Ο άγνωστος στρατιώτης

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος | Αναρχικό κίνημα | Γνώμη / Ανάλυση Tuesday January 08, 2008 11:18 by OAE-Greece - Anarkismo

Αυτός ο άγνωστος προλετάριος

Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο τεύχος 11 (Σεπτέμβρης 2007) του δελτίου της ΟΑΕ "Μαύρα Γράμματα".

Με αφορμή την ανόητη επίθεση που δέχτηκε η φρουρά του άγνωστου στρατιώτη μπροστά στη Βουλή σε φοιτητική διαδήλωση, στις αρχές του χρόνου (σ.σ.: το 2007), ακούστηκαν πολλά φαιδρά από την πλευρά της εξουσίας. Οι επαγγελματίες της πολιτικής και γνωστοί δημοσιογράφοι-φερέφωνα μεγάλων οικονομικών συμφερόντων θέλησαν να μας πείσουν - με υπέρμετρο ζήλο - ότι ενδιαφέρονται για τις θυσίες των άγνωστων ελλήνων στρατιωτών.

Εμείς πιστεύουμε ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο άγνωστος στρατιώτης έχει και μια άλλη πιο βα-σική ιδιότητα: είναι προλετάριος. Είναι ο προλετάριος εκείνος που στέλνεται να πολεμήσει για τα συμφέροντα των αφεντικών, των κυρίαρχων τάξεων. Είναι ο προλετάριος που στέλνεται να πολε-μήσει ενάντια σε άλλους παραπλανημένους προλετάριους. Είναι ο προλετάριος που ενώνεται με τα αφεντικά του κάτω από τη σκέπη της εθνικής ενότητας, της εθνικής σημαίας.

Εμείς πιστεύουμε ότι κανενός εξουσιαστή δεν ιδρώνει το αυτί για τα προβλήματα των φτωχών λαϊ-κών στρωμάτων, των προλετάριων, που συγκρότησαν και συγκροτούν έως τις μέρες μας τους εθνι-κούς στρατούς. Οι προλετάριοι είναι εκείνοι που πέφτουν θύματα οικονομικής εκμετάλλευσης σε περιόδους ειρήνης, οι προλετάριοι είναι εκείνοι που πέφτουν θύματα μια άλλης εκμετάλλευσης σε περιόδους πολέμου. Αποτελούν το κρέας στα κανόνια των αφεντικών. Αυτό συνέβη και συμβαίνει πάμπολλες φορές στη γνωστή ιστορία, μιας και οι προλετάριοι πείθονται ότι έχουν τα ίδια συμφέ-ροντα με τις κυρίαρχες τάξεις ή από έλλειψη ταξικής οργάνωσης φοβούνται την περίπτωση ανταρ-σίας ενάντια στο σύστημα.

Μετά από τους πολέμους, οι κυρίαρχες τάξεις θέλοντας να «γλυκάνουν το χάπι» στους προλετάριους που τραυματίστηκαν, έμειναν ανάπηροι ή απλώς έζησαν τη φρίκη των πολέμων, στήνουν αγάλματα σε κεντρικές πλατείες προς τιμήν τους. Με αυτή την τακτική, ισχυρίζονται ότι τιμούν και τους σκοτωμένους προλετάριους στα πεδία των μαχών, αλλά στην ουσία αυτό που επιζητούν είναι να φέρουν πιο κοντά τους προλετάριους με τα αφεντικά. Γι’ αυτά τα μνημεία και το συμβολισμό παρουσιάζει μια αναρχική προσέγγιση ο Νίκος Βέλμος στην εφημερίδα «Φραγγέλιο» στα τέλη της δεκαετίας του ’20:

«Το προτιμούμε αυτό το μνημείο απ’ το μνημείο κάθε γνωστού ήρωα· μα ο άγνωστος στρατιώτης είναι κείνος που τον κυνηγούσατε να τον στρατολογήσετε μέσα στα φαράγγια, που τον δέσατε και τον κρατούσατε δεμένο για να μη σας φύγει, από μια τη φωτιά που τον βάνατε να σιγοψήνετε δέκα ολάκερα χρόνια, που τον είχατε γυμνό, που τον είχατε ξυπόλυτο μέσα στα χιόνια, που του πορνέ-βατε την γυναίκα στο χωριό και του ξεπάτωναν οι φορατζήδες σας την καλύβα του· γι’ αυτό μη μας τον παραστήσετε με γουρλωμένα τα μάτια να αγεροκοπανίζει με τη μπαγιονέτα του, ψεύτες! Πα-ραστήσατέ τον σαν αρνί που το τραβάτε άθελά του να πάτε να το μακελιάσετε· αυτός είναι ο άγνω-στος πεθαμένος ήρωας».

Μέσα σ’ αυτές τις λίγες γραμμές, ο Νίκος Βέλμος απογυμνώνει την εξουσία από τη μυθολογία που δημιουργεί γύρω από τα μνημεία του άγνωστου στρατιώτη. Εμείς σήμερα πιστεύουμε ότι πρέπει να διδασκόμαστε από την αιματοβαμμένη προλεταριακή ιστορία. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι οι άγνω-στοι στρατιώτες προλετάριοι του σήμερα πρέπει να γίνουν γνωστοί αύριο. Αυτό θα το πετύχουν αν σπάσουν τις αλυσίδες με τους οποίους τους έχει δεμένους το σημερινό πολιτικό σύστημα και στρέ-ψουν τα όπλα τους, αρχικά, ενάντια στους κυβερνώντες του τόπου τους.

Αρκετό προλεταριακό αίμα χύθηκε για τα συμφέροντα των κυβερνώντων! Είναι καιρός να πολεμή-σουμε για τα δικά μας συμφέροντα και τις ανάγκες!

Εμπρός λοιπόν προλετάριοι όλου του κόσμου! Στο ένα χέρι το τουφέκι, στο άλλο χέρι το δρεπάνι!