Benutzereinstellungen

Neue Veranstaltungshinweise

Ιβηρική

Es wurden keine neuen Veranstaltungshinweise in der letzten Woche veröffentlicht

Kommende Veranstaltungen

Ιβηρική | Αναρχική Ιστορία

Keine kommenden Veranstaltungen veröffentlicht

Τα τρία τριαντάφυλλα της θάλασσας

category Ιβηρική | Αναρχική Ιστορία | Νέα author Sonntag September 20, 2020 19:19author by Dmitri (translation, editing) - MACG (personal capacity) Report this post to the editors

Ένα ντοκουμέντο ιστορικής μνήμης

Τις έβαλαν σε ένα από τα αυτοκίνητα εν μέσω της οργής του πλήθους των φασιστών, αρκετοί από τους οποίους ήταν μισομεθυσμένοι, και εν μέσω ενός απερίγραπτου χάους κατευθύνθηκαν προς το νότο με άγνωστο προορισμό. Οι τρεις γυναίκες δεν είχαν μιλήσει μεταξύ τους μέχρι εκείνη τη στιγμή. Η Julia έσπασε τη σιωπή, λέγοντας στην Josefa: “Μας βγάζουν από την μια κόλαση, αλλά μας οδηγούν σε μια άλλη. Μην τους πείτε τίποτα, μην αποκαλύψετε τα ονόματα ούτε τις διευθύνσεις των συντρόφων”.
tne_three_roses.jpg

Τα τρία τριαντάφυλλα της θάλασσας - Ένα ντοκουμέντο ιστορικής μνήμης

Η Julia Lafora, δασκάλα της Triana, νωρίς το πρωί, δεν είχε καν χρόνο να ντυθεί, βγάζοντας το νυχτικό της παρουσία των φαλαγγιτών που την φρουρούσαν, για να φορέσει ένα μαύρο φόρεμα σε ένδειξη πένθος για την εκτέλεση του συζύγου της δύο ημέρες πριν. Στο όχημα στο οποίο την έσπρωξαν, ήταν δύο ακόμη γυναίκες που έκλαιγαν και οι δύο, με το πρόσωπό τους γεμάτο αίματα από τις γροθιές των ανακριτών.

Το αυτοκίνητο κατευθύνθηκε αμέσως προς τα νοτιοανατολικά του νησιού, μπαίνοντας σε έναν χωματόδρομο προς την παραλία Melenara στο Telde, όπου υπήρχαν αρκετά μέλη της εθνοφρουράς και του στρατού ξηράς, μερικά γνωστά πρόσωπα της ολιγαρχίας του νησιού, ένας καπνοεπιχειρηματίας, ο γιος του έπαρχου, ένας γαιοκτήμονας αγγλικής καταγωγής και ο ιδιοκτήτης ενός εργοστασίου τομάτας.

Οι φρουροί έβγαλαν τις γυναίκες με τη βίαια από το αυτοκίνητο. Την Julia την έβγαλαν τελευταία. Οι άλλες δύο κοπέλες ήταν η Josefa Rodriguez από τη γειτονιά της La Isleta, 25 ετών, καπνεργάτρια και συνδικαλίστρια της CNT, και η Dolores Zapata, 22 ετών, από τη Μαδρίτη, εργαζόμενη στην Ομοσπονδία Εργαζομένων και ασχολούμενη με καταγγελίες κατά επιχειρηματιών για κατάχρηση και εκμετάλλευση της εργασίας.

Ήδη δίπλα στην πλατεία πριν από την παραλία, οι άντρες, μερικοί από τυς οποίους κρατούσαν λωρίδες στα χέρια τους, άρχισαν να τις προσβάλλουν, βρίζοντάς τις “πόρνες”, "αηδιαστικές”, “τορτίγιες” και “σκύλες"... Η Julia το μόνο που σκεφτόταν ήταν η δολοφονία του συζύγου της. Το μυαλό της δεν μπορούσε να αφομοιώσει αυτή τη φοβερή στιγμή, ήταν δοσμένη στη μνήμη των καλών καιρών, στη συνεργασία με τον “γιατρό των φτωχών” που αγάπησε τόσο πολύ, “τον νεαρό πτυχιούχο από τη Μαδρίτη, ο οποίος είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της καριέρας του για να δέχεται στο ταπεινό του ιατρείο άτομα που είχαν ανάγκη, χωρίς να τους χρεώνει καν”. “Ίσως αυτός ήταν ο λόγος για τη θανατική του ποινή“ σκέφτηκε, μην μπορώντας να καταλάβει γιατί τόση βία, γιατί τόσο μίσος ενάντια στις γυναίκες, ενάντια σε ό,τι αντιπροσώπευαν όντας μορφωμένες γυναίκες, αφοσιωμένες, λατρευτές, αντιφασίστριες, υπερασπιστές των λαϊκών δικαιωμάτων.

Τότε ένας εθνοφρουρός με καλυμμένο το ένα μάτι πλησίασε τις γυναίκες και έσχισε τα φορέματά τους στο ύψος του στήθους. Έμειναν έτσι ημίγυμνες ανάμεσα στις κραυγές 40 περίπου μεθυσμένων και ξαναμμένων ανδρών. Ο φαλαγγίτης Juan José Samsó, άρχισε να τις κουρεύει με ένα ψαλίδι. Οι τρίχες τους έπεφταν στο έδαφος εν μέσω της γενικής κοροϊδίας όλης της φασιστικής ομάδας. “Oll Follatelas Cabrera!", φώναξε ένας από τους νεότερους της ομάδας. Τότε ένας από τους πιο γηραιούς φαλαγγίτες, ο Froilán Cabrera, εμφανίστηκε αμίλητος, χτυπώντας την Dolores με το άκρο του τουφεκιού του. Η κοπέλα καθώς έπεσε έπεσε ημιλιπόθυμη στο έδαφος, παρέσυρε τη φούστα της Josefa, προκαλώντας τις κοροϊδίες της ομήγυρης.

Οι γυναίκες έμειναν γονατιστές, αγκαλιασμένες στο έδαφος, γεμάτο πέτρες και άμμο, ταπεινωμένες, τρέμοντας από φόβο, προστατεύοντας η μία την άλλη με το σώμα της από τις λεκτικές επιθέσεις, τα φτυσίματα μερικών, κάποιες κλωτσιές και χτυπήματα αυτών των γνωστών προσώπων, αυτών των ανδρών που τους είχαν δει στους δρόμους, στις δουλειές τους, στους χορούς και στα πάρτι των χωριών, άνδρες την τέτοια φρικτή συμπεριφορά των οποίων δεν φαντάζονταν ποτέ. Μια απροκάλυπτη βία ενάντια σε γυναίκες που δεν είχαν διαπράξει κανένα έγκλημα, που απλώς υπερασπίζονταν την ελευθερία, τη δημοκρατία, έναν καλύτερο κόσμο για τους ανθρώπους των Καναρίων νήσων, για τους πιο μειονεκτούντες ανθρώπους που υπόκεινταν σε ένα απάνθρωπο καθεστώς δουλείας, στις ιδιοτροπίες του προγονικού κατεστημένου, που μαζί με την Καθολική Εκκλησία, επί εκατοντάδες χρόνια, υπέβαλαν τους ανθρώπους σε απερίγραπτες κακοποιήσεις και καταχρήσεις σε βάρος τους.

Μετά από αρκετές ώρες, μερικοί στρατιώτες με εντολή του διοικητή Morera, περικύκλωσαν τις γυναίκες που ήταν σχεδόν γυμνές. Βιάστηκταν από ολόκληρη σχεδόν την ομάδα των ανδρών. Κάποιοι ντόπιοι είχαν εκνευριστεί με όλο αυτό το σκάνδαλο που συνέβαινε εκεί, οπότε αποφασίστηκε ότι οι τρεις γυναίκες έπρεπε να φύγουν από εκεί.

Τις έβαλαν σε ένα από τα αυτοκίνητα εν μέσω της οργής του πλήθους των φασιστών, αρκετοί από τους οποίους ήταν μισομεθυσμένοι, και εν μέσω ενός απερίγραπτου χάους κατευθύνθηκαν προς το νότο με άγνωστο προορισμό. Οι τρεις γυναίκες δεν είχαν μιλήσει μεταξύ τους μέχρι εκείνη τη στιγμή. Η Julia έσπασε τη σιωπή, λέγοντας στην Josefa: “Μας βγάζουν από την μια κόλαση, αλλά μας οδηγούν σε μια άλλη. Μην τους πείτε τίποτα, μην αποκαλύψετε τα ονόματα ούτε τις διευθύνσεις των συντρόφων”.

Οι τρεις γυναίκες είχαν ένα μυστηριώδες τέλος, οι λεπτομέρειες του οποίου δεν είναι ακόμα γνωστές. Εξακολουθούν, όμως, να παραμένουν στη συλλογική μνήμη του αγώνα για δικαιοσύνη, τρυφερότητα και αξιοπρέπεια. Στην εξορία από τη Γαλλία, που καταλήφθηκε από τους Ναζί, ο Roberto Macías διηγήθηκε την ιστορία των “Τριών τριαντάφυλλων της θάλασσας”, σε μια μυστική συνάντηση αντιστασιακών σε κάποια ασφαλή σπίτια του Παρισιού. Ο Roberto Macías ήταν ο αδελφός της Dolores, που έφυγε από το Gran Canaria τον Αυγούστο του 1936 για την Αφρική με ένα αλιευτικό σκάφος και δεν θα μπορούσε ποτέ να ξεχάσει αυτά τα μέχρι σήμερα άγνωστα γεγονότα. Κάθε 19 Σεπτέμβρη το βράδυ, πριν πεθάνει, πήγαινε με τις κόρες του και τα εγγόνια του στην παραλία Melenara, όπου έμεναν σιωπηλοί ακούγοντας τα κύματα να σπάζουν, ρίχνοντας τρία κόκκινα λουλούδια στο νερό.

Ούτε ξεχνάμε ούτε συγχωρούμε. Θέλουμε δικαιοσύνη και αποκατάσταση!…

*Το αρχικό κείμενο στα Ισπανικά βρίσκεται εδώ: http://arancanarias.blogspot.com/2015/08/las-tres-rosas-del-salitre.html Επιμέλεια: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης.

This page can be viewed in
English Italiano Deutsch
George Floyd: one death too many in the “land of the free”

Ιβηρική | Αναρχική Ιστορία | Νέα | gr

Di 27 Okt, 09:19

browse text browse image

17361886_1871951746351091_8786882785282676585_n.jpg image«Η Ισπανία σε κόκκιν... 16:25 Di 21 Mär by Γιάννης Ανδρουλιδάκης 0 comments

Ανθολογία της Ισπανικής Επανάστασης «Η Ισπανία σε κόκκινο και μαύρο»

livingutopiavivirlautopiac6bb01.gif imageΖώντας την ουτοπία 20:45 Mo 02 Apr by Dmitri 0 comments

Ένα μοναδικό ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους (90 λεπτά - στα Ισπανικά με αγγλικούς υπότιτλους), το οποίο καταγράφει την προέλευση και την εξέλιξη του ισπανικού αναρχικού κινήματος και το σημαντικό ρόλο του κατά τη διάρκεια της Ισπανικής Επανάστασης (1936-1939)

.

textΓια την 70ή επέτειο τ_... 13:51 Mo 17 Jul by s.c. 0 comments

Δύο νέες ταινίες κυκλοφορούν ήδη στο διαδίκτυο για την 70ή επέτειο της Ισπανικής Επανάστασης

imageΗ Αναρχική Κομμουν&#... Okt 06 by Percy Hill* 0 comments

Η ισπανική επανάσταση αποδεικνύει κατηγορηματικά ότι μια μαζική αναρχική κοινωνία είναι δυνατή. Η κοινωνική επανάσταση περιορίστηκε από την συνεργασία με το κράτος, τη διατήρηση της ανταλλακτικής μορφής της παραγωγής (η οποία διάβρωσε την αλληλεγγύη), την αποτυχία της διεθνούς της επέκτασης και τις πατριαρχικές νόρμες, που σήμαιναν πως οι γυναίκες που έμπαιναν στο εργατικό δυναμικό εκτελούσαν διπλοβάρδια. Παρ’ όλα αυτά, η εργατική τάξη στην Ισπανία κατάφερε να ελέγξει την βιομηχανία επαρκώς και να βελτιώσει τις συνθήκες της, και όλα αυτά ενώ ταυτόχρονα διεξήγαγε έναν πόλεμο ενάντια στον φασισμό. Είναι ένα παράδειγμα σχετικά με το τι είναι πραγματικά δυνατό να συμβεί και κάθε αναρχική κομμουνιστική ανάλυση της πολιτικής οικονομίας πρέπει να λάβει πολύ σοβαρά υπόψιν της, τόσο τις επιτυχίες, όσο και τις αποτυχίες κατά την επανάσταση.

imageEduardo Escot Bocanegra Dez 16 by Ángel del Rio* 0 comments

Ο θάνατος του Eduardo Escot σηματοδότησε το τέλος μιας γενιάς αγωνιστών μοναδικής στη σύγχρονη ιστορία, η οποία ενσαρκώνει το σφρίγπς και τη διαχρονικότητα του ελευθεριακού ιδανικού και κουλτούρας στην Ανδαλουσία. Η ιστορία της γενιάς αυτής αγγίζει όλα τα μεγάλα δράματα του 20ού αιώνα: τη φτώχεια, τη μετανάστευση, την καταπίεση, τον πόλεμο, την εξορία, την απέλαση, τη σκλαβιά, τη γενοκτονία ... καθώς και τα μεγάλα ιδανικά της δικαιοσύνης, της ισότητας και της ελευθερίας.

imageΧτίζοντας ένα μαζι&#... Nov 16 by Thabang Sefalala-Lucien van der Walt 0 comments

“Η μελλοντική κοινωνική οργάνωση πρέπει να γίνει μόνο από τα κάτω προς τα πάνω, από την ελεύθερη ένωση ή ομοσπονδία των εργαζομένων” αρχικά σε τοπικό επίπεδο και εν τέλει “σε μια μεγάλη ομοσπονδία, διεθνή και καθολική,” που θα αγκαλιάζει όλη την ανθρωπότητα που υποφέρει, και είναι ικανή να ξαναφτιάξει τον κόσμο πάνω στη βάση της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ισότητας και της ελευθερίας.

imageΗ αντίσταση κατά το&... Okt 14 by Antonio Tellez 0 comments

1939-1952: Η ένοπλη αντίσταση κατά του καθεστώτος Φράνκο
Μια ματιά στον παράνομο, υπόγειο, αντάρτικο και ένοπλο αγώνα των Ισπανών αναρχικών και των αντιφασιστών ενάντια στο καθεστώς του στρατηγού Φράνκο, μετά την ήττα στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο και την Επανάσταση του 1936-1939

imageΠροέλευση των “Φίλω&... Mär 08 by Dmitri (μετάφραση) 0 comments

Η Ομάδα “Φίλοι του Ντουρρούτι” (“Los Amigos De Durruti" - “Friends of Durruti Group”) άρχισε να λειτουργεί επίσημα στις 17 Μαρτίου 1937, αν και η προέλευσή της μπορεί να ανιχνευθεί πίσω τον Οκτώβριο του 1936. Η ομάδα ήταν η σύγκληση δύο κύριων ρευμάτων: της αντιπολίτευσηw από την πλευρά των αναρχικών πολιτοφυλάκων της φάλαγγας Ντουρρούτι (και της Σιδερένιας Φάλαγγας 1) στη στρατιωτικοποίηση των λαϊκών πολιτοφυλακών, και της αντιπολίτευσης στον κυβερνητισμό, τάσεις που εκφράζονται καλύτερα στα γραπτά του Jaime Balius (αν και όχι μόνο αυτού) στην εφημερίδα “Solidaridad Obrera” μεταξύ Ιουλίου και Νοεμβρίου 1936, στην εφημερίδα “Ideas” μεταξύ Δεκεμβρίου 1936 και Απριλίου 1937, καθώς και στην “La Noche” μεταξύ Μαρτίου και Μαΐου 1937.

more >>

image80 χρόνια κοινωνική ε... Jul 22 0 comments

Γιατί η ιστορία του ανθρώπου δεν έχει τέλος, είναι η ιστορία της ελευθερίας. Και μέσα σε αυτήν, οι άξεστοι εργάτες και οι ξωμάχοι αγρότες της Καταλονίας, της Αραγονίας, των Αστουριών, υπήρξαν οι πρώτοι αληθινοί ενήλικες ανάμεσά μας: Χωρίς θεό και χωρίς αφέντη.

© 2005-2020 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]