Τηλεοπτική Υποκρισία

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος | Πολιτισμός | Γνώμη / Ανάλυση Wednesday February 21, 2007 17:31 by OAE-Greece - Anarkismo outetheos at yahoo dot com dot au

Ο ρόλος του τηλεοπτικού μάρκετινγκ

Ο δρόμος είναι μπροστά μας και στέκονται λιγότερα εμπόδια από ποτέ άλλοτε. Εμπρός! Εμπρός!!

Ο ρόλος της τηλεόρασης και ολόκληρου του διαφημιστικού μάρκετινγκ που την συγκροτεί, είναι σε γενικές γραμμές γνωστός στον κάθε άνθρωπο ανεξάρτητα αν είναι φανατικός θεατής της ή όχι.

Όλοι γνωρίζουν ότι οι ιδιοκτήτες των τηλεοπτικών σταθμών χρησιμοποιούν αυτά τα μέσα για να πολλαπλασιάσουν τα κέρδη τους σε άλλες δραστηριότητές τους. Στη σημερινή εποχή της εικόνας, η τηλεόραση απολαμβάνει μεγάλης δύναμης και αποτελεί ένα σημαντικό εκβιαστικό μέσο για κάθε κεφαλαιούχο και γι’ αυτό το λόγο βλέπουμε μεγάλους επιχειρηματίες να διοικούν και κάποιο τηλεοπτικό σταθμό.

Πέρα, όμως, απ’ όλα αυτά τα αυτονόητα, παίζεται ένα ύπουλο παιχνίδι από τους τηλεοπτικούς μάνατζερ ώστε η τηλεόραση ν’ αποκτήσει στη συνείδηση του κόσμου ένα ρόλο που ποτέ δεν είχε. Μάς παρουσιάζονται διάφοροι λαϊκιστές ή αστοί, ας τους πούμε δημοσιογράφους, οι οποίοι… ξεσαλώνουν σε κάθε περίσταση ενάντια στην οικονομική πολιτική των κυβερνήσεων, ενάντια στην εγκληματικότητα, ενάντια στη βία στα σχολεία, ενάντια στη διαφθορά, ενάντια στην παιδική εκμετάλλευση και πορνεία, ενάντια στην αστυνομική αυθαιρεσία κ.λπ.

Αρκετά! Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μπορούν πλέον να μιλούν για σκοινί. Θέλετε να εξαπατήσετε τους φτωχούς ανθρώπους, να τους πείσετε ότι ενδιαφέρεστε για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, όμως αυτό που επιδιώκετε είναι λίγο μεγαλύτερη ακροαματικότητα και δημιουργία μιας φιλολαϊκής εικόνας που θα βοηθήσει συνολικά το τηλεοπτικό σύστημα, αλλά και τον κάθε τηλεπαρουσιαστή ξεχωριστά, στη μετέπειτα πολιτική ή άλλη δραστηριότητά του.

Η τηλεόραση είναι αυτή που σπέρνει και καλλιεργεί τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι μεγάλες μάζες των ανθρώπων. Και αυτό δεν το κάνει τυχαία. Θέλει να στηρίξει ένα βάρβαρο καπιταλισμό, που κατευθύνει την κοινωνία προς μια μεγάλη και καθοριστική αποδιοργάνωση στην οποία θα αναπτύσσεται στο μέγιστο δυνατό ο ατομικιστικός εξουσιαστικός ανταγωνισμός.

Όπου θα αναπτύσσεται στο μέγιστο η άποψη που λέει ότι, αφού όλα κουκουλώνονται από τα διαπλεκόμενα συμφέροντα που ελέγχουν και την αστική δικαιοσύνη, θα πρέπει να αναθέσουμε το ρόλο του δικαστή στην τηλεόραση. Η άποψη αυτή είναι λανθασμένη, γιατί έτσι επιτείνουμε το κουκούλωμα με την τηλεοπτική εκμετάλλευσή του για να θολώσουν τα νερά.

Η διαπλοκή είναι ένα δίκτυο γραμμών που συνδέονται, από την αστική δικαιοσύνη, στο κοινοβούλιο, στην γραφειοκρατία του κράτους και στα φερέφωνά τους, τον αστικό Τύπο και τα ΜΜΕ.

Κανένας μέσα από το τηλεοπτικό σύστημα «δεν έχει δικαίωμα» να μιλά για τη σχολική βία, αν δεν έρθει σε ρήξη με όλη την κατεύθυνση του τηλεοπτικού προγράμματος που είναι η αναπαραγωγή της παιδικής βίας και του σχολικού τσαμπουκά μέσα από διάφορες ταινίες, εκπομπές κ.λπ.

Αντίστοιχα, «δεν μπορούν να μιλούν» για την οικονομική αφαίμαξη των «συνταξιοχούληδων», εφόσον δεν έρχονται σε σύγκρουση με τους εργοδότες τους-επιχειρηματίες, τους υπεύθυνους για την οικονομική μιζέρια των λαϊκών στρωμάτων. Είναι τουλάχιστον αστείο να μιλούν τα ΜΜΕ για την ασφαλίτικη και εκβιαστική χρήση των κινητών τηλεφώνων, όταν από το πρωί έως το βράδυ γίνεται διαφημιστική εκστρατεία των δυνατοτήτων της νέας τεχνολογίας στην κινητή τηλεφωνία.

Με υπερβάλλοντα ζήλο, τηλεοπτικοί παρουσιαστές στρέφονται και ενάντια στους βιασμούς στα σχολεία (περιοχή Εύβοιας), μιλώντας για κοινωνικό ρατσισμό, αλλά, όμως, δεν έρχονται σε σύγκρουση με τους «νοικοκυραίους, οικογενειάρχες και καλούς χριστιανούς», που τα παιδιά τους στην περίπτωση της Εύβοιας έγιναν βιαστές και συμμορίτες, δεν έρχονται σε σύγκρουση με τους χριστιανούς ποιμενάρχες οι οποίοι είναι βασικοί υπεύθυνοι του κοινωνικού ρατσισμού στην επαρχία.

Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πολλά παραδείγματα γι’ αυτή την υποκρισία του τηλεοπτικού συστήματος. Μπορεί, όμως, ο καθένας να σκεφτεί και να βγάλει τα συμπεράσματά του. Στην εποχή μας και στην περιοχή της Ευρώπης, υπάρχει η γνώση και τα μέσα εκείνα με τα οποία μπορεί ο κάθε άνθρωπος να αποκτήσει επαρκή συνείδηση της κατάστασης.

Η επιλογή και η ευθύνη είναι περισσότερο από ποτέ άλλοτε και της ίδιας της κοινωνίας για το αν θέλει να συνεχιστεί αυτή η πορεία ή να παρέμβει δυναμικά και να την αλλάξει.

Ο δρόμος είναι μπροστά μας και στέκονται λιγότερα εμπόδια από ποτέ άλλοτε. Εμπρός! Εμπρός!!