user preferences

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Αναρχικό κίνημα / Γνώμη / Ανάλυση Tuesday June 08, 2021 19:44 byΕλευθεριακή Πορεία

Μέσα στο κέλυφος του παλιού κόσμου δοκιμάζουμε τα περάσματα στην άλλη κοινωνία. Η επανάσταση δεν είναι μια στιγμή, δεν αρχίζει και δεν τελειώνει με την «επίθεση στα χειμερινά ανάκτορα». Η επανάσταση είναι ο μετασχηματισμός των κοινωνικών σχέσεων, μια διαδικασία με παλινωδίες και αντιφάσεις, πολλές φορές υπόγεια και υπόκωφη, άλλοτε ξέφρενη και θορυβώδης. Όμως έρχεται η στιγμή που το κέλυφος του παλιού κόσμου ή θα σπάσει ή με τη διαδικασία του μετασχηματισμού των κοινωνικών σχέσεων σε ασφυξία θα ανασυσταθεί, και η εξουσία θα εδραιωθεί εκ νέου – ακόμα και με άλλο προσωπείο.

Για όσα δεν είναι πια και τόσο αυτονόητα

Θα γίνω γέλιο να κρυφτώ σε παιδιά που ξεφαντώνουν
ο καιρός θα χάνεται ώσπου κάποιο απ’ αυτά
θα φωνάξει «Λιμπερτά»…

Μέσα σ’ αυτό το ιδιότυπο καθεστώς του φόβου, της απομόνωσης, της επιτήρησης αλλά και της επίθεσης στα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα νιώθουμε την αναγκαιότητα για την ανασυγκρότηση των καταπονημένων δυνάμεων της κοινωνικής χειραφέτησης και την ανασύσταση του αιτήματος για τον ριζικό κοινωνικό μετασχηματισμό (λέγε με επανάσταση). Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να φανταστούμε άλλον δρόμο για ένα τέτοιο ελευθεριακό πέρασμα παρά τη ριζοσπαστική πολιτική συλλογική πράξη, στην οποία θέλουμε να συνεισφέρουμε.
Η πανδημία κυρίως υπό το πρίσμα της πολιτικής και ιδεολογικής της διαχείρισης δεν είναι ταξικά ουδέτερη: αποτελεί τόσο η ίδια όσο και οι συνέπειές της ένα πεδίο ταξικής αντιπαράθεσης σε όλο το εύρος της κοινωνικής ζωής. Το ζούμε καθημερινά αυτές τις μέρες:
Στην αγωνία μας να μην καταρρεύσει το δημόσιο σύστημα υγείας.
Στην οργή μας για την επίθεση που εξαπέλυσαν αφεντικά και κράτος απέναντι στα εργασιακά μας δικαιώματα.
Στην αγανάκτησή μας για τις πολιτικές εξόντωσης «αυτών που περισσεύουν», των προσφύγων, των άστεγων, των φυλακισμένων, των φτωχών. Στην αγανάκτησή μας όμως και απέναντι σε εκείνα τα κομμάτια των μικροαστικών στρωμάτων, της εργατικής τάξης και των από κάτω γενικότερα που, διαβρωμένα από νεοφασιστικές, ρατσιστικές, μισογυνικές και ομοφοβικές αντιλήψεις, επιδίδονται σε πρακτικές κοινωνικού κανιβαλισμού διαφόρων μορφών και εντάσεων.
Στην αμηχανία μας απέναντι στο καθεστώς ελέγχου, επιτήρησης και περιστολής των πολιτικών και κοινωνικών ελευθεριών, που επιχειρεί να εγκαταστήσει στο κοινωνικό σώμα ένα συνεχές τρόμου εκβιάζοντας την άνευ όρων υποταγή του.
Στην επιθυμία μας για την αναγέννηση ενός αντικαπιταλιστικού-ελευθεριακού πολιτικού προτάγματος που απέναντι στα τραγικά και θανατηφόρα αδιέξοδα του σύγχρονου καπιταλισμού θα δίνει απαντήσεις, που θα μπορεί να περπατάει ρωτώντας και να ανοίγει περάσματα από το τώρα στο αύριο.
Αυτή η προσπάθεια για τη συγκρότηση μιας ελευθεριακής πολιτικής συλλογικότητας δεν ξεκινά από το πουθενά ούτε και με το τίποτα: στα μπαγκάζια μας κουβαλάμε πολλούς και όμορφους στίχους· αυτοί όμως περιμένουν καινούργιες μουσικές για να τραγουδηθούν στο εδώ και στο τώρα, βάζοντας ερωτήσεις χωρίς να βιάζονται να δώσουν απαντήσεις – άλλωστε στις μέρες μας όποιος βαδίζει με ακλόνητες βεβαιότητες κινδυνεύει να βουλιάξει στην κινούμενη άμμο της ιδεολογίας και του λόγου που πέφτει σε τοίχους και γυρνάει πίσω κενός από νοήματα και ουσία.

Μπαίνουμε σ’ αυτό το ταξίδι και τα πανιά μας τα φουσκώνουν οι αναρωτήσεις

Μπορεί να υπάρξει αντικαπιταλιστικός αγώνας με ορίζοντα τον ριζοσπαστικό κοινωνικό μετασχηματισμό χωρίς να ανασυσταθεί σε πλατιά τμήματα της κοινωνίας ένα νέο κοινωνικό φαντασιακό που θα αμφισβητεί τον καπιταλιστικό μονόδρομο; Μπορούμε να αγωνιζόμαστε ενάντια στον καπιταλισμό χωρίς να μπορούμε να φανταστούμε/δημιουργούμε τη ζωή μετά από αυτόν;
Όσο και να αντιλαμβανόμαστε την επιτακτικότητα του να τραβήξουμε το φρένο κινδύνου στο τρελό τρένο της προόδου, που αντιμετωπίζει κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα αλλά και το φυσικό περιβάλλον ως πεδίο εκμετάλλευσης και κερδοφορίας και μας πουλάει την κατανάλωση ως αυτοπραγμάτωσή μας, έχουμε –έστω και σ’ εμβρυακή μορφή– σκεφτεί τις κοινωνικοπολιτικές πρακτικές που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν προς αυτή την κατεύθυνση μέσα στις ιδιαίτερες συνθήκες της Ελλάδας; Έχοντας στις πλάτες μας όλο το συλλογικό βάρος του καπιταλισμού, ταυτόχρονα όμως τη μνήμη και την εμπειρία των αντιστάσεων σε αυτόν, είναι εφικτό να αναζητούμε μια νέα σχέση του ανθρώπου και της κοινωνίας με τη φύση, την επιστήμη, την τεχνολογία, που θα πηγαίνει πέρα από την εκμετάλλευση και την κυριαρχία; Μπορούμε να δομήσουμε μεταξύ των ανθρώπων νέες σχέσεις που να υπερβαίνουν την κυριαρχία και την εκμετάλλευση;
Καθώς όλα τα προηγούμενα χρόνια έχουμε δει τα όρια των πολιτικών συλλογικοτήτων οι οποίες βασίζονται στις ομάδες συγγένειας (affinity groups)1 ή στα συγκεντρωτικά-ιεραρχικά μοντέλα οργάνωσης, πώς θα μπορούσαμε να πειραματιστούμε σε μια νέα μορφή πολιτικής συλλογικότητας που να μη βασίζεται σε ιδεολογικοπολιτική ταύτιση; Πώς αυτή θα συγκροτούνταν έτσι, που το πολιτικό να μην απογειώνεται σε μιαν αφηρημένη πολιτική διάλεκτο και σε μια ψευδοδραστηριότητα και το προσωπικό να μην ευτελίζεται σε όργανο διαμεσολαβήσεων και παραγοντισμό; Πώς μπορεί να στηθεί ένα δίκτυο πολιτικών συλλογικοτήτων, το οποίο αφενός να διασφαλίζει την πολυμορφία και την αυτοτέλειά τους και αφετέρου να λειτουργεί ως σημείο αναφοράς του σύγχρονου ριζοσπαστισμού, ορατό στην κοινωνία και ικανό να εμπνεύσει ευρύτερες κοινωνικοπολιτικές διεργασίες και προτάγματα ανατροπής;
Ποιες μορφές οργάνωσης, συλλογικής δράσης, συσσωμάτωσης των από τα κάτω αντιστοιχούν στην εποχή μας – εποχή της «κοινωνικής αποστασιοποίησης» και του διαδικτύου; Τι πρέπει να πετάξουμε και τι να επανεφεύρουμε, σε ποιες σειρήνες να αντισταθούμε και με τι να πειραματιστούμε; Πώς θα φτιάξουμε τα μεγάφωνα που να πολλαπλασιάσουν την ηχώ του λόγου μας, τους μεγεθυντικούς/πολυπρισματικούς φακούς μέσα από τους οποίους θα δούμε και θα μας δουν;
Έχουμε ρίζες: ακουμπάνε βαθιά στα επαναστατικά κινήματα και στα ριζοσπαστικά ρεύματα του 19ου και του 20ού αιώνα. Τα κλαδιά μας όμως θα μπορούσαν να είναι το δημιουργικό τους ξεπέρασμα; Αν έχουν ειπωθεί τα πάντα, τότε ποιος μπορεί να είναι ο ρόλος της επαναστατικής θεωρίας και κριτικής σήμερα, πολύ περισσότερο που δεν θέλουμε να καταλήξει σε απολιθωμένα δόγματα και ανούσιες επαναλήψεις;
Και το πολιτικό; Η δημοκρατία; Η αυτοθέσμιση; Η αυτοδιεύθυνση; Ο κομμουνισμός; Η αναρχία; Η ελευθερία; Ο απεγκλωβισμός από την πατριαρχική συνθήκη και η χειραφέτηση των σεξουαλικών προσανατολισμών; Η ισότητα; Τα κοινά; Η οικολογία; Όλες αυτές οι λέξεις, που ξεπηδάνε μέσα από τα γραπτά μας και πνέουν θυελλωδώς στις συναντήσεις μας, τι πρακτική και υλική υπόσταση μπορούν να πάρουν;
Μπορούμε να ασκήσουμε κριτική στις φιλελεύθερες πτυχές του δικαιωματισμού και των πολιτικών των ταυτοτήτων χωρίς να ξεπέσουμε σε έναν νεοσυντηρητισμό και χωρίς να κλείσουμε τα μάτια μας σε εκείνα τα πεδία καταπίεσης και εκμετάλλευσης που έγιναν ορατά ακριβώς χάρη σε αυτά τα πολύμορφα κινήματα; Μπορούμε, διευρύνοντας αυτές τις προβληματικές, να ξαναθέσουμε στο επίκεντρο της χειραφετητικής μας πολιτικής την έννοια της ελευθερίας του ενός ανθρώπου ως προϋπόθεση για την ελευθερία του άλλου; Οι φεμινισμοί, τα κινήματα με πρόσημο το έμφυλο, αυτά που εναντιώνονται στις φυλετικές και θρησκευτικές διακρίσεις μπορούν να αποτελέσουν κοινούς μας τόπους, ώστε να ξαναδούμε όλα αυτά τα ζητήματα και να δράσουμε ενάντια στις διακρίσεις; Μπορούμε να εμπλουτίσουμε το θεωρητικό μας οπλοστάσιο και να εφαρμόσουμε πρακτικές με στόχο την ισότητα της διαφορετικότητας αλλά και την υπέρβαση των διαχωρισμών;
Πώς θα συνεχίσουμε να είμαστε ενεργά και δημιουργικά υποκείμενα μέσα στα κοινωνικά κινήματα, αναγνωρίζοντας συνάμα τα όρια και τις αντιφάσεις τους; Πώς θα μαχόμαστε χωρίς να αναλαμβάνουμε τον ρόλο της «πολιτικής πρωτοπορίας» αλλά και χωρίς να υποβαθμίζουμε την πρακτική μας σε ανέμπνευστη διεκπεραίωση;
Πώς θα ξεπεράσουμε τη φετιχιστική ψευδαίσθηση του «αντικειμενικά επαναστατικού ρόλου» της εργατικής τάξης; Οι εργάτες δεν «προορίζονται» νομοτελειακά να αλλάξουν τον κόσμο ούτε έχουν την υποχρέωση να συμμορφώνονται με τις όποιες «αναπαραστάσεις» τους από τις «πολιτικές πρωτοπορίες». Σίγουρα κρατάμε τον ταξικό προσανατολισμό στις αναλύσεις και στη δράση μας με την έννοια της προτεραιότητας που έχει η απεύθυνση και η αναφορά μας στα καταπιεσμένα κοινωνικά στρώματα (τους εργάτες, τους άνεργους, τους υποαπασχολούμενους, τους πεταγμένους στο περιθώριο…). Ωστόσο υπάρχει άραγε άλλος δρόμος πέρα από τους ταξικούς αγώνες, ώστε οι εργάτες και όλοι οι καταπιεσμένοι και κοινωνικά απόκληροι να συγκροτήσουν ταξική συνείδηση και να γίνουν ανατρεπτικά/επαναστατικά υποκείμενα;
Νιώθουμε την ανάγκη να εμπλακούμε εδώ και τώρα με μορφές οργάνωσης του ανθρώπινου πράττειν που θα θέτουν σε αμφισβήτηση τα όρια του καπιταλισμού, ακόμα κι αν λειτουργούν εντός του: μορφές οργάνωσης της παραγωγικής μας δραστηριότητας, των δομών αλληλεγγύης και κοινωνικής αναπαραγωγής, της δημιουργίας πολιτισμού αλλά και θεωρίας που, μολονότι εντός αυτού του κοινωνικού συστήματος, θα προσπαθούν να κινούνται τόσο ενάντια σ’ αυτό όσο και να συγκροτούν ένα πέρα από αυτό. Θα βρούμε το θάρρος να περπατήσουμε σ’ αυτούς τους «τόπους», όπου το νέο είναι περίπλοκα συνδεδεμένο με το παλιό, χωρίς να χαθούμε μέσα στις αντιφάσεις μας; Υπάρχουν τρόποι και δρόμοι να έρθουμε σε επαφή με τα στοιχήματα που έρχονται από ένα μέλλον – αυτό που περιμένει να το κατοικήσουμε, κι ας έχουμε στα πόδια μας τα βαρίδια ενός παρόντος που απειλεί να μας καταπιεί με την αυτοκαταστροφικότητα του;
Αντέχουμε να κοιτάξουμε στο παρελθόν, όχι με το βλέμμα μας ακινητοποιημένο σε έναν ρομαντικό εξωραϊσμό του αλλά για να βρούμε θραύσματα και πολύτιμα υλικά από το μέλλον; Με τι κουράγια και από ποια απελπισία πρέπει να πιαστούμε για να κάνουμε αυτό το μέλλον όσο γίνεται περισσότερο παρόν;
Μέσα στο κέλυφος του παλιού κόσμου δοκιμάζουμε τα περάσματα στην άλλη κοινωνία. Η επανάσταση δεν είναι μια στιγμή, δεν αρχίζει και δεν τελειώνει με την «επίθεση στα χειμερινά ανάκτορα». Η επανάσταση είναι ο μετασχηματισμός των κοινωνικών σχέσεων, μια διαδικασία με παλινωδίες και αντιφάσεις, πολλές φορές υπόγεια και υπόκωφη, άλλοτε ξέφρενη και θορυβώδης. Όμως έρχεται η στιγμή που το κέλυφος του παλιού κόσμου ή θα σπάσει ή με τη διαδικασία του μετασχηματισμού των κοινωνικών σχέσεων σε ασφυξία θα ανασυσταθεί, και η εξουσία θα εδραιωθεί εκ νέου – ακόμα και με άλλο προσωπείο. Μπορούμε να καλλιεργήσουμε εκείνη την πολιτική οξυδέρκεια, έτσι που να δουλεύουμε κάτω από το κέλυφος του παλιού κόσμου, χωρίς ωστόσο να ξεχάσουμε αυτό που μας μαθαίνουν οι αγώνες; Μπορούμε να έχουμε δηλαδή πάντα κατά νου πως είναι ανάγκη να αδράξουμε με καίριο τρόπο τη στιγμή που πρέπει να δοθεί ένα συμβολικό μα και αποφασιστικό τέλος στον παλιό κόσμο;

Και με τις ερωτήσεις-άρμενα δικά μας
τραβάμε σ’ ένα τραβέρσο κόντρα στον καιρό,
σε μια ελευθεριακή πορεία.

Ο όρος επανήλθε στο προσκήνιο στη διάρκεια του κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση στις αρχές του 2000. Περιγράφει ομάδες που βασίζονται πιο πολύ στις σχέσεις και στην οικειότητα ανάμεσα στα μέλη τους παρά στις πολιτικές συμφωνίες που έχουν – οι τελευταίες παίζουν λιγότερο σημαντικό ρόλο στη συγκρότηση και στην άσκηση πολιτικής από τις διαπροσωπικές σχέσεις. Λειτουργούν με «αυτοματισμούς», που δημιουργούνται ακριβώς από αυτές τις στενές σχέσεις, και συνήθως δεν διέπονται από αξιόπιστες διαδικασίες, πράγμα που τις κάνει ευάλωτες στις άτυπες ιεραρχίες . Με δεδομένο ότι βασίζονται στις σχέσεις εμπιστοσύνης ανάμεσα στα μέλη τους είναι αποτελεσματικές σε επίπεδο μικροδράσεων, αλλά αδύναμες να το ξεπεράσουν και να δράσουν σε ευρύτερη κλίμακα. Είναι συνεκτικές, όμως ταυτόχρονα δεν είναι εύκολο να υποδεχθούν νέα μέλη και να διευρυνθούν. Δεν πρέπει να συγχέονται με τις ομάδες ιδεολογικής συγγένειας που έγιναν γνωστές στο επαναστατικό κίνημα των αρχών του 20ού αιώνα στο πλαίσιο του ισπανικού αναρχισμού και σε αντιδιαστολή με τα σωματεία της CNT – εκεί οι αγωνιστές ήταν απλά συνδικαλιστές (αναρχοσυνδικαλιστές). Οι συγκεκριμένες ομάδες συγγένειας συγκρότησαν τη FAI.

ελάτε σε επαφή με την Ελευθεριακή Πορεία
eleftheriaki.poreia@gmail.com
https://eleftheriakiporeia.wordpress.com
(5) ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΠΟΡΕΙΑ | Facebook

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος / Αναρχικό κίνημα / Γνώμη / Ανάλυση Friday June 04, 2021 19:23 byΗλιάδης Αλέξανδρος

Θα πρέπει επιτέλους να ξεπεράσουμε τις ανασφάλειές μας και να μην φοβόμαστε να καταπιαστούμε σοβαρά και μεθοδικά με -αυτό που λέμε- αιτηματικά και μερικά ζητήματα. Δεν προδίδουμε έτσι την πολιτική μας ιδεολογία, ας είμαστε ήσυχες/οι γι’ αυτό. Είναι μέσα από τους αγώνες γι’ αυτά ακριβώς, τα αιτηματικά και τα μερικά ζητήματα, που κάποιος/α ίσως (ίσως…) καταφέρει, πατώντας στους ώμους των άμεσων συμφερόντων του, να ατενίσει και έναν ευρύτερο ορίζοντα που θα πηγαίνει πολύ πιο πέρα από αυτά… Ο αναρχισμός, στην τελική, αφορά την εξερεύνηση τρόπων με τους οποίους αυτή η προοπτική θα λάβει επιτέλους σάρκα και οστά.

Είναι ο συνδικαλισμός βάσης, σύντροφοι & συντρόφισσες…

Δε θα επαναλάβω εδώ τα γνωστά σχετικά με την τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η εργατική τάξη, τόσο λόγω της ραγδαίας και κλιμακούμενης επίθεσης που δέχεται στα χρόνια της κρίσης από τα αφεντικά, όσο και λόγω της θλιβερής ανικανότητάς της να απαντήσει στοιχειωδώς σε αυτήν την επίθεση. Η πιο πρόσφατη σκηνή αυτού του δράματος, που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας τις τελευταίες μέρες με το αντεργατικό νομοσχέδιο-τερατούργημα του Χατζηδάκη, έρχεται δυστυχώς να σφραγίσει τις πλέον απαισιόδοξες εκτιμήσεις επί του θέματος.

Θεωρώντας λοιπόν τα προηγούμενα ως δεδομένα, θα πάω κατευθείαν σ’ αυτό που με ενδιαφέρει εδώ, δηλαδή στην -κατά την γνώμη μου πάντα- καίριας σημασίας, σοβαρή ανεπάρκειά, που χαρακτηρίζει τον ρόλο και την παρουσία του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου στις προσπάθειες οργάνωσης των ταξικών αντιστάσεων. Η δε πρόταση σταδιακής άμβλυνσης αυτού του ελλείμματος έχει ήδη “αποκαλυφθεί” στον τίτλο του κειμένου. Και ενώ φυσικά δεν συστήνεται ως πανάκεια, δεν βλέπω τρόπο παρόλα αυτά με τον οποίο, αυτή δεν θα αποτελεί την εκ των ων ουκ άνευ βασική επιλογή στην περίπτωση που θέλουμε να καταπιαστούμε σοβαρά, και χωρίς άγονες ιδεολογικές αγκυλώσεις, με τρόπους όξυνσης της ταξικής πάλης.

Ομολογουμένως, από τον Δεκέμβρη του ‘08 και μετά, σημαντική μερίδα του α/α χώρου με όλο και μεγαλύτερη συνέπεια ενέταξε στην πολιτική της ατζέντα θέματα που ξεφεύγουν από την αμιγή ιδεολογική σφαίρα (που περιορίζεται, παραδοσιακά, στην καταστολή και τις διώξεις αναρχικών από το κράτος αλλά και στον μαχητικό αντιφασισμό) αγγίζοντας ευρύτερα κοινωνικά ζητήματα. Παράλληλα υιοθέτησε μορφές οργάνωσης και παρέμβασης σαφώς λιγότερο περιχαρακωμένες στην πολιτική ταυτότητα. Όλα αυτά στον απόηχο της απρόσμενης διαπίστωσης που έλαβε χώρα κατά την εξέγερση του Δεκέμβρη, ότι, σαν κουλτούρα αντίληψης και αγώνα, είχε πολύ μεγαλύτερη επιρροή στο κοινωνικό πεδίο απ’ ότι είχε τολμήσει μέχρι τότε να φανταστεί.

Στις συνθήκες όξυνσης της οικονομικής κρίσης, στα παραπάνω ήρθε -ευτυχώς!- να προστεθεί η ταξική ανάλυση και η αναγνώριση της κεντρικής σημασίας που έχει η αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας για την οργάνωση του συνόλου των εξουσιαστικών σχέσεων που συνυφαίνονται εντός της κοινωνίας. Μια οπτική που μέχρι τότε, αντιμετωπιζόταν φοβικά σχεδόν από το σύνολο του α/α χώρου, κυρίως για ιστορικούς λόγους. Παρότι η ταξική ανάλυση υπήρξε παρούσα από τα γεννοφάσκια της κλασσικής αναρχικής θεωρίας, το σύγχρονο αναρχικό κίνημα στην Ελλάδα σε μεγάλο βαθμό πήγασε από την αντίδραση, τόσο στην όλο και πιο ρητή συνθηκολόγηση της ντόπιας αριστεράς με το αστικό καθεστώς κατά την μεταπολιτευτική περίοδο, όσο και στην αποστεωμένη φυσιογνωμίας της, λογικό επακόλουθο της αποστράγγισης των αγωνιστικών χυμών που προκάλεσε η γραφειοκρατικοποίησής της. Στα παραπάνω ήρθε να προστεθεί η -πολύ επιφανειακή- πλήρης ταύτιση μαρξισμού και σταλινισμού, και όλα αυτά μαζί, είχαν σαν αποτέλεσμα οτιδήποτε παρέπεμπε σε συνδικαλισμό και “εργατιά”, να προκαλεί αλλεργική αντίδραση. Όμως, όπως είπαμε ήδη, αυτό άρχισε σταδιακά να αλλάζει λόγω του νέου περιβάλλοντος που διαμόρφωσε το ξέσπασμα της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης και της κρίσης χρέους στην Ελλάδα.

Με παραδοσιακούς μαρξιστικούς όρους -που όμως δεν υιοθετούμε- θα λέγαμε ότι η αναρχική κουλτούρα άρχισε μάλλον να αναπτύσσεται κυρίως στην σφαίρα του ‘’εποικοδομήματος’’ ως πολιτιστική υποκουλτούρα, και ωριμάζοντας σταδιακά, οι ρίζες της κατάφεραν να βαθύνουν τόσο ώστε να φτάσουν τελικά μέχρι την ‘’βάση’’ (κάτι που από μόνο του αποτελεί σοβαρή ένδειξη της γνήσια αγωνιστικής φλέβας που την ζωοποιεί).

Όμως, ακριβώς σε αυτό το σημείο, αρχίζει να γίνεται ορατό το έλλειμμα στο οποίο αναφερθήκαμε παραπάνω. Διαπιστώνουμε, μάλλον χωρίς δυσκολία, ότι δεν καταφέραμε μέχρι στιγμής να έχουμε την ουσιαστική παρουσία μέσα στους χώρους δουλειάς που θα απαιτούσε τόσο η εποχή, όσο και η προτεραιοποίηση από μέρους μας, του ταξικού ζητήματος. Ενώ το ζήτημα της εργασίας έχει ενταχθεί με όρους ρητορικούς και θεωρητικούς στην πολιτική μας ανάλυση, δεν έχει τεθεί καθόλου ικανοποιητικά με όρους πρακτικούς και αγωνιστικούς. Κοντολογίς, οι ρίζες μας δεν έχουν βαθύνει ακόμα αρκετά ώστε να φτάσουν εκεί που χτυπάει η καρδιά του καπιταλιστικού συστήματος: στην παραγωγική διαδικασία, στους χώρους δουλειάς μας.

Οι ακτιβιστικές παρεμβάσεις με αντίστοιχες στοχεύσεις, παρότι χρήσιμες και αναγκαίες, σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να θεωρηθούν επαρκείς. Σίγουρα η προσπάθεια σύνδεσης στην συνείδηση της κοινωνίας του α/α χώρου με ζητήματα εργατικά (διώξεις συνδικαλιστών, εργατικά ‘’ατυχήματα’’, εργοδοτικές αυθαιρεσίες κλπ) είναι μεγάλης σημασίας και μόνο ως θετική θα μπορούσε να αποτιμηθεί. Όμως εύκολα καταλαβαίνουμε ότι αυτός ο τρόπος δράσης δεν είναι και ο ευκολότερα οικειοποιήσιμος από την μεγαλύτερη μερίδα των εργαζομένων που θέλουν να αντιδράσουν στην υποτίμησή τους. Και, στην πραγματικότητα, ακόμα και αυτό να συνέβαινε, εν τέλει δε θα ήταν καν αποτελεσματικός τρόπος αγώνα, λόγω της -εξ αρχής- αναβαθμισμένης έντασης και της ολικής έλλειψης θεσμικής μορφής (θα μπορούσε μόνο να αφορά πολύ συγκεκριμένες καταστάσεις, όταν όλα τα υπόλοιπα μέσα πίεσης θα είχαν αποτύχει, αφού όμως πρώτα, είχαν δοκιμαστεί). Επίσης, πάλι μάλλον με ασφάλεια μπορούμε να πούμε ότι, ο ακτιβισμός από τα έξω δεν είναι ικανός να κινητοποιήσει διαδικασίες συλλογικοποίησης εντός ενός εργασιακού χώρου και μοιάζει κυρίως να εξαντλείται σε ένα συμβολικό επίπεδο, κάτι όχι αμελητέο, αλλά, ταυτόχρονα, όχι και επαρκές (παρότι η γνωστοποίηση ενός ζητήματος μπορεί πολύ συχνά να είναι σημαντική, σπανίως αποδεικνύεται καθοριστική).

Με λίγα λόγια, ενώ προφανώς αποτελούμε σάρκα από την σάρκα της εργατικής τάξης, και ενώ θέλουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε το πιο προωθημένο αγωνιστικά κομμάτι της, φαίνεται ότι έχουμε σε τέτοιο βαθμό εγκλωβιστεί μέσα στην πολιτική μας ‘’οργάνωση’’ (είτε με την στενή, είτε με την διεσταλμένη σημαία της λέξης) που, τελικά, έχουμε καταλήξει να δρούμε και να σκεφτόμαστε -και άρα, προφανώς, να μοιάζουμε- σαν να στεκόμαστε εκτός του πεδίου στο οποίο διεξάγεται πραγματικά η ταξική πάλη. Και αυτό, είναι σοβαρό πρόβλημα για εμάς, τόσο ως αναρχικοί και αναρχικές, όσο και ως εργάτες και εργάτριες.

Είναι μάλλον εύκολα ορατό ότι σε μεγάλο βαθμό υποφέρουμε από την αδυναμία να ισορροπήσουμε τόσο μεταξύ ορμής και οργάνωσης, όσο και μεταξύ πολιτικού και κοινωνικού πεδίου. Ας πούμε εν συντομία ότι το πρώτο είναι το πεδίο της ιδεολογικής συγκρότησης (π.χ. αναρχικός/η), ενώ το δεύτερο, είναι το πεδίο των κοινωνικών σχέσεων τις οποίες ηθελημένα ή αθέλητα αναπαράγουμε (π.χ. εργάτης/τρια, φοιτητής/τρια). Από τον φόβο μην απορροφηθούμε από το κοινωνικό πεδίο, χάνοντας έτσι τα ιδεολογικά μας χαρακτηριστικά, περιχαρακωνόμαστε στην πολιτική μας ταυτότητα, η οποία καταλήγει με αυτόν τον τρόπο να είναι το πεδίο μιας “αυτοπραγμάτωσης” που, πολύ εύκολα και γρήγορα, μπορεί να καταλήξει αυτοαναφορική και άγονη. Και, επιπρόσθετα, φοβούμενοι μην υπάρξει κάτι που θα περιορίσει αυτό τον χώρο της “αυτοεκπλήρωσής” μας, αποφεύγουμε την αναβαθμισμένη οργάνωση εντός του πολιτικού πεδίου, θωρώντας ότι κάτι τέτοιο θα περιορίσει -υποτίθεται- την ορμή και την ζωτικότητά μας.

Και πάλι κατά τη γνώμη μου, είναι η έλλειψη σχέσης και ισορροπίας μεταξύ ορμητικότητας και οργανωτικότητας από τη μία, και μεταξύ πολιτικού και κοινωνικού πεδίου από την άλλη, που οδηγεί στο λίμνασμα της αγωνιστικότητάς μας.

Ανίκανοι/ες να οργανωθούμε επαρκώς στο πολιτικό πεδίο, αδυνατούμε να καλλιεργήσουμε και να συντηρήσουμε την ορμή μας, και καταλήγουμε κυρίως να την επικαλούμαστε ή να την αναπολούμε, λες και είναι κάποιο ‘’φυσικό με φαινόμενο’’ με άγνωστες και μυστηριώδης ορίζουσες. Ανίκανοι/ες να οργανώσουμε αποτελεσματικά την σχέση και την ισορροπία μεταξύ πολιτικού και κοινωνικού πεδίου, μένουμε συχνά να κοιτάμε το κοινωνικό απ’ έξω μ’ ένα μείγμα ελπίδας και σνομπισμού, ενώ στις σπάνιες στιγμές όξυνσης των κοινωνικών αγώνων (είτε έχουμε παίξει κάποιον ρόλο σε αυτήν την όξυνση είτε όχι), καταλήγουμε να αφηνόμαστε να μας παρασύρουν στην ‘’τυχαιότητά’’ τους.

Λόγω ελλειμματικής οργάνωσης, συνήθως ούτε ο πολιτικός χώρος καταφέρνει να κεφαλοποιήσει στοιχειωδώς τον προωθητικό και ενισχυτικό του ρόλο στην ανάπτυξη των κοινωνικών αγώνων ώστε να μπορέσει να διαμορφώσει καλύτερους όρους για το μέλλον, ούτε δημιουργούνται στο κοινωνικό πεδίο δομές και σχέσεις που να διαφυλάξουν και να οργώσουν κάποιο κομμάτι αγωνιστικότητας όταν το κύμα των όποιων αγώνων υποχωρήσει -και πάντα υποχωρεί- ώστε, επίσης, να διαμορφώσει καλύτερους όρους για το μέλλον.

Σε σημαντικό βαθμό, σχεδόν κάθε φορά, βρισκόμαστε να ξεκινάμε σχεδόν από το μηδέν και σχεδόν κάθε φορά, βρισκόμαστε να καταλήγουμε σχεδόν και πάλι σε αυτό. Λες και ζούμε την μέρα της μαρμότας ένα πράγμα…

Αν έχουμε απέναντι μας μια άμεση πρόκληση, αυτή μάλλον είναι, η πολιτική οργανωτική μας αναβάθμιση να μας δώσει την δυνατότητα να ενισχύσουμε την ορμή και την αγωνιστικότητά μας, ακριβώς γιατί αυτή θα ανατροφοδοτείται από την μεθοδευμένη επαφή μεταξύ πολιτικού και κοινωνικού πεδίου. Επιτρέποντας και στα δύο πεδία να έχουν τα σημεία συνάντησης και σύντηξης τους, με απρόβλεπτα προφανώς -και ευτυχώς!- αποτελέσματα κυρίως σε συνθήκες αγώνα, αλλά ταυτόχρονα και τα σημεία διάκρισης τους, όπου θα μπορούν αυτά τα αποτελέσματα να αποκρυσταλλώνονται και να αποτιμούνται. Χωρίς το ένα πεδίο να απορροφά και να ακυρώνει το άλλο, χωρίς το ένα να εγκιβωτίζεται καμουφλαρισμένο και με αφανή ατζέντα μέσα στο άλλο, αλλά ούτε και να διακρίνονται καισαρικά μεταξύ τους.

Οι κοινοί τόποι, τα σημεία επαφής και σύντηξης αυτών των πεδίων, θα επιτρέπουν και το κοινωνικό πεδίο να έρθει σε πραγματική, εμπειρική επαφή με τις αναρχικές/αντιεξουσιαστικές ιδέες και πρακτικές, αλλά και το πολιτικό, να γειωθεί στην πραγματικότητα των αναγκών των κοινωνικών αγώνων, και να δει στην τελική, τι πρέπει να κρατήσει, τι να αφήσει και τι να αλλάξει από την θεωρεία και πρακτική του. Όχι για να υπηρετήσει το κοινωνικό, ούτε για να υπηρετηθεί από αυτό, αλλά για να μπορεί το πολιτικό να ορίσει έναν τρόπο ο οποίος θα του επιτρέπει να αναστοχάζεται σχετικά με την αλήθεια της ουσίας του, που δεν είναι άλλη από την δημιουργία όλο και ικανότερων όρων μέσα στην κοινωνία, για την πραγματοποίηση της κοινωνικής -και όχι της πολιτικής- επανάστασης.

Επιστρέφοντας στο αρχικό έλλειμμα, νομίζω είναι ζήτημα ζωτικής σημασίας η αγωνιστική πρόταση της δημιουργίας και της οργάνωσης σε σωματεία βάσης αλλά και γενικά σε ακηδεμόνευτα και αμεσοδημοκρατικά ταξικά και κοινωνικά σχήματα (φοιτητικά σχήματα, συνελεύσεις γειτονιάς, πρωτοβουλίες ενάντια στην καταστροφής της φύσης, LGBTQ+ ομάδες κλπ) να ξεφύγει από την ρητορική σφαίρα των συνθημάτων που σε μεγάλο βαθμό βρίσκεται μέχρι τώρα, και όλο και πιο εντατικά να γειωθεί άμεσα, αποτελώντας αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού πολιτικού χώρου.

Αυτό τώρα, για να έχει όντως νόημα και να μην γίνει απλώς μια κενή περιεχομένου μορφή, θα πρέπει να γίνει με όρους τέτοιους που θα επιτρέπουν την αυτοτέλεια αλλά και την συνάντηση των δύο πεδίων που αναφέραμε παραπάνω. Δεν θα έχει νόημα π.χ. να φτιάξουμε σωματεία βάσης που θα έχουν μεν ΑΦΜ και καταστατικό, αλλά κατά τα άλλα θα λειτουργούν ουσιαστικά σαν μια πολιτική ομάδα συγγένειας, και για να μπορεί να υπάρξει κάποιος σε αυτά, θα πρέπει να μοιράζεται κοινές πολιτικές απόψεις (…ή μέχρι και κοινό ύφος και αισθητική). Πέρα από κάποια βασικά μίνιμουμ, όπως ο αντιρατσισμός και ο αντισεξισμός (που άλλωστε, συν τοις άλλοις, αποτελούν και όρους ενοποίησης της τάξης) αρκεί να θέλει κάποια/ος να υπερασπιστεί τα εργατικά του συμφέροντα με όρους αλληλεγγύης και οριζοντιότητας, κόντρα στα αφεντικά και τον γραφειοκρατικοποιημένο συνδικαλισμό –και ας μην αποσκοπεί σώνει και ντε στην γενικευμένη εξέγερση ή στην ακρατική/αταξική κοινωνία (αν φτάσει με το καλό ως εκεί το πράγμα, το ξανασυζητάμε).

Όσο δύσκολη και άχαρη κι αν είναι η δουλειά μυρμηγκιού σχετικά με εργασιακά ζητήματα με τους συναδέλφους μας, με τους οποίους πολιτικά μπορεί να μην συναντιόμαστε πουθενά, θα πρέπει αυτή να γίνει και μάλιστα να γίνει σωστά, να γίνει οργανωμένα, να γίνει μεθοδικά –όσο μάταιη και αν μοιάζει εκ πρώτης όψεως! Βήμα το βήμα, μέρα την μέρα. Ας το χωνέψουμε ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος για την καλλιέργεια και την οργάνωση των ταξικών αντιστάσεων, ούτε γίνεται να κόψουμε κάπως δρόμο και να φτάσουμε απευθείας στους αγώνες, στις απεργίες, στις συγκρούσεις. Τι να γίνει! (Επιτρέψτε μου ένα αρκετά προσωπικό σχόλιο στο σημείο αυτό: δεν βγάζω την ουρά μου απ’ έξω, σχεδόν σε τίποτα από τα παραπάνω…).

Φυσικά η δημιουργία σωματείου βάσης δεν είναι πάντα δυνατή, ειδικά σε κλάδους όπου ο γραφειοκρατικός συνδικαλισμός έχει πλήρως κυριαρχήσει. Εκεί προφανώς το πράγμα γίνεται πιο πολύπλοκο απ’ ότι περιγράψαμε παραπάνω και ο σχηματισμός πρωτοβουλιών και μετωπικών σχημάτων μέσα στα ήδη υπάρχοντα σωματεία θα μπορούσε, ανάλογα φυσικά και τις περιστάσεις, να αποτελεί μια αγωνιστική επιλογή. Όμως, η δυνατότητα θεσμικής μορφής, είναι μεγάλης σημασίας και δεν πρέπει να υποτιμάται από πλευράς μας λόγω ιδεολογικών αγκυλώσεων. Είναι ένα σημαντικό πλεονέκτημα στην παρέμβασή μας στους χώρους εργασίας, γιατί μας δίνει την νομική δυνατότητα, από το να μπορούμε να υπερασπιστούμε έναν/μια συνάδελφο/ισσα στην εργατική του/της διεκδίκηση κόντρα στο αφεντικό της/του, μέχρι το να καλούμε στάσεις ή απεργίες όταν κρίνουμε ότι είναι κατάλληλο. Επίσης, είναι κάτι που μας καθιστά και πιο προσιτούς/ες (αν, φυσικά, δεν φροντίζουμε να καταστήσουμε εμείς τους εαυτούς μας απρόσιτους/ες, υψώνοντας καμουφλαρισμένα πολιτικά ‘’τοίχοι’’).

Η θεσμική μορφή, λοιπόν, δεν είναι κάποιο φετίχ, ούτε προφανώς είναι εγγυήτρια της αγωνιστικότητας. Είναι μια βάση που μας δίνει πλεονεκτικότερους όρους παρέμβασης και διεκδίκησης, και επειδή ακριβώς, η μαζικοποίηση και η όξυνση του αγώνα είναι ο σκοπός, αν φτάσουμε στο σημείο στο οποίο αυτή η μορφή θα λειτουργεί πλέον ανασταλτικά, θα πρέπει να έχουμε τα αντανακλαστικά και την ωριμότητα να την διαστείλουμε, να την υπερβούμε ή και να την διαρρήξουμε. Όμως αυτό, για να έχει όντως νόημα, θα πρέπει να είναι προϊόν και στιγμή ενός πραγματικού εν κινήσει ταξικού/κοινωνικού αγώνα. Μια πραγματική ανάγκη και όχι μια ιδεολογική επιταγή.

Το μοντέλο σύμφωνα με το οποίο καθόμαστε στις κορφές της πολιτικής καθαρότητας περιμένοντας το κοινωνικό κύμα να φουσκώσει για να μας συναντήσει και να σερφάρουμε πάνω του, δεν είναι λειτουργικό, αν όχι για κανέναν άλλον λόγο, το λιγότερο, γιατί δεν είναι ουσιαστικά αγωνιστικό. Το ζητούμενο είναι τόσο το πώς θα καλλιεργήσουμε το έδαφος για τους επόμενους ταξικούς/κοινωνικούς αγώνες, όσο και το πώς θα λειτουργήσουμε ουσιαστικά και προωθητικά μέσα σε αυτούς, όταν και αν αυτοί ξεσπάσουν. Αν δεν οργανώσουμε την σχέση μεταξύ ταξικού/κοινωνικού και πολιτικού πόλου, αλλά και την ουσιαστική, μεθοδική και σταθερή παρέμβασή μας μέσα στα πεδία του ταξικού/κοινωνικού ανταγωνισμού, ούτε ο ταξικός/κοινωνικός αγώνας θα εξελιχθεί, αλλά ούτε και ο πολιτικός -και θα μείνουμε κολλημένοι με μοναδικό δείκτη της ‘’επιτυχίας’’ ή ‘’αποτυχίας’’ μας το μέγεθος μιας -όποιας- πορείας…

Αυτός άλλωστε μοιάζει και ο πιο εφικτός τρόπος, ζητήματα καίριας σημασίας στην παρούσα -και όχι μόνο- περίοδο όπως το αντιπολεμικό, το αντισεξιστικό/αντιπατριαρχικό, το αντιρατσιστικό/αντιφασιστικό κ.α. να τεθούν και να αγκαλιαστούν από μεγαλύτερες μερίδες της κοινωνικής βάσης, ακριβώς ως κομμάτια της υπεράσπισης των συμφερόντων της. Όμως, όσο χρήσιμα και αναγκαία και να είναι τα ευρύτερα κοινωνικά σχήματα, αν δεν υπάρχει αγωνιστική ρίζα στην ίδια την παραγωγική διαδικασία, στους χώρους δουλειάς, στο βασικό σημείο από το οποίο -δυστυχώς- εξαρτάτε η ίδια η επιβίωση μας και στο βασικό σημείο στο οποίο αναπαράγεται το καπιταλιστικό σύστημα, όση δουλειά και αν κάνουμε σε όλα τα υπόλοιπα πεδία, όσες αυτομειώσεις και αν επιτύχουμε, δεν θα μπορέσουμε να υποκαταστήσουμε αυτό το έλλειμμα.

Όλο το πλέγμα των κοινωνικών σχέσεων που συνυφαίνεται σε επίπεδο κουλτούρας γύρω από τον αναρχικό/αντιεξουσιαστικό χώρο υπήρξε πάντα ένα πολύ βασικό και ζωογόνο κομμάτι του. Και είναι πολύ σημαντικό αυτή η “κοινωνικότητα” -που διαπερνάται από αξίες και σχέσεις αλληλεγγύης, οριζοντιότητας, ελευθεριακότητας κόντρα στην κυριαρχία του εμπορεύματος και της εξουσίας- να διατηρηθεί και να διευρυνθεί όσο το δυνατών περισσότερο. Όμως για να μην καταλήγει αυτό να αποτελεί απλώς μια φούσκα, μια νησίδα ανθρωπιάς μέσα σε ένα απάνθρωπο περιβάλλον, θα πρέπει οι κοινωνικές αυτές σχέσεις που αναπτύσσονται μέσα και γύρω από αγώνες, με την σειρά τους, να ξανά εισχωρήσουν στο πεδίου του ταξικού/κοινωνικού ανταγωνισμού για να το οξύνουν. Αλλιώς, όπως είπαμε παραπάνω, μοιραία θα λιμνάσουν και θα χάσουν την ζωογόνα αγωνιστικότητά τους.

Θα πρέπει επιτέλους να ξεπεράσουμε τις ανασφάλειές μας και να μην φοβόμαστε να καταπιαστούμε σοβαρά και μεθοδικά με -αυτό που λέμε- αιτηματικά και μερικά ζητήματα. Δεν προδίδουμε έτσι την πολιτική μας ιδεολογία, ας είμαστε ήσυχες/οι γι’ αυτό. Είναι μέσα από τους αγώνες γι’ αυτά ακριβώς, τα αιτηματικά και τα μερικά ζητήματα, που κάποιος/α ίσως (ίσως…) καταφέρει, πατώντας στους ώμους των άμεσων συμφερόντων του, να ατενίσει και έναν ευρύτερο ορίζοντα που θα πηγαίνει πολύ πιο πέρα από αυτά… Ο αναρχισμός, στην τελική, αφορά την εξερεύνηση τρόπων με τους οποίους αυτή η προοπτική θα λάβει επιτέλους σάρκα και οστά.

Αν είναι τέλος πάντων να ηττηθούμε, τουλάχιστον αυτό ας συμβεί επειδή η πρόταση οργάνωσης και αγώνα της κοινωνικής βάσης που κομίζουμε, θα γίνει τόσο επικίνδυνη για το κράτος και το κεφάλαιο, που θα τα οδηγήσει εν τέλει στο να μας ισοπεδώσουν οριστικά. Και όχι να ηττηθούμε, επειδή δεν τολμήσαμε αρκετά να κάνουμε πράξη αυτά τα οποία οι ίδιοι/ες λέμε.

Τουλάχιστον αυτό.

Ηλιάδης Αλέξανδρος

Μάιος 2021

*Αναδημοσίευση από εδώ: https://www.alerta.gr/archives/18470

Στη θέση του καπιταλισμού και του κράτους θα βλέπαμε τον έλεγχο των εργαζομένων στους χώρους εργασίας, τον κοινοτικό έλεγχο στη στέγαση και έναν διεξοδικό εκδημοκρατισμό όλων των σφαιρών της ζωής. Η κοινωνία θα ελέγχεται συλλογικά από όλους και τα προς το ζην θα παρέχονται δωρεάν σε όλους.
Στη θέση μιας κοινωνίας που βασίζεται στην αποξένωση, την ανισότητα και την αδικία αναζητούμε ένα κοινωνικό σύστημα βασισμένο στην ελευθερία, την ισότητα και τη δημοκρατία, όπου ο στόχος της κοινωνίας είναι η πλήρης ανάπτυξη, η αυτοπραγμάτωση και η άνθηση όλων, παρά η ατελείωτη επέκταση του κέρδους.

Είμαστε αντίθετοι στην κυριαρχία και τον έλεγχο της κοινωνίας από μια μικρή μειονότητα, στο καπιταλιστικό σύστημα, την ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, την ιδιοποίηση του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου και στο κράτος. Αντιτιθέμεθα σε όλες τις μορφές κοινωνικής καταπίεσης, όπως ο ρατσισμός, ο σεξισμός, η κουιροφοβία, η τρανσφοβία, ο ιμπελισμός(αναπηροφοβία), καθώς και σε συμπεριφορές ενάντια στις σεξεργράτριες κ.ο.κ.

Στη θέση του καπιταλισμού και του κράτους θα βλέπαμε τον έλεγχο των εργαζομένων στους χώρους εργασίας, τον κοινοτικό έλεγχο στη στέγαση και έναν διεξοδικό εκδημοκρατισμό όλων των σφαιρών της ζωής. Η κοινωνία θα ελέγχεται συλλογικά από όλους και τα προς το ζην θα παρέχονται δωρεάν σε όλους.

Στη θέση μιας κοινωνίας που βασίζεται στην αποξένωση, την ανισότητα και την αδικία αναζητούμε ένα κοινωνικό σύστημα βασισμένο στην ελευθερία, την ισότητα και τη δημοκρατία, όπου ο στόχος της κοινωνίας είναι η πλήρης ανάπτυξη, η αυτοπραγμάτωση και η άνθηση όλων, παρά η ατελείωτη επέκταση του κέρδους.

Αναγνωρίζουμε ότι, παρά όλους τους τρόπους που μας διαχωρίζει ο καπιταλισμός, είναι η θέση μας ως εργαζόμενοι και παραγωγοί όλου του πλούτου αυτή που μας δίνει τη δύναμη να αναμορφώσουμε τον κόσμο και αποτελεί το κλειδί για την ενότητα. Η θεμελιώδης αντίφαση του κόσμου είναι μεταξύ του εργάτη και του καπιταλιστή.

Ενώ πιστεύουμε στον αγώνα για κοινωνικές μεταρρυθμίσεις ως μέρος του κινήματος προς την οικοδόμηση της επαναστατικής αυτοπεποίθησης των εργαζομένων, απορρίπτουμε τον ρεφορμισμό. Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να περιμένουν μέχρι την κοινωνική επανάσταση, για να βελτιώσουν την καθημερινή τους ζωή, αλλά, επίσης, αντιλαμβανόμαστε ότι ο τρόπος με τον οποίο κερδίζονται οι μεταρρυθμίσεις είναι εξίσου σημαντικός με το γεγονός ότι κερδίζονται. Όλες οι πολιτικές δραστηριότητες πρέπει να στοχεύουν στην αύξηση της αυτονομίας και της οργάνωσης της εργατικής τάξης.

Ως εκ τούτου, είμαστε αντίθετοι σε κάθε κοινοβουλευτική συμμετοχή και στην υπεράσπιση των εκλογικών κομμάτων. Μια κοινωνία που ελέγχεται άμεσα από τη μάζα των απλών εργαζομένων δεν μπορεί να οικοδομηθεί από πάνω προς τα κάτω, από μια μικρή μειονότητα που χρησιμοποιεί κυβερνητικούς μηχανισμούς, είτε με εκλογές είτε με “επαναστατική” κατάληψη εξουσίας. Δεν υποστηρίζουμε την αντικατάσταση ενός συνόλου αφεντικών και πολιτικών από ένα άλλο, αλλά την αντικατάσταση όλων των αφεντικών και των πολιτικών από τη μαζική δημοκρατική εργατική τάξη.

Είμαστε κατά όλων των κοινοβουλευτικών τακτικών. Αντί αυτών υποστηρίζουμε δημοκρατικά μαζικά κινήματα που αγωνίζονται μέσω συλλογικών μορφών άμεσης δράσης. Στόχος μας είναι να επηρεάσουμε τα κοινωνικά κινήματα, για να διατηρήσουμε την ανεξαρτησία τους από το κράτος, τα εκλογικά πολιτικά κόμματα, τις ΜΚΟ, τη γραφειοκρατία και τους καπιταλιστές.

Ο προσανατολισμός μας είναι προς τη μαζική πολιτική, δηλαδή την οργάνωση εκείνη που περιλαμβάνει εκατοντάδες, χιλιάδες, και τελικά εκατομμύρια απλούς εργαζόμενους που ενεργούν στο συλλογικό μας συμφέρον. Αναγνωρίζουμε μια ποικιλία στρατηγικών και τακτικών που απαιτούνται για την κάλυψη των αναγκών του επαναστατικού αγώνα σε οποιοδήποτε συγκεκριμένο πλαίσιο, ωστόσο είμαστε αντίθετοι στην ατομικιστική, πρωτοποριακή και τρομοκρατική δραστηριότητα. Εάν η πολιτική δράση δεν ενθαρρύνει την αυξημένη αυτονομία και τη συμμετοχή της μάζας της εργατικής τάξης, τότε είναι αντιπαραγωγική.

Ως αναρχικοί κομμουνιστές κατευθυνόμαστε πάντα προς την εργατική τάξη. Οι βασικές μαζικές οργανώσεις για την υπεράσπιση της εργατικής τάξης σήμερα παραμένουν τα συνδικάτα. Παρότι αναγνωρίζουμε ότι τα συνδικάτα δεν είναι επαναστατικές δομές, ενώνοντας τα συμφέροντά τους κατά τη διάρκεια των συνδικαλιστικών αγώνων οι εργαζόμενοι μπορούν να βιώσουν την «πρακτική σχολή του σοσιαλισμού». Παρεμβαίνουμε, λοιπόν, στα συνδικάτα, για να διαδώσουμε τις επαναστατικές ιδέες, να αμφισβητήσουμε τις γραφειοκρατικές μορφές ηγεσίας και να αυξήσουμε την ιδέα της νίκης των αγώνων μέσω της άμεσης δράσης. Στόχος μας είναι να υπενθυμίζουμε συνεχώς στους εργαζομένους να μην διαιρούνται από τα συντεχνιακά συμφέροντα των συγκεκριμένων κλάδων ή των βιομηχανιών όπου εργάζονται, αλλά να κατανοήσουν ότι ο βασικός σκοπός του συνδικαλισμού είναι η πρακτική αλληλεγγύη.

Επιπρόσθετα, η αλληλεγγύη που απαιτείται για την υλοποίηση μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας δεν μπορεί να επιτευχθεί, εάν είμαστε διαιρεμένοι βάσει εθνικότητας. Ως εκ τούτου, είμαστε κατά του εθνικισμού και υποστηρίζουμε τις διεθνιστικές αρχές. Εφόσον ο καπιταλισμός είναι παγκόσμιος, ο αγώνας ενάντια στον καπιταλισμό πρέπει, επίσης, να είναι παγκόσμιος. Πρέπει να ενεργήσουμε με αλληλεγγύη και υποστήριξη στους αγώνες των καταπιεσμένων ανθρώπων, όπου αυτοί προκύπτουν. Ο ρατσισμός και ο εθνικισμός χωρίζουν τους εργαζόμενους, αποδυναμώνοντας την ικανότητά μας να πολεμούμε ως τάξη.

Ο αυστραλιανός καπιταλισμός βασίζεται σε μια πράξη γενοκτονίας, στη δολοφονία και την εκδίωξη των αυτόχθονων ανθρώπων αυτής της ηπείρου. Ο αποικισμός ξεκίνησε με την κατάσχεση και την εκμετάλλευση της αυτόχθονης γης και τη γενοκτονία των κατοίκων της. Ο καπιταλισμός στην Αυστραλία συνεχίζει να διαθέτει και να καταστρέφει τις κοινότητες των Αβορίγινων και των Νήσων Torres Strait Islander στην προσπάθειά του να εξάγει περισσότερους πόρους και αξία. Ως εκ τούτου, το κράτος και ο καπιταλισμός σε αυτήν τη χώρα πρέπει να συνεχίσουν να επιβάλλουν ρατσιστικά πρότυπα, για να δικαιολογήσουν τη συνεχιζόμενη αποικιακή επέκτασή τους. Ενόψει αυτής της βαρβαρότητας, υποστηρίζουμε τον συνεχιζόμενο αγώνα για αυτοδιάθεση των Αυτόχθονων στην Αυστραλία και αναγνωρίζουμε ότι ποτέ δεν σταμάτησε η κυριαρχία πάνω στην αυστραλιανή γη.

Η επέκταση του κεφαλαίου και οι καταστροφικές του επιπτώσεις στην κοινωνία δεν τελειώνουν με την καταπίεση, την εκμετάλλευση και τον κατακερματισμό των εργαζομένων, αλλά με την απόλυτη καταστροφή του περιβάλλοντος. Η καπιταλιστική παραγωγή αναπτύσσει τη βιομηχανία, μόνο για να απορροφήσει πλούτο από το περιβάλλον και τον εργαζόμενο. Δηλητηριάζει το έδαφος, τις θάλασσες, τον αέρα και οδηγεί εξωθεί τα είδη ως το σημείο της εξαφάνισης. Η οικολογική καταστροφή είναι εγγενής στην καπιταλιστική παραγωγή, η οποία απαιτεί αδιάκοπη επέκταση του κέρδους, μετατρέποντας όλους τους φυσικούς πόρους σε εμπορεύματα που αγοράζονται, πωλούνται και υπόκεινται σε εκμετάλλευση. Η υπέρβαση της περιβαλλοντικής κρίσης απαιτεί από την ανθρωπότητα να ζήσει με βιώσιμο τρόπο. Αυτό απαιτεί την απελευθέρωση της επιστήμης από τη λογική του κεφαλαίου στη βιομηχανία και τη γεωργία, έτσι ώστε η παραγωγή να μην είναι για χάρη του κέρδους, αλλά για την ευημερία της ανθρωπότητας και του πλανήτη. Εν ολίγοις, ένας σοσιαλιστικός τρόπος παραγωγής είναι η μόνη βιώσιμη λύση.

Geelong Anarchist Communists

Για να επικοινωνήσετε με τους Geelong Anarchist Communists μπορείτε να επισκεφθείτε τη σελίδα στους στο Facebook https://www.facebook.com/GeelongAnarchistCommunists καθώς και στο email geelonganarchists@gmail.com

*H μετάφραση έγινε και δημοσιεύτηκε εδώ: https://www.alerta.gr/archives/18999


international / anarchist movement / opinion/analysis Thursday May 20, 2021 06:25 byFederacija anarhista Rio de Janeiro (Brazil) / Mreža anarhista - Društvo otpora (Hrvatska)

Specifično anarhistička organizacija koristi se, kako za svoje unutarnje tako i za vanjsko funkcioniranje, logikom onoga što nazivamo "koncentričnim krugovima" - snažno nadahnutim organizacijskim modelom Bakunjina (misli se na odnos Alijanse za socijalnu demokraciju i Prve Internacionale op. prev.). Glavni razlog zbog kojeg usvajamo ovu logiku funkcioniranja je zato, što za nas, anarhistička organizacija treba sačuvati različite razine djelovanja. Te bi različite razine trebale ojačati rad organizacije, istovremeno joj dopuštajući da okuplja obučene militante s visokom razinom predanosti i približavajući ljude koji su simpatizeri stavova ili djelovanja organizacije - koji bi mogli biti više ili manje obučeni i više ili manje predani. Ukratko, koncentrični krugovi nastoje riješiti važan paradoks: anarhistička organizacija mora biti dovoljno zatvorena da bi imala obučene, predane i politički usklađene militante i dovoljno otvorena za privlačenje novih militanata

Velik dio problema koji se javljaju u anarhističkim organizacijama nastaje zbog toga što one ne funkcioniraju u skladu s logikom koncentričnih krugova i ne provode različite razine djelovanja. Bi li osoba koja kaže da je anarhist i zainteresirana za rad organizacije trebala biti u organizaciji, unatoč tome što ne poznaje politički smjer organizacije dovoljno? Trebaju li u organizaciji biti laici zainteresirani za anarhističke ideje? Kako se odnosite prema "slobodarima" - u najširem smislu tog pojma - koji se ne smatraju anarhistima? Trebaju li biti u organizaciji? A stariji članovi koji su već obavili važan posao, koji sada žele biti blizu, ali ne i sudjelovati u stalnim aktivnostima organizacije? A oni koji rijetko mogu posvetiti vrijeme aktivizmu? Pitanja je mnogo. Drugi se problemi javljaju jer postoje dvojbe oko provođenja društvenog rada. Mora li se organizacija predstaviti kao anarhistička organizacija u društvenim pokretima? Može li u svom društvenom radu stvarati saveze s drugim pojedincima, skupinama i organizacijama koji nisu anarhisti? U takvom slučaju, koje su zajedničke točke za koje se treba zalagati? Kako provodite društveni rad na terenu s ljudima različitih svjetonazora i zadržavate anarhistički identitet? Kako osiguravate da anarhizam ne izgubi identitet u kontaktu s društvenim pokretima? Na ovoj razini također postoje mnoga pitanja.

Koncentrični krugovi imaju za cilj pružiti jasno mjesto za svakog militanta i simpatizera organizacije. Uz to, oni olakšavaju i jačaju društveni rad anarhističke organizacije, i konačno, uspostavljaju kanal za prihvaćanje novih militanata.

U praksi se logika koncentričnih krugova uspostavlja na sljedeći način. Unutar specifično anarhističke organizacije su samo anarhisti koji su, u većoj ili manjoj mjeri, sposobni razraditi, reproducirati i primijeniti politički smjer organizacije unutar nje, na različitim frontama i u javnim aktivnostima. Također, u većoj ili manjoj mjeri, militanti bi trebali biti u mogućnosti razraditi taktičko-strateški smjer organizacije, kao i imati puni kapacitet za njegovu reprodukciju i primjenu. Militanti preuzimaju unutarnje funkcije u organizaciji - bile one izvršne, savjetodavne ili izvanredne - kao i vanjske funkcije u pogledu društvenog rada. Funkcije koje preuzimaju militanti unutar organizacije drže se u skladu sa samoupravljanjem i federalizmom, odnosno u skladu s baznim odlukama gdje svi militanti imaju istu moć glasa i gdje, u određenim slučajevima, postoji delegacija s imperativnim mandatima. Funkcije koje će obavljati delegati moraju biti vrlo dobro definirane tako da "ne mogu djelovati u ime udruženja, osim ako ih članovi izričito nisu za to ovlastili; stoga bi trebali izvršiti samo ono što su članovi odlučili i ne diktirati unaprijed put udruženju" [Luigi Fabbri, Anarhistička organizacija]. Štoviše, funkcije treba rotirati kako bi se osnažili svi članovi i izbjegli iskristalizirani položaji ili funkcije.

Specifično anarhistička organizacija može imati samo jedan krug militanata, sve njih na istoj razini, ili može imati više od jednog kruga - što je kriterij koji se zajednički definira. Na primjer, on može biti vrijeme koje je osoba provela u organizaciji ili njezina sposobnost da zastupa politički ili taktičko-strateški smjer. Dakle, noviji militanti ili oni s manjom sposobnošću razrade politike organizacije mogu biti u vanjskom (udaljenijem) krugu, dok iskusniji militanti koji imaju veću sposobnost razrade političkog smjera organizacije u unutarnjem (bližem) krugu. Ne postoji hijerarhija među krugovima, ali ideja je ta da što je više militant "unutar" ili što je bliži, to je sposobniji formulirati, razumjeti, reproducirati i primijeniti politiku organizacije. Što je militant više "unutar", to je veća njegova razina predanosti i aktivnosti. Što militant više nudi organizaciji, to se od njega više traži. Militanti su ti koji odlučuju o svojoj razini predanosti i sudjelovanju ili ne sudjelovanju u odlučivanju organizacije, upravo na temelju tog izbora. Prema tome, militanti odlučuju koliko žele predanosti i što se više obvežu, to će više odlučivati. Što se manje obvežu, manje će odlučivati.

Ovo ne znači da je pozicija onog predanijeg od veće važnosti od onog manje predanog militanta. To jednostavno znači da sudjeluju u različitim tijelima za donošenje odluka. Kao primjer, oni predaniji sudjeluju sa svojim glasom na kongresima, koji definiraju politički i strateški smjer organizacije, dok oni manje predani ne sudjeluju uopće ili sudjeluju kao promatrači, dok recimo sudjeluju u mjesečnim skupštinama koje definiraju taktike organizacije i praktične primjene istih.

Prema tome, unutar specifično anarhističke organizacije možete imati jedan ili više krugova, koji bi uvijek trebali biti definirani razinom predanosti militanata. U slučaju postojanja više od jedne razine, to mora biti jasno svima, a kriteriji za promjenu razine dostupni svim militantima. Stoga, militant je taj koji bira gdje želi biti.

Sljedeći, vanjski i udaljeniji krug od jezgre anarhističke organizacije, više nije dio te iste organizacije, ali ima uporišnu važnost: razina simpatizera. Ova razina nastoji grupirati sve one ljude koji imaju ideološke sklonosti prema anarhističkoj organizaciji. Simpatizeri su odgovorni za pomaganje organizaciji u njenom praktičnom radu, poput izdavanja pamfleta, časopisa ili knjiga; širenje propagandnog materijala; pomaganje u radu na formuliranju teorije ili kontekstualne analize; u organizaciji praktičnih aktivnosti za društveni rad: aktivnosti u zajednici, pomoć u treniranju, logističke aktivnosti, općenito pomoć u organizaciji rada itd. Ovaj primjer podrške je kada ljudi koji imaju sklonosti prema anarhističkoj organizaciji i njezinom radu imaju kontakt s drugim militantima, sposobni su produbiti svoje znanje o političkom smjeru organizacije, bolje upoznati njene aktivnosti i produbiti svoju viziju anarhizma itd.

Stoga, ova kategorija potpore ima važnu ulogu kako bi pomogla anarhističkoj organizaciji u provođenju svojih aktivnosti, nastojeći joj približiti zainteresirane. Ovo približavanje ima za budući cilj to da će neki od tih simpatizera postati militanti organizacije. Specifično anarhistička organizacija okuplja najveći mogući broj simpatizera i kroz praktičan rad identificira one koji su zainteresirani za pristupanje organizaciji i koji imaju odgovarajući profil za članstvo. Prijedlog za ulazak u organizaciju mogu dati militanti organizacije simpatizeru i obratno. Iako svaki militant odabire svoju razinu predanosti organizaciji i tamo gdje želi biti, cilj anarhističke organizacije je uvijek imati najveći broj militanata u intimnijim krugovima, s većom razinom predanosti.

Dajmo praktični primjer: pretpostavimo kako je organizacija razmotrila interno raditi s dvije razine predanosti - iliti dva kruga. Kada su militanti novi, oni ulaze na razinu "militant", a kada su tamo bili recimo dvije godine i kada su pripremljeni i predani militanti, prelaze na razinu "potpunog militanta". Pretpostavimo kako je ova organizacija odlučila imati i razinu simpatizera. Cilj organizacije će biti privući najveći mogući broj simpatizera, na temelju sklonosti svakog od njih s organizacijom, prenoseći ih na razinu militanata i nakon npr. dvije godine - kada se pripreme - na razinu potpunih militanata. Ilustriramo vam kako ovo može funkcionirati u praksi s priloženom grafikom „protoka militanata” (Slika 1.).

SI je razina simpatizera, M militanata i PM potpunih militanata, cilj je protok naznačen crvenom strelicom - prijeći sa SI na M i s M na PM. Oni koji su zainteresirani mogu slijediti taj tok, a oni koji nisu mogu ostati tamo gdje se osjećaju bolje. Na primjer, ako osoba želi pružiti povremenu potporu i ne više od toga, možda će htjeti zauvijek ostati na SI. Stvar je u tome to što bi organizacija trebala iskoristiti svu volju slično mislećih ljudi za radom. Ne zato što osoba ima malo vremena ili zato što više voli pomagati u trenutku kada ne može biti član organizacije, već zato što specifično anarhistička organizacija mora pružiti mjesta svima onima koji žele dati svoj doprinos. "Kriterij za odabir koji nikad ne podbaci su postignuća. Sposobnost i učinkovitost militanata u osnovi se mjere entuzijazmom i primjenom kojom izvršavaju svoje zadatke." [Juan Mechoso, Direktna akcija anarhista]

Logika koncentričnih krugova zahtijeva da svaki militant i organizacija imaju vrlo dobro definirana prava i obaveze za svaku razinu predanosti. Ovo je zbog toga jer nije pošteno da netko donosi odluke o stvarima koje ga neće obvezivati. Simpatizer, koji pohodi aktivnosti jednom mjesečno i povremeno doprinese organizaciji, ne može odlučivati o pravilima ili aktivnostima koje će se provoditi na dnevnoj bazi, pošto bi na taj način odlučivao o nečemu što bi puno više obvezivalo druge militante nego njega.

Vrlo je uobičajena praksa u liberterskim grupama da ljudi koji povremeno pridonose organizaciji, odlučuju o stvarima koje na kraju budu iznesene na leđima ljudi koji su stalniji članovi organizacije. Veoma je lagano za militanta koji se pojavljuje s vremena na vrijeme poželjeti postaviti politički smjer organizacije, pošto on neće biti taj koji će većinu vremena trebati slijediti taj smjer.

To su nerazmjerni oblici donošenja odluka u kojima neki donose odluke, koje će na kraju neki drugi trebati realizirati. U modelu koncentričnih krugova tražimo sistem prava i obveza tako da svatko može odlučivati u okviru onoga što će kasnije moći i morati ispuniti. Stoga je normalno da simpatizeri odlučuju samo o onome u čemu mogu i sami sudjelovati. Na isti način, normalno je za militante organizacije da odlučuju o onome što žele postići. Na taj način usklađujemo odluke i njihovu primjenu, što znači da organizacija ima jasne kriterije za članstvo, dobro definirajući tko u njoj uzima učešća, a tko ne i na kojoj su razini predanosti militanti.

Važan kriterij za ulazak za sve one koji se žele pridružiti organizaciji je pristajanje uz politički smjer iste. Zbog toga, anarhistička organizacija mora imati teoretski materijal koji objašnjava taj smjer, u jednostavnijem obliku za one koji nisu još članovi organizacije i u kompleksnijem obliku za vlastite militante. Kada netko pokaže interes za rad anarhističke organizacije, pokazujući zanimanje da joj se još približi, on bi trebao biti stavljen na razinu simpatizera, dajući osobi potrebnu podršku. Kao simpatizer nakon što se uputi malo dublje u politički smjer organizacije i imajući afiniteta za praktični rad organizacije, osoba može pokazati interes za pridruživanjem organizaciji ili organizacija može pokazati svoj interes za simpatizerom da postane militant. U oba slučaja simpatizer mora imati trajan nadzor anarhističke organizacije, koja će mu pružiti teoretski materijal i produbiti njegovo razumijevanje političkog smjera. Jedan ili više militanata koji dobro razumiju politički smjer organizacije će diskutirati i pojašnjavati smjer simpatizeru, te razjašnjavati nedoumice. Ukoliko postoji razumijevanje između simpatizera i političkog smjera organizacije i ako je to obostrano, simpatizer postaje dijelom organizacije. Bitno je da u početku svaki novi militant ima uz sebe starijeg militanta koji će ga voditi i pripremiti za rad. U svakom slučaju, anarhistička organizacija uvijek mora imati na umu trening i nadzor simpatizera i militanata, kako bi im omogućila promjenu razine predanosti, ukoliko oni to požele.

Ista logika koncentričnih krugova funkcionira u društvenom radu. Kroz nju, anarhistička organizacija artikulira društveni rad kroz najprikladniji i najefektivniji način. Kao što smo vidjeli (u drugom dijelu dokumenta FARJ op. prev.), anarhistička organizacija je interno podijeljena na fronte (naš primjer može biti borbeno-sindikalna, kvartovska i ulično-prosvjedna fronta op. prev.), kako bi izvela društveni rad. S ovim ciljem postoje anarhističke organizacije koje preferiraju uspostaviti direktnu vezu s društvenim pokretima i postoje druge, koje preferiraju predstaviti sebe kroz posredne društvene organizacije, koje ćemo nazvati grupama tendencije.

Sudjelovanje u grupama tendencije podrazumijeva prihvaćanje određenog seta vrijednosti, koje mogu biti zajedničke ljudima s različitom ideološkom pozadinom, ali koje sadržavaju jasna ograničenja (npr. uključivanje reformista) ukoliko traže minimum operativne dosljednosti (...). Grupe tendencije predstavljaju međusobnu koordinaciju koja je ukorijenjena među najborbenijim pojedincima (...) i predstavlja višu razinu predanosti od razine masa. Grupe tendencije postavljaju sebe između društvenih pokreta i specifično anarhističke organizacije, okupljajući militante različitih ideologija koji imaju zajednički afinitet prema određenim praktičnim pitanjima (vjerojatno najbolji primjer kojeg imamo su grupe koje smo organizirali kao anarhisti ili na poticaj bliskih osoba za širi krug ljudi, a opet dovoljno blizak - kojima su metode direktne akcije i direktne demokracije bile prihvatljive. Radi se o uličnoj inicijativi za prosvjede 'Slobodarski blok', studentskoj inicijativi za djelovanje na Sveučilištu 'Autonomni studenti', sindikatu 'Akademska solidarnost' za sve zaposlenike fakulteta i studente, platformi za antifašiste nekadašnje 'Antifa Rijeka', danas 'Antifa Istra i Kvarner', sportske inicijative 'Zakucajmo nacionalizam', odnosno košarkaškog turnira u Puli i sindikalne inicijative 'Borbeni sindikalizam' za intervencije u uslužnom sektoru i brodograđevnoj industriji op. prev.).

Kao što smo naglasili, postoje anarhističke organizacije koje preferiraju predstaviti sebe direktno naspram društvenih pokreta, bez potrebe za grupama tendencije, i druge koje preferiraju predstaviti sebe kroz navedene grupe. U oba slučaja postoje pozitivne i negativne strane, a svaka organizacija treba odrediti za sebe koji je najbolji način djelovanja. Pošto su gledišta koja zastupamo u društvenim pokretima puno više praktična nego li teorijska, može biti interesantno raditi s grupama tendencije, okupljajući ljude koji se slažu s dijelom ili sa svim našim pozicijama koja zastupamo među društvenim pokretima (autonomija, direktna demokracija, borbenost, direktna akcija, revolucionarna i klasna perspektiva) što će nam pomoći u jačanju naših snaga i pozicija u istim tim pokretima.

Na isti način kako je grafika o 'protoku militanata' pokazala gore, ideja je da specifično anarhistička organizacija traži umetanje kroz tu posrednu razinu (grupa tendencije), kroz koju se predstavlja u društvenim pokretima, u potrazi za implementacijom svojih ideja. (razlika koju FARJ uvod i između 'društvenog rada' i 'umetanja' je ta što u društvenom radu npr. u sindikatu, na ulici ili u zajednici surađujemo s nekime rame uz rame dok ne zadobijemo poštovanje i povjerenje, da bi tek zatim mogli prijeći na umetanje tj. na predlaganje anarhističkih ideja, kako bi društvene pokrete učinili što borbenijima i revolucionarnijima, odnosno kako bi ih zarazili anarhističkom praksom). U prilogu je ilustracija „anarhistički utjecaj – protok militanata” (Slika 2.) kako to izgleda u iskustvu.

SAO je specifično anarhistička organizacija, GT je grupa tendencije te je DP društveni pokret, pri čemu postoje dva smjera kretanja.

Prvi smjer kretanja - je utjecaj SAO, koji ide do GT i od tuda do DP. Pogledajmo nekoliko praktičnih primjera. Anarhistička organizacija koja želi biti aktivna u sindikatu može oformiti grupu tendencije s drugim aktivistima iz sindikalnog pokreta koji brane određene stavove (direktna akcija, revolucionarna perspektiva itd.) i sa sredstvima ove grupe tendencije može utjecati na sindikalni pokret ili na sindikat u kojem djeluje. Zatim, anarhistička organizacija koja odluči operirati na prosvjedima, može okupiti ljude kroz grupu tendencije (širi front poput Slobodarskog bloka), koji će zajedno braniti slične pozicije (izvan-parlamentarno djelovanje, autonomiju, borbenost, direktnu demokraciju itd.). Sredstvima grupe tendencije, specifično anarhistička organizacija djeluje unutar nekog šireg pokreta i na taj način pokušava izvršiti utjecaj na njega.

Ovaj način organiziranja cilja na rješavanje vrlo čestog problema na kojeg nailazimo u djelovanju. Kao primjer, kada poznajemo ljude koji zastupaju direktnu akciju i direktnu demokraciju itd., ali s kojima ne surađujemo jer nisu anarhisti. Anarhisti mogu surađivati s tim aktivistima kroz grupe tendencije i mogu braniti zajedničke pozicije u društvenim pokretima, ujedinjenim snagama.

Drugi smjer kretanja - pokazuje protok militanata. U ovom načinu djelovanja cilj je približiti ljude u društvenim pokretima koji imaju slična stajališta, skupa s anarhistima u grupe tendencije i od tamo one koji imaju ideološku sklonost s anarhistima približiti anarhističkoj organizaciji. Na isti način, kako je to pokazano u prošloj grafici, ako militant ima veliku praktičnu srodnost s anarhistima, ali nije anarhista on bi trebao biti pripadnik grupe tendencije i biti će ključan za obavljanje društvenog rada u društvenom pokretu, odnosno među širim masama. Ukoliko ta srodnost nastavi rasti prema anarhističkoj ideologiji, onda on može biti bliži ili se čak pridružiti anarhističkoj organizaciji.

Cilj anarhističke organizacije nije pretvoriti svakog aktivistu u anarhistu, nego naučiti raditi sa svakim od tih aktivista na najprikladniji način. Dok postoje uzajamni interesi, militanti mogu mijenjati svoje razine predanosti i mjesto u koncentričnim krugovima (od društvenog pokreta prema grupi tendencije, i od grupe tendencije do anarhističke organizacije). Ukoliko ne postoji interes za promjenom razine predanosti, svaki militant ili simpatizer ostaje tamo gdje smatra da mu je najprikladnije mjesto.

Ovaj članak je isječak iz dokumenta Socijalni anarhizam i organizacija (Federacija anarhista Rio de Janeiro, 2008.), koji je donekle prilagođen u prijevodu za naš kontekst djelovanja i iskustva koja smo proživjeli u periodu od 2008. do 2021. godine.

image Slika 2. 0.06 Mb

Η μονογραφία του Λαντάουερ «Η Επανάσταση» [«Die Revolution»] που δημοσιεύτηκε το 1907, γράφτηκε μετά από προτροπή του φίλου του Μάρτιν Μπούμπερ, ο οποίος τη συμπεριέλαβε στη σειρά εκδόσεων του «Η κοινωνία» [«Die Gesellschaft»]. Σ’ αυτήν εμπεριέχεται μια ιστορικο-φιλοσοφική εξέταση της σημασίας των νεωτερικών επαναστάσεων... ... Επίσης, αποτελεί τη μοναδική φιλοσοφία της ιστορίας από ελευθεριακή σκοπιά στον γερμανόφωνο χώρο μέχρι σήμερα.

Αντί εισαγωγής στο έργο του Γκούσταβ Λαντάουερ «Η Επανάσταση»

Siegbert Wolf*

Η μονογραφία του Λαντάουερ «Η Επανάσταση» [«Die Revolution»] που δημοσιεύτηκε το 1907, γράφτηκε μετά από προτροπή του φίλου του Μάρτιν Μπούμπερ, ο οποίος τη συμπεριέλαβε στη σειρά εκδόσεων του «Η κοινωνία» [«Die Gesellschaft»]. Σ’ αυτήν εμπεριέχεται μια ιστορικο-φιλοσοφική εξέταση της σημασίας των νεωτερικών επαναστάσεων. Μ’ αυτόν τον τρόπο έχουμε ένα κείμενο που μπορεί να θεωρηθεί μια θεμελιώδης αναρχική φιλοσοφία της ιστορίας, η οποία είναι απαραίτητη για την ολοκληρωμένη κατανόηση του κοινοτιστικού αναρχισμού του Λαντάουερ. Επίσης, αποτελεί τη μοναδική φιλοσοφία της ιστορίας από ελευθεριακή σκοπιά στον γερμανόφωνο χώρο μέχρι σήμερα.

Για τον Λαντάουερ η επανάσταση δεν αποτελεί ένα μοναδικό γεγονός, αλλά μια. διαδικασία που εκτείνεται στους αιώνες, μια συνεχή δράση. Τονίζει ότι η επανάσταση πρέπει να συσχετίζεται με όλες τις ανθρώπινες κοινωνικές σχέσεις. Σ’ αυτό το σημείο -κι αυτό είναι κεντρικής σημασίας για την αντίληψη της ιστορίας και της επανάστασης στον Λαντάουερ- εισάγει τους όρους «τοπία» και «ουτοπία». Με την έννοια της «τοπίας» ορίζει την κοινωνία σε κατάσταση σχετικής σταθερότητας. Στον αντίποδα βρίσκεται η «ουτοπία», που ανήκει στο πεδίο της υποκειμενικότητας, της κριτικής και της «ανεξαρτησίας του πνεύματος». Κάθε «τοπία» ακολουθείται από μια «ουτοπία» που με τη σειρά της οδηγεί πάλι σε μια «τοπία». Το χρονικό διάστημα μεταξύ δύο «τοπίων» το ονομάζει επανάσταση. Κατά συνέπεια, η ιστορία είναι για τον Λαντάουερ μια ταλάντευση ανάμεσα στην επαναστατική αλλαγή και το status quo.

Η επαναστατική του θεωρία -και αυτό τον κάνει τόσο επίκαιρο για κάθε άνθρωπο που ενδιαφέρεται για ελευθεριακες εναλλακτικές απέναντι στο κράτος, το κεφάλαιο και την οικονομία της αγοράς- εμπεριέχει από τη μια την αντικρατική, αντικοινοβουλευτική και αντιμιλιταριστική θέση και απ’ την άλλη την ιδέα μιας κοινωνικής αναδιοργάνωσης με κατεύθυνση προς εναν ελευθεριακό πολιτισμικό σοσιαλισμό. Για τον Λαντάουερ στην έννοια της επανάστασης εμπεριέχεται αφενός η ανακάλυψη αυτού που υπάρχει και αναπτύσσεται, δηλαδή των αντιστάσεων στη μέχρι τώρα ιστορία και αφετέρου μια ριζική ανανέωση όλων των ανθρώπινων σχέσεων και κοινωνικών δομών.

*

Η μετάφραση έγινε από το γερμανικό πρωτότυπο της πρώτης έκδοσης του 1907 Landauer, Gustav: Die Revolution, Literarische Anstalt Rutten und Loening, Frankfurt/M. 1907 (= Die Gesell-schaft XIII, hrsg. v. Martin Buber) που δημοσιεύτηκε ως 13ος τόμος της σειράς εκδόσεων του Μάρτιν Μπούμπερ Die Gesell-schaft. Sammlung sozialpsychologischer Monographien [Η κοινωνία. Συλλογή μονογραφιών κοινωνικής ψυχολογίας]. Εκτος απο τις υποσημειώσεις του συγγραφέα [Σ.τ.σ.] και του μεταφραστή [Σ.τ.μ.] οι υπόλοιπες (χωρίς ένδειξη) μεταφράστηκαν ή αποδόθηκαν με κάποιες προσθαφαιρέσεις η αλλαγές απο την αμερικανική έκδοση Gustav Landauer: Revolution and Other Writings. A Political Reader, επιμ.-μτφρ. Gabriel Kuhn, Oakland: PM Press, 2010.

*[Σ.τ.μ.] Ο Siegbert Wolf είναι ιστορικός, πολιτειολόγος και επιμελητής της γερμανικής έκδοσης των απάντων του Λαντάουερ από την Edition AV. Το παρόν κείμενο είναι από την περιγραφή της γερμανικής έκδοσης του βιβλίου Gustav Landauer: Die Revolution (Klassiker der Sozialrevolte 9), Miinster: Unrast 2003.

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Catalŕ Ελληνικά Deutsch



Anarchist movement

Tue 15 Jun, 22:29

browse text browse image

blogheader.jpg imageΓια όσα δεν είναι &#... Jun 08 19:44 by Ελευθεριακή Πορεία 0 comments

haymarketriotharpers.jpg imageΕίναι ο συνδικαλ_... Jun 04 19:23 by Ηλιάδης Αλέξανδρος 0 comments

186515226_124025266489823_2567035262534533713_n.jpg imageΔιακήρυξη Αρχών May 31 22:14 by Geelong Anarchist Communists 0 comments

Slika 1. imageAnarhistička organizacija May 20 06:25 by Federacija anarhista Rio de Janeiro (Brazil) / Mreža anarhista - Društvo otpora (Hrvatska) 0 comments

ladauer.png imageΓκούσταβ Λαντάου... May 17 21:54 by Dmitri 2 comments

1er_mai_fr2.jpg image★ Déclaration internationale pour le 1er Mai ★ May 04 07:21 by Diverses organisations anarchistes 0 comments

image.jpg imageDialogues with David Graeber: Anarchy--In a Manner of Speaking Apr 23 08:39 by Wayne Price 0 comments

federasyondek.png imageFederasyon’a Çağırıyoruz! Apr 12 03:30 by Devrimci Anarşist Federasyon 0 comments

169725092_953790335448585_8254954449907362881_n.jpg imageΓια μια αλληλέγγ`... Apr 10 22:15 by Αναρχοκομμουνιστές από την Puglia 0 comments

far1e1617809759927.jpg imageΑναρχικός Συντον... Apr 08 19:55 by FAR 0 comments

federasyonesp2.jpg imageˇA la Federación! Apr 05 20:41 by Devrimci Anarşist Federasyon 0 comments

federasyonfr.jpg imageNous appelons ŕ la Fédération! Apr 05 20:36 by Devrimci Anarşist Federasyon 0 comments

deklaeng.jpg imageWe Are Calling To The Federation! Apr 05 20:13 by Devrimci Anarşist Federasyon 0 comments

federasyonkurdi.jpg imageEm We Gazî Federosyonę Dikin Apr 05 20:02 by Devrimci Anarşist Federasyon 0 comments

sitelogo1.png imageΣας καλούμε στην ... Apr 04 19:31 by Anarsist Federasyon 0 comments

fau.png image40 Points For Action Here Feb 17 18:53 by Federación Anarquista Uruguaya 0 comments

belarus15a740x357.jpg imageΣτην Αλβανία εξέ^... Jan 16 20:31 by Γιάννης Βολιάτης* 0 comments

textTre linee di risposta Jan 08 05:04 by Alternativa Libertaria/FdCA 0 comments

135889436_3979283232095489_4535212363239118646_n.png imageFormation of Anarchist Communists Meanjin Jan 06 19:10 by Anarchist Communists Meanjin 0 comments

132788658_10207875305196395_1166463243701706442_n.jpg imageDécčs d’Alexandre Skirda, historien et militant anarchiste Dec 30 01:31 by Serge 0 comments

download.jpg imageΤοποθέτηση σχετι... Dec 24 17:51 by Πρωτ. Αναρχικών Αγ.Αναργύρων – Καματερού 0 comments

131573289_101348061872420_4121252317149675501_n.jpg imageΓια όσα δεν είναι &#... Dec 20 20:03 by Ελευθεριακή Πορεία 0 comments

rts1m4u9.jpg imageClarification d'un groupe d'anarchistes kurdophone ŕ l'annonce de la Fédération de l'čre d... Dec 07 00:44 by KAF 0 comments

rts1m4u9_1.jpg imageClarification of a group of Kurdish speaking anarchists to the announcement of the Anarchi... Dec 07 00:41 by KAF 0 comments

karte1mm1.jpg imageΗ αναρχοκομμουνι... Nov 23 19:26 by ie plattform 0 comments

rusga_libertaria.jpg imageΒραζιλία: 14 χρόνια ... Nov 22 19:00 by Rusga Libertaria 0 comments

naslovnafilma.jpg imagevideoBeating Our Heads Against The Wall – It Was Worth It (2020) Nov 22 02:11 by Li berteri 0 comments

encabezado_texto_fao.jpg imagePosición frente al plebiscito, proceso constituyente y asamblea constituyente. Oct 21 11:45 by FAO 0 comments

graeber.jpg imageΜνήμη David Graeber Oct 12 20:54 by Αργύρης Αργυριάδης* 0 comments

dieplattformlogo.png imageΗ αναρχοκομμουνι... Sep 30 20:42 by Die Plattform 0 comments

more >>
© 2005-2021 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]