user preferences

southern africa / anarchist movement / interview Tuesday November 13, 2018 19:11 byWarren McGregor

Interview with Warren McGregor of the Zabalaza Anarchist Communist Front (ZACF), South Africa. Warren McGregor is an activist born in the Coloured townships of the Cape Flats, now resident in Johannesburg, where he is involved in working class and union education.

What is anarchism? Who really rules South Africa? Should we form a "workers party"? How does anarchism address racial and national oppression? How can we build working class counter-power? What is the state of the left? How do we link fights for reforms to revolutionary transformation and counter-power? Where does anarchism come from and what is its history in South Africa? Where to now?

Leroy Maisiri (LM) [2] First of all thank you so much for your time, and making room for me in your busy schedule. Please kindly begin stating your name and any political affiliations you have with organisations or movements within the left.

Warren McGregor (WM): It’s a pleasure, but please call me “Warren.” I am a member of the Zabalaza Anarchist Communist Front (ZACF),[1] as well as of the Tokologo African Anarchist Collective (TAAC), and I identify myself politically as an anarchist.

LM: It appears there is a new interest in forming a “worker’s party” in South Africa at present. Some people think the National Union of Metalworkers of South Africa (NUMSA) will be the heart of that party, given its recent separation [Read more…] from the Tripartite Alliance of the African National Congress (ANC), the Congress of South African Trade Unions (COSATU), and the South African Communist Party (SACP). Others place their hopes in formations like the new Workers and Socialist Party (WASP), or even in Julius Malema’s Economic Freedom Fighters (EFF). And many people have great hopes that the ANC can be ousted by such parties in upcoming elections. Do you think that there is a need for a worker’s party in South Africa?

WM: Do I think there is a need for it? No. Ultimately you have to look at what the purpose of the workers’ party would be: obviously it would be the same as all other parties, to, in whatever way, access state power. Historically, ideas of a workers’ party as a means for the working class to take power and change society come from the Marxist tradition and from social democracy, the desire being to access state power through revolutionary or (usually, these days) electoral means.

What we anarchists would say is that there is no need for a worker’s party. And. in fact, that it would be very detrimental, not only here in South Africa but worldwide, to the workers’ struggle.

Fundamentally for us, as anarchists, state power is part of the problem of why we have an unequal society. The real, the hegemonic, power that is already dominant in society is the power of the ruling class. By “ruling class,” we anarchists mean those dominating in the economic sphere as well as in the state sphere. And we include into the ruling class the bosses of big business, but also the bosses of the state: your top politicians, and those who run things like the military part of the state, your police and judiciary (all unelected by the way), as well as your top bureaucrats in the governing arm (all unelected).

So we would include them in the ruling class. Our analysis of the state includes the people who run the state, as part of the ruling class. Elites run corporations, elites run the state.

Because of our analysis of the state, we do not consider the state to be an instrument that can used to reconstruct society, or to construct an equal society, and thus we do not believe that socialism can be created through the state. And by “socialism” here, we mean a classless society and the equal redistribution of wealth and power in society, which means a stateless society, because the state centralises power.

I always say: if we want to create a stateless and equal society, how can we use the state? It’s like saying: “In a year from now, I want to exist on a chocolate-less diet, so I do not want to eat chocolate – and to do that I will eat lots of chocolate! And then maybe the chocolate will start withering away!”

LM: Since you have said “no” to a worker’s party, what is the alternative, according to you?

WM: It is to continue to work to build working class power in the country, but what we as anarchists, with the program of anarchism, would specifically build is “counter power.” This is power that is counter the hegemonic power, essentially a power against, and outside and counter to, the power of the ruling class – and its states and corporations.

For us this means very specific things. It’s about building the power of the working class to challenge the ruling class, and its capacity to reconstruct society from below at some point in the future. And the organs of counter power would include revolutionary (syndicalist) trade unions and community groups and other formations. By “working class” we do not include here just blue-collar workers. All people who work for others for wages and lack power are workers, no matter their jobs, and besides workers the working class includes workers’ families, as well as the unemployed and, generally, the poor.

At the same time, the working class organisations of counter power must not only be fighting organisations, but must also be organisations of education as well. We need a radical education including the ability to critically analyse that which is around you, not just society but also yourself, and your organisation as well.

This is about building a revolutionary popular “counter culture” that also deals with ideas, and with issues like what we mean by “revolution” or “democracy,” and the ideals we want for the future society, helping set in practice, now, in the development of our organisations, these ideals. So counter power and counter culture are linked fundamentally.

By “democracy” as an aim, we speak of a radical democracy, a direct democracy, where the people that form part of a particular project, community, factory, are involved in key decisions and are aware of the decisions, and share in the benefits that accrue from putting the decisions into action.

To get to a directly democratic society in all spheres, we need a revolutionary transformation in all spheres. But to get to a revolutionary transformation, we need to develop direct democracy right now in the organisations of counter power. And we also need to develop a revolutionary attitude, a revolutionary understanding and consciousness. At the end of the day, the ability of organs of counter power to develop towards revolutionary transformation is determined by the development of a revolutionary counter culture, of revolutionary consciousness.

LM: Thank you, very comprehensive. You say “revolutionary transformation,” but are we just smashing the state here? How do reforms and immediate struggles fit? And what, specifically, is meant by “revolutionary transformation”?

WM: Anarchism aims at a revolutionary transformation of society, and by this, we mean a complete overhaul of the way that society is governed and organised, to “revolutionise” the economic, social and political arrangements. Anarchism is not about chaos, or a lack of rules: it asks for a different set of rules, a different order. We do not mean changing the people at the top of society, or the nationalisation of industry by the state: this still means a ruling class controlling an unequal system.

We mean a society where the means of production are commonly owned, a society that is self-managed and democratised, with no hierarchies, no oppression, and no ruling class. It means a self-managed, socialist society, egalitarian and democratic, with collective ownership and individual freedom.

This is what we mean by revolution.

But to get there you need to build working class revolutionary counter power to the point where it can take over society, replace the state and capital. This means building a mass base.

So in the process of developing counter power, you need to attract people to your organisations. That means being able to win reforms in the day-to-day, using day-to-day struggles, based on direct action, not elections and lobbying, so as to improve people’s lives: to battle for higher wages, better housing conditions, and access to better conditions from capital and the state.

Being anti-statist does not necessarily mean that you do not use the battle for reforms within the revolutionary struggle. The idea is that the reforms are not the be-all and end-all of the struggle, and that the counter power remains autonomous, outside and against the state, and that fights for reforms are won through direct action by autonomous movements, and linked to the struggle to build revolutionary counter-power and counter-culture.

Reform struggles help to develop revolutionary capabilities, and lead to a sense of encouragement, and the victories and defeats in day-to-day struggles are educational tools not just for the popular organisations as a whole, but for the individuals within the organisations.

Victories help develop a sense of confidence in oneself as a militant in the organisation, as an organiser, and in the organisation itself. Defeats can be educational if we decide to study them as sites of critical analysis. Revolution is the goal, the end, and reforms are necessary, not decisive or ultimate, but steps on the road to revolutionary transformation.

LM: I want to get your general opinion of the state of the left and of anarchism, right now.

WM: Globally the left, for the last thirty years, has been on the back foot, the advent of neo-liberal globalisation and the restructuring of control in societies shifting the balance in favour of the ruling class all around the world, accompanied by attacks on working class formations. The collapse of the Soviet Union, which was basically the collapse of classical Marxism, has had a massive impact: you see it in a massive decline of authoritarian socialism.

But we have also seen, despite Francis Fukuyama calling the period “the end of history,” various struggles, in particular, social movement struggles, struggles of the unemployed, and the rural population and peasants. All around the world we have seen upsurges, and these new movements have to a certain extent taken over where the trade unions used to be. Although the unions are far from dead.

We also see a resurrection of more libertarian socialism, in particular, anarchism. Now anarchism globally is still in a process of not necessarily defining itself, but of redefinition and rediscovery, of linking back to its historical roots, and recapturing parts of anarchist theory and history that have been lost or distorted. For example, from after the Second World War, writing about anarchist history has been focused on Northern Europe and America, relying on perspectives that discount the majority of anarchism that existed and exists globally and historically.

And we see that many of the struggles today, for example, the Occupy movements, also reflect the influence of more libertarian ideas and anarchist ideas without necessarily being purely anarchist. Many of those ideas are starting to find more space in the world.

However, there is a long way to go to reclaim the space that working class movements used to have a few decades ago, when they used to influence society, and also reclaiming the space for revolutionary left ideas, especially anarchism, which can radically change society.

The fact of the matter is that it is the radical right – in religious, fascist, populist and anti- foreigner variants – that is capturing the space opened by massive popular dissatisfaction with ruling elites.

LM: South Africa also has long tradition of left-wing and working class politics: where does anarchism fit here?

WM: Anarchism globally had its golden age in terms of influence from around 1870 to into the 1930s, and remained important after that, but less so than statist movements like anti- colonial nationalism and classical Marxism. But before that anarchism was certainly the most dominant socialist idea in the world, and its trade unionism, also known as “syndicalism,” had a very big influence. It played a key role in the colonial and postcolonial world, including in anti-colonial and anti-imperialist struggles.

This included an important influence on South African black and white worker formations in the early part of the 1900s. But it’s only in the latter part of the 1990s that we have a rekindling of an anarchist presence in South Africa, and an organised attempt to get re-involved in working class struggles. This all means that anarchism here is still quite a small force, first of all in the left, and secondly, even smaller in terms of influence among the working class and poor.

But on the other hand we are growing not only as an organisation and organised force, but, more importantly, the ideas of anarchism, when engaged with in a proper and honest way, find favour with black working class people here. More important than sitting on committees in coalitions like the new United Front, promoted by NUMSA, or chasing political party dreams, is systematic back-to-basics work with grassroots working class people, to win influence and to develop a black working class cadre of anarchists who are involved in everyday struggles, community struggles, union struggles etc.

LM: And the left in South Africa?

WM: I have tons of respect, despite any ideological disagreements and differences in tactical and strategic choices, for others in the left and in the progressive movement.

There are real differences in terms of strategy and tactics. But we are not sectarians: our history shows this. I have been involved in the anarchist movement for about six-and-a-half years, and its clear anarchists have a long tradition of involvement in struggle with working class organisations, and this has included working with a variety of socialist and non- socialist groups.

We absolutely do not reject working with other political organisations, but we draw the line when it comes to what we are working for: if something goes against our principles or goes against the working class, we draw the line and do not cooperate.

We promote structured, democratic, mandate-based approaches to organising and reject the South African “populist” style. This is closely linked to the ANC and its offshoots, and centres on unelected and unaccountable leaders and self-appointed demagogues directing the actions of crowds who have no real say.

Fundamentally, there is no way we would consider a political party, whether left or right, to be of any use to revolutionary transformation or even reforms. This does not preclude the possibility that we will work, where needed, with political party people – and not just with independent or revolutionary socialists, because we would work with ordinary SACP and ANC members in struggles. These organisations have a big rank-and-file working class membership and those members can be engaged.

But as vehicles for a radical change? The SACP and ANC and indeed, all the other parties, including the EFF, cannot be these vehicles. Elections won’t and don’t help. To get anywhere in elections, the left would need to pour resources, resources that could have been used in building working class organisation and education, into getting people to vote, and even if seats are won, the representatives just become part of the problem, part of the state apparatus and ruling class. If militancy is funnelled into elections or a workers’ party, it eventually means the subjugation of working class militancy to elections.

We will support any initiative that mobilises people and has a potential to become counter power or a space to win people to our ideas, and to build counter culture. But a workers’ party and electioneering are a dead end, a grave yard for left, democratic and working class politics.

What is going to change society is a groundswell of working class organisation, structured, democratic and able to develop in the direction of counter culture and counter culture, not a unity of the left, which is not really possible. And this groundswell requires not just organising people but also changing the ideas that they have.

We, anarchists, are not messiahs who are going to bring about change the actual change, the revolutionary transformation. It is the working class that will, through a long, hard struggle with both victory and defeat, by building organisation and consciousness, despite suffering many losses, that will change the world. It’s not a quick-fix, it’s not a politics of election promises or freedom from above. State power and elections have never worked for the working class: that is the quick fix that fixes nothing.

Take the EFF: in power it has gone back on its promises and it reproduces many features of ANC populism.

LM: Thank you once again, for your input and your time

NOTES

[1] The Zabalaza Anarchist Communist Front (ZACF), formed in 2003, is a revolutionary group that works primarily with township groups in Gauteng province. It rejects participation in elections, aiming to build a radical democracy, somewhat akin to the to the United Democratic Front (UDF) “people’s power” project, but outside and against the state apparatus. The UDF, formed 1983, was a broad anti-apartheid coalition of church, community-based, sports, youth and other organisations. This would involve an egalitarian society based upon collective ownership of the means of production, self- management, participatory planning, and production and distribution by need, in a stateless, socialist system.

Interview by Leroy Maisiri, 16 December 2014, Johannesburg.

[2] Reference: Warren McGregor, 2018, "Anarchist-Communism: Building Black Working Class Counter Power against State, Capital and National Oppression [Interview by Leroy Maisiri]," in Kirk Helliker and Lucien van der Walt (eds.), Politics at a Distance from the State: Radical and African Perspectives, Routledge: London, New York, pp. 156-161.

Όπου υπάρχει επαρκές ενδιαφέρον και ικανότητα, πρέπει να δημιουργηθούν νέες ομάδες. Τα δίκτυα εργασίας, οι ενοικιαστές και οι κοινοτικές ομάδες, τα δίκτυα αλληλεγγύης και τα συνδικάτα, μπορούν να δημιουργηθούν με μικρό αριθμό αγωνιστών που επιθυμούν να συνδυάσουν το πολιτικό τους έργο με ένα συνεκτικό κοινωνικοπολιτικό σχέδιο. ... Ωστόσο, το πρωταρχικό έργο μπροστά μας είναι να βρούμε τρόπους να μετατρέψουμε έναν μαχητικό επαναστατικό αναρχισμό σε συγκεκριμένες δραστηριότητες που μπορούν να υλοποιηθούν και να συντονιστούν από μικρό αριθμό αφοσιωμένων αγωνιστών και να μας επιτρέψουν να γεφυρώσουμε τις επόμενες φάσεις του αγώνα.

Ένα αναρχικό κοινωνικό κίνημα - Η FORA στην Αργεντινή

Η άνοδος της δεξιάς και η ανικανότητα της θεσμικής αριστεράς να προσφέρει μια εναλλακτική λύση εγείρει το κρίσιμο ερώτημα στην εποχή μας: ποια είναι η στρατηγική μας σε προεπαναστατικές περιόδους; Παρ’ ότι η επαναστατική αριστερά έχει επενδύσει αρκετά στις ρήξεις και τις επαναστάσεις του παρελθόντος, δεν έχει κάνει τίποτα για να μας προετοιμάσει για το παρόν. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, για παράδειγμα, δεν υπάρχουν κοινωνικά κινήματα σε εθνικό επίπεδο που να βασίζονται στη δημιουργία μιας νέας κοινωνικής συνείδησης. Η αντίσταση παραμένει σε μεγάλο βαθμό κατακερματισμένη και πολύ συχνά χαρακτηρίζεται από την απουσία αγώνων για ζητήματα της καθημερινής ζωής και πραγματοποιείται από τους φορείς μιας ημιεπαγγελματικής ακτιβιστικής υποκουλτούρας. Έτσι, η πρόκληση που αντιμετωπίζουμε είναι από πού να αρχίσουμε ή, πιο συγκεκριμένα, πώς να προχωρήσουμε πέρα ​​από τις γνώσεις, τις εμπειρίες και τις ομάδες των τελευταίων δύο δεκαετιών προς ένα ευρύτερο κοινωνικό κίνημα.

Υπάρχουν κάποιες εμπειρίες που μπορούμε να αντλήσουμε από την ακμή του αναρχικού κινήματος, όπου κατά παρόμοιο τρόπο οι ριζοσπάστες άρχισαν σε ένα εχθρικό γι’ αυτούς περιβάλλον να συζητούν και να επεξεργάζονται στρατηγικές παρεμβάσεις. Μια παραγνωρισμένη και ελάχιστα γνωστή συζήτηση στο εσωτερικό του αναρχισμού ήταν μεταξύ του λεγόμενου δυϊσμού (στμ. dualism στο αγγλικό κείμενο) και των ενιαίων θέσεων για την οργάνωση. [1] Αυτό το πλαίσιο της διαφωνίας προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από τους υποστηρικτές του δυϊσμού που συνηγορούσαν υπέρ της ύπαρξης συγκεκριμένων αναρχικών πολιτικών οργανώσεων ανεξάρτητων από τις εργατικές οργανώσεις της εποχής τους. Αυτό ερχόταν σε άμεση αντίθεση με τους αναρχικούς που υποστήριζαν την ύπαρξη αντιπολιτικών οργανώσεων στα ελευθεριακά συνδικάτα και που πρότειναν ένα μοντέλο εργατικής οργάνωσης που ήταν ταυτόχρονα μια πολιτικοποιημένη οργάνωση και συνδικάτο. Δηλαδή η προώθηση των αναρχοσυνδικαλιστικών οργανώσεων ως σχημάτων που τάσσονταν εγγενώς κατά της πολιτικής οργάνωσης και ως οργάνων υπεράσπισης των συνδικάτων αποτελούμενων αποκλειστικά από αναρχικούς, μοιάζει με ένα σύνολο αχυρανθρώπων. Αντίθετα, οι ορθοδοξίες υποστήριζαν πολιτικές οργανώσεις, όπως ο Pierre Bresnard, πρώην επικεφαλής της Διεθνούς Ένωσης Εργαζομένων (IWA-AIT), η ισπανική CNT (μέσω των ομάδων συγγένειας, ειδικών οργανώσεων γύρω από εκδόσεις και την FAI) και άλλοι προερχόμενοι από επαναστατικές συνδικαλιστικές ενώσεις-μέλη της IWA-AIT.

Μια πιο “ισορροπημένη” εικόνα του κινήματος θα μπορούσε να είναι (τουλάχιστον) μια διαίρεση τεσσάρων τάσεων εντός των οργανώσεων της IWA-AIT, όπως: ο συνδικαλισμός της ταξικής πάλης που υπονόμευε τον αναρχισμό και την επανάσταση (τόσο με τους υπερασπιστές όσο και με αυτούς που απέτρεπαν την πολιτική οργάνωση), η κυρίαρχη θέση του επαναστατικού συνδικαλισμού επηρεασμένου από τον αναρχισμό αλλά προωθώντας την ιδέα του μεγάλου ταξικού συνδικάτου (one big union), οι πολιτικοί αναρχικοί που επικεντρώνονταν στην εξέγερση και τις πνευματικές δραστηριότητες και μια τέταρτη θέση που είναι πιθανόν άγνωστη στους περισσότερους αναγνώστες.

Αυτήν την τελευταία θέση θα την ονομάσω αναρχική κοινωνική οργάνωση, λόγω έλλειψης καλύτερου όρου. Στοιχεία αυτής της θέσης υπήρξαν και συνέχισαν να υπάρχουν καθ’ όλη την ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος, αλλά βρήκαν τον πυρήνα τους μέσα στις επαναστατικές εργατικές οργανώσεις της Νότιας Αμερικής στις αρχές του (20ού) αιώνα. Στην Αργεντινή και την Ουρουγουάη, ένα ισχυρό μεταναστευτικό κίνημα αναρχικών κυριάρχησε στο εργατικό κίνημα επί δεκαετίες, δημιουργώντας τα πρώτα συνδικάτα και εδραιώνοντας μια πολιτική σε ένα περιβάλλον όπου οι μεταρρυθμιστικές δραστηριότητες των συνδικάτων δεν είχαν ένα πλαίσιο που θα τους επέτρεπε να ευδοκιμήσουν [2]. Αυτή η τάση επεκτάθηκε σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική από την Αργεντινή στο Μεξικό και στο ζενίθ της επηρέασε συνδικαλιστικά ρεύματα στην Ευρώπη και την Ασία επίσης. Η πρόοδός της εμποδίστηκε από το συνδυασμό ενός μεταβαλλόμενου πλαισίου και μιας πολιτικής αντίδρασης που ευνόησε την εμφάνιση και ανάπτυξη τόσο εθνικιστικών όσο και ρεφορμιστικών αντιθέσεων. Τόσο στην Αργεντινή όσο και στην Ουρουγουάη αναδύθηκαν μερικά από τα πρώτα νομιμοποιημένα εργατικά και λαϊκίστικα μεταρρυθμιστικά καθεστώτα στον κόσμο με στόχο να περιορίσουν το μαχητικό εργατικό κίνημα, σε συνδυασμό με δικτατορίες που στόχευαν επιλεκτικά το αναρχικό κίνημα, υποστηρίζοντας ταυτόχρονα τους σοσιαλιστές και τους εθνικιστές στην εκάστοτε περιοχή. Για παράδειγμα, το αναρχικό κίνημα του El Río de la Plata (στην Αργεντινή) δέχτηκε βαριά χτυπήματα τη δεκαετία του 1930 και άρχισε να παρακμάζει.

Συγκεκριμένα, οι θεωρητικοί της FORA (Περιφερειακή Ομοσπονδία Εργαζομένων της Αργεντινής) ανέπτυξαν μια εναλλακτική προσέγγιση στην πολιτική που είχε μεγάλη επιρροή. Στην Αργεντινή αναπτύχθηκε ίσως, μαζί με την Ισπανία, ένα από τα ισχυρότερα αναρχικά κινήματα στον κόσμο, που παρ’ όλα αυτά δεν είναι γνωστό ακόμα και σήμερα.

Η FORA πήρε το όνομά της ως άμεση επιρροή από τον διεθνισμό και ένα από τα πιο διεξοδικά αντιακρατικά και αντιεθνικιστικά ρεύματα στη ριζοσπαστική ιστορία. Η FORA ενέπνευσε αδελφά συνδικάτα σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική που υιοθέτησαν παρόμοια ονόματα όπως FORU (στην Ουρουγουάη), FORP (στην Παραγουάη), FORCh (στη Χιλή) καθώς και συνδικάτα στο Περού, Κολομβία και Βολιβία. Προσέλκησε ακόμη στο κίνημα και τοπικές ενώσεις των IWW στο Μεξικό και τη Χιλή, μακριά από τον ουδέτερο συνδικαλισμό της αμερικανικής IWW.

Οι ιδέες της FORA έγιναν γνωστές ως finalismo (επειδή στα ισπανικά η λέξη fines σημαίνει σκοπός ή στόχος), ανακηρύσσοντας τον αναρχικό κομμουνισμό ως σαφή στόχο της ήδη από το 1905. Το finalismo συνιστούσε απόρριψη των παραδοσιακών συνδικάτων και των πολιτικών οργανώσεων, υπέρ της αναρχικής κοινωνικής οργάνωσης [3] Στα συνδικάτα, η FORA αντιμετώπισε την τάση εκτροπής του κινήματος της εργατικής τάξης σε ένα μεταρρυθμιστικό κίνημα, αναπαράγοντας δυνητικά τις καπιταλιστικές εργασιακές σχέσεις. Τα συνδικάτα, υποστήριζε η FORA, είναι θεσμοί που κληρονομούν πάρα πολύ τον καπιταλισμό που επιδιώκουμε να καταργήσουμε [4]. Ο καπιταλιστικός καταμερισμός της εργασίας που αντικατοπτρίζεται ιδιαίτερα στα βιομηχανικά συνδικάτα, θα μπορούσε να αποτελέσει μια πιθανή βάση για τη διατήρηση των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων μετά την επανάσταση, κάτι που η FORA υποστήριξε ότι πρέπει να μετασχηματιστεί.

“Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το συνδικάτο, ως αποτέλεσμα της καπιταλιστικής οικονομικής οργάνωσης, είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που γεννήθηκε από τις ανάγκες της εποχής του. Η διατήρηση της δομής του μετά την επανάσταση συνεπάγεται τη διατήρηση της αιτίας που την καθόρισε: τον καπιταλισμό”. [5]

Αυτή η κριτική επεκτάθηκε σε απολίτικα επαναστατικά συνδικάτα όπως οι ΙWW και, μάλιστα, στον ίδιο τον αναρχοσυνδικαλισμό, ο οποίος θεωρήθηκε ως επιχείρημα για τη χρήση συνδικάτων-οχημάτων αντίστασης που αντανακλούν την καπιταλιστική κοινωνία, ως κυττάρων της μελλοντικής δομής της κοινωνίας. Στόχος τους ήταν να μεταμορφώσουν μια κοινωνία που συγκροτήθηκε για να διατηρήσει την ταξική κυριαρχία της τάξης, σε μια οργανωμενη κοινωνία που να ανταποκρίνεται στις ανθρώπινες ανάγκες, κάτι που οι υπάρχουσες βιομηχανίες δηλητηρίασαν.

"Η αναρχοσυνδικαλιστική θεωρία, αρκετά παρόμοια με τον επαναστατικό συνδικαλισμό, συγχέεται σήμερα από πολλούς που προσεγγίζουν το εργατικό κίνημα και μάλιστα συμμετέχουν σε αυτό, επειδή θεωρούν ότι όλοι οι αναρχικοί που ασχολούνται με τον συνδικαλισμό είναι αυτομάτως αναρχοσυνδικαλιστές. Ο αναρχοσυνδικισμός είναι μια θεωρία που βασίζει την οικοδόμηση της κοινωνίας μετά την απελευθερωτική επανάσταση στα ίδια σωματεία και επαγγελματικές ενώσεις εργατών. Η FORA απορρίπτει ρητά τον αναρχοσυνδικισμό και διατηρεί την αντίληψη ότι κανείς δεν μπορεί να νομοθετήσει το μέλλον της κοινωνίας μετά από μια επαναστατική αλλαγή…” [6]

Ενώ συμμετέχουν στην ταξική πάλη σε καθημερινή βάση, τα μέλη της FORA απορρίπτουν ομοίως την ιδεολογία της ταξικής πάλης. Ο ταξικός αγώνας ως ιδεολογία θεωρήθηκε ότι αντικατοπτρίζει μια μηχανιστική κοσμοθεωρία που κληρονομήθηκε από τον μαρξισμό, που τελικά θα ενίσχυε τις διαιρέσεις που προέρχονται από τον καπιταλισμό που θα έθεταν εμπόδια στην οικοδόμηση του κομμουνισμού μετά την επανάσταση. Υποστήριζαν ότι η ταξική και εργατική ταυτότητα είναι υπερβολικά “δεμένη” με τις καπιταλιστικές σχέσεις, και είναι καλύτερα να επιτιθέμεθα σε αυτές παρά να τις καλλιεργούμε. [7]

Οι foristas ήταν σκεπτικιστές όσον αφορά τις πολιτικές εκείνες οργανώσεις που ήταν ξεχωριστές από τις εργατικές οργανώσεις και πίστευαν ότι αποτελούσαν κίνδυνο. Οι οργανώσεις αυτές έτειναν να υπερεκτιμούν τη διατήρηση της πολιτικής τους ηγεμονίας ενάντια στον μακροπρόθεσμο στόχο της οικοδόμησης του αναρχικού κομμουνισμού [8]. Ο κόσμος του πολιτικού αναρχισμού θεωρήθηκε ως αντίδραση προερχόμενη από τις πνευματικές και πολιτιστικές φιλοσοφίες που αντλούνταν από την καθημερινή ζωή, ενώ το αναρχικό εργατικό κίνημα επέλεξε την έμπνευσή του από τη σύνδεση της αναρχικής ηθικής με τους αγώνες των εκμεταλλευόμενων.

"Ο αναρχισμός ως επαναστατικό πολιτικό κόμμα στερείται της κύριας δύναμης και των ζωτικών του στοιχείων. Ο αναρχισμός είναι ένα κοινωνικό κίνημα που θα αποκτήσει τη μεγαλύτερη ικανότητα δράσης και προπαγάνδας όσο πιο στενά μένει στο δικό του περιβάλλον "[9].

Στη θέση τους, οι “αντάρτες” της FORA πρότειναν έναν διαφορετικό τύπο εργατικής οργάνωσης και έναν άλλο ρόλο για τους αναρχικούς. Ο Emiliano Lopez Arango, λαμπρός αυτοδίδακτος και αρτοποιός, τόνισε ότι πρέπει να οικοδομήσουμε οργανώσεις εργαζομένων με στόχο την επίτευξη της αναρχικής κοινωνίας και όχι οργανώσεις αναρχικών για εργαζόμενους ή οργανώσεις αναρχικών εργαζομένων.

“Σε αντίθεση με τον φιλοσοφικό ή πολιτικό αναρχισμό, παρουσιάζουμε την άποψη και τη δική μας εμπειρία για το αναρχικό κοινωνικό κίνημα, τεράστιες μαζικές οργανώσεις που δεν αποφεύγουν τα προβλήματα του φιλοσοφικού αναρχισμού, αλλά θεωρούν τον άνθρωπο όπως είναι, όχι μόνο ως υποστηρικτή μιας ιδέας, αλλά ως μέλος μιας εκμεταλλευόμενης και καταπιεσμένης ανθρώπινης κοινωνίας... Για να δημιουργήσουμε ένα συνδικαλιστικό κίνημα σύμφωνο με τις ιδέες μας -το αναρχικό εργατικό κίνημα- δεν είναι απαραίτητο να ‘χώνουμε’ στον εγκέφαλο των εργατών ιδέες που δεν καταλαβαίνουν ή να τασσόμαστε εναντίον εκείνων που παίρνουν προφυλάξεις ρουτίνας. Το ζήτημα είναι άλλο... Οι αναρχικοί πρέπει να δημιουργήσουμε ένα μέσο δράσης που να μας επιτρέπει να είμαστε μια μαχητική δύναμη που δραστηριοποιείται στον αγώνα για την κατάκτηση του μέλλοντος. Το συνδικαλιστικό κίνημα μπορεί να καλύψει αυτή την υψηλή ιστορική αποστολή, αλλά υπό τον όρο ότι θα είναι εμπνευσμένο από αναρχικές ιδέες”. [10]

Αυτή η θέση έχει συχνά παρερμηνευθεί ή παραποιηθεί ως "αναρχικός συνδικαλισμός", δηλαδή προσπαθώντας να δημιουργήσει ιδεολογικά καθαρές ομάδες εργαζομένων. Ωστόσο, οι εργαζόμενοι της FORA κράτησαν σε ελάχιστη εκτίμηση το πολιτικό αναρχικό κίνημα και δεν πίστευαν σε διανοούμενους που προσπαθούσαν να επιβάλλουν πεπατημένες (στμ. litmus tests) στους εργάτες. Αντί αυτού, δημιούργησαν μια οργάνωση η οποία από το 1905 έθεσε τον αναρχικό κομμουνισμό ως στόχο της και οικοδομήθηκε γύρω από τα αναρχικά ιδανικά στους αγώνες και τη λειτουργία της.

Υπάρχει μια βασική διαφορά ανάμεσα στην ύπαρξη μιας ιδεολογικής οργάνωσης που κάνει οργανωτική δουλειά και στην οργάνωση με αναρχικό προσανατολισμό. Οι εργαζόμενοι της FORA προσπάθησαν να δημιουργήσουν το δεύτερο. Αντιτιθέμενοι στα σκέτα οικονομικά και την ιδεολογία της ταξικής πάλης, έδωσαν έμφαση σε μια διαδικασία μετασχηματισμού και αντιεξουσίας που οικοδομείται μέσα από τον αγώνα αλλά καθοδηγείται από αξίες και ιδέες. [11] Ενάντια στην ιδέα ότι οι συνδικαλιστικές ενώσεις είναι οι σπόροι της μελλοντικής κοινωνίας, πρότειναν να χρησιμοποιηθούν αγώνες υπό τον καπιταλισμό ως τρόπος εκπαίδευσης των εκμεταλλευόμενων για την επίτευξη επαναστατικών στόχων και ένα ριζοσπαστικό σπάσιμο της δομής του καπιταλισμού μέσω της επανάστασης. [12]

Με αυτόν τον τρόπο οργάνωσαν την εργατική τάξη της Αργεντινής υπό το πρωτοποριακό φως του αναρχισμού, μέχρις ότου μια σειρά κατασταλτικών μέτρων τους καταστρέψε. Η CNT θα ακολουθήσει τις απόψεις της FORA τρεις περίπου δεκαετίες αργότερα με την επικύρωση του στόχου της επίτευξης του ελευθεριακού κομμουνισμού, αλλά οι ταλαντεύσεις σε αυτά τα ζητήματα (που προβλέφθηκαν από κάποιους foristas όπως ο Manuel Azaretto) [13] θα αποδειχθούν καταστροφικές. Η CNT σημείωσε μια αντιφατική αρχική νίκη, αλλά άρχισε να παραπαίει όταν βάλθηκε να εξετάσει το πώς θα κινηθεί από μια οργάνωση που αγωνίζεται μέσα στον καπιταλισμό σε μια μετακαπιταλιστική τάξη.

Η Αναρχική Κοινωνική Οργάνωση σήμερα

Η διορατικότητα της FORA αφορούσε ακριβώς την εστίασή της στο πώς θα επιτευχθεί η κοινωνική απελευθέρωση. Αυτά τα προγράμματα οργάνωσης επικεντρώνονται σε αγώνες γύρω από την καθημερινή ζωή. Η συμμετοχή και δράση σε αυτούς τους αγώνες στοχεύει στη δημιουργία ενός κλίματος όπου οι συμμετέχοντες μπορούν να αναπτυχθούν σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον που καθοδηγείται από αναρχικές αρχές, στόχους και τακτικές. Οι ιδέες αναπτύσσονται μέσα από μια διαδικασία πράξης όπου δράσεις, απόψεις και αξίες αλληλεπιδρούν και συναντώνται στη στρατηγική. Αυτές αποτελούν τις ιδιαίτερες αδυναμίες που έχουμε στις πρόσφατες αναρχικές και ελευθεριακές στρατηγικές στις ΗΠΑ.

Και στις πολιτικές οργανώσεις και στην οργανωτική δουλειά, οι αναρχικοί δεν κατάφεραν να προωθηθούν ως ανεξάρτητη δύναμη με τις δικές τους προτάσεις. Η αναρχική θεώρηση παραμένει εκτός του πλαισίου της καθημερινής ζωής και του αγώνα, εκεί όπου έχει την μεγαλύτερη αίσθηση και έχει τη μεγαλύτερη δυνατότητα για θετικές συνεισφορές. Αντίθετα, η ιδεολογία παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό ιδιοκτησία πολιτικών οργανώσεων, ενώ αναρχικοί κάνουν πολύ συχνά την οργανωτική τους δουλειά σαν να είναι στρατιώτες μεταρρυθμιστικών μη κερδοσκοπικών οργανώσεων, γραφειοκρατικών ενώσεων και ουδέτερων σχημάτων εχθρικών προς τις ιδέες τους. Αυτό γίνεται χωρίς σχέδιο για την προώθηση των στόχων μας ή των ανεξάρτητων έργων που αποδεικνύουν την αξία τους.

Ομοίως, όπως υποστήριξα [14] ενάντια στις συζητήσεις για τη διάρθρωση των συνδικάτων (βιοτεχνική εναντίον βιομηχανικής), οι διαιρέσεις μεταξύ διπλής (dual) και ενιαίας οργάνωσης φέρνουν μεν σημαντικά διδάγματα, αλλά εκτοπίζουν περισσότερα θεμελιώδη ζητήματα. Διακυβεύεται ο ρόλος που διαδραματίζουν οι ιδέες μας στους καθημερινούς αγώνες σε προεπαναστατικές περιόδους. Οι foristas είχαν δίκιο όταν έβλεπαν έναν θετικό ρόλο του οράματός μας όταν θα ερχόταν σε συνδυασμό με μια πρακτική αμφισβήτησης της καθημερινής ζωής κάτω από τον καπιταλισμό, ενώ δραστηριοποιούνταν συνεχώς για έναν θεμελιώδη μετασχηματισμό. Πολλοί διυστές λείπουν από αυτά τα σημεία όταν επιδιώκουν να επιβάλουν τεχνητό διαχωρισμό μεταξύ του τόπου και του τρόπου με τον οποίο ανακατεύουμε μια οργανωτική μορφή.

Ακόμα αυτά τα ζητήματα δεν εμποδίζουν, για παράδειγμα, τις πολιτικές οργανώσεις να διαδραματίσουν θετικό ρόλο με τη στρατηγική χειροτεχνίας (crafting strategy), βοηθώντας τους αναρχικούς να αναπτύξουν μαζί τις ιδέες τους και να συντονίσουν κ.λπ. Έχει δοθεί έμφαση στην πολιτική σκέψη, για να μιλήσουμε για γενικότητες, για μορφές και δομές, ως εκ τούτου, λείπει η συμφραζόμενη και ιστορική πτυχή αυτών των ειδών των συζητήσεων. Το πιο σημαντικό στη δομή μιας οργάνωσης είναι όταν βρίσκεται στο συγκεκριμένο πλαίσιο και δραστηριοποιείται με βάση την εποχή της, καταφλερνοτας να κάνει τη δράση αυτή να ζει στους καθημερινούς αγώνες των εκμεταλλευόμενων. Αυτό μπορεί να συμβεί με διάφορους τρόπους σε πολλά διαφορετικά projects.

Σήμερα μια τέτοια στρατηγική μπορεί να υλοποιηθεί στο πλαίσιο της δουλειάς που ήδη γίνεται. Για όσους αγωνιστές είναι μέλη υφιστάμενων οργανώσεων όπως δίκτυα αλληλεγγύης, συνδικάτα και κοινοτικές ομάδες, πρέπει να ξεκινήσουν τη δικτύωση για να βρουν τρόπους να διαμορφώσουν ένα αναρχικό πρόγραμμα μέσα από τη δουλειά τους, να προωθήσουν προτάσεις για την εμβάθυνση της επιρροής του αναρχισμού στις οργανώσεις και τους αγώνες, προς ένα αναρχικό μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης αγώνα. Με την εμπειρία και την ανάπτυξη των δυνάμεών μας, θα μπορούσαμε να αμφισβητήσουμε την κατεύθυνση αυτών των οργανώσεων ή να δημιουργήσουμε νέες, ανάλογα με το πλαίσιο στο οποίο δρούμε.

Οι υπάρχουσες πολιτικές οργανώσεις μπορούν επίσης να συμβάλουν σε αυτό το έργο, υποστηρίζοντας αναρχικές κοινωνικές οργανώσεις, συμβάλλοντας στη δουλειά μέσα στα υπάρχοντα οργανωτικά projects και συνεργαζόμενες για τη δημιουργία νέων. Σε ορισμένες περιπτώσεις αυτό μπορεί να απαιτεί οι ντόπιες πολιτικές ομάδες να δημιουργούν νέες προσπάθειες οργάνωσης από μόνες τους. Στην ιδανική περίπτωση αυτό θα πραγματοποιηθεί με άλλα άτομα και ομάδες μέσω μιας διαδικασίας διαλόγου. Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις αναρχικές οργανώσεις σε εθνικό επίπεδο που επωφελούνται από την ικανότητα να επηρεάζουν τη συζήτηση και θα μπορούσαν να παρεμβαίνουν στο πλευρό της προώθησης του αναρχισμού ως ρητής δύναμης μέσα στα κοινωνικά κινήματα.

Όπου υπάρχει επαρκές ενδιαφέρον και ικανότητα, πρέπει να δημιουργηθούν νέες ομάδες. Τα δίκτυα εργασίας, οι ενοικιαστές και οι κοινοτικές ομάδες, τα δίκτυα αλληλεγγύης και τα συνδικάτα, μπορούν να δημιουργηθούν με μικρό αριθμό αγωνιστών που επιθυμούν να συνδυάσουν το πολιτικό τους έργο με ένα συνεκτικό κοινωνικοπολιτικό σχέδιο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, μια τέτοια στρατηγική δεν επιχειρήθηκε σε καμία σοβαρή κλίμακα, ίσως από τις ημέρες των μαρτύρων του Haymarket και της αναρχοσυνδικαλιστικής IWMA. Η πρωτοφανής μετατόπιση της διάθεσης του πληθυσμού που προκλήθηκε από την κρίση του 2008 κατέστησε αυτά τα είδη πειραμάτων πιο εφικτά. Εναπόκειται σε εμάς να αναλάβουμε την πρόκληση και το εγχείρημα. Ωστόσο, το πρωταρχικό έργο μπροστά μας είναι να βρούμε τρόπους να μετατρέψουμε έναν μαχητικό επαναστατικό αναρχισμό σε συγκεκριμένες δραστηριότητες που μπορούν να υλοποιηθούν και να συντονιστούν από μικρό αριθμό αφοσιωμένων αγωνιστών και να μας επιτρέψουν να γεφυρώσουμε τις επόμενες φάσεις του αγώνα.

Νοέμβρης 2017

Σημειώσεις

1] Αυτή η συζήτηση έγινε και στους συμβουλιακούς μετά την Γερμανική Επανάσταση του 1919, με τη διάσπαση μεταξύ AUD εναντίον AUD-E. Υιοθέτησαν τον όρο οικουμενική οργάνωση για μια ομάδα η οποία αρνιόταν την πολιτική οργάνωση και συμφωνούσε με την προσέγγιση που περιγράφω στο παρόν κείμενο, με την εξαίρεση ότι αρνήθηκαν να οργανωθούν για ζητήματα της καθημερινής ζωής των εργατών, οι οποίοι διαφοροποιούνταν από την FAU της εποχής, ακόμα και μέχρι αργότερα όταν το AUD ήταν σε πτώση, η AUDE μετακινήθηκε πιο κοντά στον αναρχοσυνδικαλισμό και το KAPD οργανωμένο μετακινήθηκε σε μια στενή πολιτική οργάνωση. Η οικουμενική οργάνωση, πρέπει να ειπωθεί ότι μπερδεύει καθώς αυτοί οι αναρχικοί που αυτοαποκλίθηκαν οικουμενικοί οργανωτικοί από τους ακολουθητές τυ δυισμού, καταπολέμησαν επανειλημμένα στα κείμενά τους την οικουμενική οργάνωση, ορισμό με τον οποίο εννοούν αυτούς οι οποίοι υποστηρίζουν μια και μόνη οργάνωση για όλους τους εργάτες και με όλες τις ιδεολογίες στο εσωτερικό της.
[2] Solidarity Federation. (1987). Revolutionary unionism in Latin America: The FORA in Argentina. ASP LONDON & DONCASTER https://libcom.org/library/revolutionary-unionism-latin...ntina
[3] Lopez Arango, E. Syndicalism and Anarchism. Μετάφραση SN Nappalos. https://libcom.org/library/syndicalism-anarchism
[4] Lopez Arango. E. (1942). Means of struggle – Excerpt from Doctrine, Tactics, and Ends of the Workers Movement, the first chapter of the 1942 Posthumous collection called Ideario. Published in Anarquismo en America Latina. (1990). ed. Ángel J. Cappelletti y Carlos M. Rama. Prólogo, edición y cronología, traducción: Ángel J. Cappelletti. https://libcom.org/library/means-struggle
[5] Lopez Arango, E. & de Santillan, DA. (1925). El anarquismo en el movimiento obrero. Pg. 32 http://www.portaloaca.com/images/documentos/El%20anarqu...2.pdf
[6] La FORA Anexo 208. Μετάφραση SN Nappalos. Quoted in Lopez, Antonio. (1998). La FORA en el movimiento obrero. Tupac Ediciones. Pg. 73-74.
[7] Antilli, T. (1924). Lucha de clases y lucha social. https://libcom.org/library/lucha-de-clases-y-lucha-social
[8] Lopez Arango, E. Political leadership or ideological orientation of the workers movement. https://libcom.org/library/political-leadership-or-ideo...ement
[9] Lopez Arango, E. & de Santillan, DA. (1925). El anarquismo en el movimiento obrero. Pg. 77 http://www.portaloaca.com/images/documentos/El%20anarqu...2.pdf
[10] Στο ίδιο.
[11] Lopez Arango, E. The resistance to capitalism. https://libcom.org/library/resistance-capitalism
[12] Στο ίδιο. Μέσα αγώνα
[13] Azaretto, M. (1939). Slippery Slopes: the anarchists in Spain. Translated in May-June 2014 from the Spanish original by Manuel Azaretto, Las Pendientes Resbaladizas (Los anarquistas en España), Editorial Germinal, Montevideo, 1939. https://libcom.org/history/slippery-slopes-anarchists-s...retto
[14] Nappalos, SN. (2015). Dismantling our divisions: craft, industry, and a new society. https://iwwmiami.wordpress.com/2015/06/17/dismantling-o...iety/

*Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε αρχικά το Νοέμβρη του 2017 εδώ: http://ideasandaction.info/2017/11/anarchist-social-org...tion/ Ακολούθως και χωρίς παρέθεση των σημειώσεων αναδημοσιεύτηκε εδώ: https://robertgraham.wordpress.com/2018/08/19/scott-nap...tion/ Μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης.

image fora1.jpg 0.08 Mb

ireland / britain / anarchist movement / opinion / analysis Tuesday October 30, 2018 22:08 byZaher Baher

This article is about a brief explanation of anarchists situation in UK and reminding that we cannot wait any longer, we right now need organising ourselves before getting very late .

Organising ourselves is the first and main step towards our aim
By Zaher Baher
October 2018
In June 2017 I wrote an article “Our struggle must go beyond what our lifestyle demands”*. In that article I stressed some major factors that may be obstacles in the way of our struggles. Since I wrote that article our life in the UK has gotten worse in every way. But, for anarchist people, nothing has changed, with no improvement and no development in our struggle against the system. In fact there has been more sectarianism, with groups keeping more distance between each other, far away from cooperation and solidarity and more divided over the Gender Recognition Act (GRA).
The state, through its organs, tries hard to increase its influence and pressure, overpowering people through the market, financial institutions and education system, undermining and demoralising them. It tries to divert their intentions away from real problems that they are facing now. The Labour Party too with its most radical manifesto, probably since the Second World War, anaesthetised many people from the working class, students, pensioners, the disabled and people with special needs. Both parties, one in power and the other in opposition, with all kinds of leftists are, in different ways, in agreement with maintaining the system by trying to reform it, to prolonging its age.
The only difference between them is that the party in power is rushing to make the situation worse for the working class and other ordinary people. The opposition wants to reform the system to prolong it In other words, each of them wants to suppress us through their reforms.
The system, the state and organisations from left to right may have a little distance or enmity between themselves, but they are all consciously or unconsciously fighting directly or indirectly against ordinary people, their movement and their aims.
In short the state and its system is very alive, very strong and well organised. It is far from being in a crisis and, in my opinion, has never been in crisis. It is, unfortunately, going to be more dominant, more powerful in controlling us, containing and dominating not only our daily life but our minds and our bodies too.
It is not the system or the capitalism in crisis, it is us and the crisis is us**. We must admit that we are in a very deep crisis financially, economically, educationally, morally and culturally.
How can we get out?
There is no doubt that there are groups in the UK who try hard to educate themselves and maintain activities. They hold public meetings, participate in demonstrations and protests and support workers when they are on strike. But that is not enough. All these actions may not take us forward while we are a tiny minority and not just among the public but even among ourselves, the anarchists.
I am aware that in this country the struggle against the system probably is the hardest one after the United States. We are traditionally not revolutionary as we really had no uprising or revolution here. What we had was one general strike almost a century ago, from 3rd to 12th May of 1926. We also had many more strikes but the main ones were the London Dock strike of 1949 and 1957, the seamen's strike of 1960, the Thames Dock strike of 1972, the miners’ strike of 1984-1985, the Wapping dispute and strike of 1986, and the watchmakers’ strike in Dandy in 1992. However, almost all have been defeated due to the lack of solidarity, betrayal by the Labour Party and union leaders and the brutality of the state. We can also note that, if not all, surely the majority of them fought back against their employers and the state in a position of defence and not from a position of attack.
Having said that it does not mean the movement stays forever weak and divided as it is now. But that is the reality of the workers' movement currently as it is very weak and capitalism is extremely strong.
It is time for anarchists to get together and put away their small, nonessential differences in order to organise themselves in independent, non-hierarchical local groups wherever they are and whenever they can. We cannot just wait for the situation to ripen or the movement to grow and develop because we will become a part of it. The movement does not wait for us. There is no doubt if the movement occurs, we can be a part of it but it will be late and, also, we will not be starting or involved from a strong position.
Organising ourselves is essential and through it we can participate in the uprising and revolution in a strong position and effectively. That does not mean we cannot organise ourselves, building the necessary groups during the uprising. However, the history of Iranian's so-called revolution of 1978-79 and the recent “Arab Spring”, especially in Syria excluding the Kurdish part (Rojava) and Egypt, showed that the building of groups and organisations during the uprising were effective but, once the uprising and revolution were defeated they lost their dynamism and became ineffective. Obviously there are many reasons for that, but the main one is that anything that emerges during or for a particular event, once the event is over the groups and organisations are usually over too. The only groups currently existing and maintaining their position are those they were there before the uprising although they are not active as they used to be.
We are now between a couple of choices either; we leave changing society to our ‘representatives’ through the parliamentary system, or we strongly take part, with ordinary people, in changing it. If we choose the second we need to be serious about it, as we will need to give some of our time whether we are workers, unemployed, students, retirees or whatever our situation is. It is an ignorant and unconcerned attitude to believe in something but we do not do much for it. It is also a selfish attitude to wait for others to do it for you. There is no excuse.

Zaherbaher.com

*http://zaherbaher.com/2017/07/01/our-struggle-must-goes...ands/

**http://zaherbaher.com/2015/12/14/is-capitalism-in-crisi...e-we/

Devrimci Anarşist Faaliyet: «Το σχέδιο του κράτους για την εξάλειψη της επαναστατικής αντιπολίτευσης δεν έχει ακόμη τελειώσει» - Καθώς η καταστολή συνεχίζεται στην Τουρκία εν μέσω γενικευμένης οικονομικής κρίσης, είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε με ένα μέλος της Devrimci Anarşist Faaliyet (DAF), μια αναρχική οργάνωση με βάση την Τουρκία, την τρέχουσα κατάσταση υπό το καθεστώς Ερντογάν και τις επιπτώσεις τους στη συνεχιζόμενη συριακή διαμάχη και τη νέα ισορροπία εξουσίας που δημιουργείται από αυτόν τον εμφύλιο πόλεμο. Οι προοπτικές τους ενδιαφέρουν τους αγωνιστές παντού στον κόσμο.

Devrimci Anarşist Faaliyet: «Το σχέδιο του κράτους για την εξάλειψη της επαναστατικής αντιπολίτευσης δεν έχει ακόμη τελειώσει»

Καθώς η καταστολή συνεχίζεται στην Τουρκία εν μέσω γενικευμένης οικονομικής κρίσης, είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε με ένα μέλος της Devrimci Anarşist Faaliyet (DAF), μια αναρχική οργάνωση με βάση την Τουρκία, την τρέχουσα κατάσταση υπό το καθεστώς Ερντογάν και τις επιπτώσεις τους στη συνεχιζόμενη συριακή διαμάχη και τη νέα ισορροπία εξουσίας που δημιουργείται από αυτόν τον εμφύλιο πόλεμο. Οι προοπτικές τους ενδιαφέρουν τους αγωνιστές παντού στον κόσμο.

1. Από το μισό πραξικόπημα εναντίον του Ερντογάν το 2016, η πολιτική του έχει γίνει πιο επιθετική εσωτερικά και εξωτερικά. Ποιες πιστεύετε ότι είναι οι κυριότερες εκδηλώσεις αυτής της πολιτικής και οι συνέπειές της;

Το πραξικόπημα έγινε σε ένα κρίσιμο στάδιο για τον Ερντογάν και το κόμμα του ΑΚΡ, μιας και επέτρεψε ιδιαίτερα μια «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» η οποία αποφασίστηκε στο όνομα της εξάλειψης των «εχθρών» στο εσωτερικό πολλώνκρατικών θεσμών. Ο συνεχιζόμενος πόλεμος μεταξύ της FETO (η οποία είναι θρησκευτική οργάνωση, με πολλά μέλη στη χώρα και σημαντικές θέσεις σε θεσμούς, από ανώτερα δικαστήρια έως το στρατό και έχει ειπωθεί ότι είναι πίσω από την απόπειρα του πραξικοπήματος) και του ΑΚΡ εξελίχθηκε σε νόμιμη καταστολή τελευταία μετά το πραξικόπημα. Ο Ερντογάν εκμεταλλεύτηκε αυτή την κατάσταση (είναι ηγέτης ενός κόμματος το οποίο προοριζόταν να στερηθεί την πολιτική εξουσία από το πραξικόπημα). «Το να είσαι εκλεγμένος ηγέτης» σε βαφτίζει με το ιερό πνεύμα της δημοκρατίας κατά τη διάρκεια ενός πραξικοπήματος. Αυτός και το κόμμα του είχαν εκλεγεί στις γενικές εκλογές και οι «εχθροί της δημοκρατίας» προσπάθησαν να τον σκοτώσουν ώστε να αναλάβουν αυτοι τον έλεγχο του κράτους με έναν αντιδημοκρατικό τρόπο!

Κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος και μετά, η προπαγάνδα της «δημοκρατίας» διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο για να πείσει κάθε ομάδα (ακόμη και το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης) και άτομο για τη «νόμιμη» πολιτική ύπαρξη του ΑΚΡ. Κάθε αυταρχικό βήμα που έλαβε η κυβέρνηση (και μάλιστα η κυβέρνηση είναι ο Ερντογάν) έχει ληφθεί στο όνομα της… δημοκρατίας. Η «δημοκρατική» νίκη του Ερντογάν ενάντια στο στρατιωτικό πραξικόπημα τον βοήθησε να αλλάξει το καθεστώς (τώρα ένα προεδρικό καθεστώς) αναλαμβάνοντας όλη τη νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία.

Ο Ερντογάν και το σχέδιο «ψευδαίσθησης της δημοκρατίας» του κόμματός του, τους επιτρέπουν να ασκούν πολιτική εξουσία. Με αυτό το νόμιμο πολιτικό στάδιο έχουν εγκαθιδρύσει μια «μη δημοκρατική» κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, πραγματοποίησαν εκλογές και ένα δημοψήφισμα. Ένα δημοψήφισμα για την αλλαγή του συστήματος εκλογής για το κοινοβούλιο και πρόεδρο... Γι’ αυτό σκεφτείτε τη λεγόμενη δημοκρατία των εκλογών! Δεν ήταν έκπληξη το γεγονός ότι πήραν ό,τι ήθελαν από τις εκλογές. Αυτό το μέρος της όλης διαδικασίας είναι σημαντικό, επειδή προσπάθησαν να παρουσιαστούν ως δημοκράτες για την εγχώρια και ξένη πολιτική. Έτσι κάθε βήμα του Ερντογάν και του κόμματός του ήταν εγγυημένο πολιτικά.

Σε αυτή τη δημοκρατικά κατοχυρωμένη πολιτική διαδικασία, επήλθε ένα μεγάλο κύμα καταστολής για τον λαό και τις οργανώσεις της αντιπολίτευσης. Αρκετοί άνθρωποι και οργανώσεις έχουν βιώσει το καταπιεστικό πρόσωπο της κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Πολλοί άνθρωποι έχουν φυλακιστεί χωρίς δικαστική διαδικασία, σύμφωνα με την επιθυμία του «προέδρου» και για χάρη του «έθνους». Πολλές οργανώσεις έχουν κλείσει, έχουν απαγορευτεί, πολλές από αυτές αντιμετώπισαν διάφοεες τιμωρίες... Έτσι, η κατάσταση έκτακτης ανάγκης τους βοήθησε να εξαλείψουν την κοινωνική αντιπολίτευση. Στην πραγματικότητα, στόχευαν τους επαναστάτες και οργανώσεις περισσότερο από ό,τι το FETO.

Και η αποκαλούμενη αντιπολίτευση απλώς επικεντρώθηκε στις εκλογές, μέσω των οποίων νόμιζαν ότι υπήρχε η ευκαιρία να νικήσουν τον Ερντογάν με δημοκρατικό τρόπο. Αυτή η επιλογή ήταν πολύ αφελής και βοήθησε σε μεγαλύτερη νομιμοποίηση του Ερντογάν και το κόμματος του .

Αυτή η επιθετική πολιτική από τον πρόεδρο ενθάρρυνε τις φασιστικές και συντηρητικές κινητοποιήσεις στην κοινωνία. Οι φασιστικές και ισλαμικές οργανώσεις ή ομάδες προσπάθησαν να τιμωρήσουν ανθρώπους ή ομάδες που είδαν ως «εχθρό του έθνους και της θρησκείας». Οι κρατικά υποστηριζόμενες παραστρατιωτικές ομάδες έλαβαν επίσης συμμετείχαν.

Κάτω από αυτά τα εσωτερικά κατασταλτικά βήματα, χρησιμοποιούν τις ίδιες επιθετικές στρατηγικές στην εξωτερική πολιτική. Κατά τη διάρκεια της κατάστασης έκτακτης ανάγκης έχουν επιτεθεί και εισέβαλαν σε ορισμένα μέρη της Rojava.

2. Η χώρα, εν τω μεταξύ, αντιμετωπίζει μια δραματική οικονομική κρίση και δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι θα βελτιωθεί. Ποιος είναι ο αντίκτυπος αυτής της κρίσης στους απλούς Τούρκους;

Είναι προφανές ότι καθημερινά γίνεται όλο και πιο δύσκολο να συμβαδίσουμε με την κρίση. Τα τελευταία στοιχεία για το όριο της φτώχειας που έγιναν γνωστά από μια συνδικαλιστική συνομοσπονδία εργαζομένων ήταν περίπου 5.500 λίρες και το όριο πείνας γύρω στα 1.800 λίρες, ενώ ο ελάχιστος μισθός ήταν περίπου 1.500 λίρες πριν την κρίση. Η αύξηση των τιμών επηρεάζει κάθε αγαθό που είναι απαραίτητο για την ανθρώπινη ανάγκη.

Στην πραγματικότητα, πριν από την «κρίση του δολαρίου», η οικονομική κατάσταση ήταν επίσης κακή. Μιλάμε για μια οικονομία που έχει προσπαθήσει να αναδιαρθρωθεί από τον πρόεδρο και την κυβέρνηση. Μετά την αποκάλυψη της οικονομικής διαφθοράς του AKP στον συνεχιζόμενο πόλεμο με την FETO πριν από τέσσερα χρόνια, ο Ερντογάν (ειδικά τα μέλη της οικογενείας του ήταν μέρος αυτής της διαφθοράς) και το κόμμα του προσπάθησε να οργανώσει εκ νέου την οικονομία. Οι μεγαλύτερες εταιρείες σε διάφορους τομείς της καπιταλιστικής οικονομίας αντικαταστάθηκαν από άλλες εταιρείες. Μερικές φορές το κράτος εκχωρεί κρατικούς διαχειριστές σε μεγάλες εταιρείες, μερικές φορές οι προϊστάμενοι αυτών των εταιρειών αναγκάζονται να πωλούν τις εταιρείες τους σε χαμηλές τιμές σε άλλα αφεντικά που έχουν άμεση σχέση με το ΑΚΡ. Έτσι ο Ερντογάν και το κόμμα του δημιουργούν ένα νέο τύπο καπιταλισμού πρωτοποριακό από το κράτος.

Οι οικονομικές σχέσεις με κράτη όπως η Ρωσία, το Ιράν κ.λπ. έχουν επίσης άμεσους δεσμούς με αυτή τη νέα οικονομική στρατηγική. Οι νέες οικονομικές συμφωνίες μεταξύ αυτών των κρατών ή των εταιρειών αυτών των κρατών είναι, αφενός, ένας καλός τρόπος για την εξάλειψη των παλιών μορφών του καπιταλισμού που δεν είναι κατάλληλοι, μερικές φορές αντιτίθενται στις νέες στρατηγικές του Ερντογάν και είναι μια ευκαιρία για να δώσουμε τη δυνατότητα στις νέες μορφές. Από την άλλη πλευρά, όμως, είναι ένα εργαλείο για τη διατήρηση της ροής χρημάτων κρύβοντας την οικονομική κρίση και διατηρώντας τα οφέλη από την οικονομική κρίση για τις εταιρείες.
Η συνεχής αλλαγή στις ξένες σχέσεις καθιστά την οικονομία πιο ανοικτή σε οποιαδήποτε επιρροή. Η κρίση του δολαρίου είναι μόνο μια συνέπεια αυτής της πολιτικής.

Παρά την οικονομική κρίση, δεν έχει εμφανιστεί ακόμη κάποια κοινωνική αντίδραση στην κρίση αυτή. Ο κύριος λόγος αυτής της ακινησίας είναι η πολιτική καταστολή που εγγυάται το προεδρικό καθεστώς. Οποιοδήποτε είδος διαμαρτυρίας απαγορεύεται de facto και είναι εύκολο να συλληφθούν άνθρωποι ή να κλείσουν οργανώσεις με ένα «τρομοκρατικό» διάταγμα. Για παράδειγμα, την περασμένη εβδομάδα απαγορεύτηκε η διαδήλωση των οικοδόμων για το τρίτο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης. Εξακόσιοι εργαζόμενοι τέθηκαν υπό κράτηση από την αστυνομία με το πρόσχημα ότι αποτελούσαν «τρομοκρατική απεργία που οργανώθηκε με τη βοήθεια ξένων δυνάμεων», 13 από τους οποίους στάλθηκαν στη φυλακή.

Έτσι σε ένα τέτοιο ολοκληρωτικό καθεστώς τα πράγματα δεν παίρνουν το δρόμο που θέλει ο μαρξισμός. Η μαρξιστική ανάλυση της κατάστασης επικεντρώνεται απλώς στον ρόλο των εταιρειών που αυξάνουν τις τιμές και προσπαθούν να επωφεληθούν από την κρίση. Ο ρόλος του κράτους πρέπει να αξιολογηθεί και να γίνει προσπάθεια να συγκροτηθούν στρατηγικές για την πάλη ενάντια στο κράτος.

Οι κακές συνθήκες στις οποίες ζει ο λαός επιδεινώνονται. Οι αυτο-οργανωμένες προσπάθειες του λαού σε τέτοιες συνθήκες οικονομικής κρίσης σε διάφορες γεωγραφικές περιοχές γίνονται όλο και πιο σημαντικά μοντέλα μέρα με τη μέρα, τα οποία θεωρούμε ως έναν τρόπο να συμβαδίσουμε με την κρίση και να προσπαθήσουμε να οργανώσουμε την κοινωνία. Πρόκειται για μια σημαντική ζωντανή λύση, η οποία πρέπει να πραγματοποιηθεί μέσω ενός πολιτικά οργανωμένου αγώνα.

3. Οι σχέσεις με τις ΗΠΑ δεν βρίσκονται σε καλά επίπεδα, με συνεχιζόμενο εμπορικό πόλεμο, διπλωματικά επεισόδια με αφορμή τη σύλληψη ενός Αμερικανού πολίτη στην Τουρκία και εντάσεις στο ΝΑΤΟ σε σχέση με το Κουρδικό και τη Συρία... Πώς πιστεύετε ότι αυτή η κρίση θα επηρεάσει την πορεία του αυταρχικού σχεδίου του Ερντογάν;

Η εξωτερική πολιτική του τουρκικού κράτους είναι ασταθής. Αυτή είναι η εξωτερική στρατηγική του κράτους. Πριν από λίγα χρόνια, η ένταση με τη Ρωσία ξεχάστηκε, αλλά ένας πόλεμος με τη Ρωσία ήταν στα πρόθυρα σχεδόν με την κατάρριψη ενός ρωσικού αεροπλάνου στη Συρία. Αλλά τώρα, ένας από τους μεγαλύτερους συμμάχους στην περιοχή φαίνεται ότι είναι η Ρωσία.

Αυτή η στρατηγική δεν αποτελεί παράδειγμα sui generis για το τουρκικό κράτος. Οι σύμμαχες χώρες γίνονται εχθροί και οι εχθροί γίνονται σύμμαχοι. Οι μακροπρόθεσμες στρατηγικές αντικαθίστανται από βραχυπρόθεσμες στρατηγικές στις διεθνείς σχέσεις. Αυτή είναι η τάση της νέας πολιτικής παγκοσμίως.

Τώρα φαίνεται ότι τα συμφέροντα των Τούρκων, των Ρώσων και των Ιρανών (επίσης του Εσάντ, ο οποίος ήταν ο μεγαλύτερος εχθρός του τουρκικού κράτους μια φορά κι έναν καιρό) στη Ροτζάβα και τη Συρία διασταυρώνονται. Και αυτές οι διασταυρώσεις έχουν πιθανώς να έχουν σχέση με το μίσος κατά της κουρδικής πολιτικής ύπαρξης στη Ροτζάβα. Είναι προφανές ότι ούτε ο Εάντ ούτε ο Ερντογάν θέλουν την κουρδική πολιτική ύπαρξη στη Ροτζάβα. Και επιπλέον, φαίνεται ότι ετοιμάζονται οικονομικές συμφωνίες για αγωγούς φυσικού αερίου και πετρελαίου μεταξύ αυτών των κρατών.

Αλλά, όπως ανέφερα, οι στρατηγικές αητές είναι βραχυπρόθεσμες. Δεν θα ήταν τόσο περίεργο αν, σε μερικούς μήνες από τώρα, εμφανιστεί μια μεγάλη εταιρική σχέση μεταξύ των ΗΠΑ και του τουρκικού κράτους. Ο Ερντογάν και ο Τραμπ θα μπορούσαν να έχουν παρόμοιες λαϊκιστικές μετατροπές.

4. Οι ΗΠΑ φαίνεται να έχουν μια πολύ αντιφατική θέση όσον αφορά τη Συρία: αφενός, υποστηρίζουν το SDF, το οποίο προκαλεί εντάσεις με την Τουρκία και, αφετέρου, έχουν την τάση να υπερασπίζονται την Al Qaeda Idlib, που ενισχύει αντικειμενικά την Τουρκία. Παίζουν, φαινομενικά, και τα δύο φύλλα την ίδια στιγμή. Ποια είναι η άποψή σας γι’ αυτήν την πολιτική και πώς θα επηρεάσει το αποτέλεσμα του αιματηρού συριακού πολέμου;

Όλοι οι παράγοντες του συριακού πολέμου έχουν τις ίδιες στρατηγικές. Όλοι οι παράγοντες της γεωγραφίας γνώριζαν ότι είναι ένας τόπος στη Μέση Ανατολή και κάθε βήμα έχει πολλά αποτελέσματα.

Δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ που παίζουν και τα δύο φύλλα την ίδια στιγμή. Είναι ένας τρόπος να είσαι στο παιχνίδι. Παρά τις ψυχρές σχέσεις με τις ΗΠΑ, ο Ερντογάν αναφέρει «πιθανή υποστήριξη» αν γίνει μια βήμα από τις ΗΠΑ για την Idlib. Η μεταβαλλόμενη θέση της Σαουδικής Αραβίας, η υποστήριξη του Κατάρ προς την Τουρκία, η συμμαχία Ρωσίας-Ιράν-Συρίας, το σύμφωνο ΗΠΑ-ΕΕ... Όλες οι συμφωνίες μεταξύ αυτών των κρατών, από την οικονομία στην πολιτική, είναι αλλοιώσιμες. Για παράδειγμα, η κοινωνική κινητοποίηση στο Ιράκ μπορεί να αλλάξει οποιαδήποτε στρατηγική στη Συρία.

Αυτές οι στρατηγικές των κρατών διατηρούν τις συγκρούσεις σε αυτές τις περιοχές και οι αιματηροί πόλεμοι στις περιοχές αυτές διατηρούν στην εξουσία τους εξωστρεφείς δολοφόνους όπως ο Ερντογάν, ο Εσάντ, ο Τραμπ ή ο Πούτιν. Η βασική στρατηγική όλων βασίζεται σε αυτό. διατηρώντας την εξουσία.

5. Πιστεύετε ότι η επίθεση στην Afrin και η υπεράσπιση των τζιχάντ στο Idlib μοιάζουν με μια προσπάθεια να προσαρτηθούν μόνιμα αυτά τα εδάφη από τη Συρία ως μέρος ενός νεο-οθωμανικού σχεδίου;

Αυτό θα μπορούσε να είναι η προπαγάνδα αυτών των στρατηγικών αυτών στο εσωτερικό της Τουρκίας. Ο αυξανόμενος νεο-οθωμανικός λόγος έχει εμφανείς αντανακλάσεις στο μεταβαλλόμενο εθνικιστικό χαρακτήρα στην Τουρκία. Αλλά αυτή η γεωγραφία δεν είναι μια περιοχή στην οποία τα εκατονταετή εθνικιστικά ή θρησκευτικά προγράμματα μπορούν να έχουν την ευκαιρία να εμφανιστούν. Δεν είναι κατάλληλο για στρατηγικές που εξαρτώνται από τη συμφωνία με άλλες πολιτικές ή οικονομικές δυνάμεις στην περιοχή.

6. Πιστεύετε ότι η αμερικανική υποστήριξη στην SDF απειλεί να τη μετατρέψει σε στρατό αντιπροσώπων για τις ΗΠΑ, επηρεάζοντας το έργο της αυτονομίας τους και επηρεάζοντας τα επαναστατικά διαπιστευτήρια του κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος;

Η αμερικανική σιωπή σχετικά με τις επιθέσεις του τουρκικού κράτους έδειξε ότι η λεγόμενη συμμαχία δεν είναι κάποια σχέση συμμαχίας κάποιες εποχές. Αυτό είναι μια πραγματικότητα και το Κίνημα Κουρδικής Ελευθερίας έχει μιλήσει γι’ αυτή την πραγματικότητα πολλές φορές. Έτσι σημαίνει ότι, μακριά από την ύπαρξη πληρεξούσιου στρατού, οι ΗΠΑ ή η Ρωσία μπορούν να απορρίψουν το κίνημα της Κουρδικής Ελευθερίας για μια στρατηγική.

Το σημαντικό είναι ότι το Κίνημα Κουρδικής Ελευθερίας δεν ξεκίνησε αυτή την αντίσταση ύπαρξης με τη χορηγία των ΗΠΑ ή της Ρωσίας. Υπάρχει η βούληση των ανθρώπων που ζουν εκεί και αγωνίζονται εναντίον κρατικών και καπιταλιστικών στρατηγικών στη γη.

Αυτού του είδους οι κίνδυνοι πρέπει να συζητηθούν με τη θέληση των ανθρώπων εκεί. Οι στρατηγικές των επαναστατικών φορέων πρέπει να κριτικάρονται με βάση τη γνώση των επαναστατών που εξακολουθούν να αγωνίζονται εκεί. Αυτό είναι πιο εποικοδομητική κριτική. Διαφορετικά, είναι μια κριτική που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα της περιοχής και απλώς θέλει να κάνει μια μείωση.

Και φυσικά, οι κίνδυνοι των στρατηγικών πρέπει να κάνουν τους επαναστάτες να συνειδητοποιήσουν διαφορετικά ζητήματα και πιο ανοιχτά σε επικρίσεις που τάσσονται υπέρ της Επανάστασης της Ροτζάβα και τον επαναστατικό χαρακτήρα της.

Ενώ συζητάμε για τον επαναστατικό χαρακτήρα της Ροτζάβα, γενικά ξεχνάμε να συζητήσουμε. Νομίζω ότι αυτή η συζήτηση είναι εξίσου σημαντική με την κριτική των σχέσεων μεταξύ SDF και ΗΠΑ. Πρέπει να συζητήσουμε το ρόλο των «επαναστατών» ή «αντιιμπεριαλιστών» αντιιμπεριαλιστών" μαχητών στα μέτωπα του καθεστώτος του Εσάντ. Υπάρχουν πολλές οργανώσεις από διαφορετικά μέρη του κόσμου που αγωνίζονται με κίνητρο τη Ρωσία / ΕΣΣΔ.

7. Όχι και πολύ καιρό πριν, οι αναρχικοί στην Τουρκία έφταναν να νιώθουν τις κατασταλτικές πολιτικές του Ερντογάν καθώς η εφημερίδα σας “Meydan" διωκόταν … έχει αλλάξει η κατάσταση για σας και ποιο πιστεύετε ότι είναι το μέλλον μιας ελευθεριακής εναλλαγής στην Τουρκία;

Όπως αναφέρθηκε πριν, η πολιτική καταστολή αυξάνεται καθημερινά. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης δεν έχει αρθεί, έχει μετατραπεί σε άλλη μορφή από το καθεστώς του προέδρου. Το σχέδιο του κράτους για την εξάλειψη της επαναστατικής αντιπολίτευσης δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Τώρα, η οικονομική κρίση είναι μια άλλη καταστολή. Από την άλλη πλευρά, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τη νέα εθνικιστική-θρησκευτική κουλτούρα του κράτους. Είναι μέρος της δημιουργίας μιας νέας κοινωνίας.

Έτσι, αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε είναι:
*Κοινωνικοποίηση μιας άλλης μορφής πολιτικής. Κατά τη διάρκεια της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, η αντιπολίτευση απλώς επικεντρώθηκε σε μια εκλογική λύση. Είναι σημαντικό να κοινωνικοποιήσουμε ένα άλλο είδος πολιτικής που δεν θεωρεί τις εκλογές ως λύση. Η πολιτική που επικεντρώνεται στις εκλογές υπονομεύει σαφώς την κοινωνία και δημιουργεί εμπόδια στις κοινωνικές κινητοποιήσεις ενάντια σε πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, προσπαθήσαμε να είμαστε στους δρόμους, να αντιδρούμε στις εθνικιστικές και κατασταλτικές πολιτικές του κράτους και να προπαγανδίζουμε τον αναρχισμό.
*Εύρεση πρακτικών λύσεων για την οικονομική κρίση. Η οικονομική κρίση δεν είναι μόνο μια κατάσταση που πρέπει να αναλυθεί. Είναι σημαντικό να μιλήσουμε για τρόπους πρόληψης. Είναι σαφές ότι πρέπει να καταργήσουμε τον καπιταλισμό. Αλλά η ανάγκη για αυτο-οργανωμένα οικονομικά μοντέλα εμφανίζεται σε μια εποχή κρίσης. Οι πολυάριθμες εμπειρίες σε όλο τον κόσμο σε τέτοιες εποχές αποτελούν σημαντικά παραδείγματα για τη δημιουργία της δικής μας. Αυτήν την περίοδο, προσπαθούμε να δημιουργήσουμε εναλλακτικές οικονομίες και κοινωνικοποίηση της ανάγκης δημιουργίας ζωντανών δεσμών μεταξύ καταπιεσμένων λαών.
*Κοινωνικοποίηση της κουλτούρας μας με βάση την ανταλλαγή και την αλληλεγγύη. Ολόκληρη η πολιτική και οικονομική καταστολή από το κράτος και τους καπιταλιστές νομιμοποιούνται με τη βοήθεια της θρησκευτικής και εθνικιστικής προπαγάνδας από τα μέσα ενημέρωσης στην εκπαίδευση. Είναι σημαντικό να κοινωνικοποιήσουμε την κουλτούρα μας με βάση την ανταλλαγή και την αλληλεγγύη ενάντια σε αυτό. Με τις κοινωνικές δραστηριότητες και τα κοινωνικά μας κέντρα προσπαθούμε να κοινωνικοποιήσουμε μια νέα κουλτούρα ενάντια στον πολιτισμό του καπιταλισμού και του κράτους.
*Οι πολιτικές και οικονομικές κρίσεις είναι δύσκολες, αλλά είναι σημαντικό να συνεχίσουμε τον αγώνα μας υπό αυτές τις συνθήκες. Η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε δεν σχετίζεται μόνο με τη γεωγραφία μας. Όλες οι οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές στρατηγικές των καπιταλιστών και των κρατών στοχεύουν στην καταπίεση ολόκληρου του κόσμου. Ονομάζουμε αυτή την περίοδο «τρομοκρατία», η οποία καθοδηγείται από πρόσωπα όπως ο Ερντογάν, ο Πούτιν, ο Εσάντ, ο Τραμπο, ο Μαδούρο... Χρειαζόμαστε αλληλεγγύη περισσότερο από ποτέ ως οι καταπιεσμένοι λαοί σε ολόκληρο τον κόσμο. Και δεν χρειαζόμαστε τίποτα περισσότερο από μια κοινωνική επανάσταση.

*Ο Paddy Rua είναι μέλος του Workers Solidarity Movement (WSM - Κίνημα Εργατικής Αλληλεγγύης) από την Ιρλανδία. Η συνέντευξη στα αγγλικά δημοσιεύτηκε εδώ: https://www.anarkismo.net/article/31150 Ελληνική μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης, Οκτώβρης 2018.

argentina/uruguay/paraguay / movimiento anarquista / opinión / análisis Friday September 28, 2018 03:43 byFederación Anarquista Uruguaya

La Carta Opinión de la Federación Anarquista Uruguaya del mes de setiembre 2018.

A fortalecer la organización popular para profundizar la lucha

CONSEJOS DE SALARIOS

Dos ejemplos claros de cómo las patronales vienen por todo: uno, los despidos en Saman argumentando que la producción ha descendido, cerrando una planta de acopio en Río Branco cuando aún quedaba trabajo y se reorganiza la producción en otra localidad y que la Asociación de Cultivadores de Arroz se levantara de la mesa de negociación de los Consejos de Salarios, luego de haber propuesto un 0% de aumento salarial . Dos, el fuerte trancazo patronal en Conaprole para destruir conquistas sindicales denunciadas como "privilegios" por parte de la patronal. Esos dos ejemplos hablan a las claras de las pretensiones patronales: rebajas salariales, sindicatos inexistentes o débiles, del trabajo a destajo y sin límite horario, etc. Volver a las condiciones laborales del siglo XIX si pudieran, tal como han logrado sus pares burgueses en la región con los brutales recortes de Temer y Macri.

Por ahora aquí presionan y juegan pensando en la campaña electoral. Pero están obteniendo réditos concretos: esta ofensiva de clase no es frenada por el gobierno; apenas un tibio debate pero que no coloca medidas concretas para tocar los intereses patronales. Tampoco se le logra poner freno desde el movimiento popular, más allá de casos concretos y peleas que se dan, no existe hoy la suficiente solidez y movilización para parar a las organizaciones populares firmes frente a esta embestida patronal. Para algunos actores también pesa la campaña electoral.

Lo que está en juego es el procesamiento del ajuste. A la uruguaya, pero de un ajuste al fin, que seguramente se despliegue luego de las elecciones y tenga en 2020 -21 un impacto importante en las clases populares. La única forma de evitar el ajuste es con lucha y arrancando conquistas. Y el ejecutor del ajuste, el que lo lleve a cabo, puede ser cualquier gobierno, del signo que sea. La única variante sería la mayor o menor gradualidad del mismo.

LA SITUACIÓN ECONÓMICA

Los Consejos de Salarios tendrán escaso impacto sobre la situación económica, ya que por más que se superen las pautas de negociación del Poder Ejecutivo, no habrá una redistribución de riquezas ni nada por el estilo. Con suerte, algunos sectores compensarán la inflación.

Pero fundamentalmente, la situación económica del país se está deteriorando a pasos continuos. La economía aún crece, pero cada vez hay menos puestos de trabajo en la industria. Se calcula que globalmente hay 50 mil puestos de trabajo menos. Muchos esperan la "salvación" de UPM, inversión millonaria que impactará sobre el PBI y en un segmento del empleo seguramente, pero que no modificará las condiciones generales de la situación económica y social (al contrario, la agravará en el largo plazo) y que entregará aún más al capital extranjero a un importante sector de la economía (puerto, ferrocarriles, etc.) y de los bienes naturales (agua, tierras).

Esa "inyección de capitales", sólo prolongará un poco más en el tiempo la actual situación económica, pero el deterioro general de la misma no se frenará. Es más, seguramente esa "inyección de capitales" de UPM será un verdadero puente hacia el exterior, ya que prácticamente nada de los insumos con que se construirá la planta se fabricarán en el Uruguay, con lo cual aumenta la dependencia económica y se socavan las posibilidades de trabajo en el país. Estos proyectos ya vienen diseñados desde el extranjero y así se aplican.

Pero el otro factor interesante, es como ciertos actores "neutros", economistas de ciertas consultoras burguesas de prestigio, hacen sus proyecciones económicas, pintando un panorama de nubarrones, pero las "medidas económicas" que proponen, son lisa y llanamente, descargar el ajuste sobre el pueblo.

Veamos: el primer punto es delimitar los Consejos de Salarios a una negociación por empresa y a nivel general sólo discutir salarios mínimos por categoría; otro eje es reducir el déficit fiscal no permitiendo el ingreso de funcionarios públicos durante 4 o 5 años, con lo cual el Estado "se ahorraría" dos puntos del PBI. Otros proponen directamente reducir fuertemente el número de funcionarios públicos. Con ello, se liquidarían ciertos servicios y otros podrían ser privatizados. ¿No se reducirían más de dos puntos si se rebaja el presupuesto del Ministerio del Interior que se lleva el 9% del PBI y se desmantelan las FFAA?

Otro eje fundamental es aumentar los impuestos, pero sobre los trabajadores: el IVA, el IMESI y el IRPF, pero que no es recomendable sostienen, aumentar el IRAE, único impuesto específico patronal "porque las empresas no tienen rentabilidad suficiente". Toda una política impositiva de clase: no tocar las ganancias patronales y hacer pagar al pueblo.

Y la frutilla de la torta: devaluar, seguir el camino de Argentina y Brasil para "mejorar la competitividad", abaratando costos de la mano de obra. Con el consiguiente aumento de precios y sus consecuencias sociales. Toda una política social a favor de la burguesía rural, principalmente. Prácticamente los mismos planteos se escucharon en el cierre de la Expo Prado de parte de la Asociación Rural.

LA CAMPAÑA ELECTORAL A FULL...

Largaron con todo a inicios de año. En estos meses, con la situación arriba señalada, aparecen las precandidaturas. En el Partido Nacional ya hay seis precandidatos, el FA aún no los ha definido pero aparecen nombres insólitos, hasta en el Partido Colorado la puja es feroz. Novick sigue incólume. Pero todavía hay tiempo para que siga la danza de nombres. Básicamente hay dos discursos: por el cuarto gobierno del FA o el centrado en la gestión eficiente, empresarial. Nada de programas y grandes debates. El espacio de gobierno se ha reducido a eso: a gestionar. Y por añadidura a eso ha sido reducido el espacio de la política, vaciando de contenido toda propuesta y debate político general. Ese rol ideológico que cumple hoy la campaña electoral, el de bastardear la noción de política en sentido amplio, centrando todo en la politiquería barata burguesa, también tiene efectos en el campo popular. Se desalienta así toda participación de los de abajo en los debates de fondo y la lucha de clases, se mella la capacidad política del pueblo y se lo torna un mero espectador y receptor de un discurso vacío.

Pero ella también demuestra, que la clase política es una mera gestora del poder burgués; ni siquiera tiene que debatir y pensar cómo va a gobernar, ya viene el recetario, que tan solo admite unas pequeñas variantes en algunos ingredientes. Pero lo sustancial ya está.

Nos espera más de un año de venta de candidatos; pero en todo este período estarán ausentes las necesidades populares: el salario, la educación, la vivienda, el trabajo, la salud, sólo servirán de decorado a las marquesinas de los candidatos. Pero para los de abajo, las elecciones no nos indican nada ni marcan los tiempos o límites para luchar por nuestros derechos y reivindicaciones.

RUIDO A SABLES...

Desde su asunción como Comandante en Jefe del Ejército, Guido Manini Ríos viene realizando declaraciones de neto corte político. El proyecto de ley de la Reforma de la Caja Militar y la votación del mismo en el Senado, han disparado las reuniones y declaraciones del Centro Militar y otros organismos de retirados militares (muchos de sus integrantes vinculados a la dictadura), pero también de Manini Ríos que ha salido a cuestionar el proyecto y a hacer política en defensa del Ejército. Sus dichos y publicaciones en las redes tienen un tufillo golpista, entre otros saluda frecuentemente al Ejército de Brasil y a su Comandante, el General Villas Boas, que ha manifestado la posibilidad de una intervención militar y ha opinado fuertemente sobre la política interna de su país.

Manini Ríos viene de una familia de la más rancia oligarquía, perteneciente a los sectores más reaccionarios del Partido Colorado, con integrantes la Juventud Uruguaya de Pie como Hugo Manini Ríos, otrora presidente de la Asociación Rural y aliado en múltiples instancia del gobierno del FA, dueños de diarios golpistas como "La Mañana" y "El Diario", etc. Una familia ejemplar...ejemplarmente fascista.

La sanción que el Poder Ejecutivo impuso a Manini Ríos por sus dichos públicos, ha desatado una andanada de declaraciones y movimientos, sobre todo de los retirados militares y del propio Ejército, en respaldo a Manini. Circularon una serie de audios donde algunos militares señalan movimientos de reservas, ir a recibir a Manini Ríos al aeropuerto el lunes 17 y otras acciones que se desarrollarían en días pasados. Más allá de que buena parte del contenido de dichos audios sea descabellado o de improbable ocurrencia real, no deja de ser preocupante que circulen este tipo de audios y sobre todo: ¿quién los hace circular?, ¿quién ideó e hizo estos audios y con qué finalidad?

El propio Manini se ha encargado de pedir que nadie lo vaya a recibir y de bajar el perfil de estas manifestaciones, lo que señala la veracidad de alguno de estos audios y movimientos.

Esto demuestra que el Ejército y los retirados militares no están quietos, no se están en los cuarteles tomando mate tranquilos. Están operando, como operaron desde 1985 espiando sin que nadie se enterara, a todo el movimiento popular. El Ejército es una institución que no admite modificaciones en su seno: hoy lo dirigen los mismos apellidos que participaron de la dictadura. Es una institución cerrada, oligárquica y con un claro espíritu de cuerpo y de clase. Cualquier movimiento político del Ejército o de los retirados militares es preocupante y hay que estar alertas, ya que una vez que el Ejército comienza a opinar luego continuará con otras acciones y ya sabemos por nuestra historia reciente, cómo finalizan estos procesos.

Peor aún, cuando desde el propio sistema político se respalda a los militares, y ya no sólo lo hacen los partidos tradiciones. El ex presidente José Mujica salió a respaldar a Manini Ríos diciendo que "estuvo bien: los soldados no tienen sindicatos y no se pueden manifestar, por lo que alguien tiene que defender sus intereses". Mujica omite que tampoco el Comandante del Ejército se puede manifestar y si se le permite ello, habilita a que el Ejército haga política abiertamente. Pero refleja la política pro miliquera de la conducción del MLN, iniciada en las conversaciones del Batallón Florida en 1972, continuadas con las reuniones con la Logia "Tenientes de Artigas", logia militar fascista y a la cual pertenece toda la cúpula actual del Ejército, colocada allí por Eleuterio Fernández Huidobro y una acérrima defensa de esa institución.

La entonación de la "Marcha de Tres Árboles no sólo muestra la adhesión de la cúpula militar al Partido Nacional y respaldo a Manini Ríos (que pertenece a dicho partido), sino también una clara manifestación de los movimientos que se dieron en su interna en estos días.

LA REGIÓN

Fue en Argentina donde directamente los empresarios decidieron tomar el gobierno. El equipo de gabinete de Cambiemos reunía (y reúne) a lo más selecto de los gerentes de las multinacionales instaladas en la vecina orilla. Incluso varios apellidos de la rancia oligarquía porteña y varios personajes que participaron de gobiernos anteriores a la crisis de 2001.

La historia parece repetirse, pero con algunas ligeras variantes. Sin embargo, las medidas que ha tomado Macri y su séquito, son muy similares a las tomadas por Cavallo y otros, y ya se habla de un posible futuro default (cesación de pagos). Por ahora, el dólar ha trepado a los 40 pesos argentinos, beneficiando a los sectores agro- exportadores -ya beneficiados desde el siglo XIX por ser la base social de la economía del país-, se viene destruyendo la industria, son incontables los despidos y ceses de trabajadores, los recortes en el presupuesto público, etc.

El conflicto que viene desplegando el pueblo mapuche en reclamo de sus tierras ancestrales, ha tenido como respuesta desde el Estado la total militarización del sur del país y la extradición a Chile del Lonko Facundo Jones Huala, referente de la resistencia mapuche, a pesar de una activa campaña en Argentina y en el exterior para evitar dicha medida. Este hecho se suma al asesinato de Santiago Maldonado y Rafael Nahuel.

Los de arriba continúan jugando fuerte. El 12 de este mes fue secuestrada una docente en Moreno, sur de Buenos Aires. La compañera Corina de Bonis fue secuestrada y torturada por un grupo de clara orientación fascista y de odio a los de abajo: "no a las ollas" le tatuaron con un objeto punzante en su abdomen. ¿Quiénes integran esos grupos? Está claro que intentan amedrentar para desmovilizar, pero la respuesta debe ser más movilización y las mayores demostraciones de solidaridad de los pueblos latinoamericanos.

La pregunta es: ¿cuándo estalla Argentina? Las movilizaciones populares son grandes y van en aumento. Se multiplican los paros sectoriales y hubo recientemente un gran paro general. El vendaval neoliberal viene con todo pero hay un pueblo dispuesto a hacerle frente. Allí sin dudas, se abrirán posibilidades de transitar nuevos caminos para los de abajo, construyendo Poder Popular y nuevas perspectivas de avance de los oprimidos.

En Brasil en cambio, las elecciones son el mes próximo y no hay certezas de qué ocurrirá. Unas elecciones convocadas por los golpistas donde ni siquiera está planteada una mínima "apertura", sino por el contrario, lo que está en juego es cómo profundizar el modelo neoliberal y el ajuste. La burguesía brasilera no tiene el control total de la situación política; la inestabilidad ha ganado el escenario, pero lo cierto es que el gobierno que emerja -cualquiera sea- va a gobernar en beneficio de los industriales de San Pablo y los ruralistas.

La corrupción, tema que vuelve repetidamente colocado por los propios corruptos, no es el principal problema de Brasil ni de la región. La corrupción, es un fenómeno inherente al sistema capitalista; está en sus genes. Por ello, no hay gobierno que escape a un esquema mayor o menor de corrupción. Asombra su magnitud, pero no es el tema central, sino que con él se desvía el foco de atención del problema real, que es el saqueo constante de riquezas y recursos que realizan las clases dominantes y las multinacionales a nuestros pueblos.

El pueblo brasileño encontrará a través de sus luchas un camino propio, un camino que no es el de las urnas sino en el del pueblo en la calle y en el campo, ocupando los espacios de lucha y desarrollando la acción directa popular.

En Colombia el movimiento popular sigue sufriendo la violencia paramilitar. Son asesinados día tras día, militantes sociales y otros reciben amenazas. Ello se ha incrementando desde la conversión de las FARC en fuerza electoral, dejando amplios espacios del país libres para el avance paramilitar, de los narcos y el Ejército colombiano.

Venezuela sufre otro claro intento de agresión, esta vez de la mano del uruguayo Almagro. "En cuanto a intervención militar para derrocar al régimen de Nicolás Maduro creo que no debemos descartar ninguna opción". Almagro como Secretario General de la OEA profundiza la política imperialista histórica de dicho organismo y de neto corte fascista y viene jugando fuerte la carta de un golpe militar y si no es posible, la invasión lisa y llana. Cabe recordar que Almagro fue el Ministro de Relaciones Exteriores del gobierno de Mujica, y éste lo promocionó para dicho cargo.

Y AQUÍ, CÓMO SEGUIMOS?

Es casi como preguntarse, cómo zafamos de la campaña electoral que todo lo tritura. ¿Cómo continuamos luchando? En lo inmediato hay dos batalla importantes: la lucha salarial y la campaña de firmas contra la Ley de Riego. Hay que llegar a las firmas necesarias para plebiscitar esa ley y derogarla, tarea que reúne al movimiento sindical, a las organizaciones barriales, estudiantiles y sociales en general en una campaña o tema común y que puede ser un eje de aglutinamiento social de cara a otras peleas, un espacio de confluencia por abajo.

En lo salarial, será tarea de los sindicatos unificar las luchas, medidas en conjunto y otras movilizaciones que eviten las peleas por separado, la fragmentación y el debilitamiento de las organizaciones sindicales en un momento donde las patronales están envalentonadas y vienen a aplastarnos.

Es momento de ir confluyendo, de ir aglutinando, de encontrarse en la pelea y reconocerse como hermanos de clase. Y es momento de ir construyendo las herramientas para la Resistencia.

Los tiempos que vienen son duros y dura ha de ser la lucha. A ir haciendo músculo y practicando la solidaridad, los conflictos no se resuelven en los pasillos de la Casa de Gobierno, se resuelven en las calles.

Fortalecer las organizaciones populares, dotarlas de planes de acción inmediatos y de mediano plazo, nutrir de elementos el debate de la militancia, son las tareas prioritarias del hoy.

¡¡POR LA CONSTRUCCIÓN DE PODER POPULAR!!
¡¡ARRIBA LOS QUE LUCHAN!!

FEDERACIÓN ANARQUISTA URUGUAYA

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

#Nobastan3Causales: seguimos luchando por aborto libre en Chile

Anarchist movement

Fri 16 Nov, 23:54

browse text browse image

warren.jpg imageBuilding black working class counter-power against state, capital and national oppression Nov 13 19:11 by Warren McGregor 0 comments

fora.jpg imageΗ FORA στην Αργεντινή... Nov 05 19:34 by Scott Nappalos 0 comments

textOrganising ourselves is the first and main step towards our aim Oct 30 22:08 by Zaher Baher 0 comments

300_0___20_0_0_0_0_0_p_17_04_2017.jpg imageΣυνέντευξη της Devrimci A... Oct 18 21:05 by Paddy Rua* 0 comments

screen_shot_20180927_at_20.28.png imageA fortalecer la organización popular para profundizar la lucha Sep 28 03:43 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

cropped5h1a2895.jpg imageΗ Ευτοπική Βιβλι_... Sep 27 21:13 by Ευτοπική Βιβλιοθήκη 0 comments

text"The North American American Anarchist: The Newspaper Dedicated to Direct Action" Sep 15 06:02 by Mike Harris 1 comments

fau.png imageCarta Opinión – fAu – Agosto 2018 Sep 15 05:48 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

anarchosyndicalistflag.png imagePost-Anarchism on the State—An Anarchist Critique Sep 09 07:52 by Wayne Price 0 comments

ricardo_mella.jpg imageΚολλεκτιβισμός Aug 25 22:49 by Ricardo Mella 0 comments

hobbesleviathan1030x785.jpg imageAn Anarchist View of the Class Theory of the State Jul 27 00:59 by Wayne Price 0 comments

safe_image.jpg imageΑναρχική Ένωση Α`... Jul 04 21:11 by Dmitri (republising) 0 comments

copiadeimagenparacartaopinionmayo2018300x251.jpg imageCarta Opinión fAu – Junio 2018 Jul 02 22:44 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

usi_congresso_fondativo_cil.jpg imageΗ νέα αναρχοσυνδ_... Jun 30 12:38 by Dmitri (republising) 0 comments

fau.png imageEl Estado es el Responsable May 27 17:21 by federación Anarquista uruguaya 0 comments

cit3_1.jpg imageΗ CIT ιδρύθηκε στην Π... May 25 19:12 by cnt.es 0 comments

220pxregeneracion_no_1.jpg imageΚυβέρνηση; May 25 05:51 by Ricardo Flores Magon 0 comments

Cuadro 1 imagePara una teoría de la estrategia May 21 00:22 by Coordinadora Anarquista Brasilera (CAB) 0 comments

download.jpg imageΝα Ξανασκεφτούμε... May 19 20:00 by Χρήστος Καραγιαννάκης 0 comments

0000.jpg imageDemocracy, Radical Democracy, and Anarchism—A Discussion May 13 14:41 by Wayne Price 0 comments

bare1525625868647.jpg imageΟ μύθος της “κινημ&#... May 07 18:31 by Vectrum 0 comments

1.jpg imageΑναρχικό Κοινωνι... May 07 18:25 by ΑΒΡΑ 0 comments

banner_acto_mayo_post_2018.png imageActo por un 1ero de Mayo Libertario. Abril 27 de 2018 Apr 26 05:17 by Via Libre 0 comments

aa.jpg imageΑπο-αποικιοκρατι... Apr 20 20:50 by Left Forum 2011 0 comments

encuentro_crata._bakunin.jpg imageEncuentros Ácratas. Ciclo: Mijaíl Bakunin. 1era Sesión. Abril 19 de 2018 Apr 18 04:36 by Grupo Libertario Vía Libre 0 comments

textInterview With NZ Anarchist Apr 12 09:20 by Alex Pirie 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_bakunin.jpg imageΟι θεμελιώδεις α`... Mar 30 19:39 by Larry Gambone 0 comments

textWill the revolution be anarchist/libertarian-communist/socialist? Mar 27 16:29 by Ilan S 0 comments

ssss.jpg imageΤι είναι ο Αναρχι ... Mar 25 12:54 by Wayne Price 0 comments

eduardo_colombo.jpg imageΚαλό ταξίδι Eduardo Colombo! Mar 15 19:02 by Tomás Ibáñez 0 comments

more >>
© 2005-2018 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]