user preferences

Ας μιλήσουμε για δίπολα

category Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος | Λαϊκοί Αγώνες | Γνώμη / Ανάλυση author Tuesday April 02, 2013 19:28author by ομάδα ελευθεριακών κομμουνιστών Report this post to the editors

Κείμενο της ομάδας ελευθεριακών κομμουνιστών για τη σημερινή πολιτική κατάσταση

foto13.jpg

Η πολιτική ζωή εξακολουθεί να βρίσκεται εγκλωβισμένη στο δίπολο μνημόνιο-αντιμνημόνιο. Αν και η τρικομματική κυβέρνηση έχει κάθε λόγο να θέλει να απομακρυνθεί από αυτό εφευρίσκοντας νέα διλήμματα, το δίπολο αυτό έχει ακόμα ζωή μπροστά του: είναι βέβαιο ότι θα ξανακάνει δυναμική εμφάνιση, όταν χρειαστεί να εγκλωβιστούν εκ νέου οι μάζες σε προκατασκευασμένες επιλογές. Αυτό που το δίπολο εξακολουθεί να καθορίζει είναι το κομματικό σκηνικό, αν και ακόμα δεν έχει καταφέρει να ανασυνθέσει την παραδοσιακή πολιτική γεωγραφία, να επανακαθορίσει δηλαδή τα σύνορα μεταξύ τιμημένης Αριστεράς και επάρατης Δεξιάς, φέρνοντας προς τη μία ή την άλλη πλευρά δυνάμεις που ως τώρα δεν αναγνώριζαν τον εαυτό τους ως τέτοιες. Το αν το δίπολο θα λειτουργήσει ως τέτοιος καταλύτης εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, αρκετοί από τους οποίους σχετίζονται με ευρωπαϊκές εξελίξεις και άρα εκφεύγουν των ελληνικών κομμάτων. Επιπλέον το δίπολο αυτό αποδείχτηκε παραγωγικότατη μήτρα πολιτικών μετακινήσεων: αποσκιρτήσεις και ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών μαρτυρούν την αγωνία του πολιτικού προσωπικού να βρει νέα οχήματα επιβίωσης αλλά και του συστήματος να το εξαγνίσει, έτσι ώστε -θυσιάζοντας μερικές Ιφιγένειες στο δρόμο- να δώσει νέο αέρα στα πανιά του.

Εκείνο που το μνημόνιο επαγγέλλεται, είναι η προσαρμογή της χώρας στο δυτικό οικονομικό μοντέλο και άρα η διατήρησή της στο ευρωπαϊκό πολιτιστικό και κοινωνικό οικοδόμημα. Ο βαθμός αποδοχής του και ανοχής από τους πολίτες εξαρτάται από το βαθμό επιθυμίας τους να ανήκουν σε αυτό το οικοδόμημα. Η κυριαρχία όμως του οικονομικού πάνω στις άλλες σφαίρες σημαίνει ότι οποιαδήποτε ρωγμή σε αυτό επιφέρει ευρύτερες ανακατατάξεις. Όλο και περισσότερο ο κυρίαρχος λόγος αναφέρεται στην ελληνική “ιδιαιτερότητα”, την εθνική καθυστέρηση και την ανάγκη επιτάχυνσης των μεταρρυθμίσεων, ώστε η χώρα να αποκτήσει επιτέλους ευρωπαϊκή προοπτική. Πίσω από τη ρητορική αυτή, βέβαια, κρύβεται η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που αναζητά νέα πεδία κερδοφορίας μέσω της υποτίμησης της εργασίας και την ιδιωτικοποίηση δημοσίων αγαθών. Η ρητορική αυτή όμως, βασίζεται σε μια σταθερά, έως τώρα τουλάχιστον, της ελληνικής κοινωνίας. Τη δεδομένη επιθυμία ευρύτερων στρωμάτων να ξεφύγουν από την καχεξία, βλέποντας την ευρωπαϊκή πορεία ως το όχημα κοινωνικής ανέλιξης, την εγγύηση δηλαδή ότι η φτώχεια και η αθλιότητα αποτελούν οριστικά παρελθόν. Η ιδέα της ευρώπης φάνταζε ελκυστική (ας μη ξεχνάμε ότι οι έλληνες ήταν από τους πιο ένθερμους ευρωπαϊστές) γιατί εξασφάλιζε οικονομική ευρωστία, θεράπευε ριζωμένα συμπλέγματα εθνικής κακομοιριάς και διασφάλιζε τη γεωπολιτική σταθερότητα σε μια περιοχή που είχε υποφέρει από συγκρούσεις. Την ίδια στιγμή όμως έδινε σε ορισμένα κοινωνικά κομμάτια, τα πιο ανήσυχα ίσως, τη δυνατότητα να χτίσουν ταυτότητα χειραφετούμενα από το βάρος μιας ελληνικότητας καθορισμένης από την πατριαρχία, την ορθοδοξία κλπ. Η διαφορά όμως με το τώρα είναι ότι η ευρωπαϊκή ιδέα αρχίζει να εκλαμβάνεται από τους περισσότερους ως ο νέος δυνάστης που καταστρέφει οικονομικά τη χώρα. Αν όμως η ευρώπη όχι μόνο στη θεσμική της έκφραση, αλλά και ως υπόσταση, θεωρηθεί εχθρός του έθνους τότε η ενδεχόμενη αναδίπλωση του προδομένου από τη δύση ελληνισμού στις ρίζες του μπορεί να ακυρώσει δεδομένα στο πεδίο κοινωνικών και πολιτιστικών πρακτικών. Γιατί είναι πιο πιθανό να μην επικρατήσει στο πεδίο των αντιλήψεων ο αντικαπιταλιστικός αντιευρωπαϊσμός της κομμουνιστική αριστεράς, αλλά μάλλον η αντιδραστική έκφανσή του, που πολιτικά εκφράζεται όχι μόνο από τη βαρβαρότητα της Χρυσής Αυγής, αλλά κυρίως από μια λαϊκή δεξιά που αναζητά στην ανάδειξη της ελληνικής ιδιαιτερότητας το όχημα ώστε να κυριαρχήσει πολιτικά και να αποτελέσει καταφύγιο για τους θυμωμένους ψηφοφόρους. Άλλωστε τόσο η σημερινή “ευρωπαϊκή” δεξιά, όσο και η σοσιαλδημοκρατία, αποδεικνύουν ότι πολύ εύκολα μπορούν να διολισθήσουν σε αντιδραστικές ατραπούς, προκειμένου να γαντζωθούν στην εξουσία.

Η μεταφορά πάντως πολιτικών δυνάμεων από το ένα άκρο στο άλλο δεν είναι ξένη προς το ελληνικό σύστημα - χαρακτηρίζει την πολιτική γεωγραφία σε όλον τον εικοστό αιώνα. Ο προοδευτικός Γούναρης του 1908 με την ομάδα των “Ιαπώνων” έγινε ηγετικό στέλεχος της βασιλικής δεξιάς του 1915–1922. Οι φιλελεύθεροι αστοί του βενιζελισμού (οι προοδευτικοί του μεσοπολέμου) συμμάχησαν με τους παλιούς εχθρούς τους εναντίον του δημοκρατικού στρατού στον εμφύλιο. Ο Γεώργιος Παπανδρέου, από πρωθυπουργός του Δεκέμβρη του ‘44 έγινε σύμβολο των δημοκρατικών προσδοκιών και της λαϊκής απαίτησης για ελευθερία στη δεκαετία του ‘60. Ο εαμικός Τσιριμώκος (ο Κουβέλης του ‘65) έγινε πρωθυπουργός της αποστασίας και πάει λέγοντας...

Η ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού ακολουθούσε στιγμές δραματικού χαρακτήρα και κατέληγε πάντα στη δημιουργία δύο αντιτιθέμενων παρατάξεων–πόλων. Μετά την καταστροφή του 1897 η ισχυρή προσωπικότητα του Βενιζέλου (του άλλου, όχι του Βαγγέλη) ενοποίησε όχι μόνο τον προοδευτικό αστικό εκσυγχρονισμό αλλά και τον αντίπαλο, πολυδιασπασμένο έως τότε, παλαιοκομματισμό, που έγινε η βασιλική δεξιά. Μετά τον εμφύλιο και τον κατακερματισμό των κομμάτων την περίοδο ‘45–’52 γεννήθηκαν δύο ισχυροί πόλοι (ΕΡΕ, Ένωση Κέντρου) που άντεξαν ως το 1967. Καραμανλής και Αντρέας ενοποίησαν εκ νέου δεξιά και μη κομμουνιστική αριστερά στα τέλη του ‘70. Κάτι ανάλογο μπορεί να συμβεί και τώρα. Η κυβέρνηση συνενώνεται όλο και περισσότερο γύρω από το ιδεολόγημα της ασφάλειας. Και επειδή δεν έχει τίποτα άλλο να υποσχεθεί πέρα από φτώχεια, δημιουργεί συνεχώς εντάσεις κατασκευάζοντας εσωτερικούς εχθρούς στα πρόσωπα των αγωνιζόμενων ή πιο αδύναμων κομματιών της κοινωνίας για να νομιμοποιήσει με διαφορετικό τρόπο την εξουσία της. Η νομιμότητα, εμπλουτισμένη με την ευρωπαϊκή προοπτική, θα αποτελεί το συνεκτικό στοιχείο, γύρω από το οποίο θα χτιστεί αυτός ο πόλος, ανεξάρτητα αν εκφραστεί εκλογικά μέσω ενός ή περισσότερων σχημάτων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη, φαίνεται να απορροφά τον κεντροαριστερό χώρο. Υπάρχει βέβαια προφανής αναντιστοιχία ανάμεσα στη ρητορική κάποιων στελεχών του και στους ψηφοφόρους–νοικοκυραίους που τον προτιμούν. Αυτά όμως μπορούν να αλλάξουν. Για παράδειγμα, ήδη ο ΣΥΡΙΖΑ μιλάει για τη διάκριση ανάμεσα σε κυβέρνηση και εξουσία, θυμίζοντας τον πατέρα της γαλλικής σοσιαλδημοκρατίας και ηγέτη του λαϊκού μετώπου του ‘36 Λέον Μπλουμ. Και με αφορμή την επίθεση της κυβέρνησης στις καταλήψεις και τον αναρχικό χώρο, καλείται από τα συστημικά media να επιλέξει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει. Δεν είναι τυχαία η “στροφή” του Τσίπρα προς συνετότερες επιλογές, όπως η συνάντηση με το Σόιμπλε, όπου δήλωσε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τάσσεται υπέρ των διαρθρωτικών αλλαγών στο δημόσιο και των επενδύσεων, ούτε το εγκώμιο που απέσπασε αυτή από τα μεγάλα ΜΜΕ. Δεν είναι τυχαίο ότι σπεύδει να δηλώσει μαζί με τους πρώην συντρόφους του της ΔΗΜΑΡ πρόθυμος οικοδόμος στο “τείχος κατά της βίας”. Αποτυπώνει τη βιασύνη του να διασαφηνίσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα ότι θα αποτελέσει την εφεδρεία του συστήματος, τον “αμόλυντο” δηλαδή πολιτικό σχηματισμό που θα κληθεί να διαχειριστεί και όχι να ανατρέψει την κατάσταση, με φόντο μια κοινωνία που φθείρεται σε τέτοιο βάθος χρόνου, ώστε να παραμένει υπνωτισμένη. Σε αυτήν την περίπτωση το δίπολο θα έχει εξυπηρετήσει το σκοπό του, θα έχει δηλαδή, όπως γράφαμε ήδη τον Απρίλη του 2012, ‘‘δώσει στη δυσαρέσκεια της κοινωνίας κοινοβουλευτική έκφραση, αποσυμπιέζοντας τις αντιστάσεις της, πριν αυτές εξελιχθούν σε γενικότερη πολιτειακή αμφισβήτηση’’.

Όμως, η κοινωνική πραγματικότητα, πάνω στην οποία ακουμπάει αυτό το δίπολο, είναι αρκετά σύνθετη, ενίοτε αντιφατική, ενδεικτική της κατάστασης ανισορροπίας και είναι τελικά εκείνη που μπορεί να το ακυρώσει. Η σύνθεση του αντιμνημονιακού πόλου φαίνεται διαταξική, με τις αντιφάσεις που αναπόφευκτα παράγονται από μια τέτοια σύνθεση, καθώς κάθε ομάδα συμφερόντων καταγγέλλει και από κάτι διαφορετικό στο μνημόνιο. Έτσι, ενώ όλοι αναγνωρίζουν ως πρόβλημα τη μείωση της αγοραστικής δύναμης και οι μισθωτοί αντιτίθενται στις μειώσεις μισθών και τις απολύσεις, οι μεσαίοι επιχειρηματίες βρίσκουν την ευκαιρία να μειώσουν τους μισθούς και να απολύσουν, αγανακτούν όμως με τη φορολογία, με την οποία βέβαια οι μισθωτοί τους θα έπρεπε λογικά να συμφωνούν στη βάση της χρηματοδότησης κοινωνικών πολιτικών. Διαμορφώνεται δηλαδή μια συγκυριακή συμμαχία από αντικρουόμενα συμφέροντα που δύσκολα θα αντέξει, αν το αντιμνημόνιο επικρατήσει πολιτικά και θα αποτελέσει πηγή αστάθειας. Επιπλέον, με αυτόν τον τρόπο καταλογίζεται στο μνημόνιο -και άρα στους ξένους- αυτό που θα έπρεπε να καταλογιστεί στο ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, που συμβολίζεται από την ένταξη των χωρών σε υπερεθνικούς οργανισμούς, δεν μπορεί παρά να έχει νεοφιλελεύθερο πρόσημο, αφού αποτελεί τη συνέπεια της εγγενούς τάσης του καπιταλισμού για επέκταση και υπερκέραση κάθε εμποδίου. Το να αντιτίθεσαι επομένως στο μνημόνιο χωρίς να επιτίθεσαι στον καπιταλισμό είναι σαν να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο για να διώξεις τον πονοκέφαλο.

Τα παραπάνω εξηγούν ίσως και το ακόλουθο οξύμωρο: από τη μία να αυξάνεται ο αριθμός όσων δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν αριστερά και από την άλλη να γίνονται όλο και πιο αποδεκτές οι φαντασιακές σημασίες του νεοφιλελευθερισμού (απολύσεις στο δημόσιο, ιδιωτικοποιήσεις, ανάπτυξη που θα φέρει δουλειές, ανταγωνισμός ανάμεσα σε εργαζόμενους, απόρριψη της συλλογικής δράσης και του συνδικαλισμού, διωγμοί μεταναστών). Φαίνεται λοιπόν ότι ύστερα από 20 χρόνια συστηματικής προσπάθειας και προπαγάνδας ο νεοφιλελευθερισμός έχει επιβάλει πλήρως την ιδεολογική ηγεμονία του επί της κοινωνίας και ανέμενε την ευκαιρία να περάσει στην πράξη. Χαρακτηριστικά, οι ηλικίες κάτω των 40 που μεγάλωσαν κάτω από τον αστερισμό του κέρδους, της επιχειρηματικότητας, της ατομικής ανέλιξης και της αποπολιτικοποίησης, συμμερίζονται σε μεγάλο βαθμό τις νεοφιλελεύθερες πεποιθήσεις. Η αντίδρασή τους στο υπάρχον πολιτικό σκηνικό και η στροφή προς τις αντιμνημονιακές δυνάμεις οφείλεται μάλλον στο ότι το κατεστημένο αδυνατεί πλέον να τους εξασφαλίσει αυτά με/για τα οποία έχουν μεγαλώσει παρά στην άρνηση των νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων. Ενδεικτική είναι επίσης η στάση των εργαζόμενων του ιδιωτικού τομέα: είναι λάθος να θεωρούμε την ισχνή συμμετοχή στις κινητοποιήσεις ως αποτέλεσμα μόνο του φόβου από ενδεχόμενη απόλυση. Στην πραγματικότητα οι περισσότεροι έχουν ενσωματώσει την εργοδοτική ρητορική σε μεγάλο βαθμό, έχουν αποδεχθεί τη μείωση μισθών για το καλό της επιχείρησης, άρα και δικό τους και παραιτούνται από οποιαδήποτε απόπειρα συλλογικής συγκρότησης και απάντησης στην εργοδοτική έφοδο. Αυτή είναι η βάση, πάνω στην οποία καλούνται να κινηθούν όλες οι πολιτικές δυνάμεις και στην οποία πρέπει να στηριχθούν οι όποιες αναλύσεις, προκειμένου να μην παρερμηνεύονται οι προτιμήσεις του “κυρίαρχου εκλογικού σώματος”.

Σε αυτήν την περίπτωση, το πρόβλημα δεν θα είναι κυρίως οικονομικό. Το πρόβλημα θα είναι ένας νέος, λουστραρισμένος ίσως, σκοταδισμός που δεν θα αρκεστεί στο να κυνηγήσει τους μετανάστες, τους αναρχικούς ή τις οροθετικές, αλλά θα επιβάλει π.χ. την ομοφοβία στο επίκεντρο της δημόσιας ζωής ή θα αμφισβητήσει έμπρακτα το δικαίωμα στην άμβλωση. Και τότε, σκηνές σαν αυτές που εκτυλίχθηκαν έξω απ’ το ΧΥΤΗΡΙΟ δεν θα αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά, αλλά ακραίες εκφάνσεις μιας κατά τα άλλα επίσημης κρατικής πολιτικής στρατηγικής.

Απέναντι σε αυτόν το σκοταδισμό είναι ανάγκη να οργανωθούν από τα κάτω αναχώματα και αντιστάσεις. Και το σημαντικότερο είναι η συλλογικοποίηση όσων αντιλαμβάνονται ότι έχουν να χάσουν πολλά –αν όχι τα πάντα- από τη βαρβαρότητα. Αν το δίλημμα μνημόνιο–αντιμνημόνιο αποτελεί την εφεδρεία του συστήματος, αν η κυριαρχία έχει κάθε λόγο να δημιουργεί τεχνητές εντάσεις περί εστιών ανομίας, δική μας δουλειά είναι να θέσουμε τη διαχωριστική γραμμή εκεί που πραγματικά βρίσκεται. Σήμερα από τη μία πλευρά αναδύεται ένας αντιδραστικός πόλος, ένα κομμάτι της κοινωνίας που στοιχίζεται πίσω από την υλοποίηση του διάχυτου φασισμού των προηγούμενων χρόνων και από την άλλη ενδυναμώνεται και βρίσκει δίαυλους ένας ριζοσπαστικός πόλος σε μια πληθώρα επιπέδων και δράσεων. Και αυτά, σε ένα σκηνικό που περιλαμβάνει μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας που παλινδρομούν ανάμεσα στις υπάρχουσες τάσεις και που μοιραία θα αναζητήσουν τον πόλο με τον οποίο θα συνταχθούν. Η κινητικότητά τους θα είναι μεγάλη με δυνατότητα μεταφοράς από τον ένα στον άλλο.

Δίπλα στον πρώτο πόλο, ένα κομμάτι που είτε από ταξική ιδιοτέλεια, είτε από άποψη, είτε από επιβεβλημένη άνοια στηρίζει τη νεοφιλελεύθερη επιχειρηματολογία και που συγκροτεί ένα, άτυπο ακόμη, αντιδραστικό διαταξικό μέτωπο φασισμού–νεοφιλελεθερισμού, που παρά την αντιφατικότητα και τις εσωτερικές συγκρούσεις του κοιτάει σταθερά στο μέλλον. Παράλληλα όμως αρθρώνει φωνή και ένας επίσης διαταξικός-προοδευτικός πόλος που είτε ντροπιασμένος από το πάρτι με τα δανεικά και την υποταγή που αυτό εξαγόρασε, είτε με φαντασιώσεις επιστροφής στο παρελθόν, είτε κρατώντας τη σημαία του πολιτισμού, απελπίζεται και αρχίζει να αντιδρά. Λίγοι είναι αυτοί που βγαίνουν στο δρόμο, αλλά αυτοί οι λίγοι βρίσκουν το δίαυλο αυτού του προοδευτικού κομματιού της κοινωνίας με το ριζοσπαστικό κομμάτι, μικρότερο μεν, αλλά πολύ ικανότερο στην παραγωγή πολιτικής επιρροής. Σε αυτό το ριζοσπαστικό κομμάτι ζωτικό ρόλο παίζει το αναρχικό κίνημα με ξεκάθαρο ταξικό προσανατολισμό.

Το δικό μας καθήκον είναι αυτός ο δίαυλος να μείνει ανοιχτός και να γιγαντώνεται, μέχρις ότου οι πόλοι γίνουν στρατόπεδα. Αυτό του σκοταδισμού και αυτό της ελευθερίας.

ομάδα ελευθεριακών κομμουνιστών

This page can be viewed in
English Italiano Deutsch
Double Issue 5/6 of Tokologo, the Newsletter of the TAAC, now available

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος | Λαϊκοί Αγώνες | gr

Fri 06 May, 09:42

browse text browse image

bic5pfcaaatgjq300x300.jpg imageΣε απόλυτη χρεοκοπ&#... 04:56 Fri 06 May by Dmitri 0 comments

Από το Μεξικό μέχρι την Τουρκία κι από την Ελλάδα μέχρι τις φτωχογειτονιές της Γαλλίας, να φωνάξουμε στα ταξικά μας αδέρφια πως τίποτα δεν έχει τελειώσει και πως κανείς καταπιεσμένος δεν είναι μόνος του όσο υπάρχει αντίσταση και αγώνας. Για να πάρουμε τις ζωές στα χεριά μας, να αναλάβουμε την ευθύνη να ορίσουμε το παρόν και το μέλλον, χτίζοντας μια νέα χειραφετημένη κοινωνία με βάση την αξιοπρέπεια, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία, την αλληλεγγύη στα συντρίμμια του κόσμου της εξουσίας, του κράτους και του κεφαλαίου.

11e1460928638388.jpg imageΟ καπιταλισμός είν&#... 15:09 Mon 18 Apr by αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” 0 comments

Για την άγρια πληττόμενη κοινωνική βάση δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για άλλες ψευδαισθήσεις. Το μόνο υπαρκτό δίλημμα πρέπει να είναι το “καπιταλισμός ή κοινωνική επανάσταση”. Η μόνη ρεαλιστική προοπτική είναι αυτή του κοινωνικού μετασχηματισμού, της διαδικασίας ανατροπής δηλαδή των σχέσεων εκμετάλλευσης και καταπίεσης που επιβάλλει το υπάρχον καθεστώς σκλαβιάς και εξαθλίωσης και κατάργησης των υπαρχουσών δομών οργάνωσης της κοινωνίας, αντικαθιστώντας τες με άλλες μορφές οριζόντιας και συλλογικής αυτοοργάνωσης όπως είναι οι ελευθεριακές κομμούνες, τα εργατικά συμβούλια, οι λαϊκές συνελεύσεις και οι κολεκτίβες.

ceb1cf83cf86ceb1cebbceb9cf83cf84ceb9cebacebf1.jpg image3 το λάδι, 3 το ξύδι, 6 το ... 20:18 Sat 16 Apr by «Μαύρο & Κόκκινο» 0 comments

Εμείς, από την πλευρά μας, αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της κοινωνίας και ενάντια στη λογική της ανάθεσης, ενάντια στους ξεπουλημένους εργατοπατέρες της Γ.Σ.Ε.Ε. και των ανοργάνωτων ψευτο-απεργιών που καλούν, θέτουμε τα δικά μας προτάγματα. Μέσα από σωματεία βάσης και εγχειρήματα με αντι-ιεραρχικά χαρακτηριστικά και οριζόντια δομή, προτάσσουμε και συμμετέχουμε σε αυτοοργανωμένους, ακηδεμόνευτους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες.

12920489_1067610683261908_3268864092584644003_n.jpg imageΕνάντια στο νέο ασφ&... 20:04 Thu 14 Apr by Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης 0 comments

Ο αγώνα αυτός δεν μπορεί παρά να γίνεται σε πολλά μέτωπα: ενάντια στην αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, στη μείωση των συντάξεων, στην ανισότητα στους όρους εργασίας βάσει του φύλλου, φυλής, ηλικείας κα. Ενάντια σε κάθε τι μας διαχωρίζει και κατακερματίζει τους εκμεταλλευόμενους σήμερα, ενάντια σε ότι δημιουργεί δυσχερέστερες συνθήκες ζωής για όλους μας αύριο. Υπέρ των ίσων δικαιωμάτων για όλους τους/ις εργάτες/ιες, υπέρ της νομιμοποίηση όλων των μεταναστών/τριών.

apo_a4.jpg imageΔιαδήλωση 5 Μάρτη, Μ_... 17:11 Wed 02 Mar by Όμικρον 72, Κύκλος της Φωτιάς 0 comments

Μόνο η συνολική ανατροπή του κράτους και του καπιταλισμού, η κοινωνική απαλλοτρίωση του πλούτου που εμείς οι ίδιοι παράγουμε και απομυζά μια κάστα εξουσιαστών, και η κοινωνική επανάσταση για μια νέα κοινωνία κοινοκτημοσύνης, αλληλεγγύης και ελευθερίας μπορούν να δικαιώσουν τους πόθους και τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων.

topicagrotwn.jpg imageΑγροτικές κινητοπ ... 19:03 Sun 21 Feb by Ελευθεριακό Δίκτυο Αγροτών 0 comments

Οι μικροί και μεσαίοι αγρότες πρέπει να κερδίσουμε. Για την αξιοπρέπεια του λαού μας, για τους ανέργους και χιλιάδες άγρια εκμεταλλευόμενους εργαζομένους, για τους μετανάστες που δουλεύουν στα κάτεργα της Μανωλάδας, για τους πρόσφυγες που πνίγονται στο Αιγαίο.

agrotes.jpg imageΗράκλειο-κάλεσμα σ&#... 03:26 Thu 04 Feb by Αναρχικοί και ελευθεριακοί κομμουνιστές εργάτε 0 comments

Είμαστε αυτοί που η φωνή μας δεν ακούγεται στα μπλόκα των αγροτών,είμαστε αυτοί που βρισκόμαστε δίπλα στους μετανάστες εργάτες γης δουλεύουμε μαζί για το μεροκάματο,είμαστε αυτοί οι φτωχοί μικροαγρότες της επαρχίας που ποτέ δεν πήραμε επιδοτήσεις,ποτέ δεν βρεθήκαμε σε κομματικά γραφεία και συνδικαλιστικές ενώσεις αλλά αντίθετα βρισκόμασταν στο δρόμο σε όλες τις μεγάλες κινητοποιήσεις και αγώνες της εργατικής τάξης.

_2.jpg imageΚαλέσματα Γενικής &#... 17:52 Wed 03 Feb by Αναρχική Ομοσπονδία 0 comments

Η Αναρχική Ομοσπονδία καλεί τις εκμεταλλευόμενες και τους εκμεταλλευόμενους να πλαισιώσουν δυναμικά τις κινητοποιήσεις στις 4 Φλεβάρη ενάντια στο ασφαλιστικό νομοσχέδιο. 

210320150215kt5648sooc142401128211442932369.jpg imageEldorado Gold – Στα τσακίδια! 16:38 Sat 30 Jan by Αναρχικοί για την Κοινωνική Απελευθέρωση (Α.Κ.Α.) 0 comments

Εμείς τασσόμαστε υπέρ των κατοίκων των σκουριών που είναι οι κερδισμένοι, αν όντως δεν συνεχιστεί το καταστροφικό έργο. Και αυτό είναι το μόνο σίγουρο συμπέρασμα, ότι ο πολύχρονος και συχνά βίαιος, ανυποχώρητος αγώνας τους είναι “προ των πυλών” να δικαιωθεί. Είμαστε με τους ανθρώπους που δέχτηκαν καταστολή ιδιωτική και κρατική και αντιδρούσαν με αντιβία.

12651121_542163182617181_4562707451747798468_n.jpg image3 το λάδι, 3 το ξύδι, 6 το ... 16:19 Sat 30 Jan by Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό «Μαύρ 0 comments

Έπειτα από έναν χρόνο, δυό φορές «αριστερά» και τρεις εκλογικές διαδικασίες, είναι ξεκάθαρο πως η όποια ελπίδα έχει πλέον πτωχεύσει. Στα πλαίσια του τρίτου μνημονίου που υπέγραψε η συγκυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ., τα αντιασφαλιστικά μέτρα που πρόκειται να ψηφιστούν, επιβάλουν τέτοιες αλλαγές στο συνταξιοδοτικό και στις εισφορές των φορολογουμένων, που το μόνο σίγουρο είναι πως θα εξαθλιώσουν ακόμα περισσότερο τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα προς όφελος του κεφαλαίου.

more >>

imageΑσφαλιστικό, συγκυ&#... Mar 17 by Συνέλευση αναρχικών-κομμουνιστών 0 comments

Η αναδιάρθρωση του ασφαλιστικού συστήματος οφείλει να ερμηνευτεί από τις προλεταριακές δυνάμεις μέσα από τις πραγματικές-ταξικές του διαστάσεις, ως επιστέγασμα δηλαδή της εργασιακής αναδιάρθρωσης που επιχειρείται στα πλαίσια της συνολικότερης διαχείρισης της κρίσης του καπιταλισμού και της ειδικότερης μνημονιακής της έκφρασης στην Ελλάδα. —- Αντιλαμβανόμενοι, λοιπόν, το ασφαλιστικό ζήτημα ως αιχμή της ταξικής επίθεσης που εξαπολύουν τα διεθνή και ντόπια αφεντικά εδώ και έξι χρόνια στα εργαζόμενα-λαϊκά στρώματα, είμαστε υποχρεωμένοι όχι μόνο να σταθούμε μακριά από οποιαδήποτε συζήτηση περί λύσης για τη ‘’μη βιωσιμότητα’’ των ασφαλιστικών ταμείων, αλλά και να την αποδομήσουμε ως μια συζήτηση ταξικά χρωματισμένη προς όφελος των αφεντικών.

imageΗ αριστερά στην εξο&... Oct 16 by Γρηγόρης Τσιλιμαντός 0 comments

*Ομιλία από την εκδήλωση της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης : “Η Αριστερά στην εξουσία και η απάντηση των κοινωνικών κινημάτων”, που έλαβε χώρα στις 16 Ιουνίου 2015, στο Nosotros (Θεμιστοκλέους 66, Εξάρχεια).

imageΤο Χρονικό μιας Ήττ&... Oct 02 by Silence_Infinis / Κενό Δίκτυο 0 comments

Για την ώρα, πάντως, βρισκόμαστε στο χείλος της τρύπας· εκτείνοντας το βλέμμα φαίνεται μια παγκόσμια οικονομία σε κατάσταση νευρικής κρίσης ενώ η εξαθλίωση, η βαρβαρότητα και το κοινωνικό χάος ως αποτελέσματα αλλά και τεχνικές διαχείρισης των παγκόσμιων ροών του κεφαλαίου διευρύνονται. Επικεντρώνοντας στον ελλαδικό χώρο διακρίνεται ο ορίζοντας μιας μακράς λιτότητας και κάμποσα ατομικά και συλλογικά αδιέξοδα. Η εκτίμηση μου είναι ότι, έξω από μια σταθεροποίηση και ανάκαμψη της οικονομίας, ο εσωτερικός ανταγωνισμός θα συμπυκνωθεί σταδιακά στο δίπολο “μέσα/έξω από την Ε.Ε.”, άρα και στο δίπολο Ευρώ/Δραχμή.

imageΠερί «κοινωνικοποι&#... Aug 11 by Άγις Στίνας 0 comments

Ένα ιστορικό κείμενο του Άγι Στίνα. Από το περιοδικό «Άνθη του Κακού», τεύχος 2, Χειμώνας 1988, που το αναδημοσίευσε από την αναρχική εφημερίδα «Αλληλεγγύη».

imageΟ νέος μεταπολιτευ&#... Jul 25 by ΓΚ 0 comments

Μαζί να είμαστε στις γέφυρες με όσους αγώνες μετωπικά κινούνται στην κατεύθυνση της άμυνας ενάντια στην ταξική επίθεση, στην εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, στην συνεργατική σχέση των δανειστών με τους ντόπιους κομπραδόρους μας, στην φορολογική απομύζηση, στις νέες περιφράξεις που θα μας περικυκλώνουν. Το ζήτημα της ενδογενούς παραγωγικής ανασυγκρότησης να είναι η επίθεσή μας. Διαπερνώντας, ταυτίζοντας, ακολουθώντας, προπορεύοντας ή συνοδοιπορώντας μαζί με άλλες, υπάρχουσες, πλευρές της αντίστασης, το σχέδιο για μια ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση έχει κεντρική σημασία. Απαλλοτριώσεις, οικειοποιήσεις χώρων και δομών, κοινωνικά ιατρεία-φαρμακεία, πολιτιστικές και μορφωτικές δομές, συσσωματώσεις αντιστάσεων για δωρεάν παροχή αγαθών, αντιστάσεις εργαζομένων των σωματείων βάσης, αντιαναπτυξιακές πρωτοβουλίες σε επενδύσεις, αντιστάσεις στις εκποιήσεις στέγης, αντιστάσεις στην εκποίηση του δημόσιου πλούτου και των δημόσιων υποδομών, καθώς και άλλες μορφές άμυνας που θα αναπτυχθούν οφείλουν να επεξεργάζονται, προταγματικά, ένα σχέδιο αυτοδυναμίας της κοινωνίας στο να μπορέσει να εκβάλει όλο το χαμένο δημιουργικό της παραγωγικό ιστό.

more >>

imageΣε απόλυτη χρεοκοπ&#... May 06 1 of Anarkismo Editorial Group 0 comments

Από το Μεξικό μέχρι την Τουρκία κι από την Ελλάδα μέχρι τις φτωχογειτονιές της Γαλλίας, να φωνάξουμε στα ταξικά μας αδέρφια πως τίποτα δεν έχει τελειώσει και πως κανείς καταπιεσμένος δεν είναι μόνος του όσο υπάρχει αντίσταση και αγώνας. Για να πάρουμε τις ζωές στα χεριά μας, να αναλάβουμε την ευθύνη να ορίσουμε το παρόν και το μέλλον, χτίζοντας μια νέα χειραφετημένη κοινωνία με βάση την αξιοπρέπεια, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία, την αλληλεγγύη στα συντρίμμια του κόσμου της εξουσίας, του κράτους και του κεφαλαίου.

imageΟ καπιταλισμός είν&#... Apr 18 0 comments

Για την άγρια πληττόμενη κοινωνική βάση δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για άλλες ψευδαισθήσεις. Το μόνο υπαρκτό δίλημμα πρέπει να είναι το “καπιταλισμός ή κοινωνική επανάσταση”. Η μόνη ρεαλιστική προοπτική είναι αυτή του κοινωνικού μετασχηματισμού, της διαδικασίας ανατροπής δηλαδή των σχέσεων εκμετάλλευσης και καταπίεσης που επιβάλλει το υπάρχον καθεστώς σκλαβιάς και εξαθλίωσης και κατάργησης των υπαρχουσών δομών οργάνωσης της κοινωνίας, αντικαθιστώντας τες με άλλες μορφές οριζόντιας και συλλογικής αυτοοργάνωσης όπως είναι οι ελευθεριακές κομμούνες, τα εργατικά συμβούλια, οι λαϊκές συνελεύσεις και οι κολεκτίβες.

image3 το λάδι, 3 το ξύδι, 6 το ... Apr 16 0 comments

Εμείς, από την πλευρά μας, αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της κοινωνίας και ενάντια στη λογική της ανάθεσης, ενάντια στους ξεπουλημένους εργατοπατέρες της Γ.Σ.Ε.Ε. και των ανοργάνωτων ψευτο-απεργιών που καλούν, θέτουμε τα δικά μας προτάγματα. Μέσα από σωματεία βάσης και εγχειρήματα με αντι-ιεραρχικά χαρακτηριστικά και οριζόντια δομή, προτάσσουμε και συμμετέχουμε σε αυτοοργανωμένους, ακηδεμόνευτους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες.

imageΕνάντια στο νέο ασφ&... Apr 14 0 comments

Ο αγώνα αυτός δεν μπορεί παρά να γίνεται σε πολλά μέτωπα: ενάντια στην αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, στη μείωση των συντάξεων, στην ανισότητα στους όρους εργασίας βάσει του φύλλου, φυλής, ηλικείας κα. Ενάντια σε κάθε τι μας διαχωρίζει και κατακερματίζει τους εκμεταλλευόμενους σήμερα, ενάντια σε ότι δημιουργεί δυσχερέστερες συνθήκες ζωής για όλους μας αύριο. Υπέρ των ίσων δικαιωμάτων για όλους τους/ις εργάτες/ιες, υπέρ της νομιμοποίηση όλων των μεταναστών/τριών.

imageΔιαδήλωση 5 Μάρτη, Μ_... Mar 02 0 comments

Μόνο η συνολική ανατροπή του κράτους και του καπιταλισμού, η κοινωνική απαλλοτρίωση του πλούτου που εμείς οι ίδιοι παράγουμε και απομυζά μια κάστα εξουσιαστών, και η κοινωνική επανάσταση για μια νέα κοινωνία κοινοκτημοσύνης, αλληλεγγύης και ελευθερίας μπορούν να δικαιώσουν τους πόθους και τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων.

more >>
© 2005-2016 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]