Γράμμα ιταλού αναρχικού από τη φυλακή

Ιταλία / Ελβετία | Καταστολή / Φυλακές | Γνώμη / Ανάλυση Friday June 17, 2005 11:03 by Salvatore

Letter by Salvatore from Lecce, Italy, translated in Greek

Ένα γράμμα του Σαλβατόρε, ενός από τους αναρχικούς που φυλακίστηκαν στη Λέτσε, κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Σερβάντες

Στέλνω έναν εγκάρδιο χαιρετισμό και μια σφιχτή αγκαλιά σε όλους εκείνους που αυτές τις μέρες προσπαθούν να κάνουν την αλληλεγγύη τους εμφανή με πορείες, φυλλάδια, συγκεντρώσεις, γράμματα, τηλεγράμματα... Ότι έρχεται απ’ έξω κρατάει υψηλό το ηθικό μου και κάνει τους «εγκέφαλους» του κράτους που σκηνοθέτησαν την πολλοστή αυτή δίκη, να καταλάβουν, ότι δεν μπορούν να σταματήσουν τον αγώνα και ότι δεν υπάρχουν αρκετοί τοίχοι, αρκετά συρματοπλέγματα και αρκετοί ανθρωποφύλακες για να μας απομονώσουν από το περιβάλλον στο οποίο ζούμε.

Επίσης στη φυλακή οι άλλοι φυλακισμένοι μας δείχνουν την αλληλεγγύη τους. Μετά από δύο μέρες κανονικών συνθηκών κράτησης τώρα είμαστε υπό αυστηρή παρακολούθηση, αλλά συνεχίζουμε να ζούμε, να επιθυμούμε, να ονειρευόμαστε, παρά το γεγονός ότι 20 ώρες τη μέρα είμαστε περιορισμένοι σε ένα κελί 2 επί 4, 3 άτομα, χωρίς κοινωνικό χώρο, πέρα από τις ώρες προαυλισμού.

Πάνω από χίλια άτομα σε αυτή τη φυλακή με το σώμα φυλακισμένο αλλά με τη σκέψη να πετά ελεύθερη. Ο σκοπός αυτής της στημένης δίκης είναι προφανής: θέλουν να κλείσουν το στόμα και να σταματήσουν τα χέρια όποιου δεν είναι πρόθυμος να σκύψει το κεφάλι, όποιου εδώ και καιρό προσπαθεί να σπάσει τη μονοτονία τις καθεστηκυίας τάξης, παλεύοντας για ένα κόσμο διαφορετικό, για μια ζωή που να αξίζει να τη ζήσεις και για την ελευθερία όλων. Θέλουν να εξαφανίσουν οποιαδήποτε μορφή αντίδρασης και ριζοσπαστικής κριτικής στο υπάρχον κι ακόμα περισσότερο όταν αυτή η κριτική κατευθύνεται ενάντια σε υψηλά ιστάμενα άτομα, όπως ο αρχιεπίσκοπος και οι ακόλουθοί του, άτομα που έχουν πολιτική κάλυψη από εκεί που χτυπάει η σάπια καρδιά του κράτους.

Αναμφίβολα, αυτή η επιχείρηση είναι μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου: να αποσπάσουν την προσοχή από τη νομική ανεπάρκεια και το άδικο όσων έχουν βασανίσει, κλείσει σε ψυχιατρείο και απομονώσει χιλιάδες άτομα στο όνομα του κράτους και της δημοκρατίας, περιμένοντας ότι θα μας σωφρονίσουν σύντομα, σύμφωνα με την κυρίαρχη λογική των εμπόλεμων αυτών καιρών. Σε αυτόν τον ανάποδο κόσμο η πραγματικότητα είναι αντεστραμμένη και η γλώσσα του κράτους το δικαιολογεί: με αυτόν τον τρόπο μας μεταχειρίστηκαν ως βίαιους τρομοκράτες.

Τρομοκράτης, όμως, όπως δείχνει καθαρά η ιστορία, είναι το κράτος, ενώ σχετικά με τη βία, έχω να πω ότι θεωρώ αποδεκτή μόνο την επαναστατική βία. Λένε ότι είναι βίαιοι αυτοί που καίνε ένα ΑΤΜ αλλά όπως είπε κάποιος πολύ καιρό πριν «ληστής δεν είναι αυτός που κλέβει μια τράπεζα αλλά αυτός που την ιδρύει».

Τρομοκρατία και βία είναι αναμφίβολα ο βομβαρδισμός ολόκληρων πληθυσμών και η πρόκληση χιλιάδων θανάτων,(...) τα «εργατικά ατυχήματα», τα κέντρα «υποδοχής» μεταναστών, οι απελάσεις, οι αυτοκτονίες στη φυλακή.

Τρομοκρατία και βία είναι η καταστροφή του περιβάλλοντος, η εξάντληση των φυσικών πόρων, η βιομηχανική παραγωγή και η συνεχής μετακίνηση των επιχειρήσεων, πάντα ψάχνοντας καλύτερες συνθήκες εκμετάλλευσης και καινούριους σκλάβους στο όνομα του κέρδους, καταστρέφοντας τους λαούς και αφήνοντας τους αντιμέτωπους με χιλιάδες προβλήματα και απομακρύνοντάς τους από τις ίδιες τους τις ζωές... και σταματώ εδώ γιατί θα μπορούσε να είναι μια υπερβολικά μεγάλη λίστα.

Χαιρετώ ξανά όσους/ες είναι έξω και συνεχίζουν τον αγώνα μας, γιατί αυτό σημαίνει ότι δεν μας έχουν σταματήσει. Δεν μπορούν γιατί, όπως είπε και μια συντρόφισσα «οι εχθροί οποιουδήποτε είδους συνόρων έχουν την ελευθερία στην καρδιά τους, κανείς δεν μπορεί να τους φυλακίσει».

Σήμερα βρίσκομαι κι εγώ ανάμεσά σας, σήμερα είμαι κι εγώ λίγο πιο ελεύθερος

Μια σφιχτή αγκαλιά

19/5/05 Σαλβατόρε