user preferences

Αν ο καπιταλισμός γεννά κρίσεις, ο ολοκληρωτι&#

category Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος | Λαϊκοί Αγώνες | Γνώμη / Ανάλυση author Tuesday November 06, 2012 05:25author by Πρωτοβουλία αναρχικών-αντιεξουσιαστών από τουςauthor email paapty123 at yahoo dot gr Report this post to the editors

Αν ο καπιταλισμός γεννά κρίσεις, ο ολοκληρωτισμός τις υιοθετεί - Η παγκόσμια καπιταλιστική αναδιάρθρωση που διεξάγεται με βίαιους ρυθμούς την τελευταία τριετία σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο της δικτατορίας του κεφαλαίου και των αφεντικών πάνω στις ζωές των υποτελών τάξεων. Οι οικονομικές και πολιτικές ελίτ διεξάγουν μια πολυεπίπεδη ταξική επίθεση ρίχνοντας στον κάλαθο των αχρήστων τα κοινωνικά συμβόλαια που υπογράφτηκαν μεταξύ των περίφημων κοινωνικών εταίρων τις προηγούμενες δεκαετίες με σκοπό την διατήρηση της κοινωνικής-ταξικής ειρήνης.

povertyviolence.jpg

Η παγκόσμια καπιταλιστική αναδιάρθρωση που διεξάγεται με βίαιους ρυθμούς την τελευταία τριετία σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο της δικτατορίας του κεφαλαίου και των αφεντικών πάνω στις ζωές των υποτελών τάξεων. Οι οικονομικές και πολιτικές ελίτ διεξάγουν μια πολυεπίπεδη ταξική επίθεση ρίχνοντας στον κάλαθο των αχρήστων τα κοινωνικά συμβόλαια που υπογράφτηκαν μεταξύ των περίφημων κοινωνικών εταίρων τις προηγούμενες δεκαετίες με σκοπό την διατήρηση της κοινωνικής-ταξικής ειρήνης. Το τέλος του προηγούμενου αιώνα σήμανε την σταδιακή κατάρρευση του κοινωνικού κράτους ανά την Ευρώπη από την νεοφιλελεύθερη λαίλαπα. Και ο νέος αιώνας υποδέχτηκε με τρόμο την καπιταλιστική κρίση που συνέτεινε στην όξυνση της ταξικής επίθεσης των αφεντικών. Σε ελληνικό αλλά και ευρωπαϊκό επίπεδο, η φτωχοποίηση ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων, η βίαιη υποτίμηση των εργατών και των εργατριών, η απόσυρση του κράτους από το κόστος αναπαραγωγής της εργατικής τους δύναμης (κατάρρευση κοινωνικού κράτους), η σκλήρυνση και θωράκιση των καθεστώτων σε θεσμικό/νομικό/κατασταλτικό/ιδεολογικό επίπεδο και ο ανοιχτός πόλεμος ενάντια στους «εσωτερικούς εχθρούς» και τις «επικίνδυνες τάξεις», αποτελούν μερικούς από τους θεμελιακούς άξονες που μπορούν να περιγράψουν την εδώ και χρόνια διαφαινόμενη ανάδυση ενός σύγχρονου καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού.

Ας έρθουμε στο εδώ και τώρα. Η πολιτική διαχείριση της παρούσας συγκυρίας της καπιταλιστικής κρίσης σε ελληνικό επίπεδο από τις καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις, κοινοβουλευτικές ή μη, δημιουργούν ένα διαρκές καθεστώς έκτακτης ανάγκης και εντός αυτού χαράσσονται οι μονόδρομοι που μένει να ακολουθήσει η «συντεταγμένη πολιτεία» απ’ τη μια και η κοινωνία απ’ την άλλη. Οι εθνοσωτήριες συγκυβερνήσεις μπήκαν γρήγορα στην ημερήσια διάταξη του ντόπιου πολιτικού συστήματος που κλυδωνίζεται από την σαφή απαξίωση, έλλειψη εμπιστοσύνης και αμφισβήτηση του ντόπιου πληθυσμού. Τα μνημόνια, οι «διαρθρωτικές αλλαγές» και τα «πακέτα μέτρων» στοιβάζονται αλλεπάλληλα πάνω στις πλάτες μας πάντα στο όνομα του χρέους και υπό την διαρκή απειλή της χρεωκοπίας, της εξόδου από την Ευρωζώνη κ.α. Τα οικονομικά επιτελεία του καθεστώτος βγάζουν ανακοινωθέντα για επαναδιαπραγματεύσεις, επιμηκύνσεις, πτωχεύσεις και χίλια μύρια όσα προσπαθώντας να τρομοκρατήσουν και να αποπροσανατολίσουν την κοινωνία από την υλική πραγματικότητα της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Το ντόπιο πολιτικό σύστημα αναδιατάσσεται και υποδέχεται στην Βουλή τα «ατίθασα παιδιά» του, τους φασίστες και τους νεοναζί της Χ.Α, καθώς και την «υπεύθυνη κυβερνώσα αριστερά» υπό την μορφή του ΣΥΡΙΖΑ. Από τη μια, το καθεστώς προωθεί πλήρως την πολιτική ατζέντα της οξυμμένης ρατσιστικής και φασιστικής επιθετικότητας δίνοντας της την κωδική ονομασία «Ξένιος Ζευς» ενώ, ταυτόχρονα, χτίζεται βήμα-βήμα ένα σύγχρονο αστυνομικό/ολοκληρωτικό κράτος που έρχεται να αντιμετωπίσει τις διαρκείς κοινωνικο-ταξικές εντάσεις και την προοπτική της γενικευμένης κοινωνικής εξέγερσης. Απ’ την άλλη, η Αριστερά όχι μόνο λειαίνει την ρητορική της και τηρεί τακτική «ίσων αποστάσεων» ώστε να εξασφαλίσει εκλογική πελατεία αλλά κι όσο ποτέ άλλοτε αναλαμβάνει ρόλο αφομοιωτή και αποσυμπιεστή των ταξικών αντιθέσεων προσφέροντας έναν ακόμα διέξοδο στην πολιτική διαχείριση της κρίσης σπέρνοντας αυταπάτες για το ανθρώπινο πρόσωπο του καπιταλισμού και για επιστροφή στο κράτος πρόνοιας.

Πιο συγκεκριμένα, σε καθημερινό επίπεδο, διεξάγεται μια άνευ προηγουμένου επιχείρηση γενικευμένης φτωχοποίησης και καταλήστευσης των κατώτερων τάξεων του πληθυσμού: η εργατική δύναμη υποτιμάται περαιτέρω και πρέπει να γίνει πολύ φτηνή ώστε να λαδωθεί ο «πολυπόθητος τροχός της ανάπτυξης», ο κοινωνικός πλούτος πρέπει να εκποιηθεί στο όνομα του δημόσιου χρέους και της ανταποδοτικότητας, μεγάλα κοινωνικά κομμάτια αποκλείονται και στέλνονται στο περιθώριο δημιουργώντας έναν σύγχρονο στρατό αναλώσιμων σκλάβων. Μέσα από την λαίλαπα των απολύσεων και της ανεργίας, τις φοροεπιδρομές και το πετσόκομμα κάθε κοινωνικής παροχής μας οδηγούν αναπόφευκτα στην αβεβαιότητα και την ανασφάλεια μπροστά σ’ ένα μέλλον που τίποτα δεν μοιάζει εξασφαλισμένο. Η βιαιότητα των αλλαγών αυτών χτυπά τον πυρήνα των κοινωνικών σχέσεων που είχαν δομηθεί σε μια προηγούμενη ιστορική περίοδο. Η κατακερματισμένη κοινωνία του νεοφιλελευθερισμού μέσα από τα ιδεώδη του ατομισμού, της ταξικής ανέλιξης και του υλικού ευδαιμονισμού δίνει την θέση της στην διαμελισμένη κοινωνία των ασύνδετων ατομικοτήτων που υπό τον φόβο της φτώχειας και της εξαθλίωσης πειθαρχεί και εκβιάζεται ευκολότερα από τις κυρίαρχες προσταγές. Πλέον, το βίωμα της αδυναμίας, της υποτέλειας και της αναλωσιμότητας πρέπει να εμπεδωθεί στις τάξεις των εκμεταλλευομένων και να αποτελέσει το υλικό υπόστρωμα όπου θα κυριαρχήσει ομαλότερα η προοπτική που εξυφαίνεται από τα οικονομικά και πολιτικά επιτελεία των «από πάνω».

Ταυτόχρονα, η κυρίαρχη ρητορική γύρω από τα ζητήματα της ανομίας, της εγκληματικότητας και του «εθνικού κινδύνου» αποτελεί τον πολιορκητικό κριό των κυρίαρχων θεσμών του κράτους ώστε να καλλιεργηθεί και να εδραιωθεί ο διάχυτος φόβος, να χτιστούν νέοι διαχωρισμοί στους κόλπους των καταπιεσμένων και, βεβαίως-βεβαίως, να εκβιαστεί η κοινωνική υποταγή στο όνομα της εθνικής ομοψυχίας. Ήδη, η αντιμεταναστευτική πολιτική του ελληνικού κράτους μετράει εκατοντάδες θύματα, δεκάδες στρατόπεδα συγκέντρωσης ανά την επικράτεια και διευρυμένα κατασταλτικά πογκρόμ στις μητροπόλεις ενάντια στους παράνομους εργάτες υπό την ανοχή και αποδοχή σημαντικών κομματιών της κοινωνίας. Πλάι σ’ αυτά ενεργούν οι φασιστικές ορδές που στοχοποιούν την φιγούρα του μετανάστη και του πρόσφυγα ως αποδιοπομπαίου τράγου, υπαίτιου για όλα τα δεινά των ντόπιων, νομιμοποιώντας την φυσική εξόντωση των παράνομων εργατών, του πλεονάζοντος εργατικού δυναμικού σε καιρούς κρίσης. Ταυτόχρονα, διοχετεύουν την κοινωνική οργή που παράγεται σε πλατιά κοινωνικά στρώματα και την στρέφουν εντός των εκμεταλλευομένων τάξεων μέσα από την ρατσιστική και ξενοφοβική προπαγάνδα και πρακτική τους. Είναι σαφές ότι είναι προτιμότερο για το καθεστώς και τα τσιράκια του να δενόμαστε στο άρμα της φασιστικής βίας και του κοινωνικού κανιβαλισμού και να κυνηγάμε λυσσασμένα τον αδύναμο, παρά να επιχειρούμε την κατάργηση της εξουσίας των ισχυρών πάνω στις ζωές μας.

Εδραιώνοντας και ενισχύοντας το φόβο επιχειρούν να επιβάλλουν την κοινωνική πειθάρχηση στην επίσημη κρατική πολιτική που εξυπηρετεί τις επιλογές του κεφαλαίου για τη σωτηρία του οποίου πρέπει να θυσιαστούμε εθνικά. Με τη ρατσιστική προπαγάνδα φυλλάδων και καναλιών, που καλούν μέχρι και τον ελληνικό στρατό να μπει στο παιχνίδι, «επειδή η αστυνομία δεν θα αρκέσει για να υποστηρίξει το τιτάνιο έργο της καταστολής», οικοδομούν την πλατιά αποδοχή του εθνικισμού, του ρατσισμού, και της ξενοφοβίας, διαφημίζοντας στην ουσία το μιλιταρισμό που προωθούν οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Παρουσιάζουν με μεγάλους τίτλους και ψεύτικη ευαισθησία, την αγωνία που τάχα περνά ο διαρκώς απειλούμενος από τους «λαθρομετανάστες» Έλληνας πολίτης -τις μέρες που ένα τεράστιο ποσοστό ανέργων προσπαθεί να μεταναστεύσει με το σκεπτικό «όπου φύγει, φύγει» και ήδη αντιμετωπίζεται ρατσιστικά από τις «χώρες υποδοχής». Αντιθέτως στα μικρά γράμματα, κάπου εκεί κοντά στα ζώδια και τις μικρές αγγελίες, γίνονται – όπως είναι και το «πολιτικά ορθό» και επιτάσσει η «δημοσιογραφική δεοντολογία» – και κάποιες αναφορές στην απίστευτη βία που ασκείται από τα στρατιωτάκια της Χρυσής Αυγής εναντίον των μεταναστών. Ουσιαστικά, η κρατική και mediaκη προπαγάνδα για την «ανασφάλεια των πολιτών» και την ανομία, εκμεταλλευόμενη τα προβλήματα που γεννά η φτώχεια και η αδικία, νομιμοποιεί απόλυτα τα φαινόμενα «ταγμάτων ασφάλειας» και «απονομής δικαιοσύνης» από τους φασίστες ελλείψει ενός «υπεύθυνου αστυνομικού κράτους». Η κατασκευή των «υγειονομικών βομβών» στην εποχή της

τριτοκοσμικοποίησης του συστήματος υγείας και, βέβαια, η ρητορεία για την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας και της κίνησης των εμπορευμάτων ως συνέπεια του «παράνομου εμπορίου», εκμαιεύουν την κοινωνική συναίνεση και εκβιάζουν την υποταγή ώστε να ανοίξουν τον δρόμο στην νομιμοποίηση της κρατικής πυγμής και της φασιστική βίας, του αυταρχισμού και της βαρβαρότητας.

Δεν τρέφουμε καμία αυταπάτη. Σε καιρούς καπιταλιστικής κρίσης, κοινωνικών-ταξικών εντάσεων και πολιτικής αποσταθεροποίησης, οι φασίστες ως κοινοβουλευτικό κόμμα και επίσημος, πλέον, φορέας εξουσίας, αποτελούν κάτι παραπάνω από απλό εργαλείο του κράτους και των αφεντικών ενάντια στους καταπιεσμένους. Η ολοκληρωτική διαχείριση, η φασιστική και εθνικιστική προπαγάνδα και η κατασταλτική ωμότητα αποτελούν μια σαφή συστημική παράμετρο, ένα θεμέλιο λίθο του σύγχρονου ολοκληρωτισμού για την αντιμετώπιση της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Ούτως ή άλλως, η πολυπόθητη κοινωνική ειρήνη έχει πυρποληθεί προ πολλού και πλέον επιχειρείται η πλήρη κοινωνική καθυπόταξη χωρίς περιθώρια ισορροπιών. Εν ολίγοις, η δήθεν καταδίκη «ακραίων» συμπεριφορών, πρακτικών και αντιλήψεων από το πολιτικό προσωπικό της δημοκρατίας πέρα από προσχηματική, αποσκοπεί ξεκάθαρα στη νομιμοποίηση της «επίσημης» κρατικής βαρβαρότητας που υιοθετεί και αφομοιώνει στο ακέραιό τους το σύνολο των πρακτικών και των αντιλήψεων των φασιστικών συμμοριών.

Σε κοινωνικο-πολιτικό επίπεδο, οι χρυσαυγίτικες ορδές και οι παρακρατικοί μηχανισμοί τους με την αγαστή συμβολή της αστυνομίας συγκροτούν τον μισθοφορικό στρατό του ελληνικού κράτους που πρόθυμα αναλαμβάνει το έργο της βίαιης κοινωνικής πειθάρχησης στις αντικοινωνικές επιλογές κάθε λογής τρόικας, εξωτερικού ή εσωτερικού. Αυτός ο συφερτός πατριωτών, εθνικιστών, ρατσιστών και κάθε λογής κανίβαλων που συσπειρώνεται γύρω από τις πρακτικές και τα λογύδρια των νεοναζί αποτελεί μια κρίσιμη κοινωνική μάζα που σε συνεργασία με τους επίσημους μηχανισμούς του κράτους διεξάγουν το έργο της αντιεξέγερσης προσπαθώντας αφενός να ανακόψουν και να αποπροσανατολίσουν το πλατύ κύμα κοινωνικής αμφισβήτησης και οργής και αφετέρου να δράσουν διαλυτικά και απειλητικά απέναντι στις κοινωνικές δυναμικές της αντίστασης, της χειραφέτησης, της εξέγερσης και της ελευθερίας. Η φασιστική επιθετικότητα μέσα από τα τάγματα εφόδου και τον μιλιταρισμό τους είναι εδώ ώστε να περιφρουρηθεί και να βαθύνει η καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Στο κάτω-κάτω, τι ριζοσπαστικό ή αντισυστημικό μπορεί να αντιπροσωπεύουν όλοι αυτοί και αυτές που συγκροτούνται ως ναζιστική οργάνωση και συμμορία ταυτόχρονα, που το κόμμα τους στελεχώνεται από ένα συνονθύλευμα ΚΥΠατζήδων και παρακρατικών, νταβατζήδων και μαφιόζων, που οργανώνουν κρατικά επιχορηγούμενες «αγαθοεργίες» μήπως και ανεβάσουν το εκλογικά ποσοστά τους, που υποστηρίζονται ενεργά και ψηφίζονται μαζικά από τους μηχανισμούς του «βαθέως κράτους»: τους μπάτσους, τους ματατζήδες και τους καραβανάδες; Όχι μόνο δεν μπορούν να αποτελέσουν παράγοντα αμφισβήτησης του κράτους και του καπιταλισμού αλλά αναπαριστούν την πιο ακραία μορφή ταξικής-κοινωνικής καταπίεσης που το κεφάλαιο ανασύρει κάθε φορά που νιώθει ότι απειλείται η κυριαρχία του και επιδιώκει την στρατιωτική διαχείριση του εργατικού δυναμικού, των εκμεταλλευομένων ανά τον κόσμο. Σ’ αυτά τα πλαίσια, δεν είναι τυχαίο ότι μπροστά στην διαφαινόμενη πολιτική αξιοποίησή τους από το καθεστώς, μετατοπίστηκαν σαφώς από το ναζιστικό/εθνικοσοσιαλιστικό ιδεολογικό πυρήνα τους προς έναν χαρακτήρα φασιστικού κόμματος που εντός του πλέγματος εξουσίας προτάσσει τον εθνικό τσαμπουκά, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας σε εθνοκεντρική κατεύθυνση κ.α κάτι που ιστορικά προσιδιάζει στο παρελθόν του μεταξικού καθεστώτος καθώς και των φασιστικών κομμάτων του μεσοπολέμου σε Ιταλία κ.α. Και βέβαια, οι προτάσεις τους δεν περιγράφει κάτι ριζοσπαστικό αλλά μια από τις πιθανές «διεξόδους από την κρίση» που με μικρές ή μεγάλες παραλλαγές περιγράφεται από κομμάτια της Αριστεράς καθώς και άλλα καπιταλιστικά συμφέροντα.

Ο φασισμός τους βρωμά όσο και η δημοκρατία τους

«Δεν μπορούμε να συντρίψουμε τον φασισμό σε συνεργασία με τη δημοκρατική κυβέρνηση, αλλά μόνο σε πείσμα της δημοκρατικής κυβέρνησης. Ξέρουμε ότι καμία κυβέρνηση δεν επιθυμεί πραγματικά το ξερίζωμα του φασισμού, γιατί οι αστοί είναι υποχρεωμένοι να καταφεύγουν σε αυτόν όταν βλέπουν ότι κινδυνεύουν να τους φύγει η εξουσία από τα χέρια». Χοσέ Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι

Είναι σαφές πλέον ότι τα εκλογικά πανηγυράκια του περασμένου καλοκαιριού αποσκοπούσαν στην αποσυμπίεση και το καναλιζάρισμα της κοινωνικής δυσαρέσκειας της προηγούμενης περιόδου που μεταφράστηκε όχι μόνο σε διάχυτες ενέργειες στοχοποίησης του πολιτικού προσωπικού αλλά και οξυμμένες κοινωνικο-ταξικές εντάσεις με αποκορύφωμα τα εξεγερτικά γεγονότα της 12ης Φλεβάρη. Παράλληλα, η προεκλογική ημερήσια διάταξη προσπαθεί, αφενός, να εξαργυρώσει την κοινωνική οργή μέσα από την δημιουργία του «αντιμνημονιακού στρατοπέδου» όπου συνωστίζονται διάφορα δεξιά και αριστερά μέτωπα και, αφετέρου, να επιτείνει την κοινωνική απελπισία μέσα από την συγκρότηση μιας «συμμαχίας των προθύμων» που προσφέρει διάφορα εχέγγυα όπως η παραμονή στο Ευρώ, η αποφυγή της χρεωκοπίας, η «τήρηση των δεσμεύσεων» και η «υπεύθυνη διαπραγμάτευση και απαγκίστρωση» από το μνημόνιο.

Με απούσα την συνισταμένη των κοινωνικο-ταξικών εντάσεων και κινητοποιήσεων, το σκηνικό ξαναστήνεται δίνοντας απαραίτητες αναπνοές στο κλυδωνιζόμενο καθεστώς. Μια νέα τρικομματική συγκυβέρνηση (με αριστερό κολαούζο πλέον) αναλαμβάνει την απαρέγκλιτη υλοποίηση των κυρίαρχων επιλογών. Ο αντιμνημονιακός αναβρασμός της περιόδου εκφράζεται και εκλογικά πλέον και αναδεικνύει μια νέα «υπεύθυνη αριστερή αντιπολίτευση» πρόθυμη να αναλάβει τα «ηνία της χώρας» σε περίπτωση πολιτικού αδιεξόδου του συστήματος. Συγχρόνως, η κοινωνική απελπισία, ο υφέρπων κοινωνικός εκφασισμός και ο κρατικός αυταρχισμός εκφράζονται κοινοβουλευτικά και μέσα από την πολιτική εκπροσώπηση της Χ.Α. Και ενώ οποιεσδήποτε ελπίδες περί αναδιαπραγμάτευσης, απαγκίστρωσης ή κατάργησης της «εθνικής κατάρας» του μνημονίου διαψεύδονται, το καθεστώς σπεύδει να προωθήσει τη νέα πολιτική του ατζέντα.

Έτσι, επιλέγεται η νέα καραμέλα της «υπεράσπιση της Δημοκρατίας» απ’ τον μπαμπούλα της ακροδεξιάς, απ’ την ανευθυνότητα της Αριστεράς, απ’ τους βίαιους και τους ακραίους. Η νέα συμμαχία των προθύμων προβαίνει σε δηλώσεις και ανακοινωθέντα: ο φασίστας Πρετεντέρης εγκαλεί τον ΚΥΠατζή Μιχαλολιάκο στην «δημοκρατική τάξη» και τον Τσίπρα σε «υπεύθυνη αντιπολίτευση», ο φασίστας υπ.ΠΡΟΠΟ Δένδιας προειδοποιεί τον Κασιδιάρη και τα στρατά του ότι «δεν θα μας πάρετε την δουλειά» ενώ προσπαθεί να παρουσιάσει τον ΣΥΡΙΖΑ ως παράγοντα κοινωνικής αποσταθεροποίησης. Και οι απαντήσεις γνωστές και κατά παραγγελίαν: οι φασίστες εγκαλούν το κράτος για την «ανυπαρξία» του και η Αριστερά καλεί την «συντεταγμένη πολιτεία» να παρέμβει για ν’ «αποφευχθούν τα χειρότερα» ενώ δεν ξεχνά με τον γνωστό ιδεολογικό αυτισμό της να καταδικάζει την «βία απ’ όπου κι αν προέρχεται». Ταυτόχρονα, ενώ το «επίσημο» καθεστώς ζητά «εθνικές θυσίες» έναντι των εκβιασμών των «ξένων», του ΔΝΤ και της τρόικας, οι φασίστες σε καλούν σε «πατριωτική έγερση έναντι των ξένων τοκογλύφων» ψάχνοντας και οι δύο για μαλάκες που θα σφίξουν το ζωνάρι μέχρι να πνιγούν. Κοινός τόπος των παραπάνω εξελίξεων αποτελεί η πλήρης νομιμοποίηση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, της κρατικής πυγμής και βαρβαρότητας στο όνομα διαφόρων «κινδύνων» και «ακροτήτων» όπου η άλλοτε «δημοκρατική διαχείριση» ανοίγει τα πλαίσιά της αφομοιώνοντας πλήρως ολοκληρωτικούς σχεδιασμούς και πρακτικές.

Ταυτόχρονα, η «κυβερνώσα Αριστερά» προσπαθεί να προβληθεί ως μια εναλλακτική διαχείριση της εξουσίας με δημοκρατικές αναφορές και κοινωνικό πρόσωπο. Η νέα «υπεύθυνη αντιπολίτευση» του ΣΥΡΙΖΑ σπεύδει να υιοθετήσει την πολιτική των «ίσων αποστάσεων» και να προβεί σε μια σειρά δηλώσεων νομιμοφροσύνης. Πως αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί η συνειδητή εξομοίωση και το τσουβάλιασμα της δράσης των φασιστικών συμμοριών με τις πρακτικές κοινωνικής και πολιτικής αντιβίας που αμφισβητούν την μέγγενη της αστικής νομιμότητας. Πως αλλιώς μπορεί να εκληφθεί η μανιώδης προσπάθειά τους να στηθούν «δημοκρατικά αντιφασιστικά μέτωπα» και «δίκτυα αλληλεγγύης» που τα μεν πρώτα θα περιορίζονται στην δημοκρατική καταδίκη και στο αίτημα παρανομοποίησης της Χρυσής Αυγής και τα μεν δεύτερα θα χρηματοδοτούνται από τους βουλευτικούς μισθούς του ΣΥΡΙΖΑ ή τα ΕΣΠΑ και θα παίζουν τον ρόλο «ομάδων πίεσης» απέναντι στο καταρρέων κοινωνικό κράτος. Πως αλλιώς μπορεί να εννοηθεί η προσπάθεια τους να απογυμνώσουν τους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες από οποιοδήποτε ρηξιακό και ανατρεπτικό, αντικαθεστωτικό και συγκρουσιακό περιεχόμενο και μορφή και η μετατροπή τους σε «κοινωνική αντιπολίτευση» χειραγωγούμενη από τους ίδιους. Είναι σαφές πως η δήθεν προοδευτική πολιτική διαχείριση της εξουσίας από την «κυβερνώσα Αριστερά» περνά μέσα από την κοινωνικο-ταξική ειρήνευση και την αφομοίωση/ενσωμάτωση οποιουδήποτε ακηδεμόνευτου και ριζοσπαστικού στοιχείου μέσα στους κόλπους της κοινωνίας, μέσα στο ξεδίπλωμα των κοινωνικο-ταξικών αγώνων. Και σ’αυτό ακριβώς το σημείο συμπλέει με τον τεράστιο ιδεολογικό και κατασταλτικό πόλεμο που διεξάγει το καθεστώς ενάντια στις κοινωνικές δυναμικές της αυτοοργάνωσης και της ρήξης, της ανατροπής και της ελευθερίας που αντιστέκονται όχι μόνο στον μονόδρομο της φτώχειας και της εξαθλίωσης αλλά και στην προοπτική της συνδιαλλαγής και της αφομοίωσης, της ενσωμάτωσης και της ήττας.

Και για μας είναι σαφές ότι ο πόλεμος ενάντια στους φασίστες και τους παρακρατικούς είναι βαθύτατα αντικαθεστωτικός και ανατρεπτικός που δεν περιορίζεται σε δημοκρατικές εκκλήσεις και καταγγελίες και επιδιώκει το συθέμελο τσάκισμα του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, της κρατικής βαρβαρότητας και του κοινωνικού εκφασισμού. Ότι ο αντιφασιστικός αγώνας είναι κομμάτι του ευρύτερου αντικρατικού-αντικαπιταλιστικού αγώνα που δεν στοχεύει μόνο την εμπροσθοφυλακή του συστήματος αλλά τα ίδια τα θεμέλια του. Ότι η αναμέτρηση με τις δυνάμεις της κοινωνικής καθυπόταξης και της αφομοίωσης, του σκοταδισμού και της ενσωμάτωσης δεν έχει μόνο ιδεολογικά εφαλτήρια αλλά σαφέστατα κοινωνικά, ταξικά, πολιτικά και ιστορικά κίνητρα αλλά και διακυβεύματα. Γιατί όταν η ιστορία της ανθρωπότητας συναντιέται με τον φασισμό και τον ολοκληρωτισμό δεν παράγεται καμία φάρσα. Ούτε καν μια κακόγουστη φάρσα. Αντίθετα, γεννιούνται αλλεπάλληλες ιστορικές τραγωδίες.

Γιατί γνωρίζουμε πως το μόνιμο καθεστώς «έκτακτης ανάγκης» υπό το προσωπείο του κοινοβουλευτισμού ουσιαστικά αποτελεί το πραγματικό πρόσωπο του σύγχρονου ολοκληρωτισμού. Γιατί οι διαρκείς εκκλήσεις για «εθνική ομοψυχία και συστράτευση» αποβλέπουν στην πλήρη αποσιώπηση του ταξικού χαρακτήρα της επίθεσης που βιώνουμε καθώς και να αποτρέψουν μια τέτοια ταξική ανταρσία. Γιατί πίσω από τους «χώρους φιλοξενίας» που χτίζει η δημοκρατία για τους παράνομους εργάτες βλέπουμε την δημιουργία των σύγχρονων ταγμάτων καταναγκαστικής εργασίας για κάθε λογής αποκλεισμένους, «απόβλητους» και «ανεπιθύμητους», ντόπιους και ξένους: άστεγους, ανάπηρους, «μη παραγωγικούς», εξαρτημένους, πόρνες και κάθε φτωχοδιάβολο που δεν υποτάσσεται στα νέα πρότυπα εντατικής εκμετάλλευσης των «από κάτω». Γιατί η «περιφραγμένη εργασία» χωρίς δικαιώματα και με τσακισμένους μισθούς δεν μας φέρνουν στη μνήμη μόνο το «Arbeit Macht Frei» και το Άουσβιτς αλλά και τις σύγχρονες Ειδικές Οικονομικές Ζώνες που στήνονται ανά την υφήλιο από διάφορα επενδυτικά κεφάλαια σε σύμπραξη με τους τοπικούς κρατικούς μηχανισμούς. Γιατί η διαχρονική δαιμονοποίηση και εγκληματοποίηση των μεταναστών χωρίς χαρτιά σκάβει σταδιακά και ανεπιστρεπτί σύγχρονους Καιάδες και για άλλες κοινωνικές/πληθυσμιακές ομάδες που βαφτίζονται ως «παραβατικές», «παρεκλίνουσες» ή «πλεονάζουσες» όπως οι Ρομά, οι ομοφυλόφιλοι, οι άνεργοι κ.α. Γιατί οι αντιτρομοκρατικές εκστρατείες, τα έκτακτα πολιτικά στρατοδικεία και ο πόλεμος ενάντια στον εσωτερικό εχθρό σε καιρούς δημοκρατίας ανοίγουν τον δρόμο σε νέα ιδιώνυμα, σε νέα ξερονήσια, σε νέες πολιτικές εκκαθαρίσεις πάντα στο όνομα της «εθνικής ασφάλειας» και της «κοινωνικής ειρήνης». Γιατί η επίδειξη της κρατικής πυγμής στο όνομα της «ευταξίας και της ευνομίας» πάει χέρι-χέρι με την επιθετικότητα των παρακρατικών μηχανισμών που στοχεύουν στον εκφοβισμό και το τσάκισμα κάθε εστίας κοινωνικής αντίστασης και αμφισβήτησης. Γιατί οι χρυσαυγίτικες συμμορίες και τα «τάγματα εφόδου» μας θυμίζουν απειλητικά τα τάγματα ασφαλείας και τους χίτες από αλλοτινές εποχές όπου το επίσημο καθεστώς νομιμοποιούσε ανοιχτά τις πρακτικές του χαφιεδισμού, της ρουφιανιάς και του δοσιλογισμού. Γιατί η εδραίωση της υλικής και πνευματικής φτώχειας από τις περίφημες εθνοσωτήριες συγκυβερνήσεις καθώς και η στρατιωτική θωράκισή τους στοχεύουν ξεκάθαρα στον εκφασισμό της κοινωνίας και την εγκαθίδρυση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού.

Για εμάς, η παραπάνω συνθήκη δε μπορεί να αποτελέσει τίποτα περισσότερο από μία ακόμη πράξη στον πόλεμο με τα αφεντικά και το κράτος τους, στο πόλεμο για την ελευθερία και την κατάργηση της εκμετάλλευσης, ανθρώπου από άνθρωπο. Η φασιστική απειλή ανασύρθηκε από το λήθαργο της, με σκοπό να εκφοβίσει και να τσακίσει ό,τι μπορεί να χαλάσει το σχεδιασμό και την υλοποίηση της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Ο φασισμός, αυτή τη στιγμή, μπορεί να αποτελέσει το ανάχωμα στις κοινωνικές αντιδράσεις, αποσυνθέτοντας περεταίρω τον κοινωνικό ιστό και εμποδίζοντας την ριζοσπαστικοποίηση του λόγου και των έργων όσων αντιστέκονται στην καπιταλιστική λαίλαπα.

Στρατηγική επιλογή της συλλογικότητας μας αποτελεί η γέννηση και η προώθηση πολύμορφων κοινωνικών αγώνων, που θα απαντούν συνολικότερα στις επιταγές της κυριαρχίας, αλλά και στο φασισμό, ως μια από τις κυρίαρχες παραμέτρους τις. Αγώνες, στους οποίους, θέση έχουν όλοι. Μετανάστες και ντόπιοι, εργαζόμενοι κι άνεργοι, όλοι όσοι δε διαβάζουν την πραγματικότητα κάτω από τον παραμορφωτικό φακό των media, αλλά βρίσκονται στους δρόμους δημιουργώντας τους δικούς τους αγώνες. Υπάρχουν πολλοί, που απέναντι στις φασιστικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις, θα προτάξουν την αλληλεγγύη και τη συντροφικότητα. Υπάρχουν πολλοί, ντόπιοι και ξένοι, που προσπαθούν να ξαναυφάνουν τον κοινωνικό ιστό, με την υπόθεση του αγώνα για την ανατροπή. Υπάρχουν αυτοί που πιστεύουν, πως οι φτωχοί κι οι καταπιεσμένοι, οι από κάτω αυτού του κόσμου, δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα μεταξύ τους, αλλά να ενωθούν αδιαμεσολάβητα κι αντιιεραρχικά, ώστε να κοιτάξουν στα ίσα το θηρίο και να διεκδικήσουν όσα τους στερεί εδώ κι εκατοντάδες χρόνια. Με όλους αυτούς, έχουμε βάλει στοίχημα να βρεθούμε και να δούμε πως από κοινού μπορούμε να λειτουργήσουμε στην κατεύθυνση της κοινωνικής χειραφέτησης. Δημιουργώντας τους δικούς μας αγώνες που θα αμφισβητούν συνολικά το σύστημα και θα θέτουν επιθετικά κι απαρέγκλιτα την απαίτηση για την αποτίναξη οποιουδήποτε ζυγού.

Η αντιμετώπιση του αναδυόμενου φασισμού μπορεί να επιτελεστεί μόνο εντός αυτής της γενικευμένης αντίστασης και όχι αποσπασματικά μέσω ενός θολού “αντιφασιστικού μετώπου”. Μόνος τρόπος για να υπάρχει ελπίδα είναι να σπάσει η βουβαμάρα κι ο φόβος της κοινωνίας, καταστάσεις και συναισθήματα, που αποτελούν τροχοπέδη στην ανατρεπτική οργάνωση και προοπτική. Σκοπός μας να δημιουργηθούν αγώνες, που θα απαντούν και θα τσακίζουν τη φασιστική επιθετικότητα αλλά παράλληλα θα δημιουργούν τις δομές, τις σχέσεις και τα μέσα για την ανοιχτή αντιπαράθεση με όλον τον εξουσιαστικό συρφετό. Θέλουμε να δημιουργήσουμε τα δίκτυα που θα μας επιτρέπουν την ουσιαστική επικοινωνία με τους ανθρώπους των γειτονιών μας, που θα μπορούν να απαντούν στη φασιστική παρουσία, αλλά θα αποτελούν και τον συνδετικό κρίκο των αγώνων μας.

Παράλληλα θα πρέπει να εμβαθύνουμε συλλογικά, σε ζητήματα αυτοάμυνας και επίθεσης, με σκοπό να μπορούμε να υπερασπιστούμε την φυσική και πολιτική παρουσία των συντρόφων και των εγχειρημάτων που υπάρχουμε, αλλά και για να μπορούμε να τσακίσουμε τη φασιστική παρουσία και πολιτική ύπαρξη τους στις γειτονιές μας.

Πρωτοβουλία αναρχικών-αντιεξουσιαστών από τους πρόποδες του Υμηττού

Related Link: http://paapty.squat.gr
This page can be viewed in
English Italiano Deutsch
Revolutionary Trade Unionism: The Road to Workers’ Freedom

Latest News

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος | Λαϊκοί Αγώνες | gr

Fri 25 Apr, 01:28

browse text browse image

croppedlogo_blogcopy.jpg imageΓια τις εξελίξεις σ&... 18:10 Fri 04 Apr by Dmitri (republishing) 0 comments

dehlarisa1.jpg imageΑς φωτίσουμε ξανά τ&... 16:59 Mon 03 Feb by No Man's Land 0 comments

541382_199534646886092_378208865_n.jpg imageΓια την κινητοποίη&#... 06:20 Sat 01 Feb by Αναρχική συλλογικότητα siamo passati (Α) 0 comments

1474399_10201919802455596_540948757_n.jpg imageΟ ¨τυχαίος" θάνατος ε... 07:08 Thu 05 Dec by Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης 0 comments

996980_595119050554127_1273595315_n.jpg image40 χρόνια μετά 15:36 Sun 17 Nov by Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε 0 comments

katoiexousia2m.jpg imageΌλοι στην πορεία γι&... 15:23 Sun 17 Nov by Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης 0 comments

skaki.jpg imageΓια το φετιχισμό τη&... 14:26 Mon 30 Sep by Αναρχική Συλλογικότητα ΚΑΘ' ΟΔΟΝ 0 comments

18xronos300x268.jpg imageΓι’ αυτούς 1,40 στοιχίζ&#... 18:25 Tue 20 Aug by Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης 0 comments

34396_457826783577_692448577_5503376_3563617_n.jpg imageΚανένα αντίτιμο στ&#... 17:41 Thu 15 Aug by Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε 0 comments

13897982_ev_gk_deh_logariasmoi8.limghandler.jpg imageΗ στυγνή αστική δικ&... 20:24 Thu 01 Aug by Combatientes Descalzos 0 comments

more >>

Opinion and Analysis

imageΝα ακυρώσουμε τα αν&... Feb 08 by Ομάδα συντρόφων από την Καβάλα 0 comments

imageΠόλεμος χαμηλής έν&#... Nov 07 by Αυτόνομο Στέκι 0 comments

imageΑς μιλήσουμε για τη ... Oct 21 by Ευάγριος Αληθινός - Άπατρις 0 comments

imageΚαταγράφοντας ήττ ... Jul 28 by Τα παιδιά της γαλαρίας 0 comments

imageΠοιοι είναι επιτέλ&#... Apr 17 by ομάδα ελευθεριακών κομμουνιστών 0 comments

more >>
© 2005-2014 Anarkismo.net. Unless otherwise stated by the author, all content is free for non-commercial reuse, reprint, and rebroadcast, on the net and elsewhere. Opinions are those of the contributors and are not necessarily endorsed by Anarkismo.net. [ Disclaimer | Privacy ]