Περί της φυσικής εξέλιξης των ειδών…

Διεθνή | Περιβάλλον | Γνώμη / Ανάλυση Thursday June 23, 2005 11:08 by Τζίμης - OADE - Greece

…Σπόροι πρησμένοι

Article about natural evolution

Επίκαιρος όσο ποτέ άλλοτε ο στίχος του ποιητή έρχεται να περιγράψει τη σύγχρονη πραγματικότητα σε ένα καθημερινό θέμα - αυτό της αγροδιατροφής. Σε μια εποχή που οι βασικές ανάγκες έχουν αναχθεί σε πολυτέλεια και οι καταναλωτικές απαιτήσεις σε όχημα αυτοεπιβεβαίωσης. Φράσεις όπως βάκιλος του άνθρακα, νόσος των τρελών αγελάδων, γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί (: μεταλλαγμένοι), βαρέα μέταλλα, κ.τ.λ έχουν εισβάλλει για τα καλά στο λεξιλόγιο μας χωρίς να διευκρινίζεται το ακριβές τους περιεχόμενο… Μια παραδοχή χωρίς ουσιαστική ενημέρωση του πολίτη που γίνεται έρμαιο ενός συγχρονισμένου γενετικού πειράματος. Το πλέον εντατικό από την εμφάνιση του στον πλανήτη μιας και για πρώτη φορά έχει ευθύ στόχο τον γενετικό κώδικα και τη χειραγώγηση των γονιδίων των έμβιων όντων.

Με το πρόσχημα της έλλειψης τροφής για τους λαούς του κόσμου δίνεται η αφορμή σε υπερεντατικοποιημένες μεθόδους καλλιέργειας της γης να εξαντλούν κάθε σταγόνα φυσικού πόρου. Μια δίκαιη κατανομή της τροφής και της τεχνογνωσίας παραγωγής της θα εξασφάλιζε τουλάχιστον την δυνατότητα ζωής για τους ανθρώπους του πλανήτη. Ενδεικτικά σε κάθε Αμερικάνο αναλογούν ετησίως 860 κιλά δημητριακών, άμεσα ή έμμεσα μιας αφού η ζωική πρωτεΐνη που καταναλώνει χρειάζεται μεγάλες ποσότητες δημητριακών, που χορηγούνται στα εκτρεφόμενα ζώα ως ζωοτροφή. Αμερικάνος μπορεί να χαρακτηριστεί ο οποιοσδήποτε σήμερα έχει τόσο υψηλές καταναλωτικές απαιτήσεις. Τοιουτοτρόπως παρατηρείται σε περιβάλλοντα με πλούσια βιοποικιλότητα μια απόπειρα ομογενοποίησης των φυτικών & ζωικών ειδών. Το διαφορετικό θεωρείται εξαίρεση.

Για παράδειγμα η χερσόνησος που ζούμε αποτελεί οικοσύστημα με μεγάλα αποθέματα διαφορετικών ειδών και υπάρξεων. Η εισαγωγή καλλιεργειών που έχουν μοναδικό ορίζοντα την υπερπαραγωγή προκαλεί την αλλοίωση και εν τέλει την εξάλειψη της διαφορετικότητας. Δεν είναι τυχαία τα αποτελέσματα του 4ου ογκολογικού συνεδρίου στο Ρίο τον Απρίλιο του 2004 που συνδέουν την αλόγιστη χρήση φυτοφαρμάκων και λιπασμάτων στα χωράφια της Δυτικής Ελλάδας με αυξημένα κρούσματα καρκίνων στους αγρότες της περιοχής. Έτσι από τη μία ο παραγωγός χωρίς να ενημερώνεται ουσιαστικά γίνεται όμηρος του επαγγέλματος του, που κατά τη γνώμη μου είναι λειτούργημα αφού προσφέρει την πρώτη ύλη για την τροφή των κατοίκων των αστικών και όχι μόνο περιοχών. Ενώ από την άλλη οι κάτοικοι των πόλεων μέσω της βιομηχανοποιημένης τροφής χάνουν σημαντικό μέρος της παραγωγικής διαδικασίας, με συνέπεια να μην γνωρίζουν το τι ακριβώς τρώνε… Η αναλγησία των γραφειοκρατών εκθέτει την ύπαρξη του κράτους αφού το μπαλάκι των ευθυνών εύκολα μετακυλάει από τη μια υπηρεσία στην άλλη. Όταν ο αγρότης δεν γνωρίζει την ταυτότητα του γενετικού υλικού που χρησιμοποιεί αυτόματα γίνεται το πρώτο στοιχείο του πειράματος. Εν πρώτοις θυσιάζει την ύπαρξη του για την κερδοφορία ορισμένων. Εξαρτάται βιολογικά από εργαστήρια γενετικής (αλλοδαπής-ημεδαπής και «άγνωστης» προέλευσης) παρέχοντας τους σε εξευτελιστική τιμή τα αποτελέσματα χρήσης των προϊόντων τους. Παράλληλα προσδένεται στο άρμα της υπερπαραγωγής υποτιμώντας την ποιότητα του έργου του.

Η αυτόνομη καθετοποιημένη διαδικασία φαντάζει ουτοπία στα μάτια ορισμένων συμβιβασμένων, όπως αυτοί εκφράζονται από σημαντικά κομμάτια της σύγχρονης κοινωνίας. Αντίθετα υπάρχουσες αγροκολλεκτίβες (:συλλογικότητες αγρού) εμφανίζουν δείγματα γραφής αξιόλογα, αυτές είναι υπεύθυνες όχι μόνο για την καλλιέργεια αλλά για την μεταποίηση και διακίνηση του προϊόντος. Κολεκτίβες βιώσιμες που προέκυψαν από την ζύμωση των κινημάτων του 1968 συνεχίζουν την διαδρομή τους ως το σήμερα. Ανταλλαγή των παραγόμενων αγαθών μεταξύ των μελών της κοινότητας και εμπορικές συνδιαλλαγές όταν χρειάζεται με το υπόλοιπο της κοινωνίας. Περιοδική συνδρομή των μελών σε όλες τις εργασίες και συλλογική λήψη αποφάσεων. Έτσι το ειδοποιών στοιχείο της συλλογικότητας, που στην προκείμενη είναι το άτομο, βρίσκει την ευκαιρία να εκφραστεί καθ’ όλη τη παραγωγική διαδικασία συνθέτοντας ένα μωσαϊκό συνεργασίας. Πνεύμα συνεργατισμού που αποφέρει το κέρδος της υπεραξίας στην κοινότητα, όταν λειτουργεί σε υγιή συνεταιριστικά θεμέλια. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν σε ολόκληρη την Ευρώπη (π. χ στις νότιες Άλπεις ή στα Πυρηναία), όπως επίσης και στο γεωγραφικό χώρο που ζούμε (εκφράζονται στις ελάχιστες υγιείς ακομμάτιστες συνεταιριστικές ομάδες παραγωγών). Όσον αφορά τον καταναλωτή μπορεί να γευτεί τον καρπό της κάθε εποχής γνωρίζοντας την προέλευση του, αναπτύσσοντας σχέσεις αλληλεγγύης με αυτούς που του τον προσφέρουν. Σε ιδανικές περιπτώσεις δημιουργούνται ακόμη και τάσεις εξόδου από τα σύγχρονα μορφώματα πόλεων, τάσεις εξόδου που λειτουργούν διαλυτικά στις δυνάμεις εξουσίας και καταστολής του κράτους στο σημερινό περιβάλλοντα χώρο.

Η σύγχρονη αριστερά, όπως αυτή εκφράζεται από τις επί μέρους συνιστώσες της (κοινοβουλευτικές & εξωκοινοβουλευτικές), είναι ανάγκη να θέσει το όλο θέμα στην πραγματική του βάση. Αναφέρομαι σε αυτήν γιατί έντιμα και έγκυρα έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου. Δυστυχώς όμως δεν είναι ένα ζήτημα για αλιεία ψήφων. Χρειάζεται ουσιαστικός διάλογος επί του πρακτέου ούτως ώστε να ξεφύγουμε από το τέλμα των ημερών. Εκεί που εκπροσωπείται από εκλεγμένους της αντιπροσώπους χρειάζεται να ασκεί ριζοσπαστικό και όχι συμπληρωματικό έλεγχο στις εξουσιαστικές δομές. Είναι καιρός να ανοιχτεί στην κοινωνία με διάθεση επικοινωνίας. Είναι στιγμή ομάδες εργασίας να βγουν εκτός των τειχών των μητροπόλεων, να μιλήσουν, να συζητήσουν, να περιγράψουν και αν είναι δυνατόν να ελέγξουν το φαινόμενο.

Διαφορετικά ελλοχεύει ο κίνδυνος να περιπέσει σε αέναο παιχνίδι ελιτισμού διανοουμένων.

Οι μεταλλάξεις υπήρχαν ανέκαθεν στην ζωή αυτού του πλανήτη, είτε προκαλούμενες από την ακτινοβολία της ατμόσφαιρας είτε από άλλους φυσικούς παράγοντες συνυπήρχαν με τις υπάρξεις που κινούνταν πάνω στη γη. Η φύση είχε το χρονικό διάστημα να αφομοιώσει τους νέους οργανισμούς μέσω της φυσικής εξέλιξης. Τα τελευταία χρόνια ο παράγοντας άνθρωπος έχει βρει τρόπους να επεμβαίνει τεχνητά στην αλληλουχία των γονιδίων. Κάτι που προκαλεί κινδύνους για την συνέχιση της ζωής. Δεν γνωρίζουμε τι επιπτώσεις θα έχει η συσσώρευση τόσων πολλών τεχνητών μεταλλάξεων σε τέτοιο απειροελάχιστο χρονικό διάστημα. Οι εργασίες κάποιων Βρετανών επιστημόνων πριν μερικά χρόνια μαρτυρούσαν την αλλεργιογόνο επίδραση που παρουσιάζει η γύρη τεχνητά μεταλλαγμένων φυτών στο ανοσοποιητικό σύστημα. Η ταχεία αύξηση των αλλεργιών τα τελευταία χρόνια αποτελεί μια πρώτη ένδειξη που απαιτεί περισσότερο εμβάθυνση επιστημονική και διαλεκτική μεταξύ των διαφορετικών κοινωνικών ομάδων.

Ποιες θα είναι οι συνέπειες για τους/ τις απογόνους των σημερινών εγκύων;

Πρωταρχικά εμείς είμαστε οι υπεύθυνοι - όταν στη θέα του γειτονικού σπιτιού που καίγεται αντιπαρατάσσουμε την αδιαφορία, γινόμαστε άξιοι της αδιαφορίας…

Ας μεταλλάξουμε τα μυαλά τους, όχι τις ζωές μας!

Σας φιλώ συντροφικά,

Τζίμης. * Από το περιοδικό της ΟΑΔΕ Πάτρας «Μαύρα Γράμματα» Νο 5, Ιούνης 2005