25 κατειλημμένα πανεπιστήμια

Γαλλία / Βέλγιο / Λουξεμβούργο | Εργατικοί Αγώνες | Νέα Friday November 16, 2007 10:22 by «Ανταποκριτής»

Απεργίες στις συγκοινωνίες στη Γαλλία

Κινητοποιήσεις ενάντια «στις ελευθερίες των πανεπιστημίων», έναν νόμο που επενδύσει και θεσμικά σε εκπαιδευτικές πολιτικές με στόχο το Πανεπιστήμιο-επιχείρηση.

Στο Παρίσι σήμερα (Τετάρτη, 14 Νοέμβρη) κινείται 1 στους δέκα συρμούς μετρό. Και στη Γαλλία ένα στα 7 τρένα. 25 από τα 82 γαλλικά πανεπιστήμια, είναι αυτή τη στιγμή κλειστά από τους φοιτητές τους παρά τη σειρά προληπτικών μέτρων που πήρε η κυβέρνηση και οι υποστηρικτές της με προληπτικά «διοικητικά κλεισίματα» από τους προέδρους των πανεπιστημίων (λοκ-άουτ αλα γαλλικά) και με βίαιες επεμβάσεις της αστυνομίας την περασμένη βδομάδα όσες φορές οι φοιτητές προσπάθησαν να βγουν από τα πανεπιστημιακά κτήρια και να διαδηλώσουν μέσα στις πόλεις.

Οι κινητοποιήσεις αφορούν το νόμο «για τις ελευθερίες και τις αρμοδιότητες των πανεπιστημίων», ένα νόμο που έρχεται να επενδύσει και θεσμικά εκπαιδευτικές πολιτικές δυο δεκαετιών που στοχεύουν στο κατά το κοινώς λεγόμενο Πανεπιστήμιο-επιχείρηση. Μετά από αλλεπάλληλες μειώσεις των κονδυλίων για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και την έρευνα, ο νόμος έρχεται πριν από όλα να άρει τα όποια απομεινάρια κοινωνικού ελέγχου υπήρχαν στη λειτουργία του Πανεπιστημίου. Χαρακτηριστικά, συρρικνώνει τα όργανα διοίκησης και δίνει υπερεξουσίες στους προέδρους και στα νέα ολιγομελή κογκλάβια των Δ.Σ., οι οποίοι θα μπορούν όχι μόνο να εγκρίνουν προϋπολογισμούς κ.λπ. στις συνεδριάσεις τους, αλλά και να ιδρύουν νέα πανεπιστημιακά τμήματα!

Σύμφωνα με το κείμενο του νόμου, εκείνοι που αποπέμπονται από τη σύνθεση των οργάνων διοίκησης είναι οι εργαζόμενοι στο Πανεπιστήμιο και οι φοιτητές προς όφελος των «τοπικών παραγωγικών φορέων» και ακόμα δύο (2) τύπων τους οποίους θα επιλέγει το Δ.Σ. από μόνο του δίχως περαιτέρω διευκρινίσεις. Προφανώς, τα νέα τμήματα θα πρέπει να έχουν «ξεκάθαρα κριτήρια αξιολόγησης προγραμμάτων και διδασκόντων με βάση τις ανάγκες της αγοράς εργασίας».

Ταυτόχρονα, ένα νέο πρόγραμμα δημιουργίας «πόλων έρευνας και ανώτατης εκπαίδευσης» στους οποίους τα πανεπιστήμια καλούνται «να συγχωνευθούν για να βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητά τους και τη διεθνή τους προβολή»!

Όταν, εδώ και δυο εβδομάδες, ξεκίνησαν οι πρώτες συνελεύσεις από τα σωματεία της αριστεράς, δεξιές και «σοσιαλδημοκρατικές» εφημερίδες σαν την «Monde» προσπάθησαν να στιγματίσουν τις «πραξικοπηματικές πρακτικές μερίδας της άκρας αριστεράς» που ως “περιοδεύων θίασος” προκαλεί αναταραχή στις σχολές εις βάρος της “πλειοψηφίας των φοιτητών” που θέλει να κάνει μάθημα. Οι πρόεδροι προέβησαν σε λοκ-άουτ όταν οι διοικητικοί υπάλληλοι και οι διδάσκοντες σε ελαστική εργασιακή σχέση (των οποίων η συμμετοχή στα όργανα διοίκησης πρακτικά καταργείται από το νέο νόμο) έκαναν συνελεύσεις από κοινού με τους φοιτητές κηρύσσοντας κατά τόπους απεργίες και από την πλευρά τους.

Στη Γαλλία αυτόν τον καιρό, δυο πράγματα παρατηρούνται στην καθημερινότητα: την πανταχού παρουσία της αστυνομίας και την καταθλιπτική ομοφωνία, ακόμα και των παραδοσιακά σοσιαλιστικών mainstream εντύπων υπέρ της κυβερνητικής πολιτικής. Έξι μήνες μετά την εκλογή του ο Σαρκοζύ απολαμβάνει έτσι ακόμα μεγάλης «δημοτικότητας». Όμως εκεί που ήταν στο 70%, τον τελευταίο μήνα έχει πέσει ξαφνικά στο 55%. Παρ’ όλα αυτά, κι ενόψει της σημερινής απεργίας στις συγκοινωνίες, τα χτεσινά πρωτοσέλιδα δυο δεξιών εφημερίδων («Le Figaro», «Les échos») και μιας σοσιαλδημοκρατικής («Le Μonde») ήταν - σε λίγο διαφορετικό τόνο βέβαια - μια δημοσκόπηση κατά την οποία το 55% των γάλλων είναι κατά των απεργιών.

Η απεργία αφορά τους εργαζόμενους στις δημόσιες συγκοινωνίες (σιδηροδρόμους, μετρό κλπ.) και την επίθεση της κυβέρνησης στα «προνόμια» του ασφαλιστικού και συνταξιοδοτικού τους συστήματος που προσπαθεί να εξομοιώσει με αυτό του υπολοίπου δημόσιου τομέα. Το ειδικό καθεστώς οφείλεται στα παραδοσιακά ισχυρά συνδικάτα αυτών των κλάδων και η επίθεση δυσφήμισης στο γεγονός πως οι κινητοποιήσεις τους παραδοσιακά έχουν κυριολεκτικά το ρόλο της ατμομηχανής ανοίγοντας την όρεξη και σε άλλες κατηγορίες εργαζομένων.

Το σίγουρο είναι ότι τίποτα δεν κινείται στο Παρίσι, θυμίζοντας έτσι για πρώτη φορά το Δεκέμβρη του 1995, όταν ο κόσμος μετακινούνταν μονάχα με τα πόδια ή με co-voiturages κι έτσι 9 μήνες μετά είχε παρατηρηθεί ένα μικρό baby-boom. Αλλαγή στα δεδομένα της καθημερινότητας, ευκαιρία να διερευνηθούν με άλλο τρόπο οι δυνατότητες που αυτή προσφέρει έξω και πέρα από τη σύμβαση της μισθωτής σχέσης εργασίας. Φέτος κανείς δεν ξέρει τι εγκυμονεί η επόμενη μέρα, το σίγουρο είναι πάντως πως ο Σαρκοζύ αντιμετωπίζει το πρώτο του σοβαρό bras de fer τόσο με τους νέους όσο και με τους εργαζόμενους, με τη «Γαλλία που ξυπνάει νωρίς», όπως έλεγε στην προεκλογική καμπάνια του. Αυτή τη Γαλλία την βρίσκει για πρώτη φορά μπροστά του.

Το κράτος αντεπιτίθεται: εργοδότες και κυβέρνηση φαίνονται καλά προετοιμασμένοι για την απεργία. οι διοικήσεις των δημοσίων επιχειρήσεων στις οποίες κηρύχτηκε η απεργία δίνουν πτώση της συμμετοχής σχετικά με την προειδοποιητική της 18ης Οκτωβρίου (62 από 75%). Ο γραμματέας της CGT έσπασε πρώτος τη γραμμή ενότητας της απεργίας προτείνοντας στην κυβέρνηση διαπραγμάτευση ανά επιχείρηση κι όχι συνολική όπως είχε αποφασιστεί από τους απεργούς. Τα ποσοστά που δίνουν τα συνδικάτα για τη συμμετοχή στην απεργία δεν εμφανίζονται ακόμα πουθενά, όμως η πρώτες γενικές συνελεύσεις των σιδηροδρομικών ψηφίζουν συνέχιση και εμμονή στη γραμμή της συνολικής διαπραγμάτευσης. Παράλληλα, τα Πανεπιστήμια είδαν για πρώτη φορά επέμβαση της αστυνομίας υπό τα χειροκροτήματα και τις επευφημίες των αντι-καταληψιών, που, μαζί με προέδρους των σχολών, κάλεσαν τις ειδικές δυνάμεις της Χωροφυλακής να βγάλουν έξω τους καταληψίες.

* Το κείμενο αυτό στηρίχθηκε κατά βάση σε ανταπόκριση που δημοσιεύτηκε στο αθηναϊκό Indymedia.