user preferences

Διεθνή / Λαϊκοί Αγώνες / Γνώμη / Ανάλυση Tuesday December 24, 2019 06:21 byMelbourne Anarchist Communist Group (MACG)

Τέλος, είναι απαραίτητο να αναγνωρίσουμε ότι δεν υπάρχει σύγκρουση μεταξύ αυτών των δύο καθηκόντων. Πράγματι, το πρώτο είναι προϋπόθεση του δεύτερου. Οι αναρχικοί που οργανώνονται με βάση το Especifismo πρέπει να προπαγανδίζουν αδιάκοπα στη Χιλή και οπουδήποτε αλλού αυτό είναι πρακτικό, οι εργαζόμενοι να σχηματίζουν μαζικά όργανα εργατικής δημοκρατίας και να απομακρύνονται από τους κοινοβουλευτικούς δρόμους που μπορούν να οδηγήσουν μόνο σε ήττα ή από πολιτικά κόμματα που αναζητούν εξουσία μόνο για τον εαυτό τους και όχι για τους εργάτες. Μόνο η επαναστατική κατάργηση του καπιταλισμού μπορεί να λύσει την πιεστική κρίση της Νότιας Αμερικής και μόνο ο Αναρχικός Κομμουνισμός, το Especifismo, μπορεί να φωτίσει τον δρόμο προς αυτή την επανάσταση.

Σε όλη τη Νότια Αμερική, ο ταξικός αγώνας οργιάζει με μια ένταση που η Αυστραλία σπάνια έχει δει. Τόσο η Δεξιά όσο και η Αριστερά είναι στην επίθεση σε διάφορες χώρες και είναι το πολιτικό κέντρο που αποτυγχάνει.

Η Βολιβία έχει μόλις βιώσει ένα στρατιωτικό πραξικόπημα με σαφή συμμετοχή των φασιστών και με τουλάχιστον ένα βαθμό ενορχήστρωσης μέσα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το καθεστώς που προήλθε από το πραξικόπημα έχει εκδώσει ένταλμα σύλληψης του πρώην προέδρου Evo Morales, με πρόσχημα την τρομοκρατία και την καταστροφή της χώρας, αλλά ο πραγματικός λόγος είναι ότι είναι ο ίδιος ο Evo Morales. Στη Βραζιλία, ο φασίστας Jair Bolsonaro εξελέγη με τεχνικά δημοκρατικά μέσα, αλλά έχει επιδοθεί σε μια δολοφονική καταπίεση, επιτιθέμενος στα θεσμικά όργανα της καπιταλιστικής δημοκρατίας από τα μέσα. Δεν φαίνεται, όμως, να έχει αποκτήσει το πάνω χέρι, μιας και εξελίσσονται σποραδικοί αγώνες μεγάλης κλίμακας εναντίον του.

Στην Αργεντινή, η Δεξιά έχει μόλις εκτοπιστεί από την Κεντροαριστερά, αλλά ο πληθωρισμός είναι υψηλός και οι μαζικοί αγώνες συνεχίζονται. Στην Κολομβία, μια πρόσφατη γενική απεργία αντιμετωπίστηκε με εκτεταμένη καταστολή, η οποία παρ’ όλα αυτά δεν κατάφερε να τσακίσει το κίνημα. Αυτό δεν πρέπει να εκπλήσσει κανέναν, γιατί από τότε που με την ειρηνευτική συμφωνία αφοπλίστηκαν οι αντάρτες του FARC, η ολιγαρχία ήταν σε θέση να ασκήσει μια δολοφονική καταστολή σε βάρος του κοινωνικού κινήματος, χωρίς περιορισμούς εξαιτίας των αντιποίνων.

Η Δεξιά βρίσκεται επίσης στην επίθεση στην Βενεζουέλα εδώ και μερικά χρόνια. Ο πρόεδρος Nicolas Maduro, διάδοχος του Hugo Chavez, είναι μια αυταρχική προσωποικότητα που δεν έχει ιδέα πώς να αντιμετωπίσει την μαχητική Δεξιά, η οποία χρηματοδοτείται και κατευθύνεται σε μεγάλο βαθμό από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Περιορίζει τη βάση των Chavistas με αντιπαραγωγικά μέτρα και μια αδυναμία να αποφύγει τις παράνομες κυρώσεις εκ μέρους των ΗΠΑ. Είναι απαραίτητη μια αντιπολίτευση από την Αριστερά, αλλά μια αντιπολίτευση που να στρέφεται επίσης -και μάλιστα ρητά- ενάντια στη Δεξιά. Στο μεταξύ, στον Ισημερινό, ο ειρωνικά ονομαζόμενος Lenin Moreno, έχει αλλάξει πλευρά, ενώθηκε με τις Ηνωμένες Πολιτείες και υιοθέτησε σε μεγάλο βαθμό τις πολιτικές της Δεξιάς. Ένα τεράστιο κύμα απεργιών και διαδηλώσεων τον Οκτώβρη τον ανάγκασε να εγκαταλείψει μια σειρά δραστικών μέτρων λιτότητας.

Η Χιλή, όμως, φαίνεται ότι αποτελεί το σημείο μηδέν, εκεί όπου ο αγώνας έχει προχωρήσει πιο πέρα. Η εργατική τάξη και το φοιτητικό κίνημα στη Χιλή έχουν πραγματοποιήσει τεράστιους αγώνες τα τελευταία χρόνια, επικεντρώνοντας κυρίως σε άμεσα θέματα, αλλά με μια υποτονική απόρριψη του πολιτικού συστήματος. Το εν λόγω ρεύμα ήρθε επιτακτικά στην επιφάνεια όταν όλη η χώρα εξεγέρθηκε στις 7 Οκτωβρίου και τις επόμενες ημέρες εναντίον μιας προσπάθειας της δεξιάς κυβέρνησης να αυξήσει τις τιμές των εισιτηρίων των μέσων μαζικής μεταφοράς. Οι απεργίες και οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν πολύ νωρίς από ένα σλόγκαν που έφερε τον αγώνα σε ένα νέο επίπεδο: «Δεν είναι τα τριάντα πέσος, είναι τα τριάντα χρόνια». Αν και οι φοιτητές ήταν οι πιο μαχητικοί, η δύναμη της εργατικής τάξης είναι πιο αποτελεσματική. Η στήριξη στον ακροδεξιό πρόεδρο Sebastian Pinera έχει καταρρεύσει εντελώς, πράγμα που τον ανάγκασε να κάνει μια συμφωνία ακόμη και με τα κόμματα της Αριστεράς (συμπεριλαμβανομένου του λεγόμενου «Κομμουνιστικού» Κόμματος) για μια Συνταγματική Συνέλευση που του επέτρεψε να επανασταθεροποιήσει τα πράγματα. Οι μαχητικές διαδηλώσεις συνεχίζονται.

Τι πρέπει να γίνει για να οδηγήσει τον αγώνα στο μετά; Πώς μπορεί να κτυπηθεί η Δεξιά; Η απάντηση είναι διττή. Πρώτον, οι αναρχικοί στη Νότια Αμερική θα πρέπει να οργανωθούν σε ομοσπονδίες επαναστατών αναρχικών κομμουνιστών - μια πρακτική που εκεί ακολουθεί τη τάση του Especifismo. Αυτό βέβαια συμβαίνει, σε κάποιο βαθμό. Η Federation Anarchista Santiago δραστηριοποιείται στη Χιλή και συμμετέχει έντονα στους αγώνες εκεί. Επιπλέον, ομάδες Especifismo στην Αργεντινή, την Ουρουγουάη και τη Βραζιλία ανακοίνωσαν πρόσφατα την επανεκκίνηση του CALA, του Αναρχικού Συντονισμού της Λατινικής Αμερικής. Πρόκειται για μια εξαιρετικά θετική εξέλιξη, δείχνοντας τον δρόμο στους αναρχικούς να συμμετάσχουν θετικά στους αγώνες σε αυτή την ήπειρο. Το Melbourne Anarchist Communist Group (Αναρχική Κομμουνιστική Ομάδα Μελβούρνης) καλεί τους αναρχικούς σε όλη τη Νότια Αμερική να συσπειρωθούν κάτω από τα πανό τους ή να σχηματίσουν παρόμοιες ομάδες έτσι ώστε η αποτελεσματικότητα της αναρχικής οργάνωσης να μπορεί να μεγαλώσει με στο μέγεθος εκείνο που χρειάζεται ο αγώνας.

Το άλλο πράγμα που πρέπει να συμβεί είναι η δημιουργία, στη Χιλή και σε άλλες χώρες όπου ο αγώνας έχει φτάσει στο αναγκαίο επίπεδο, των μαζικών οργάνων της εργατικής δημοκρατίας. Οι παλιές ρεφορμιστικές οργανώσεις της εργατικής τάξης είναι απλά ανεπαρκείς στην τρέχουσα κρίση. Απαιτούνται νέα όργανα, ξεπερνώντας τις γραφειοκρατικές διαιρέσεις, ενώνοντας ευρύτερα στρώματα εργαζομένων και εγκαθιστώντας την άμεση δημοκρατία αντί της εκπροσώπησης. Αυτά τα όργανα θα βασίζονται στον εργασιακό χώρο, προκειμένου να αναδειχθεί η δυνατότητα αποκοπής της εξουσίας του κεφαλαίου από την πηγή της και εκμετάλλευσης της τεράστιας δύναμης της οικονομίας, σύμφωνα με τη βούληση των ίδιων των εργαζομένων.

Τέλος, είναι απαραίτητο να αναγνωρίσουμε ότι δεν υπάρχει σύγκρουση μεταξύ αυτών των δύο καθηκόντων. Πράγματι, το πρώτο είναι προϋπόθεση του δεύτερου. Οι αναρχικοί που οργανώνονται με βάση το Especifismo πρέπει να προπαγανδίζουν αδιάκοπα στη Χιλή και οπουδήποτε αλλού αυτό είναι πρακτικό, οι εργαζόμενοι να σχηματίζουν μαζικά όργανα εργατικής δημοκρατίας και να απομακρύνονται από τους κοινοβουλευτικούς δρόμους που μπορούν να οδηγήσουν μόνο σε ήττα ή από πολιτικά κόμματα που αναζητούν εξουσία μόνο για τον εαυτό τους και όχι για τους εργάτες. Μόνο η επαναστατική κατάργηση του καπιταλισμού μπορεί να λύσει την πιεστική κρίση της Νότιας Αμερικής και μόνο ο Αναρχικός Κομμουνισμός, το Especifismo, μπορεί να φωτίσει τον δρόμο προς αυτή την επανάσταση.

ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΝΙΚΗ!

*Από το «The Anvil» («Το Αμόνι»), δελτίο του Melbourne Anarchist Communist Group (MACG), Vol 8/No 6, Νοέμβρης-Δεκέμβρης 2019. Μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης.
https://melbacg.wordpress.com/the-anvil/

international / community struggles / opinion / analysis Monday December 23, 2019 20:06 byMelbourne Anarchist Communist Group (MACG)

Finally, it is necessary to recognise there is no conflict between these two tasks. Indeed, the first is a precondition of the second. Anarchists organised on the basis of Especifismo need to be propagandising ceaselessly, in Chile and wherever else is is practical, for workers to form mass organs of workers’ democracy and to turn away from Parliamentary roads that can only lead to defeat or from political parties which seek power only for themselves, not the workers. Only the revolutionary abolition of capitalism can solve South America’s pressing crisis and only Anarchist Communism, Especifismo, can light the way to that revolution.

Across South America, the class struggle is raging at an intensity that Australia has rarely seen. Both Right and Left are on the offensive in different countries and it is the political centre which is falling away.

Bolivia has just experienced a military coup with clear participation of Fascists and with at least a degree of orchestration from within the United States. The coup regime has issued an arrest warrant for former President Evo Morales, under the pretext of terrorism and sedition, but transparently for the real reason of being Evo Morales. In Brazil, the Fascist Jair Bolsonaro was elected by technically democratic means, but is engaged in murderous repression and is attacking the institutions of capitalist democracy from within. He is not getting it all his own way, though, and there has been sporadic large scale struggle against him.

In Argentina, the Right has just been ejected from office by the Centre-Left, but inflation is high and mass struggles continue. In Colombia, a recent general strike suffered widespread repression which has nevertheless failed to squash the movement. This should surprise no-one, because ever since the peace deal disarming the guerillas of FARC, the oligarchy has been able to engage in murderous repression of the social movement, unconstrained by prospects of reprisal.

The Right is also on the offensive in Venezuela and has been for some years. President Nicolas Maduro, successor to Hugo Chavez, is a bumbling authoritarian who has no idea how to defeat the militant Right, which is financed and in large measure directed by the United States. He narrows the Chavista base by counter-productive measures and an inability to dodge the crippling US sanctions. Opposition to him from the Left is needed, but an opposition which is also aimed clearly against the Right. Meanwhile, in Ecuador, the ironically named Lenin Moreno has switched sides, allied with the United States and largely adopted the policies of the Right. A massive campaign of strikes and demonstrations in October caused him to abandon a set of drastic austerity measures.

It is Chile, however, which is ground zero and where the struggle has advanced the furthest. The working class and student movements in Chile have waged immense struggles frequently in recent years, concentrating mainly on immediate issues but with an undercurrent of rejection of the political system. This undercurrent burst out into the open when the entire country rose up on 7 October and following days against an attempt by the Right wing government to increase public transport fares. No sooner had strikes and demonstrations begun than a slogan emerged that took the struggle to a new level: “It’s not the thirty pesos, it’s the thirty years.” Though the students have been the most militant, the power of the working class has been the most effective. Support for Right wing President Sebastian Pinera has totally collapsed and not even cutting a deal with the parties of the Left (including the so-called “Communist” Party) for a Constitutional Convention has enabled him to re-stabilise things. Militant demonstrations continue.

What needs to be done to drive the struggle onwards? How can the Right be beaten? The answer is twofold. Firstly, Anarchists in South America should organise themselves in federations of revolutionary Anarchist Communists – a tendency which there goes by the name of Especifismo. This is, to an extent, happening. The Federation Anarchista Santiago is active in Chile and is strongly participating in the struggle there. In addition, Especifismo groups in Argentina, Uruguay and Brazil have recently announced the re-launching of CALA, the Latin American Anarchist Co-ordination. This is an immensely positive development, showing the way for Anarchists to participate in the struggles on that continent in a positive way. The Melbourne Anarchist Communist Group calls on Anarchists across South America to flock to their banners or to form similar groups so that the effectiveness of Anarchist organisation can grow by the orders of magnitude the struggle necessitates.

The other thing that needs to happen is the formation, in Chile and other countries where the struggle has reached the necessary level, of mass organs of workers’ democracy. The old reformist organisations of the working class are simply inadequate to the current crisis. New bodies are needed, transcending bureaucratic divisions, uniting broader layers of workers and establishing direct democracy in place of representation. These bodies will be based in the workplace, in order to establish the possibility of cutting off the power of capital at its source and wielding the vast power of the economy according to the will of the workers themselves.

Finally, it is necessary to recognise there is no conflict between these two tasks. Indeed, the first is a precondition of the second. Anarchists organised on the basis of Especifismo need to be propagandising ceaselessly, in Chile and wherever else is is practical, for workers to form mass organs of workers’ democracy and to turn away from Parliamentary roads that can only lead to defeat or from political parties which seek power only for themselves, not the workers. Only the revolutionary abolition of capitalism can solve South America’s pressing crisis and only Anarchist Communism, Especifismo, can light the way to that revolution.

HASTA LA VICTORIA!

*Taken from “The Anvil”, newsletter of Melbourne Anarchist Communist Group (MACG), Vol 8/No 6, November-December 2019.

Βολιβία / Περού / Ισημερινός / Χιλή / Λαϊκοί Αγώνες / Ανακοίνωση Τύπου Wednesday December 11, 2019 19:43 byΑναρχική Ομοσπονδία Σαντιάγο

Πρέπει να συνεχίσουμε τις κινητοποιήσεις και να ενδυναμώσουμε τις οργανώσεις της τάξης μας, τις τοπικές συνελεύσεις, τις οργανώσεις για τα δικαιώματα των γυναικών, τα έμφυλα και φεμινιστικά παραβατικά υποκείμενα, τις συνελεύσεις, τους συντονισμούς της υπεράσπισης της γης και του νερού, τις οργανώσεις των αυτόχθονων πληθυσμών και να ενισχυθεί ο πρωταγωνιστικός ρόλος του λαού στα συνδικάτα, τις ομοσπονδίες και τα μαθητικά κέντρα.

Τέταρτη ανακοίνωση της Αναρχικής Ομοσπονδίας του Σαντιάγο για τις κοινωνικές εξεγέρσεις στη χώρα

Ένας μήνας έχει περάσει από τότε που οι άνθρωποι που ζουν στην περιοχή που ορίζεται ως «Χιλιανό κράτος» ξεσηκώθηκαν και αγωνίστηκαν με αξιοπρέπεια ενάντια στις ευτελιστικές και επισφαλείς συνθήκες που τους επέβαλε η αστική τάξη, συνθήκες που αντιμετωπίστηκαν με μία κοινωνική έκρηξη, ο απόηχος της οποίας παραμένει αισθητός μέχρι σήμερα.

Η θέληση της καταπιεζόμενης τάξης παραμένει ακλόνητη, μέρα με τη μέρα, βδομάδα με τη βδομάδα. Η αντίσταση και η αυτοοργανωση ειναι εμφανή παντού στις πλατείες, στις γειτονιές, στους δρομους.

Οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται παρά την προδοσία των συνήθων οπορτουνιστών, που κάθισαν ξανά στο τραπέζι της μπουρζουαζίας για να κάνουν συμφωνίες που αφορουν τις ζωές μας. Οι άνθρωποι έδειξαν σε αυτά τα παράσιτα πως είναι αχρείαστοι, πως ο αγώνας συνεχίζεται παρά το πισώπλατο χτύπημα τους και πως η αντίσταση είναι ακυβέρνητη και θα συνεχίσει για όσο υπάρχει το κεφαλαιο και η πατριαρχία.

Η καταστολή από το κράτος και τους λακέδες του εχει αποβεί αιματηρή.

Η κρατική τρομοκρατία έχει εφαρμοστεί με ολοκληρωτική ατιμωρησία και με τη συνενοχή διαφόρων θεσμών, που είναι και ο λόγος πίσω από τους διαρκώς αυξανόμενους αριθμούς: μέχρι σήμερα, περισσότεροι από 6000 άνθρωποι έχουν συλληφθεί, 222 άνθρωποι έχασαν τα μάτια τους από την καταστολή, 30 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, περισσότεροι από 2400 τραυματίστηκαν, εκατοντάδες υπέστησαν βασανιστήρια και φυλακίστηκαν και δεκάδες άνθρωποι έχουν γίνει θύματα βιασμού, επιβεβαιώνοντας πως η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης έχει μονιμοποιηθεί και ότι η πολιτική του πολέμου ενάντια στις καταπιεζόμενες τάξεις είναι το καλύτερο μάθημα που διδάχτηκε στο «Escuela de las Américas». Ακόμα, έχει ξεκινήσει η ποινικοποίηση των ανθρώπων που συνεχίζουν να αντιστέκονται στους δρόμους και η στοχοποίησή τους με εφόδους, ψευδή στοιχεία και κατηγορίες με βάση τον πινοσετικό αντιτρομοκρατικό νόμο περί ασφάλειας της χώρας.

Το κυνήγι μαγισσών ξεκίνησε και το κράτος ετοιμάζεται να εκτονώσει την επιθετικότητά του. Απόδειξη γι' αυτό είναι πως η κυβέρνηση ανακοινώνει μία σειρά από νόμους που στοχεύουν άμεσα στην καταστολή των κοινωνικών αγώνων. Ένα σημαντικό στοιχείο αποτελεί και ο ρόλος των Ενόπλων Δυνάμεων. Αυτός ήταν εκτελεστικός με την έννοια ότι έπαιρναν αποφάσεις αυτόνομα τις τελευταίες εβδομάδες. Αυτό φαίνεται στο γεγονός ότι την Τρίτη, 12 Νοεμβρίου, στο πλαίσιο της μαζικής απεργίας που εξαπλώθηκε σε όλες τις περιοχές, η κυβέρνηση, με την ουρά ανάμεσα στα πόδια της, σε μία συνάντηση στην La Moneda ζητά για ακόμα μία φορά βοήθεια από τις ένοπλες δυνάμεις, στις κατασταλτικές δράσεις ενάντια στην τάξη μας. Όμως οι ένοπλες δυνάμεις ζήτησαν να τους δοθεί εγγύηση ατιμωρησίας για τα εγκληματα ενάντια στην ανθρωπότητα που είναι έτοιμοι να διαπράξουν ενάντια στους αγωνιζόμενους ανθρώπους. Αντιμέτωποι με τον φόβο της πολιτικής ευθύνης που συνεπάγεται κάτι τέτοιο, η κυβέρνηση αποφάσισε να μην παρέχει ατιμωρησία στις ένοπλες δυνάμεις, οι οποίες τελικά δε βγήκαν στο δρόμο, αφήνοντας τον Πινιέρα και το γελοίο συνάφι του να καλέσει συνταξιούχους αστυνομικούς για να συνεργαστούν μαζι τους στα κατασταλτικά τους σχέδια.

Όχι μονο αυτό δεν φάνηκε αστείο σ' εμάς αλλα το θεωρούμε ακραία ανησυχητικό, όταν βλέπουμε τις ένοπλες δυνάμεις να λαμβάνουν αποφάσεις αυτόνομα, με το πολιτικό τους εγχείρημα να σχετίζεται με τον παρόν σενάριο, ένα εγχείρημα που αποπειράται να εντοπίσει την ανικανότητα της παρούσας πολιτικής κάστας να επιβάλει την τάξη στο πρόσωπο της κοινωνικής έκρηξης, ξεκινώντας από μία πολιτική λύση και φτάνοντας στην βίαιη επέμβαση για την επαναφορά της τάξης με χρήση των όπλων και του εξεφτελισμού των ανθρώπων.

Καλούμε όλες τις κοινότητες του αγώνα να είναι σε επαγρύπνιση για την πιθανότητα επιστροφής της στρατιωτικής τρομοκρατίας στους δρόμους, αλλά αυτή τη φορά με μία πιο ριζοσπαστική επέμβαση.

Η σάπια πολιτική κάστα του πρώην εθνικού κογκρέσου προέβη σε διάφορα διαβήματα προς την επίτευξη πολιτικών συμφωνιών για να προχωρήσει σε ένα νέο σύνταγμα. Τα κόμματα του κατεστημένου, από αριστερά μέχρι δεξιά, έδωσαν τα χέρια σε ένα διήμερο διαπραγματεύσεων στο πρόσωπο της πιθανότητας μίας στρατιωτικής επέμβασης που θα έδινε μία γρήγορη πολιτική λύση στην κρίση.

Από τα δωμάτια της χλιδής γεννήθηκε η γνωστή «Συμφωνία για την Κοινωνική Ειρήνη και το Σύνταγμα», ενώ οι κοινότητες του αγώνα τιμούσαν τη μνήμη του Camilo Catrillanca που πέθανε στα χέρια του κράτους πριν από ένα χρόνο στο Wallmapu. Από τα παράθυρα του παλατιού έβγαινε καπνός, που αποσκοπούσε να θολώσει την όψη της καταπιεζόμενης τάξης, με μία συμφωνία που έχει πάνω της κηλίδες από το αίμα των νεκρών μας, των φυλακισμένων, των βασανισμένων, των βιασμένων και των κατακρεουργημένων σωμάτων των αγωνιστών μας. Προσπάθησαν να φιμώσουν την άσβηστη αντίσταση των ανθρώπων του αγώνα, προσπάθησαν να κάνουν μία συμφωνία στο όνομα αυτών που αντιστέκονται, χωρίς την παραμικρή αντιπροσώπευση των συμφερόντων των καταπιεσμένων.

Η συμφωνία τους για ένα νέο σύνταγμα δεν είναι κάτι περισσότερο από αυτό που έχουμε ήδη καταδικάσει στην προηγούμενη επιστολή μας, ως ένα μέσο να δώσει οξυγόνο σε μία σταγόνα δημοκρατίας για να μπορέσουν να τεθούν τα θεμέλια για ένα νέο κράτος που θα συνεχίσει να εκπληρώνει τον ιστορικό ρόλο της καταπίεσης των κοινοτήτων που παλεύουν ενάντια στην αστική τάξη και το σύστημα που της επιτρέπει να κυριαρχεί.

Όποιος κι αν ειναι ο μηχανισμός που θα χρησιμοποιηθεί να αλλάξει το σύνταγμα, αυτός απλά αναδομεί το κράτος, το ζήτημα όμως δεν είναι αυτό της συμμετοχικότητας αλλά αυτό της ταξικής πραγματικότητας. Αυτή η διαδικασία συμβάλλει υποστηρικτικά προς την αστική τάξη η οποία έχει διαβρωθεί από την πινοσετική της κληρονομιά και μέσω αυτών των ανακοινώσεων προσπαθεί να αναγεννήσει μία νέα κοινωνική συμφωνία βασισμένη σε μία παραπλανητική συμμετοχή των πολιτών, η οποία εξυπηρετεί ως «μάρτυρας πίστεως» στη διαδικασία αναδόμησης του αστικου συνταγματικού πλαισίου.

Έπειτα από ένα μήνα αγώνα, έχουμε κερδίσει πολλά, έχουμε αναπροσδιορίσει τους εαυτούς μας ως μέλη μίας τάξης καταπιεσμένων, ως ο κοινωνικός ιστός που εξαλείφθηκε τα αιματηρά χρόνια του Πινοσέτ κι έχει ξαναγεννηθεί, έχουμε ανακαλύψει ένα κομμάτι των ζωών μας. Όμως, η επισφάλεια της καθημερινότητας παραμένει άθικτη, γι αυτό έχει τεράστια σημασία να συνεχίσουμε τις κινητοποιήσεις για να έχουμε κάποια αποτελέσματα σύντομα, τα οποία θα ανεβάσουν το ηθικό στον κόσμο του αγώνα, επιτρέποντάς του να ζήσει σε πιο αξιοπρεπείς συνθήκες. Γι΄ αυτό είναι σημαντικό να συνεχίσουμε να παλεύουμε για να παραλύσουμε την κυβερνητική νομοθετική ατζέντα, στην οποία εμπεριέχονται το TPP-11, ο νόμος κοινωνικής ενσωμάτωσης και η κατασταλτική ατζέντα που πρεπει να καταργηθούν άμεσα. Από την άλλη, παλεύουμε για επαναφορά των κοινωνικών δικαιωμάτων, μέσω της κατάργησης του AFP, την απόσυρση του νόμου για το νερό, την διαγραφή του εκπαιδευτικού χρέους, φρένο στη μόνιμη μείωση βασικών υπηρεσιών, την μείωση των εργασιακών ωραρίων και την αύξηση του βασικού μισθού.

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι με τους συντρόφους μας που έχουν υποφέρει από την σκληρή καταστολή, ιδιαίτερα αυτούς που τώρα βρίσκονται φυλακισμένοι αντιμετωπίζοντας σύνθετες κατασταλτικές διαδικασίες με την εφαρμογή των πιο τομακτικών νόμων της αστικής τάξης. Τέλος καλούμε τον κόσμο του αγώνα να μην παρασυρθεί από τα κόπλα των κομμάτων που θέλουν να διατηρήσουν την τάξη, να μην διαπραγματευτεί με τους δολοφόνους και να μην πιστέψει την ψεύτικη ειρήνη τους. Πρέπει να συνεχίσουμε τις κινητοποιήσεις και να ενδυναμώσουμε τις οργανώσεις της τάξης μας, τις τοπικές συνελεύσεις, τις οργανώσεις για τα δικαιώματα των γυναικών, τα έμφυλα και φεμινιστικά παραβατικά υποκείμενα, τις συνελεύσεις, τους συντονισμούς της υπεράσπισης της γης και του νερού, τις οργανώσεις των αυτόχθονων πληθυσμών και να ενισχυθεί ο πρωταγωνιστικός ρόλος του λαού στα συνδικάτα, τις ομοσπονδίες και τα μαθητικά κέντρα.

Ας πολλαπλασιαστεί και θωρακιστεί η αντίσταση με οργανωτικά που θα οδηγήσουν στην απελευθέρωσή μας!

Ας συνεχίσουμε τον αγώνα!

Για να χτίσουμε μία οργανωμένη κοινότητα! Να ριζώσει ο αναρχισμός!

Να φτιάξουμε οργανωμένες αυτόνομες κοινότητες!

Ζήτω οι αγώνες των λαών!

Άμεση απελευθέρωση των κρατουμένων της κοινωνικής επανάστασης!

Αναρχική Ομοσπονδία Σαντιάγο

19 Νοεμβρίου 2019

Σχετικός σύνδεσμος: https://enoughisenough14.org/2019/11/20/fourth-statement-by-the-federacion-anarquista-santiago-on-the-social-uprising-in-chile/

Μετάφραση: το μαύρο berry.

venezuela / colombia / community struggles / opinión / análisis Tuesday December 03, 2019 23:55 byJosé Antonio Gutiérrez D.

Los sectores del establecimiento interesados en mantener el status quo, buscan reproducir el modelo de negociación con las FARC-EP pero con la protesta social: desmovilizarla, que terminen aceptando que no se discutirá ni el Estado ni el modelo, y luego mandarlos para la casa. Mientras prosigue la matazón de los más revoltosos y ruidosos. Y el país como si nada.


¡Precisamente es lo que hay que discutir, el ESMAD… y el Estado!

Las protestas que desde hace más de una semana conmueven a Colombia no son protestas ante hechos puntuales, de la misma manera que las protestas que hace más de un mes sacuden a Chile no lo son por un alza de 30 miserables pesos del metro. Ambas protestas son sistémicas y expresan el malestar generalizado del pueblo con un sistema que ha vuelto insoportable la vida de la inmensa mayoría de la población mientras unos pocos se hacen groseramente ricos. En el caso de Colombia se suma también la violencia sistemática contra el pueblo, que se evidenció con las masacres de niños en Caquetá, los falsos positivos, el genocidio de líderes sociales en todo el país, y por supuesto, la violencia con los manifestantes en el marco de este paro cívico. No es casual que una de las demandas más fuertes que se han hecho sentir es el desmonte del ESMAD, el temido grupo antidisturbios que es responsable de innumerables muertes en cada protesta, incluida la muerte del joven Dilan Cruz durante este paro.

El desmonte del ESMAD, un grupo que da tratamiento de guerra a la protesta social y que es irreformable, era una de las demandas centrales del Comité Nacional del Paro (CNP). Pero ahora aparece una carta dirigida al “Respetado señor Presidente”, firmada por el CNP, junto a una serie de apaga-incendios profesionales del Congreso, la coalición “Defendamos la Paz”, y una lista de gente que incluye a no pocos vividores y oportunistas. La crema y la nata se juntaron en esta carta. Entre otros, aparece Rodrigo Londoño “Timo”, quien el día del paro, en lugar de estar en las calles de Bogotá, estaba en Aguabonita, Caquetá, pontificando sobre las mieles de la pacificación. Ahora aparece para montarse a la negociación de una protesta en la que estuvo ausente. En esta carta, el CNP, en asociación con buena parte de la clase política tradicional y “alternativa” del país, el “país político” como lo llamaba Gaitán, dice como condición para el diálogo con el gobierno:

Que se garantice el ejercicio del derecho a la protesta, se desmilitaricen las ciudades y cese toda acción violenta contra las movilizaciones pacíficas de la ciudadanía por parte de la Fuerza Pública y, en especial, del ESMAD.”[1]

No que se desmonte el ESMAD, sino que cesen sus acciones violentas. ¡Cómo si el ESMAD, que es la encarnación de la criminalización de la protesta social pudiera, por obra y gracia de Dios, reprimir de manera democrática! Esto, o es una ingenuidad, o es una claudicación; más bien parece lo segundo. Después de tener la iniciativa, el CNP se la ha vuelto a entregar al gobierno, dejando de lado una de las más sentidas aspiraciones populares, más sentida aun por el cobarde asesinato de Dilan Cruz, asesinato tan cobarde como los muertos en cada paro agrario, en tantas protestas estudiantiles, o como el apaleo letal a Nicolás Neira en plena carrera séptima a sus tiernos 15 años. Al parecer, aceptan con obediencia y resignación las palabras de Diego Molano, Director del Departamento Administrativo de la Presidencia, quien fue enfático:

Particularmente el Esmad no está en discusión. El gobierno nacional tiene claridad de que sus Fuerzas Militares y de Policía hacen parte del Estado; aquí no hay una negociación del Estado, aquí lo que hay es una conversación para encontrar soluciones a problemas concretos, a unas problemáticas sociales que se han planteado”[2].

El problema es que el pueblo es quien ha planteado la discusión del ESMAD. No es el “país político” quien lo ha hecho, y esa discusión se dará cuando el pueblo decida que se dé, cuando decida hablar con voz propia y no permita más que su voz sea secuestrada por una recua de politiqueros que han lucrado de sus cargos de representación, de gestores del descontento social, de administradores “responsables” de la protesta social. Acá no hay problemas “concretos” que solucionar. Esto no se soluciona con mejorales y aspirinas. Esto requiere una discusión de fondo, que sí, tiene que ver con el modelo, con esa línea roja planteada por el santismo que ahora posa de progresista (señal de lo derechizado que está el espectro político colombiano).

Siguiendo el exitoso (para la oligarquía) modelo de pacificación y desmovilización de las FARC-EP, ahora estos apaga-incendios han venido a reiterar las líneas rojas de la negociación con los exrebeldes, hoy convertidos en defensores del establecimiento. Durante todos los años de negociación en la Habana el bloque santista insistió que las políticas de Estado no estaban en discusión, que el Estado no se negociaba en la mesa, hasta que los exrebeldes lo terminaron aceptando. "El modelo económico o la inversión extranjera no son elementos presentes en esta agenda de negociación", insistió Humberto de la Calle para que no quedara ninguna duda[3]. Y así fue. Los farianos se desmovilizaron y todo siguió igual.

Hace pocos días, De la Calle volvió a la carga a raíz del paro cívico para defender el acuerdo con las FARC-EP: “el mejor acuerdo es ese, porque fue el que permitió que estos señores entregaran las armas, se destruyeran, formaran un partido político y reconocieran el sistema democrático en Colombia”[4]. Estas palabras no son casuales, como tampoco lo es su presencia como firmante de esta carta para el diálogo con Duque. Los sectores del establecimiento interesados en mantener el status quo, buscan reproducir el modelo de negociación con las FARC-EP pero con la protesta social: desmovilizarla, que terminen aceptando que no se discutirá ni el Estado ni el modelo, y luego mandarlos para la casa. Mientras prosigue la matazón de los más revoltosos y ruidosos. Y el país como si nada.

La firma de Humberto de la Calle, Juan Fernando Cristo, Rafael Pardo, entre otros, es señal de que con estas negociaciones lo que se busca es sacar pueblo a la calle, que ponga heridos y muertos para que otros negocien el descontento a cambio de migajas, cambios cosméticos, de un huequito en el banquete del poder. Negociar y negociar eternamente, para después alegar que no se cumple nada y repetir el ciclo. Acumular muertos e incumplimientos. La política del gatopardismo, o del rafaelpardismo en su versión colombiana: que todo cambie para que todo siga igual.

Ahora, precisamente es el momento de cruzar las líneas rojas, el momento de plantear la discusión de un modelo económico que destruye el medio ambiente; que asesina de hambre a los niños en la Guajira, en Meta, en el Chocó; que desplaza campesinos e indígenas; que deja en la calle a seres humanos que han trabajado toda su vida para que otros se enriquezcan; que arrebata todos los derechos a las personas; que empobrece al pueblo y encarece el costo de la vida. Es el momento de plantear la discusión de un Estado fundado en la violencia sistemática en contra de las comunidades empobrecidas y que criminaliza toda forma de protesta social. Este Estado, este modelo económico, y por supuesto, el ESMAD deben ser el tema principal de negociación ahora. Si no ahora, entonces ¿cuándo?

Pero parece que una vez más la dirección del movimiento popular no está en realidad interesada en luchar para vencer. No, están en realidad interesados en negociar otra derrota más. Y para ello, se apoyan en los “villanos invitados” que aparecen en la carta. En el “país político”, que habla un lenguaje totalmente extraño al “país nacional” que ha salido a marchar estos días por iniciativa propia y rabia honda. Al parecer no han entendido la profundidad del malestar popular. ¿Cuándo se romperá este ciclo? Ojalá el CNP rectifique. Y si no rectifica, ojalá que la máxima de Jorge Eliecer Gaitán de que el pueblo es superior a sus dirigentes se cumpla y que fuerce discusiones de fondo, a pesar de la sagrada alianza que está tratando de aplacarlos.

José Antonio Gutiérrez D.
2 de Diciembre, 2019.


[1] http://pacocol.org/index.php/noticias/nacional/10200-son-tres-las-condiciones-para-iniciar-dialogo-con-el-gobierno-colombiano

[2] https://noticias.caracoltv.com/politica/el-tema-del-esmad-no-estara-en-la-conversacion-nacional-advierte-gobierno

[3] https://www.bbc.com/mundo/movil/noticias/2012/10/121018_colombia_proceso_paz_ao.shtml

[4] https://www.elespectador.com/colombia2020/pais/el-acuerdo-logro-su-finalidad-humberto-de-la-calle-articulo-892537

venezuela / colombia / community struggles / opinion / analysis Saturday November 30, 2019 06:05 byJosé Antonio Gutiérrez D.

Colombia’s national civic strike is paving the way for a rural-urban coalition of protesters and movements that together can take on President Duque’s right-wing government.


Colombia on strike: “This government has to fall”

A specter is haunting Latin America — the specter of class struggle. From Haiti, Ecuador and Peru to Chile — until one month ago an oasis of neoliberal governance — people are taking to the streets in protest. Their anger is directed not only against their governments, but even more so against a system that causes unspeakable hardship for most while creating obscene profits for a few. People have had it with the rampant inequality and with barely being able to survive in countries that, according to all economic indicators, are seemingly doing fine.

These protests pose a formidable challenge to the decade of neo-conservative and neoliberal dominance in the region. The governments of Jair Bolsonaro in Brazil, the de facto president and putschist Jeanine Añez in Bolivia, Lenin Moreno in Ecuador, Sebastián Piñera in Chile and Iván Duque in Colombia are all part of this new technocratic and neoliberal far-right that flirts with the dictatorial penchants of the old far-right.

Racism, misogyny, homophobia, religious fundamentalism, class supremacy, a foaming-at-mouth anti-socialist rhetoric and a venal attitude towards res publica are traits they have in common. They are part of a club that exchanges advisers in an aggressive crusade against “populism” and squarely subordinated to the dictates of the USA presidency. Incapable of original ideas, they repeat the same blabber day and night; property, patriarchal family, religion, fatherland and other mumbo-jumbo.

IVÁN DUQUE, INCOMPETENT-IN-CHIEF

There are signs, however, that the tables are turning. Across the region, there is a surge in anti-neoliberal protests cornering these authoritarian puppets. Even though the far-right in Bolivia and Venezuela maintains its offensive capacity, emboldened by their patrons in Europe and the US, it has certainly lost the momentum.

Now it is the Colombian government’s turn to face the anger of the people. Authoritarian, repressive, venal, and most of all, incompetent, President Iván Duque has managed in just one year to become one of the most — if not the most — unpopular presidents in Colombian history, rejected by 70 percent of the population. It is an incredible feat in a country whose history is awash with presidents who have had set the unpopularity bar pretty high.

Duque was elected in early 2018 as the heir to former president Alvaro Uribe —another nasty far-right figure surrounded by scandal. His campaign relied on fear: of Venezuela, of the marginalized, and of the left. He gathered the support of the most conservative and reactionary elements of a society intoxicated with anti-Venezuela and anti-socialist propaganda.

Once in power, he has been a quarrelsome bully who attacks Venezuela (the same week of the frustrated aid-convoy’s shenanigans in February, the Colombian government denied humanitarian aid to Afro-Colombians suffering from floods in the impoverished Chocó region). He unilaterally terminated the peace negotiations with the ELN, the second largest guerrilla group in Colombia, and he has systematically undermined the peace agreement with the former FARC-EP guerrillas.

He is reigniting armed conflict through military operations against insurgents with disastrous humanitarian consequences — murdered children and economic incentives for soldiers to kill as many guerrillas as possible; these decisions led to the resignation of his Minister of Defense. On top of that, he has come back to the old policy of criminalization of the cocaleros (coca leaf farmers) in spite of the — unfulfilled — promises of alternatives to illicit crops in the 2016 peace agreement.

All of this is happening in the midst of high unemployment rates, the skyrocketing cost of living, and murders of social leaders, members of opposition parties and demobilized guerrillas. After just one year, Duque’s record is nothing short of appalling, and naturally, the people have had enough.

21N: FURY AND REPRESSION

A national civic strike (paro cívico) was called for November 21 to protest against some of Duque’s policies, such as proposed labor reforms that would reduce the already-unsustainable minimum income and privatize the pension system. A civic strike is a form of protest in a country where most of the population does not have formal employment and therefore cannot engage in collective action at the workplace. Everyone comes out to the streets to protest in any way they can: workers go on strike, students do not attend classes, people in marginalized communities block the roads, etc.

The Comité Nacional de Paro (National Committee for the Civic Strike), an umbrella organization of Indigenous, agrarian, civic and labor organizations, made the call in October to protest corruption, the cost of living, and the revenue reform; with broad public support, they called for the defense of the right to social protest, an end to repression and militarization and action against unemployment, which borders on 11 percent without accounting for sub-employment and the informal economy that together make up for over 50 percent of the labor force.

Remarkably, most of the left-wing parties in Colombia, including the FARC party, have taken a lukewarm stance towards the strike. Probably being too busy with the past elections in October, they have failed to grasp the significance of this (post-electoral) movement brewing on the streets.

Before the strike even started, the authorities arrested and raided organizers’ homes. Oblivious of the depths of popular anger and indignation, Duque accused boogeymen of organizing the protest, from “international anarchists” to the São Paulo Forum. A demobilized FARC-EP guerrilla explained to ROAR,

People are really fed up of it all; students and workers can’t stand this any longer, but the government can’t say anymore, look, it’s the guerrillas, the narco-terrorists infiltrating these protests. They are afraid, so they are making up new boogeymen to repress, discredit and dismiss the protesters.


The government closed the borders, militarized the big towns, and threatened the organizers. They even banned a document published by a student collective that gave tips on preventing abuses by the ESMAD, the Colombian riot police.

Soon after, the president clumsily acknowledged that protesters may have a point or two. But this was too little, too late: by then, his cocktail of repressive measures and arrogance had already incensed much of the population. Duque then blatantly lied, denying he ever planned a pension system reform or a reduction of the minimum wage.

At this stage, however, the die was cast. Despite the terror tactics used by the government and the atmosphere of fear it created, hundreds of thousands, if not millions, from across the country came out to protest, not just for specific demands, but even more so because they are fed up with the neoliberal capitalist system and Colombia’s ruling cliques profiting from it.

Unlike protests in the previous decade, which were mainly dominated by rural unrest and agitation, the civic national strike was a predominantly urban phenomenon, albeit with the participation of several agrarian organizations.

As expected, repression came swiftly. The joint action of the ESMAD and the military left three dead in Cauca Valley on November 21, plus hundreds arrested and injured across the country. Confrontations in the city of Cali were particularly fierce. In response, neighborhoods of La Macarena and Candelaria in Bogotá started spontaneous cacerolazos (pot-banging protests), which spread all over the city and to the rest of the country.

The next day, demonstrations and blockades continued, and the ESMAD clashed with protestors in the working-class quarters of the main towns. Pro-government activists started a social network campaign to cause panic, claiming that vandals were attacking private houses to discourage people from joining the protests and painting those who did join as vigilantes.

The government’s response was a full militarization of the capital — tanks and about 4,000 soldiers patrolled the streets of Bogotá, declaring a curfew from 9pm to 6am on Friday night.

People disobeyed the curfew en masse and came out at night for more cacerolazos and to dance in the streets. But the repression continued, particularly in working-class quarters. However, Gilberto Martínez, member of the executive board of the CUT Colombia (Central Unitaria de Trabajadores, the country’s largest trade union), explained to ROAR, “People are no longer afraid, so people face and respond to aggression, people faced the ESMAD, they came together on the streets.

ESCALATING RURAL PROTESTS

Inasmuch as there is a tendency to — rightly — view the recent events in Colombia in the context of the global struggles against the cost of living, corruption and neoliberal austerity of the last decade, these struggles are also part of an internal cycle of protest in Colombia that started in 2008.

That year, sugar-cane cutters in southwestern Colombia went on a three-month strike, followed by mass mobilization of Indigenous communities known as minga (“collective effort” in various Indigenous languages). Since then, protests and popular mobilizations have been on the rise, particularly in rural regions. Urban protest has been limited to the huge student demonstrations of 2011 and the heroic-but-isolated struggles of various trade unions that are often attacked by hit men and death squads, accounting for Colombia’s status as world leader in the murder of trade unionists.

Led by agrarian unions and Indigenous communities, rural Colombia experienced a period of popular mass mobilization opposing the militarization of the countryside, confronting — unsuccessfully —various free trade agreements with the US and the EU, and, most importantly, opposing the implementation of megaprojects in the agricultural and mining sectors.

It was this resistance, best exemplified in the struggles of the Tolima communities against gold-mining giant Anglo Gold Ashanti, which connected peasants with urban masses through the environmental movement.

Escalating rural protest, coupled with increasingly effective insurgent attacks against the military, particularly by the FARC-EP, provided the backdrop for the launch of the peace negotiations between this rebel movement and the Colombian government in late 2012. Alas, its transformative potential was squandered by isolating the population from the negotiations that took place in Cuba, by not insisting on broader popular participation, and by limiting its scope to issues that were in the Constitution anyway, such as the government insisting that the economic model was not to be touched and the FARC-EP negotiating team accepting this.

Ultimately, the government’s reluctance to implement any substantial change, combined with a guerrilla movement which by and large saw mass participation in the dialogues as a threat to their “ownership” of the process, resulted in a restricted, non-transformative, peace agreement in 2016.

In 2013, a series of rural protests — started by coffee farmers in March and followed by mobilizations of cocaleros in the border region with Venezuela in June — led to a mass agrarian strike against the free trade agreement with the USA signed the previous year. This rural protest brought millions out to the streets and gathered unprecedented support in urban centers. After some 25 people died and many hundreds were arrested and injured, the government agreed to negotiate with the agrarian unions separately by economic activity and region.

Thus, the collective power that had been built up over the course of a month of protests was successfully fragmented and contained. The traditional left and their movements, possibly alarmed at the independence of the movement, opted to turn away from sustained protest, discrediting direct action as “undermining” the Santos government and, therefore, the peace process. Instead, they focused on a futile electoral strategy, which rendered the poorest of results the following year. They did not understand that the anger in the streets is seldom channeled through the ballot box.

To a degree, the peace process — which had been described as an attempt at “pacification” by left-wing critics — plus the electoralist strategy of the left curbed the 2008-2013 tendency to the escalation of social protest. But this was to be only temporary.

WHAT NOW? LEARNING THE LESSONS OF A LONG HISTORY OF STRUGGLE


The current protests are the biggest since September 1977, when a civic strike against the high costs of living, militarization and repression, and depressed salaries was violently repressed by the state. The 1978 Security Statute significantly empowered the military and authorized martial courts for the opposition. Afterwards, para-state mechanisms of repressions — i.e., death squads — proliferated, and the hideous practice of forced disappearance commenced.

One sector of the left thought that an urban insurrection would merge imminently with the rural guerrilla movement — an interpretation that, although it proved to be wrong, was not completely baseless in light of the events in Nicaragua. Guerrilla cells multiplied as the Security Statute and the wholesale repression following the 1977 civic strike moved many left-wing militants to join armed struggle as they saw the space for democratic political opposition shrinking.

It is a well-known pattern in Colombia that popular mobilization leads to state repression, and repression leads to a growth in number and size of guerrilla movements. Urban centers remained, however, by and large, a difficult nut to crack for guerrillas. The traditional left-wing regarded the events as an opportunity to gather votes and as a sign of the people moving towards the left. However, they too would be disappointed after their poor electoral performance in 1978.

Where to now? As the number of guerrillas who reject the 2016 FARC-EP agreement with the government continues to grow, it is clear that under the current conditions, and given the government’s unwillingness to fulfill its duties as outlined in the peace agreement, there is a very real threat of renewed armed struggle in the countryside.

However, the urban centers have a completely different dynamic and the insurrectionary logic is not likely to bring about the changes expected by the vast majority of the population. Likewise, people in Colombia do not necessarily express their anger and frustration through the ballot box. Therefore, the conclusions from 1977 of both the insurrectionary left and of the traditional left are not applicable to the present.

Although it would be extremely unwise to dismiss the power of the far-right, of uribismo, it is clear that whatever legitimacy it had has been nullified in the eyes of most people. But, if a progressive alternative does not fill this vacuum, the doors will be opened for an authoritarian solution to the crisis of hegemony just as it happened in 1977–78. In this respect, Martínez of the CUT stated that,

We are trying to keep up with permanent actions […] this 21st was a magnificent display of fighting spirit. There were cacerolazos all across the country […] So repression will likely get worse, because we have a far-right government. But people are not taking it anymore, but without a clear direction people don’t know where to go, what’s going to happen and we need to be prepared.


Given the past experience, it would also be unwise to rely on the ballot box for an appropriate response to this crisis. The fighting spirit of the people needs to be organized independently, around their most immediate demands: committees for pensioners, for the youth, for women, for the myriad of demands. They need to be organized to exercise pressure and engage in direct action — what was fought out on the streets needs to be won on the streets. They also need to act as one, and no particular sector should engage separately in negotiations as happened in 2014; unity is key.

The labor movement needs to be strong and lead by example. Vis-à-vis the scale of the moral crisis of the political establishment, there is a need for the people to constitute power from below. Talking to ROAR, an activist from the working-class quarters of Cali remarked that,

Things are heating up. People now believe that this can actually change. But we need to be firm and demand that Duque resigns at once. We do not have nothing to negotiate with him. Why should we? He never keeps his promises, he will only use negotiations as a diversion, so people sign up agreement they will never fulfill. This government has to fall.


This warning becomes relevant now that the government is calling for a national dialogue, in all likelihood to wear down the movement. Agrarian activist from Putumayo explained, “We have always held that this is a mafia state, but then whenever we are called to sit down with them for a coffee, we run to their presence and thus we legitimate it. We need to be more coherent than that.

Martínez, of the CUT, also emphasized,

On Tuesday, [November] 26, the Executive Committee of the civic strike will reach a decision on the proposal. The government is talking of a national agreement with the demagogues, not really with the people’s organizations. We don’t need any more promises. They know our demands: social welfare, labor rights. Dialogue, for the government, is a way to end up imposing their own views, we should not be naive about this.


The latest Colombian crisis is far from resolved. The challenge for the popular sectors consist of keeping the momentum, turning anger into organization, slogans into concrete proposals to be fought and won on the streets and to remain united and avoid fragmentation.

At the same time, pointless negotiations designed as strategies of attrition need to be avoided, and the same goes for provocations that try to put segments of the people against one another. A wave of agrarian unrest is in the making for next year, when it will hopefully merge with this new generation of urban rebels who learned their lessons the hard way. Then, the chance to give a mortal blow to the far-right will be at hand. If Colombia’s oligarchy really thinks this is just a passing mood to be smashed through deception and repression, they have another thing coming.

José Antonio Gutiérrez D.
26 November, 2019

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Neste 8 de Março, levantamos mais uma vez a nossa voz e os nossos punhos pela vida das mulheres!

Neste 8 de Março, levantamos mais uma vez a nossa voz e os nossos punhos pela vida das mulheres!

Community struggles

Sat 29 Feb, 00:34

browse text browse image

chileprotestsianbremmerunequal_1.jpg imageΗ Νότια Αμερική φ ... Dec 24 06:21 by Melbourne Anarchist Communist Group (MACG) 0 comments

chileprotestsianbremmerunequal.jpg imageSouth America on fire Dec 23 20:06 by Melbourne Anarchist Communist Group (MACG) 0 comments

79221344_480952505878753_4969552099508486144_o.jpg imageΟι κοινωνικές εξ^... Dec 11 19:43 by Αναρχική Ομοσπονδία Σαντιάγο 0 comments

El ESMAD en acción image¡Precisamente es lo que hay que discutir, el ESMAD… y el Estado! Dec 03 23:55 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

whatsappimage20191126at9.39.jpeg imageColombia on strike: “This government has to fall” Nov 30 06:05 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

15746193728799_1.jpg imageRéflexions à chaud sur la grève nationale en Colombie Nov 29 02:07 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

15746193728799.jpg imageReflexiones en caliente sobre el paro cívico en Colombia Nov 25 16:07 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

21_de_noviembre_2019.jpg imageBalance preliminar del paro nacional del 21 de noviembre Nov 23 23:38 by ViaLibre 0 comments

chileejercitodecretatoquedequedaensantiago917686931234jpg_976x0.jpg imageChile: El oasis del caos Nov 20 22:28 by Trempülkalwe 0 comments

download.jpg imageWhat can we learn from the recent protests? Nov 14 01:25 by Zaher Baher 0 comments

76717450_2380528255335347_2328626590948261888_n.jpg imageΚοινή δήλωση υπο`... Oct 31 19:54 by Αναρχοκομμουνιστικές οργανώσεις 0 comments

50883029_303.jpg imageCatalunya y los libertarios. Conversación con Embat sobre la crisis catalana. Oct 26 14:22 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

67485757_399539820686689_5294141040268148736_n.png imageZweite Mitteilung der Federación Anarqusita Santiago (Chile) Oct 26 03:35 by Pedro Celso (die plattform) 0 comments

oscarcorral768x512_1.jpg image[Catalunya] Semana de furia Oct 25 23:17 by Xavier Diez 0 comments

oscarcorral768x512.jpg imageSetmana de fúria Oct 25 23:14 by Xavier Diez 0 comments

67871546_399534140687257_3718482062382989312_n.png imageFAS: Posicionamiento ante el estallido social en Chile Oct 22 19:07 by Federación Anarquista Santiago 0 comments

1571184489_399283_1571185366_noticia_fotograma_1.jpg imageCNT Vallès Oriental. Davant l’actual revolta catalana Oct 22 18:26 by CNT Vallès Oriental 0 comments

1571184489_399283_1571185366_noticia_fotograma.jpg imageCNT Vallès Oriental ante la actual revuelta catalana Oct 22 18:24 by CNT Vallès Oriental 0 comments

baghdadprotestiraq.jpg imageSolidarity with the mass protests in Iraq Oct 12 14:49 by 
Kurdish-speaking Anarchists Forum (KAF) 0 comments

_.jpeg imageSolidarity with the popular movement of Iraq Oct 12 14:46 by Kurdish-speaking Anarchist Forum (KAF)

 0 comments

peruprotesta.jpg imageCrisis política en Perú Oct 04 02:53 by Franz García 0 comments

52588568_2198504780477691_9029610570185179136_n.jpg imageThe struggle continues Sep 07 20:34 by MACG 0 comments

a.jpg imageMoving from Crisis in South Africa's Municipalities to Building Counter-Power Jul 19 22:09 by Bongani Maponyane 0 comments

elections.jpg imageΝα αψηφίσουμε τι`... Jun 19 22:29 by Αναρχικό Στέκι Φιλοσοφικής 0 comments

yellow.png imageYellow Vests and Raincoats Jun 05 12:26 by Morgan 0 comments

onstrike.png imageNon-violent action: Direct and “direct” May 27 11:45 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

elections.jpg imageDon’t mention the emergency May 17 06:40 by Melbourne Anarchist Communist Group 0 comments

Lekhetho Mtetwa imageA ZACF Anarchist in the Landless People’s Movement, South Africa Apr 06 00:57 by Lekhetho Mtetwa 0 comments

text"En Haití está desarrollándose una rebelión de las masas en contra de un sistema neocoloni... Mar 28 09:04 by Mario Hernández 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_218553.jpg imageLos Chalecos Amarillos han destrozado las viejas categorías políticas Feb 28 17:27 by Jerome Roos 0 comments

more >>
© 2005-2020 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]