user preferences

Einleitung von der plattform

Mit dieser Broschüre hältst du den Anstoß für den Plattformistischen Anarchismus von 1926 in der Hand. Viele anarchistische Zusammenhänge auf der ganzen Welt beziehen sich auf die Grundannahmen dieses Textes bis heute. Auch uns, die wir uns vorgenommen haben, das plattformistische Model in der anarchistischen Bewegung im deutschsprachigen Raum zu etablieren, hat dieser Text mit beeinflusst.

Die Kritik am anarchistischen Kosmos, welcher im Text vorgenommen wird, wirkt in weiten Teilen so, als wäre es ein Text aus dem Jahr 2019 und nicht von 1926. Was uns erschüttern muss, in Anbetracht dessen, dass es nach dem Scheitern des “Realsozialismus” immer noch nicht gelungen ist, die anarchistische Bewegung zur tragenden revolutionären Kraft heranwachsen zu lassen, was im Interesse eben dieser liegen sollte. Umso wichtiger empfinden wir es daher dazu beizutragen, dass dieser Text eine möglichst hohe Verbreitung erfährt. Dennoch wollen wir einige Gedanken vorweg schicken und manche inhaltliche Annahmen, welche im Text getätigt werden, auf die heutige Zeit anpassen. Immerhin hat sich die Gesellschaft in der wir leben in vielerlei Hinsicht verändert.

So ist es unsere Annahme, dass Herrschaft heutzutage deutlich komplexer funktioniert, als dies 1926 der Fall war. Im vorliegenden Text wird die Herrschaftsausübung lediglich im klassischen Sinne beschrieben. Also der Repressionsapparat samt seiner Polizei, seinen Armeen und Gerichten unterdrückt die Lohnabhängigen mit unmittelbarer Gewalt und verhindert dadurch aktiv mögliche Bestrebungen einer umfassenden Emanzipation. Natürlich bestehen die Klassengegensätze bis heute fort. Auch wir teilen die Annahme, dass die Gesellschaft grob in eine besitzende Klasse und eine Klasse der Lohnabhängigen geteilt ist. Obwohl diese über hundert Jahre alten Erkenntnisse immer noch aktuell sind, gibt es im Vergleich zu den damaligen Verhältnissen Unterschiede im Detail: Das Klassenverhältnis ist heutzutage viel fragmentierter als damals. So gibt es beispielsweise durch das Franchise-Konzept eine Heerschar kleiner Chef*innen, welche zwar unter ihrer Anstellungsgewalt Leute stehen haben, die sie auch entlassen können. Gleichzeitig sind sie aber auch selbst jederzeit ersetzbar und ebenso lohnabhängig, nur eben mit einem etwas größerem Stück vom Kuchen. Dieses unmittelbare Gewaltverhältnis der Repressionsorgane gegen die Lohnabhängigen existiert ebenso weiter. Allerdings funktioniert ein Großteil der Beherrschung subtiler. Dieses staatlich-kapitalistische System sorgt schon, bevor die Leute überhaupt auf den Gedanken kommen auf die Straße zu gehen und gegen ihre Unterdrückung zu kämpfen, für die scheinbare Befriedung des Klassengegensatzes. Techniken der Befriedung sind unter anderem Vereinzelung und Atomisierung sozialer Beziehungen, Legitimierung von Herrschaft durch scheinbare Mitbestimmung, vermeintliches Entfliehen von gesellschaftlichen Zuständen durch Konsummöglichkeiten (Waren, Dienstleistungen, bestimmte Drogen) oder immer noch höhere Lohnarbeitszeit, rechtlich und gesellschaftlich verankertes Sozialpartnerschaftsprinzip, einer umfassenden Propaganda der Alternativlosigkeit von Kapitalismus und Herrschaft und zuletzt ein umfassender Repressionsapparat. Die strukturelle Ausbeutung und Unterdrückung sowie der gegenseitige Konkurrenzkampf der Massen durch die Lohnarbeit, wird dabei im Sinne der herrschenden Klasse sowie der Weltmarktkonkurrenz stets aufrechterhalten.

Unserer Klasse wird auch nicht mehr der Zugang zu Bildung und Kultur verwehrt. Auch wenn die Substanz, der Inhalt und die Sinnhaftigkeit der jeweiligen Bildungs- und Kulturangebote oft fraglich ist, benötigt der heutige Kapitalismus eben deutlich mehr gut ausgebildetes Personal und viel weniger Heerscharen an unausgebildeten Fließbandarbeiter*innen als damals. Zumindest was den deutschsprachigen Raum angeht, da ein Großteil der klassischen Fließbandproduktion entweder ins Ausland ausgelagert ist oder von Maschinen erledigt wird. Kritikwürdig empfinden wir auch, dass einige grundlegend wichtige Aspekte wie Feminismus, der Kampf gegen das Patriarchat, Kolonialisierung, Nationalismus, Imperialismus, Antisemitismus, sowie das gegeneinander Aufbringen der Lohnabhängigen durch Rassismus, keinerlei Beachtung im Text erfahren. Natürlich setzt der Text in der Einleitung voraus das: “Wie jeder neue, praktische und zugleich verantwortungsvolle Schritt hat auch die Plattform zweifellos ihre Lücken. Möglicherweise sind eine Reihe von wesentlichen Überlegungen nicht in die Plattform eingegangen oder sind ungenügend berücksichtigt worden; eventuell sind andere Punkte wiederum zu detailliert oder mit Wiederholungen ausgearbeitet worden.” Gewisse Anarchafeministische Grundannahmen mit anzuschneiden hätte dem Text jedoch sicherlich gut getan. Unter anderem deswegen empfehlen wir der/dem geneigten Leser*in an dieser Stelle auch die in vielerlei Hinsicht weiter entwickelte und angepasste Form des Textes: Das Grundsatzpapier von der Libertären Aktion Winterthur. Auch ansonsten schadet es nicht bei aktuellen plattformistischen Organisationen wie der Black Rose Federation oder anderen vorbei zu schauen, die allesamt daran arbeiten die Grundlage von 1926 für unsere heutige Organisierung weiterzuentwickeln und aktuell zu halten. Auch wir werden uns mit unserer ganzen Kraft dieser Aufgabe für den deutschsprachigen Raum zuwenden.

In Zeiten basisdemokratischer Bestrebungen in vielen Bereichen der anarchistischen Bewegung halten wir zudem eine verallgemeinerte Ablehnung “der Demokratie” per se für antiquiert. Konkreter lehnen wir die bürgerlich-parlamentarische Demokratie und ihre scheinpartizipativen “Angebote” in Form von Wahlen und Stellvertreterpolitik ab. Basisdemokratie oder auch Rätedemokratie erkennen wir jedoch als integralen Bestandteil vieler (anarchistischer) Graswurzelorganisationen als praktikabel an. Historische Beispiele, in Bezug auf Rätedemokratie, sind zum Beispiel die Pariser Kommune (1871) oder auch die Münchner Räterepublik (1919). Aktuelles Beispiel ist Rojava in den “kurdischen” Gebieten Syriens.

Aber nun wünschen wir euch viel Freude mit dem Text und der darüber hinaus weiter gehenden Beschäftigung mit plattformistischen Inhalten. Zu diesem Zweck findet ihr im hinteren Teil der Broschüre eine entsprechende Linksammlung zum Plattformismus und Especifismo (der Südamerikanischen Ausprägung des Plattformismus). Ihr werdet feststellen, dass die Textausbeute in deutscher Sprache zu diesem Thema sehr gering ausfällt. Diese Leerstelle zu füllen hat sich unsere Schriftenreihe “Kollektive Einmischung” zum Ziel gesetzt, der Anfang ist mit der weiter gehenden Verbreitung des Grundsatztextes von 1926 hiermit getan, wir freuen uns auf Kritik und Diskussion, also Los geht`s, für das schöne Leben für Alle!

Die Plattform, Mai 2019

https://www.dieplattform.org/wp-content/uploads/2019/05/KE2-5-1.pdf

international / anarchist movement / opinion / analysis Monday May 06, 2019 20:56 byZaher Baher

The aim of this article to show some evidence and examples in real life that we cannot rely on working class alone to be a dynamic power to arrive us to a socialist society. . At present workers are even not reformist let alone revolutionary. There is alternative.

Either it’s the people’s revolution or no revolution.
Before going further I must stress that the revolution for me is a social transformation to a non-hierarchical and classless society, socialism. And this article is very much connected to some of my previous articles, especially, “The people’s movement desperately needs working class solidarity” http://www.anarkismo.net/article/31254 and “Is the working class revolutionary?” https://www.anarkismo.net/article/30476.
My understanding, experiences and observations all tell me as an anarchist that the revolution must be a people’s revolution rather than a working class one. If we consider that anarchism is a practical method of analysing events and situations through facts and reality rather than texts, it must be odd for me to believe that the revolution should be the only duty of the working class, and seeing the working class as the essential dynamic power for transforming the society to socialism.
Furthermore, since emerging, the class systems and hierarchical societies created after the primitive communal one, made the need for revolution all the more necessary. This has been the reason for uprisings and revolutions throughout the world since then. There was a time when these uprisings and revolutions in Europe and the US intensified in the fifteenth, sixteenth and seventeenth centuries while people organised themselves through their own assemblies by using direct democracy.
This brings up fundamental questions for all of us. Why human beings should wait for capitalism or any other class system? to be implemented before starting to believe in revolution? Why the revolution’s future should be tied to the developing working class?
While in real life we see capitalism getting stronger, with the help of its dark forces and advanced technologies, and the working classes getting weaker, becoming paralysed. In fact the working class has adapted to capitalism very well and become an organ within the body of bourgeois society.
We must not live in the past, if we want to struggle against the system we live under now. We must change our tactics if the traditional struggles are ineffective and no more workable.
We should know that the definition of working class is now very much different from that of a hundred or two hundred years ago. We should also see that the developing technologies, to a very advanced level and emerging robots in the end would cause the extinction of the working class. In a few decades time the robots will replace workers in many workspaces. So for those of us believing the working class can liberate us, then perhaps they can hope and rely on the robots to do the job for us, and instead of the slogan of “working class unite” …this can be changed to: “robots unite”.
Real life does not just show us, it in fact proves that the worker is no more revolutionary than a student, the unemployed, a pensioner, a farmer, a peasant, an artisan, a shopkeeper, the self-employed and small businessmen. We also note that capitalism has not aged and is not in crisis. In fact capitalism is very young and may have many more years left to run, unless we organise ourselves and fight back against it effectively.
While the working class definition has been changed so has the definition of capitalism. Globalisation has had a huge impact on changing the working class quantity and qualities as explained in one of the links above as well as capitalism. It has taken capitalism forward but it took the working class movement backwards.
One of the impacts of globalisation on all classes in society is that it has dismantled the unity between them and within the working classes too. This is one of the major reasons nowadays we do not see a general strike, or even workers in sectors where they are very connected to one another. However, while globalisation has destroyed the unity of the working class or unity between the classes, it has built the unity between the different strata of many classes. It has created similar conditions among the strata and sharing it between the working class, peasants, petty bourgeois and middle class. This has become the common ground for sharing their struggles. The strata became the dynamic power of the revolution. While each of them belongs to a different class in society and joining the vast majority of the people, their activities and their demands reflect the demands of the society as whole
In present societies, anywhere we look, we can see all revolutionary movements are in fact the people’s movement. They are far from being classified as working class movements. Some of the best examples are the “Arab Spring” countries, the movements in Iran and Iraq, a few of the countries in Latin America, some of the Eastern European countries, to the current movement of Yellow Vests in France and Extinction Rebellion in the UK and other countries.
At present the struggle around single issues has become an important and urgent topic for people. They are very popular and people are more concerned about them whether its climate change, refugees & migrants, housing & homelessness, racism, the National Health Service, education, feminism or others. People almost from every section of society regardless of their class, strata, religion and ethnicity are involved and take action against the state and the system.
It must be clear for us that single-issue struggles should be linked to the system and the state. The root of each of them can be found within the system and we cannot achieve the aim of any of them completely as long as this system continues to exist. I also believe we cannot leave resolving single issue struggles to the working class while they are incapable of defending themselves.
The revolution is an economic, social, political, educational and cultural one. It has to come from the bottom of society not just from the factories and work places. It has to be a mass movement not just a workers movement. It has to resolve all the issues in society, not just the dispute between the workers and management. It will be humanities revolution not just the working class revolution.
If the working class is the dynamic power that means they lead us, they become the leaders. If they lead us it means there will be a gap between the leaders of the “working class” and those who are lead, “us”. This in fact creates the hierarchal line.
So a socialist society cannot be achieved by the working class alone as they are the minority in society. They should not have power above the rest of us. If they have the power, they will dominate society. Consequently the class system and a hierarchical society will continue to exist.
Zaher Baher
May 2019

venezuela / colombia / movimiento anarquista / anarchist communist event Monday April 29, 2019 22:55 byGrupo Estudiantil Anarquista

No es un 1ero de Mayo cualquiera, no es salir a las calles por salir, no es arengar por gritar. Nos siguen matando, nos siguen amenazando.

No es un 1ero de Mayo cualquiera, no es salir a las calles por salir, no es arengar por gritar. Nos siguen matando, nos siguen amenazando.

Las trabajadoras siguen en pésimas condiciones laborales; las estudiantes seguimos sin bienestar universitario o endeudadas hasta más no poder. Las poblaciones siguen siendo desplazadas por la violencia estatal. Las líderes sociales siguen siendo asesinadas; nuestros territorios destruidos y explotados.

Saldremos desde el sur oriente, con las organizaciones sociales de aquellos territorios donde nace el sol; donde resisten y defienden los cerros y su diversidad.

Η ταξική πάλη υπήρχε πολύ πριν από τη θεωρητική της σύλληψη. Ο αγώνας των εκμεταλλευόμενων δεν περίμενε την επεξεργασία ενός θεωρητικού έργου. Η ύπαρξή του προηγείται της γνώσης γι’ αυτό, υπήρχε εκεί πριν γίνει γνωστός, πριν από τη θεωρητική ανάλυση της ύπαρξής της.

Θεωρία, ιδεολογία και πολιτική πρακτική: Η “Huerta Grande” της FAU

H “Huerta Grande” ή “O Mεγάλος Oπωρώνας” γράφτηκε το 1972 ως εσωτερικό ντοκουμέντο συζήτησης της Federación Anarquista Uruguaya (Αναρχική Ομοσπονδία Ουρουγουάης), αφότου οι Tupamaros, μια ομάδα γκεβαριστών, απέτυχε να προωθήσει την ένοπλη στρατηγική του foquismo* και αμέσως πριν από το βάναυσο στρατιωτικό πραξικόπημα του Ιουνίου 1973. Το κείμενο αυτό εξετάζει τη φύση της θεωρίας και της στρατηγικής και υποστηρίζει ότι μια βασική πτυχή της επαναστατικής πολιτικής οργάνωσης είχε μια βαθιά κατανόηση της υλικής πραγματικότητας που ενημερώνεται από την πρακτική θεωρία και πολιτική πράξη. Αυτό μπορεί να μην φαίνεται καινούργιο ή καινοφανές, αλλά οι συνέπειες αυτού του γεγονότος έχουν επηρεάσει βαθιά από τότε τον λατινοαμερικάνικο αναρχισμό και έτσι η “Huerta Grande” έχει καταστεί ένα σημαντικό ντοκουμέντο του ρεύματος του Especifismo.

Η Federación Anarquista Uruguaya, γνωστή ως FAU, ιδρύθηκε το 1956 και ήταν η πρώτη οργάνωση που προώθησε την οργανωτική ιδέα του Especifismo (για περισσότερα σχετικά με το Espeficismo βλέπε “Οικοδομώντας έναν επαναστατικό αναρχισμό" και "Especifismo: Η αναρχική πράξη της οικοδόμησης λαϊκών κινημάτων και επαναστατικών οργανώσεων στη Νότια Αμερική "). Η FAU οραματίστηκε το σκοπό της οργάνωσής της ως ένα συντονισμό αγωνιστών προς τη στρατηγική της "κοινωνικής εισδοχής", δηλαδή της συνεργασίας των αγωνιστών με σκοπό την ανάπτυξη μιας κοινής στρατηγικής τόσο εντός όσο και κατά τη διάρκεια της συγκρότησης των μαζικών οργανώσεων. Ο ενδιάμεσος στόχος ήταν η οικοδόμηση της λαϊκής εξουσίας των μαζικών οργανώσεων και τελικά η δημιουργία μιας ευρείας κλίμακας ελευθεριακού κινήματος το οποίο θα μπορούσε να δημιουργήσει ρήξη με το κράτος.

Στη δεκαετία της δεκαετίας του '60 η οργάνωση ήταν ζωτικής σημασίας για τη δημιουργία της Ουρουγουανικής CNT, μιας εθνικής κλίμακας συνδικαλιστική συνομοσπονδία που συνένωνε το 90% των οργανωμένων εργαζομένων, της Αντίστασης Εργατών-Φοιτητών ή ROE, μιας ομοσπονδίας μαχητικών εργατικών και φοιτητικών ομάδων που αριθμούσε περίπου 12.000 μέλη, και την ένοπλη πτέρυγα της FAU, την OPR-33. Πιο πρόσφατα, τις δύο τελευταίες δεκαετίες, η FAU βοήθησε στη δημιουργία πολλών παρόμοιων αναρχικών οργανώσεων στη Βραζιλία, την Αργεντινή και τη Χιλή και ενέπνευσε άλλες αναρχικές οργανώσεις σε όλο τον κόσμο.

Σημείωση: Η χρήση του όρου "κόμμα" εδώ είναι σύμφωνη με τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιεί τον όρο ο Errico Malatesta ως συνώνυμο της πολιτικής οργάνωσης: "με τη λέξη" κόμμα "εννοούμε όλους όσοι βρίσκονται στην ίδια πλευρά, δηλαδή όσους και όσες μοιράζονται τις ίδιες γενικές φιλοδοξίες και όσους και όσες, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αγωνίζονται για τους ίδιους στόχους εναντίον κοινών αντιπάλων και εχθρών”.

“Huerta Grande”

Για να καταλάβουμε τι συμβαίνει (δηλαδή, τη συγκυρία), είναι απαραίτητο να σκεφτούμε σωστά. Να σκεφτούμε σωστά σημαίνει να οδηγήσουμε και να μεταχειριστούμε κατάλληλα τα δεδομένα που παράγονται σχετικά με την πραγματικότητα σε τεράστιους όγκους.

Η σωστή σκέψη είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να αναλύσουμε σωστά αυτό που συμβαίνει στη χώρα αυτή τη δεδομένη στιγμή, ή την ιστορία μιας άλλης χώρας. Αυτό απαιτεί μέσα. Για την εκπλήρωση του μας, τα μέσα είναι έννοιες και για να σκεφτόμαστε με συνέπεια, απαιτείται μια σειρά από έννοιες που έχουν αλληλεπιδράσει με άλλες. Έτσι, απαιτείται ένα σύστημα εννοιών, μια θεωρία.

Χωρίς θεωρία διατρέχει κανείς τον κίνδυνο να εξετάζει κάθε πρόβλημα ατομικά, απομονωμένα, ξεκινώντας από διαφορετικές απόψεις σε κάθε περίπτωση ή εξετάζοντάς τις με βάση την υποκειμενικότητα, τις εικασίες, την εκλάστοτε εμφάνισή τους κλπ.

Το κόμμα ήταν σε θέση να αποφύγει σοβαρά λάθη επειδή μπορούσαμε να σκεφτούμε με βάση έννοιες που έχουν ένα σημαντικό επίπεδο συνοχής. Έχει κάνει επίσης σοβαρά λάθη λόγω της ανεπαρκούς ανάπτυξης της θεωρητικής μας σκέψης ως οργάνωσης.

Για να προτείνουμε ένα πρόγραμμα, πρέπει να γνωρίζουμε την οικονομική, πολιτική και ιδεολογική πραγματικότητα της χώρας μας. Το ίδιο είναι απαραίτητο και για την κατεύθυνση της δημιουργίας μια πολιτικής γραμμής αρκετά σαφούς και συγκεκριμένης. Εάν έχουμε ανεπαρκή ή λανθασμένη γνώση, δεν θα έχουμε ένα πρόγραμμα αλλά μόνο μια πολύ γενική γραμμή, δύσκολη στην εφαρμογή σε όλα τα μέρη όπου έχει εισχωρήσει το κόμμα. Εάν δεν υπάρχει σαφής γραμμή, δεν υπάρχει αποτελεσματική πολιτική πρακτική. Η πολιτική βούληση του κόμματος τότε κινδυνεύει να εξανεμισθεί, ο “εθελοντισμός” στην πράξη καταλήγει να κάνει απλά ό,τι εκπορεύεται από καθαρή καλή θέληση, αλλά δεν καθορίζει το αποτέλεσμα των γεγονότων, γιατί η προεπισκόπισή του είναι ανακριβής. Είμαστε αποφασισμένοι να δράσουμε με βάση αυτά [τα γεγονότα] και με αυτά ενεργούμε αυθόρμητα.

Χωρίς μια γραμμή για τη θεωρητική δουλειά, μια οργάνωση, ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλη είναι, θα μπερδευτοπυμε σε περιστάσεις που δεν μπορούν ούτε να επηρεάσουν ούτε να γίνουν κατανοητές. Η πολιτική γραμμή απαιτεί ένα πρόγραμμα, που θεωρείται ως ο στόχος που πρέπει να επιτευχθεί σε κάθε στάδιο. Το πρόγραμμα δείχνει ποιες δυνάμεις είναι ευνοϊκές, ποιοι είναι οι εχθροί και ποιοι είναι προσωρινοί μόνο σύμμαχοι. Αλλά για να το ξέρουμε αυτό, πρέπει να γνωρίζουμε βαθιά την πραγματικότητα της χώρας. Επομένως, η απόκτηση αυτών των γνώσεων είναι τώρα θέμα ύψιστης προτεραιότητας. Και για να μάθουμε, χρειαζόμαστε θεωρία.

Το κόμμα χρειάζεται μια σαφή εικόνα για να μπορέσει να σκεφτεί με συνέπεια για τη χώρα, την περιοχή και τους αγώνες των διεθνών εργατικών κινημάτων σε όλη την ιστορία. Πρέπει να έχουμε ένα αποτελεσματικό πλαίσιο για να οργανώσουμε και ταξινομήσουμε την αυξανόμενη μάζα δεδομένων σχετικά με την οικονομική, πολιτική και ιδεολογική πραγματικότητα.

Πρέπει να έχουμε μια μέθοδο για την ανάλυση αυτών των δεδομένων, για να δούμε ποιο είναι πιο σημαντικό, ποιες πρέπει να είναι οι πρώτες και ποιες αργότερα, προκειμένου να τοποθετήσουμε σωστά τις δυνάμεις μας σε αυτό το μέτωπο εισδοχής. Ένα εννοιολογικό σχέδιο που θα μας επιτρέπει να συνδέουμε ένα πράγμα με το άλλο με μια συστηματική και συνεκτική τάξη είναι ζωτικής σημασίας για τους στόχους μας. Ένα τέτοιο σύστημα πρέπει να είναι σε θέση να βρει παραδείγματα για το πώς θα ενεργήσουν χρησιμοποιώντας αυτές τις έννοιες για άλλους που δρουν σε άλλες πραγματικότητες.

Αλλά αυτό το έργο της γνώσης της χώρας μας πρέπει να το κάνουμε οι ίδιοι γιατί κανείς δεν πρόκειται να το κάνει για μας.

Δεν προτείνουμε να εφεύρουμε θεωρητικά σχέδια από το μηδέν. Δεν πρόκειται να δημιουργήσουμε μια νέα θεωρία και όλα τα παρακλάδια της. Ο λόγος γι' αυτό είναι η γενική καθυστέρηση του κινήματός μας και των εξειδικευμένων θεσμών του και η έλλειψη διαθεσιμότητάς μας να αναλάβουμε αυτό το καθήκον.

Ως εκ τούτου, πρέπει να λάβουμε τη θεωρία όπως αυτή είναι επεξεργασμένη, με κριτική ανάλυση. Δεν μπορούμε απλώς να δεχτούμε οποιαδήποτε θεωρία με τυφλά μάτια, χωρίς να την υποβάλουμε σε κριτική, σαν να ήταν ένα δόγμα.

Θέλουμε να πραγματοποιήσουμε μια πλήρη μεταμόρφωση της χώρας μας και δεν θα υιοθετήσουμε ως τρόπο σκέψης μια θεωρία που δημιουργήθηκε από την αστική τάξη. Εάν έχουμε αστικές αντιλήψεις, θα σκεφτούμε ό,τι η μπουρζουαζία θέλει να σκεφτούμε.

Θέλουμε να μελετήσουμε και να σκεφτούμε για την Ουρουγουάη και την περιοχή ως επαναστάτες. Ως εκ τούτου, μεταξύ των στοιχείων που ανήκουν στα διάφορα σοσιαλιστικά ρεύματα, θα υιοθετήσουμε πάντα εκείνα τα στοιχεία που μας βοηθούν να κάνουμε ακριβώς αυτό: να σκεφτόμαστε και να αναλύουμε ως επαναστάτες, τη χώρα, την περιοχή και άλλες περιοχές και εμπειρίες.

Δεν θα υιοθετήσουμε μια θεωρία μόνο και μόνο επειδή είναι στη μόδα. Το να ζήσουμε επανειλημμένα "εισαγωγές" τις οποίες πίστευσαν άλλοι σε άλλες μεριές του κόσμου, σε άλλες εποχές, για άλλες καταστάσεις και προβλήματα, δεν είναι θεωρία. Μόνο οι τσαρλατάνοι το κάνουν αυτό.

Η θεωρία είναι ένα όργανο, ένα εργαλείο που εξυπηρετεί έναν σκοπό. Υπάρχει η παραγωγή των γνώσεων που πρέπει να παράγουμε. Το πρώτο πράγμα που μας ενδιαφέρει είναι το να γνωρίζουμε είναι η χώρα μας. Αν δεν είμαστε σε θέση να παράγουμε νέα χρήσιμη γνώση για την πολιτική μας πρακτική, η θεωρία είναι απολύτως άχρηστη, είναι μόνο ένα θέμα αδράνειας, για στείρα ιδεολογική πολεμική.

Κάποιος που αγοράζει ένα μεγάλο σύγχρονο μηχάνημα και αντί να εργάζεται σε αυτό οδεύει όλη την ημέρα μιλώντας γι’ αυτό, παίζει έναν κακό ρόλο, είναι ένας τσαρλατάνος. Ακριβώς όπως εκείνος που είχε το μηχάνημα διαθέσιμο και προτιμούσε να τα κάνει όλα με το χέρι, επειδή "έτσι γινόταν πριν ..."

Ορισμένες διαφορές μεταξύ της θεωρίας και της ιδεολογίας

Είναι σημαντικό να επισημάνουμε μερικές διαφορές ανάμεσα σε αυτό που συνήθως ονομάζεται θεωρία και σε αυτό που ονομάζεται ιδεολογία.

Η θεωρία στοχεύει στην εκπόνηση εννοιολογικών εργαλείων που χρησιμοποιούνται για να σκεφτούμε με αυστηρότητα και σε βάθος την συγκεκριμένη πραγματικότητα. Με αυτή την έννοια, μπορούμε να θεωρήσουμε τη θεωρία ως ισοδύναμη με μια επιστήμη.

Από την άλλη πλευρά, η ιδεολογία αποτελείται από στοιχεία μη επιστημονικού χαρακτήρα, τα οποία συμβάλλουν στη δυναμική της δράσης της, με βάση το γεγονός ότι, αν και έχουν σχέση με τις αντικειμενικές συνθήκες, δεν προκύπτουν αυστηρά από αυτές. Η ιδεολογία εξαρτάται από αντικειμενικές συνθήκες, αν και δεν καθορίζεται μηχανικά από αυτές.

Η βαθιά και αυστηρή ανάλυση μιας συγκεκριμένης κατάστασης, με τον πραγματικό και αντικειμενικό της τρόπο, είναι μια θεωρητική ανάλυση όσο το δυνατόν πιο επιστημονική. Η έκφραση των κινήτρων, η πρόταση των προσδοκιών, των ιδεωδών στόχων - όλα αυτά ανήκουν στον τομέα της ιδεολογίας.

Η θεωρία βελτιώνει και ορίζει τα στοιχεία της προετοιμασίας της πολιτικής δράσης, ενώ η ιδεολογία δίνει κίνητρα, παρορμήσεις και ρυθμίζει τους "ιδανικούς" στόχους και στυλ.

Μεταξύ της θεωρίας και της ιδεολογίας υπάρχει μια πολύ στενή σχέση, καθώς οι προτάσεις της δεύτερης βασίζονται και υποστηρίζονται από τα συμπεράσματα της θεωρητικής ανάλυσης. Η αποτελεσματικότητα μιας ιδεολογίας ως κινητήριας δύναμης για πολιτική δράση είναι εξίσου σταθερή με βάση τα συμπεράσματα της θεωρίας.

Η προσέγγιση της θεωρητικής εργασίας

Η θεωρητική δουλειά είναι πάντα ένα έργο που βασίζεται και υποστηρίζεται από τις πραγματικές διαδικασίες, σε αυτό που συμβαίνει στην ιστορική πραγματικότητα. Παρ’ όλα αυτά, δεδομένου ότι πρόκειται για έργο που βρίσκεται εξ ολοκλήρου στη σφαίρα της σκέψης, επομένως, δεν υπάρχουν έννοιες εκεί που να είναι πιο πραγματικές από άλλες.

Είναι σημαντικό να επισημάνουμε δύο βασικές προτάσεις:

Ξεκινώντας από αυτές τις βασικές διαβεβαιώσεις, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τις ακριβείς εξελίξεις της θεωρητικής εργασίας, δηλαδή την προσπάθεια της γνώσης που καθοδηγείται από το σκοπό της απόκτησης αυστηρών επιστημονικών γνώσεων.

Η διάκριση γίνεται, από τη μια, μεταξύ της υπάρχουσας, συγκεκριμένης πραγματικότητας, μεταξύ των πραγματικών ιστορικών διαδικασιών και, από την άλλη, των διαδικασιών που αποκτώνται από τη γνώση και την κατανόηση αυτής της πραγματικότητας. Με άλλα λόγια, είναι απαραίτητο να επιβεβαιώσουμε τη διαφορά μεταξύ ύπαρξης και σκέψης, μεταξύ πραγματικότητας όπως είναι και τι μπορούμε να γνωρίζουμε γι’ αυτήν.

Η θεωρητική εργασία βασίζεται πάντα σε μια προκαθορισμένη πρώτη ύλη. Η θεωρία δεν εξέρχεται από την πραγματική συγκεκριμένη πραγματικότητα ως τέτοια, αλλά προέρχεται από πληροφορίες, δεδομένα και ιδέες αυτής της πραγματικότητας. Αυτό το πρωτογενές υλικό αντιμετωπίζεται, κατά τη διαδικασία της θεωρητικής εργασίας, από ορισμένες χρήσιμες έννοιες και ορισμένα μέσα σκέψης. Το προϊόν αυτής της διαδικασίας είναι η γνώση.

Με άλλα λόγια, υπάρχουν μόνο πραγματικά, συγκεκριμένα και μοναδικά αντικείμενα (που καθορίζονται από ιστορικές καταστάσεις, καθορισμένες κοινωνίες, καθορισμένοι χρόνοι). Η διαδικασία της θεωρητικής εργασίας επιδιώκει να τα γνωρίσει.

Μερικές φορές η θεωρητική εργασία στοχεύει σε αφηρημένα αντικείμενα που δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα, υπάρχουν μόνο στη σκέψη, αλλά είναι απαραίτητα μέσα, προϋπόθεση για να γνωρίσουν πραγματικά αντικείμενα (για παράδειγμα την έννοια των κοινωνικών τάξεων κλπ.). Στην παραγωγή γνώσης, μετατρέπεται η πρώτη ύλη (επιφανειακή αντίληψη της πραγματικότητας) σε ένα προϊόν (μια αυστηρή επιστημονική γνώση γι ‘αυτήν).

Ο όρος «επιστημονική γνώση» πρέπει να οριστεί στη σχέση του με την κοινωνική πραγματικότητα. Εφαρμόζεται στην πραγματικότητα, υπονοεί την κατανόησή του με αυστηρή ορολογία, την καλύτερη προσέγγιση στην πραγματικότητα όπως είναι.

Πρέπει να πούμε ότι αυτή η διαδικασία κατανόησης της κοινωνικής πραγματικότητας, όπως γίνεται και με οποιοδήποτε άλλο πραγματικό αντικείμενο μελέτης, είναι επιρρεπής σε ένα άπειρο θεωρητικό βάθος. Καθώς η φυσική, η χημεία και άλλες επιστήμες μπορούν να εμβαθύνουν απεριόριστα τις γνώσεις τους για τις πραγματικότητες που αποτελούν τους αντίστοιχους μαθησιακούς τους στόχους, με τον ίδιο τρόπο η κοινωνική επιστήμη μπορεί να εμβαθύνει επ’ αόριστον τη γνώση για την κοινωνική πραγματικότητα. Επομένως, είναι ανεπαρκές να περιμένουμε μια "τελική" γνώση της κοινωνικής πραγματικότητας για να αρχίσουμε να ενεργούμε πάνω σε αυτήν για να την αλλάξουμε. Θα είναι το ίδιο ανεπαρκής αν προσπαθήσουμε να την αλλάξουμε χωρίς βαθιά γνώση.

Η αυστηρή επιστημονική γνώση της κοινωνικής πραγματικότητας, της κοινωνικής διάρθρωσης, επιτυγχάνεται μόνο μέσω της επεξεργασίας πληροφοριών, στατιστικών δεδομένων κ.λπ., με τη βοήθεια εννοιολογικών μέσων, τα οποία έχουν δοκιμασθεί και ισχύουν. Μέσα από την πρακτική της θεωρητικής εργασίας επιδιώκουμε την παραγωγή αυτών των εννοιολογικών εργαλείων, κάθε φορά ακριβέστερων και πιο συγκεκριμένων, διαδικασία που μας οδηγεί στη γνώση της συγκεκριμένης πραγματικότητας του περιβάλλοντός μας.

Μόνο μέσα από μια επαρκή θεωρητική κατανόηση, βαθιά και επιστημονική, μπορούν να αναπτυχθούν ιδεολογικά στοιχεία (φιλοδοξίες, αξίες, ιδανικά κλπ.) που αποτελούν επαρκή μέσα για τη μετατροπή αυτής της κοινωνικής πραγματικότητας με τη συνοχή των αρχών και της αποτελεσματικότητας στην πολιτική πρακτική.

Πολιτική πράξη και γνώση της πραγματικότητας

Επομένως, μια αποτελεσματική πολιτική πρακτική απαιτεί: τη γνώση της πραγματικότητας (θεωρία), την αρμονική συμπόρευσή της με τις αντικειμενικές αξίες του μετασχηματισμού (ιδεολογία) και συγκεκριμένα πολιτικά μέσα για την επίτευξη τέτοιου μετασχηματισμού (πολιτική πρακτική). Τα τρία αυτά στοιχεία συγχωνεύονται σε μια διαλεκτική μονάδα που αποτελεί την προσπάθεια μετασχηματισμού που στοχεύει το κόμμα.

Κάποιος μπορεί να ρωτήσει: Πρέπει να περιμένουμε μια τελική θεωρητική εξέλιξη για να αρχίσουμε να δρούμε; Όχι. Η θεωρητική εξέλιξη δεν είναι ακαδημαϊκό πρόβλημα, δεν ξεκινά από το μηδέν. Γεννιέται, παρακινείται και αναπτύσσεται από την ύπαρξη ιδεολογικών αξιών και πολιτικής πρακτικής. Περισσότερο ή λιγότερο σωστά, περισσότερο ή λιγότερο λανθασμένα, αυτά τα στοιχεία υφίστανται ιστορικά πριν από τη θεωρία και παρακινούν την ανάπτυξή της.

Η ταξική πάλη υπήρχε πολύ πριν από τη θεωρητική της σύλληψη. Ο αγώνας των εκμεταλλευόμενων δεν περίμενε την επεξεργασία ενός θεωρητικού έργου. Η ύπαρξή του προηγείται της γνώσης γι’ αυτό, υπήρχε εκεί πριν γίνει γνωστός, πριν από τη θεωρητική ανάλυση της ύπαρξής της.

Ως εκ τούτου, από αυτή τη βασική κατάθεση, γίνεται θεμελιώδης και απαραίτητη η δράση, η άσκηση πολιτικής πράξης. Μόνο μέσω της [πράξης], μέσω της συγκεκριμένης ύπαρξής της στις καθορισμένες συνθήκες της ανάπτυξής της, μπορούμε να επεξεργαστούμε ένα χρήσιμο θεωρητικό πλαίσιο. Ένα πλαίσιο που δεν είναι άχρηστη συσσώρευση αφηρημένων απόψεων με κάποια συνοχή στην εσωτερική λογική του, αλλά χωρίς καμία συνοχή με την ανάπτυξη των πραγματικών διαδικασιών. Για να θεωρηθούν αποτελεσματικά, είναι ακριβές να δράσουμε.

Μπορούμε να καταργήσουμε τη θεωρία με τη δικαιολογία της πρακτικής επείγουσας ανάγκης; Όχι. Μπορεί να υπάρχει, πρέπει να πούμε, μια πολιτική πράξη που βασίζεται αποκλειστικά σε ιδεολογικά κριτήρια, ως εκ τούτου, αβάσιμη ή ανεπαρκώς θεμελιωμένη σε επαρκή θεωρητική ανάλυση. Αυτό είναι κοινό στο περιβάλλον μας.

Κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι, στην πραγματικότητά μας ή στην πραγματικότητα της περιοχής μας [Λατινικής] Αμερικής, υπάρχει μια επαρκής θεωρητική ανάλυση, δηλαδή μια επαρκώς κατανοητή κατανόηση, ούτε καν κοντά. Η διαπίστωση αυτή ισχύει και για την υπόλοιπη πραγματικότητα μας. Η θεωρία είναι μόνο στα αρχικά της στάδια. Ωστόσο, εδώ και δεκαετίες και δεκαετίες υπήρξαν αγώνες, μια αντιπαράθεση. Αυτή η κατανόηση δεν πρέπει να μας οδηγήσει στην περιφρόνηση της θεμελιώδους σημασίας της θεωρητικής εργασίας.

Πρέπει να απαντήσουμε στην ερώτηση που τέθηκε προηγουμένως: Η προτεραιότητα είναι η πράξη, αλλά πόσο αποτελεσματική είναι αυτή η πρακτική εξαρτάται από μια πιο αυστηρή γνώση της πραγματικότητας.

Σε μια πραγματικότητα όπως η δική μας, στον κοινωνικό σχηματισμό της χώρας μας, η θεωρητική εξέλιξη πρέπει να ξεκινήσει, όπως παντού, από μια ομάδα αποτελεσματικών θεωρητικών εννοιών, που θα λειτουργεί όσο το δυνατόν μαζικά, που θα αποτελέσει την πρώτη ύλη για θεωρητική ανάπτυξη.

Η μεμονωμένη βάση δεδομένων, η εξεταζόμενη σε κατάσταση απομόνωσης, χωρίς επαρκή θεωρητική εννοιολογική μεταχείριση, δεν αντιπροσωπεύει επαρκώς την πραγματικότητα. Απλώς διακοσμεί και εξαφανίζει τις ιδεολογίες στις οποίες λειτουργούν αυτά τα δεδομένα.

Οι αφηρημένες έννοιες, από μόνες τους, επαρκείς πληροφορίες, δεν δίνουν περαιτέρω γνώσεις για την πραγματικότητα.

Η θεωρητική δουλειά που γίνεται στη χώρα μας συνήθως κυμαίνεται ανάμεσα σε αυτά τα δύο λανθασμένα άκρα.

Για μια σχετική θεωρία και στρατηγική άρθρα συστήνουμε: “Especifismo: The Anarchist Praxis of Building Popular Movements and Revolutionary Organization in South America¨ (“Especifismo: Η Αναρχική Πρακτική της Δημιουργίας Λαϊκών Κινήσεων και Επαναστατική Οργάνωση στη Νότια Αμερική”), “For a Theory of Strategy by CAB (Brazil)” (”Για μια Θεωρία της Στρατηγικής από το CAB (Βραζιλία)”) και “The Problems Posed by the Concrete Class Struggle and Popular Organization” (“Τα Προβλήματα που θέτει η Συγκεκτιμένη Ταξική Πάλη και η Λαϊκή Οργάνωση”). Για μια σύγχρονη ανάλυση των ΗΠΑ από την αναρχική Ομοσπονδία Black Rose / Rosa Negra, συνιστούμε το κείμενο “Below and Beyond Trump: Power and Counter Power "που γράφτηκε το 2017.

*Αγγλική μετάφραση: Pedro Ribeiro (2009, Amanecer: For A Popular Anarchism, California), αναθεωρημένη μετάφραση Gabriel Ascui (2018, SOL, Chile). Ελληνική μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης.

aotearoa / pacific islands / anarchist movement / opinion / analysis Thursday April 18, 2019 06:43 bySid Knee

We are the only anarcho-communist voice in Aotearoa / so-called New Zealand. This is the latest issue of our newsletter

This is our first newsletter for a while, but we are aiming to do 2 or 3 more this year. If you would like to contribute we would be happy to see your work.

We are waiting for the physical copies, but we are making it available here as a download.

Screen Reading PDF http://awsm.nz/wp-content/uploads/2019/04/newsletter19A4.pdf

Printable PDF http://awsm.nz/wp-content/uploads/2019/04/newsletter19A45printboo...t.pdf

This page has not been translated into 한국어 yet.

This page can be viewed in
English Italiano Català Ελληνικά Deutsch



Neste 8 de Março, levantamos mais uma vez a nossa voz e os nossos punhos pela vida das mulheres!

Neste 8 de Março, levantamos mais uma vez a nossa voz e os nossos punhos pela vida das mulheres!

Anarchist movement

Thu 23 May, 20:02

browse text browse image

ke2_601.jpg imageZweite Ausgabe der Kollektiven Einmischung: Organisationsplattform der Allgemeinen Anarchi... May 13 19:10 by die plattform 0 comments

1924033_1507295902909617_4635732569287267410_n.jpg imageEither it’s the people’s revolution or no revolution May 06 20:56 by Zaher Baher 0 comments

1m2019.png imageDesde el sur y con la gente, primero de mayo combatiente Apr 29 22:55 by Grupo Estudiantil Anarquista 0 comments

fel_1.jpg imageΗ “Huerta Grande” της FAU Apr 18 20:38 by Dmitri (transl) 0 comments

textSolidarity AWSM Newsletter #19 April 2019 Apr 18 06:43 by Sid Knee 0 comments

25a2.jpg imageColombia: Juntando rabias - Juntando fuerzas Apr 16 08:20 by Grupo Estudiantil Anarquista 0 comments

14716302_1311745485502678_334383124053035899_n.jpg imageSome of My Past Political Mistakes Apr 15 01:32 by Wayne Price 1 comments

elaopa.png imageDeclaração do XIII ELAOPA Mar 26 01:59 by ELAOPA 0 comments

elaopa_e.png imageDeclaración del XIII ELAOPA Mar 23 22:14 by ELAOPA 0 comments

jornadas_1.jpg imageAnarchist Days (Jornadas Anarquistas) 2019 Mar 20 19:12 by Jornadas Anarquistas 0 comments

jornadas.jpg imageJornadas Anarquistas 2019 Mar 20 19:08 by Jornadas Anarquistas 0 comments

carlocafierobarletta2.jpg imageΑναρχία και κομμ_... Mar 17 18:35 by Κάρλο Καφιέρο 0 comments

y_en_el_2019.jpg imageDeclaración X Asamblea Semestral: Grupo Estudiantil Anarquista (Colombia) Mar 12 20:29 by Grupo Estudiantil Anarquista 0 comments

oidyokyriestaseistoyanarhismoy978618804469210001212824.jpg imageΤο όραμα του επαν ... Mar 01 18:23 by Wayne Price 0 comments

plattformflyer1024x724_1.png imageÜber die Bedingungen, unter denen wir kämpfen und den Zustand der anarchistischen Bewegung... Feb 25 06:21 by die plattform 0 comments

44028850_2256781831208393_6522164708085071872_n.png imageΓκ. Λαντάουερ, Η κο&... Feb 19 15:41 by Dmitri (ed.) 0 comments

460_0___30_0_0_0_0_0_warren.jpg imageConstruyendo un contrapoder de la clase obrera negra contra la opresión estatal, capital y... Feb 11 08:38 by Warren McGregor 0 comments

e35653937db15bc51981edd25982f9d4.jpg imageΜικρό αφιέρωμα σ`... Feb 10 14:55 by Dmitri 0 comments

fao19.png imageComunicado público- verano 2019-. Feb 04 22:46 by Frente Anarquista Organizado 0 comments

textAgainst Anarcho-Liberalism and the curse of identity politics Jan 14 18:34 by Woke Anarchists Collective 0 comments

1011531_606717639371629_2029512264_n.jpg imageΠοιοι είναι οι αν ... Jan 13 19:34 by Τόμας Τζιοβάνι* 0 comments

semana_tragica.jpeg imageA 100 años de la Semana Trágica: 1919-2019 Jan 09 01:24 by Federación Anarquista de Rosario 0 comments

portugalcacilhasapelodocentrodeculturalib12.jpg imageΥποστηρίξτε το CCL Dec 28 09:21 by Dmitri 0 comments

mundobayer7osvaldoanarquismoviolencia.jpg imageOsvaldo Bayer (1927-2018): muere el vengador de los demonizados y silenciados de la histor... Dec 27 19:57 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

alan_1.jpg imageAlan MacSimóin (1957-2018): pionero del anarquismo en Irlanda Dec 26 19:07 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

malatesta5.jpg imageErrico Malatesta y la cuestión de las reformas. Dec 26 02:58 by Élisée Shevek. 0 comments

alan.jpg imageAlan MacSimóin (1957-2018): a pioneer of anarchism in Ireland Dec 14 08:34 by José Antonio Gutiérrez D. 0 comments

download.jpg imageΠρώτο βήμα η αυτο ... Dec 08 20:28 by Zaher Baher 0 comments

Alan at anti-fascist demo in the 1990s. imageAlan MacSimóin (1957-2018) – Dublin Historian and Political Activist Dec 06 16:02 by Sam 0 comments

Eddie Conlon (left) and Alan (right) at Dunnes Stores strike picket against Apartheid in South Africa, 1984. imageAlan MacSimóin (1957-2018)- Rest In Power Dec 06 15:50 by WSM 0 comments

more >>
© 2005-2019 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]