basta. É preciso trocar todos os cargos de direção do Banco Central do Brasil, Tesouro Nacional, BNDES, Caixa Econômica Federal, Banco do Brasil, Banco da Amazônia, Banco do Nordeste e BRDE. Que a “bancada da especulação”, travestida de tecnocracia, caia por completo, rachada entre si e cada vez mais fragilizada.
O que desejei acima virou profecia anunciada e a nave mãe começou a se mover novamente. Abandonou as notas cobertas, explicando a necessária economia de crise, pacto keynesiano e expansão da base monetária. Diante do possível enfraquecimento de Paulo Guedes e dos financistas que ele colocou em postos-chave do Estado brasileiro, a Globo lembrou que é a Globo e já começou a falar nas mentiras de "necessidade Teto dos Gastos" e manter a "Regra de Ouro".
Ao mesmo tempo, deu sequência na coletânea de matérias rec (matérias 500), apontando a agenda positiva empresarial que pode fortalecer o caixa da emissora. Nesta “venda casada”, demonstram o "lado humano" do capitalismo periférico, colocando cada vez mais distante do imaginário a necessidade de reconversão industrial, racionalidade regionalizada e a planificação econômica dos setores essenciais.
Filas na Caixa e crueldade institucional
A dinâmica do jornalismo, por vezes, obriga as editorias a fazerem um arranjo estranho. Elogiam o Guedes e criticam a política de auxílio emergencial. Assim, apontam a bateria contra o ministro da Cidadania, Ônix Lorenzoni (DEM-RS, aquele que admitiu caixa dois e que o Moro deu “sentença”, perdoando-o na internet) e passam o pano para os bancos privados e a equipe do Paulo Guedes. Explico de novo. Tem mais de um trilhão e 200 bilhões de reais nos bancos. A Caixa está repassando o auxílio emergencial que foi destinado do Tesouro. A turma do Guedes diz que não pode se comparar com a Alemanha - que já alocou mais de 35% do PIB no combate à pandemia e recessão -, que aqui não era possível, justo porque o Tesouro não está com esta alocação. MENTIRA!
A PEC do Estado de Calamidade permite à União fazer tudo e gastar o que quiser. Não faz, porque não quer! E mais: os bancos instalados no Brasil poderiam ser pagadores - todos os bancos e não apenas a Caixa. Poderíamos colocar uma força tarefa emergencial para regular presencialmente os cadastros em todos os municípios. O conjunto das instalações de toda a praça bancária, incluindo as agências lotéricas credenciadas da Caixa (mais de 13.000 pontos), o banco postal (aquele que o Lula criou e deu de bandeja para o Bradesco, sendo que o banco privado rompeu a parceria tempos depois), os bancos de empréstimos consignados (como o BMG, aquele mesmo, denunciado em 2005), os bancos favoritos do baronato financeiro (como Safra, Santander, Itaú e Bradesco), ou ainda, os sistemas cooperativos (como Sicredi, com mais de 1.700 agências e Sicoob, com 2.800 pontos de atendimento).
Enfim, era possível realizar o auxílio com máxima agilidade. E essa mesma força de instalação poderia liberar as linhas de crédito, com juros zero e carência de dois anos, para salvar negócios locais e os empregos diretos. Mas, ao invés disso, o que eles fazem? Promovem a contaminação em massa, nas filas sem fim na frente das agências da Caixa. Decretam o lock down do INSS e condenam à morte milhões de empregos diretos, através da quebradeira (que poderia ser evitada) de milhões de micro e pequenos negócios locais.
Empatia seletiva das Organizações Globo e o novo normal na crise
O Jornal Nacional destrói o Bolsonaro (muito bem feito por sinal, com critério e rigor jornalístico), enquanto salva tanto o Paulo Guedes como as mentiras austericidas. A família Marinho aceita rifar o pai dos parlamentares “bananinhas”, mas jamais vão abrir mão do golpe contra os direitos sociais e a necessidade de renda mínima e do financiamento público, mesmo em uma sociedade com cada vez menos possibilidade de emprego vivo.
A dona Miriam Leitão expressa a dupla face da emissora, ainda líder do país. Por um lado, faz um comentário perfeito lembrando que Bolsonaro não tem empatia com ninguém e se recusa a liderar o Brasil. Ou seja: é um presidente que não governa. 24 horas antes, ela mesma elogia o sociopata do Paulo Guedes, cujas medidas de política econômica condenam a maioria a viver na miséria e na informalidade.
Repito. Já foi alocado um total de 35% do PIB alemão para combater os efeitos da recessão pela pandemia. Enquanto isso, o maldito Chicago Boy fala em "investimento privado e austeridade".
No senado, Davi Alcolumbre (DEM-Amapá) quer fazer graça de "garantidor da governabilidade" do Guedes e, com isso, vai acabar levando à falência os governos estaduais. A conta é outra. O ex-capitão de artilharia, que foi reformado para não ser expulso do exército de Caxias, foi às compras. A tal da “nova política” vai custar R$ 68,5 bilhões, em troca dos 146 votos na Câmara, necessários para evitar qualquer um dos quase trinta pedidos de impeachment que se avolumavam até este texto ser concluído. Do total desses recursos alocados, a bagatela sob controle das legendas PP, PL, Republicanos e PSD (juntas, essas legendas à direita somam o volume necessário para a “vacina anti-impeachment”) seria de R$ 10,6 bilhões, que podem ser remanejados para serem usados conforme o desejo dos políticos do tal do Centrão da direita.
É um impasse a empatia seletiva da Globo? Ou será que é momento de crise mesmo e os agentes econômicos, políticos e ideológicos que não são centralizados pela demência bolsonarista, que fazem cálculos apressados tentando se salvar da desgraça? Apostaria na segunda hipótese.
Por sorte, os demônios estão todos soltos – literalmente, ao menos os que ainda não se juntaram ao capitão Adriano da Nóbrega – e prometendo a mútua destruição ampla, geral e irrestrita. Como a aposta do Bolsonaro é do tamanho de seu blefe, deve estar desesperado à procura do “cabo e do soldado” prometidos pelo deputado federal Eduardo Bolsonaro, como necessários para fechar o STF. Como os cercos jurídico e midiático não vão aliviar, talvez nem o Paulo Guedes resista. Como bom apostador, quem sabe ele levante da mesa antes de perder as fichas? Tomara.

Bruno Lima Rocha é cientista político e professor nos cursos de Relações Internacionais, Jornalismo e Direito. Editor do blog Estratégia & Análise: análise política para a esquerda mais à esquerda.
Contato: blimarocha@gmail.com / facebook.com/blimarocha
Blog: www.estrategiaeanaliseblog.com
Facebook: facebook.com/estrategiaeanaliseoficial
Twitter: twitter.com/estanalise
YouTube: Estratégia e Análise Blog
Telegram: t.me/estrategiaeanalise

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



George Floyd: one death too many in the “land of the free”

George Floyd: one death too many in the “land of the free”

Economy

Wed 25 Nov, 13:57

browse text browse image

metroboulotdodo.png imageMétro, boulot, tombeau : le nouveau confinement Nov 01 01:28 by Union Communiste Libertaire 0 comments

19_de_junho_de_2020_4a_parte_parapoliciais_charge_rafael_costa.jpg imageNo Bananistão dos Parapoliciais (4ª parte): o perigo da complexidade no modelo de controle... Jul 20 02:18 by BrunoL 0 comments

afisa.jpg imageTο τέλος του ταξιδ&#... Jul 05 22:02 by Αναρχικοί Αγ. Αναργύρων-Καματερού 0 comments

eucorona.jpg imageEl Tribunal Constitucional alemán, contra Europa May 14 18:16 by José Luis Carretero Miramar 0 comments

bolsonaro_guedes_dedo.jpg imagePaulo Guedes e a crueldade institucional da farsa fiscalista May 04 00:49 by BrunoL 0 comments

tomarfortunas.jpg image1º de Maio Combativo – Tomar as Fortunas por Vida Digna May 02 19:17 by Coordenação Anarquista Brasileira 0 comments

1091179191_0_0_2300_1406_2300x1406_80_0_0_3ce437e77890f06d5a30302ef42a09ae.jpg imageShock en el Mercado Petrolero. Caos en el Laberinto Apr 30 01:51 by José Luis Carretero Miramar. 0 comments

textHere Comes Bourgeois Socialism – Again Apr 28 03:18 by Dimitris Fasfalis 0 comments

cnt_covid.png image¡Por Nuestra Seguridad, Sólo Actividades Esenciales! Apr 24 01:42 by CNT 0 comments

paulo_guedes_e_bolsonaro_maro2020.jpg imageA Pandemia no Brasil sob o desgoverno Bolsonaro Mar 24 02:13 by BrunoL 0 comments

farposicion_marzo_.jpg imagePosición FAR - Marzo 2020 Mar 24 01:05 by Federación Anarquista de Rosario 0 comments

79079723_1445463018958623_5419147111390248960_o.jpg imageYoung Workers Association was on the Streets against Economic Crisis Dec 09 19:22 by Devrimci Anarşist Falliyet 0 comments

huelga3mexicolahuelgadecananeaenlinleodelpintorymuralistapabloohiggins.jpg imageA Case for Anarchist Class Analysis May 01 04:59 by Leroy Maisiri 0 comments

48379723_1174700826034845_8760836494668595200_o.jpg imageYoung Workers Association's in the streets Against Economic Crisis Dec 24 23:45 by DAF 0 comments

plataformacampo_de_libra.jpg imageA Petrobrás pública é a salvaguarda da soberania do povo brasileiro Dec 19 06:32 by BrunoL 0 comments

yan.jpg imageΗ μπαρουφο-ιδεολ_... Dec 01 18:33 by Dmitri (αναδημοσίευση) 0 comments

far_contexto_internacional.jpeg imageContexto Internacional: "Guerra comercial y estado policial de ajuste" Nov 12 22:11 by Federación Anarquista de Rosario 0 comments

textThe US-Turkey stand-off in context: the US and the weaponisation of global finance Sep 13 19:04 by VASSILIS K. FOUSKAS and BULENT GOKAY 0 comments

golpe_entreguista.jpg imageBrasil em transe e o desmonte generalizado, duas constatações Sep 10 01:57 by BrunoL 0 comments

Federación Anarquista de Rosario image¡Ante la crisis económica y política la respuesta es desde abajo! Sep 02 01:04 by Federación Anarquista de Rosario 0 comments

greve_dos_caminhoneiros_2018.jpg imageA Petrobrás sob o controle dos especuladores e a greve dos caminhoneiros May 28 10:00 by BrunoL 0 comments

macri_fmi_sale.jpg imageFuga de dólares na Argentina e o papel dos acordos abutres no governo Macri May 16 21:42 by BrunoL 0 comments

unityandsolidarity.jpg imageAutogestión y cooperativismo. El avance sobre la producción. May 03 04:02 by José Luis Carretero Miramar 0 comments

download_8.jpg imageΑναρχική Κριτική... Mar 28 16:24 by Wayne Price 0 comments

us_missile.jpg image"Desmontando a mitologia liberal sobre a origem da tecnologia moderna" Jan 02 07:37 by BrunoL and Ricardo Camera 0 comments

textInterview: Alex Pirie (Part 2) Dec 27 05:02 by AWSM 0 comments

commodities_traders.jpg imageOs especuladores globais das commodities e a fragilidade brasileira Dec 22 21:42 by BrunoL 0 comments

interrogacao_brasil.jpg image2018 e o quarto turno de 2014 que não vai terminar Dec 17 18:56 by BrunoL 0 comments

textWork For The Dole Schemes Dec 07 11:01 by Pink Panther 0 comments

liquidity.jpg imageAs oligarquias da mundialização financeirizada esgotam a pouca democracia do sistema capit... Dec 04 20:26 by BrunoL 0 comments

more >>
© 2005-2020 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]