Για τη δημόσια δωρεάν παιδεία

greece / turkey / cyprus | education | opinion/analysis Thursday February 08, 2007 11:10 by φοιτητές σε άρνηση

ΚΑΙ ΤΑ ΟΣΑ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ

προκήρυξη που μοιράστηκε στη θεσσαλονίκη

ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

ΚΑΙ ΤΑ ΟΣΑ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ



Το φοιτητικό κίνημα βρίσκεται στους δρόμους ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και το νόμο πλαίσιο, με κάτι παραπάνω απο 300 σχολές υπο κατάληψη σε όλη τη χώρα. Από τη μια μεριά οι θεωρητικοί του νεοφιλελευθερισμου και διαχειριστές της εξουσίας αναλαμβάνουν να ωραιοποιήσουν και να υλοποιήσουν την νέα αυτή κατάσταση, και από την άλλη οι γραφειoκράτες και τα κόμματα με κεντρικό σύνθημα «Δημόσια και δωρεάν παιδεία» μοιάζουν με βρυκόλακες που στοιχειώνουν τη φαντασία, τη δημιουργικότητα και το πάθος μας. Το σίγουρο είναι ότι το κράτος πρόνοιας πέθανε εδώ και καιρο και κάθε αγώνας με κεντρικό αίτημα την επιστροφή του ειναι καταδικασμένος να χάσει αν μείνει μόνο εκεί. Το κεφάλαιο προελαύνει ακόμη και στα «ασφαλή μετόπισθεν» των παλαιότερα κεκτημένων δικαιωμάτων.

Ακούγεται συχνά μέσα στα αμφιθέατρα - αλλά και έξω απ’ αυτά, γράφεται και με σπρέι στους τοίχους - ότι η επερχόμενη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση θα μετατρέψει την παιδεία σε εμπόρευμα – φανταζόμαστε τώρα είναι κάποιου είδους «δημόσιο αγαθό». Αυτή δε η μετατροπή θα συντελεστεί σε κάποιο αδιόρατο μέλλον... Δεν έχουμε κάποιο φετίχ με την προλεταριακότητα, και δεν αγνοούμε πως αν ιδωθεί η νεολαία της χώρας στο σύνολό της, οι φοιτητές σαφώς και αποτελούν το πιο προνομιούχο κομμάτι της. Όμως αυτή η συμφωνία καθεστωτικών δημοσιογράφων, διανοούμενων της αριστεράς, κυβέρνησης, και ρητόρων που αγωνίζονται στα αμφιθέατρα βγάζει μάτι για μην της επιτεθούμε. Το κοινό έδαφος που έχουμε με την κυβέρνηση, το έδαφος που μοιραζόμαστε με κράτος και μμε είναι το έδαφος που στρατοπεδεύουν οι μπάτσοι.

Αντί για μια θεωρητική ανάπτυξη θα μιλήσουμε συγκεκριμένα. Ξοδεύεις για το πρώτο βήμα μιας εργασίας (που είναι όπως τόσες άλλες παντελώς αδιάφορη) ένα τετράωρο μπροστά στο autocad, και την επόμενη μέρα περιμένεις άλλες δυο ώρες στη ουρά μπροστά στην πόρτα του καθηγήτη. Η δουλειά σου απορρίπτεται μέσα σε ένα πεντάλεπτο, με αιτιολόγηση ασαφή, και οι οδηγίες που σου δίνονται είναι αρκετά αόριστες ώστε το σκηνικό να (μπορεί να) επαναληφθεί και την επόμενη βδομάδα. Ακόμα κι αν μια τέτοια διαδικασία ήταν η εξαίρεση της εξαίρεσης – που δεν είναι – αρκεί για να γίνει εμμονή η ιδέα ότι κύρια λειτουργία της εκπαίδευσης σε όλες της τις βαθμίδες είναι η απογύμνωση των μόχθων και της όποιας μας δημιουργικότητας από κάθε νόημα, και άρα η εξοικείωση, ο εθισμός στο κενό νοήματος που κυριαρχεί (και) έξω από τον ουράνιο τόπο της πανεπιστημιούπολης. Αν μάθαμε ένα-δυο πράματα τόσα χρόνια δεν ήταν εξαιτίας της δημόσιας παιδείας, αλλά παρά και ενάντια σ’αυτήν.

“ Αν το σκεφτεί κανείς ξεχνώντας τις προλήψεις του, το σχολείο είναι ένας θεσμός τερατώδης. Το παιδί μπαίνει επί Χ χρόνια μέσα σ’ ένα τεχνητό κόσμο, ακίνητο σ’ ένα θρανίο, ανάμεσα σε τέσσερεις τοίχους, υποχρεωμένο να μάθει πράματα που του είναι, στο μεγαλύτερό τους μέρος, ξένα, άχρηστα, αδιάφορα. Υποβάλλεται στη σχέση παθητικότητας απέναντι σε κάποιον που του χώνει μέσα του γνώσεις. Υφίσταται ένα πλήρη χωρισμό της σωματικής του και της πνευματικής του δραστηριότητας, ένα κερματισμό - στον οποίο τα προγράμματα προσθέτουν μερικά γελοία καλλωπιστικά: 1 ώρα Γυμναστική, 1 ώρα Χειροτεχνία κτλ. Το αποτέλεσμα είναι πως βγαίνει απ’ το σχολείο ένας σακατεμένος άνθρωπος, που δεν θα ‘πρεπε, αν το πνεύμα του συστήματος, των προγραμμάτων κτλ. είχε επικρατήσει, ούτε γράμματα να ξέρει, ούτε σώμα να έχει. Αν έχει ακόμη σώμα, κι αν έμαθε μερικά γράμματα, το χρωστάει στην αντίστασή του απέναντι στο σύστημα, τα προγράμματα κτλ. ”


η παιδεία τους, κρατική και ιδιωτική, είναι όπλο μαζικής καταστροφής

(των ζωών μας)



Το αίτημα για «πτυχία με αξία» βρωμάει καριέρα απο χιλιόμετρα και αποτελέι προπομπό για τη συνέχεια. Προσωπική ανέλιξη επι πτωμάτων, στυγνός εργασιακός ανταγωνισμός, κατανάλωση εμπορευμάτων, προτύπων, ρόλων. Ζωή εστιασμένη στους ατομισμούς.

Η επιτυχία του κινήματος δεν θα κριθεί, μόνο, από τη μη αναθεώρηση του άρθρου 16 ή την μη κατάθεση του νόμου πλαισίου, αλλά από τη συλλογική μνήμη και παρακαταθήκη που θα αφήσει. Απο τις αρνήσεις που θα καταθέσουμε στους δρόμους, στα αμφιθέατρα στις κατειλημένες σχολές.. Από τη ρήξη με τον κυρίαρχο λόγο αλλά και από τη ρήξη με τους ίδιους μας τους εαυτούς. Είναι καιρός να επιτεθούμε στους ρόλους μας. Να ξαναεφεύρουμε την συλλογική δράση και δημιουργία. Να πάρουμε πίσω ένα μικρό κομμάτι απο το σύμπαν που μας έκλεψαν. Στους ψίθυρους της παραίτησης να αντιτάξουμε το τρελό γελιο της άρνησης.

Ό,τι έχουμε να κάνουμε τώρα πρέπει να είναι ενάντια στη λειτουργία των πανεπιστημίων, ενάντια στην κανονικίλα που είναι πανταχού παρούσα, στα κτίρια και σ’ εμάς. Πόσες φορές ακόμα θα διαδηλώσουμε με τρόπο που λίγο απέχει από περιφορά επιταφείου ή δημόσιο προσκύνημα; Οι σπεσιαλίστες της πολιτικής, με τα στόματα κολλημένα στις ντουντούκες και τις φωνητικές χορδές σε άμεση σύνδεση με κασετοφωνάκια που παίζουν την ίδια χιλιοπαιγμένη κασέτα, προσπαθούν να «μας βοηθήσουν να μάθουμε τις πραγματικές ανάγκες μας και το δρόμο να τις διεκδικήσουμε». Αντίθετα, πρέπει να διεκδικήσουμε όλους τους δρόμους της πόλης και να τους εκτροχιάσουμε από τις καθημερινές της βαρβαρότητας και τη βαρεμάρα του σαββατόβραδου. “Όποιος περιμένει την επόμενη εβδομαδιαία «μαζική» πορεία για να διεκδικήσει τη ζωή του είναι ήδη νεκρός.”

Ιδού η ρόδος ιδού και το πήδημα. Το στοίχημα είναι ανοικτό για όλους/ες μας.Πώς θα καταφέρουμε να οργανώσουμε τη δράση μας αυτόνομα μακριά απο διαμεσολαβητές.Πώς θα νοηματοδοτήσουμε τη δράση μας ώστε να μην είναι διαχειρίσιμη απο τα αφεντικά. Γιατί δεν είναι δυνατόν να απαιτείς δημόσιο και δωρεαν παιδεία χωρίς να μιλάς για την εκπαίδευση μέσα στον καπιταλισμό, να απαιτείς «πτυχία με αξία» χωρίς να αντιλαμβάνεσαι την μετατροπή της γνώσης σε εμπορεύσιμο προϊόν, να αγωνίζεσαι ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση χωρίς να αγωνίζεσαι ενάντια στις δομικές σχέσεις που διέπουν ολόκληρη την κοινωνία. Τις σχέσεις κυριαρχίας και εκμετάλευσης.





φοιτητές σε άρνηση*
* [ που δεν την παλεύουν άλλο με τη παιδεία, δημόσια ή ιδιωτική]