We zullen hun schulden niet betalen - laten we weg trekken van het kapitalisme!

Friday March 02, 2012 19:11

by EuroAnarkismo - Europese coördinatie van Anarkismo

Verklaring van het EuroAnarkismo netwerk

Om vooruit te komen en internationale solidariteit op te bouwen moeten alle bewegingen samen komen op een Europese schaal. De kapitalisten weten hoe ze zich op dat niveau moeten organiseren en hoe ze de verdragen moeten aannemen waarmee ze het lot van de gewone mensen kunnen bezegelen. Wij, de arbeiders en arbeidsters van Europa, hebben dit niveau van organisatie nog niet bereikt, hoewel alternatieve vormen van vakbondsorganisatie manieren hebben ontdekt om samen te werken. Deze inspanning moet worden geleverd, en een reactie op een internationaal niveau moet worden georganiseerd. [Français]

Verklaring van het EuroAnarkismo netwerk

We zullen hun schulden niet betalen - laten we weg trekken van het kapitalisme!

Het einde van 2011 heeft een steeds sterker offensief tegen de arbeidersklassen door kapitalisten en hun bondgenoten - de regeringen - laten zien. Er is een stilzwijgende overeenstemming tussen linkse en rechtse regeringen in heel Europa om bezuinigingsbeleid uit te voeren, en over het principe om de gewone mensen voor de crisis te laten betalen. Griekenland is dit opzicht een voorbeeld: het heeft een nationale eenheid regering gevormd die ministers van extreem rechts omvat, het is bewijs dat de kapitalisten niet zullen aarzelen om te vertrouwen op autoritaire middelen om arbeiders en arbeidsters te dwingen te betalen voor de crisis.

De overeenkomst die is gesloten tussen rechts en links wordt verergerd door hun gemeenschappelijke optreden met de financiele markten, de banken en de industrie. Zogenaamde conflicten over de kwestie van de schulden tussen regeringen en de krediet rating agentschappen stellen niks voor: de regeringen en de financiele instituties gaan hand in hand in het overeenkomen over het opleggen van zware bezuinigingen op sociale uitgaven en lonen, om onze werkuren te verlengen en de pensioenleeftijd omlaag te brengen, om openbare dienstverlening te verkopen of te vernietigen, om de precariteit en werkloosheid te laten toenemen, alles ten gunste van de kapitalisten, die nog steeds verwachten - wat een verrassing - hun winsten te laten toenemen dankzij de crisis die ze zelf hebben veroorzaakt! Ten aanzien van deze overeenkomst tussen politici en kapitalisten hebben arbeiders en arbeidsters geen andere keuze dan te vertrouwen op zichzelf en zich te verzetten en een alternatieve uitweg uit de crisis af te dwingen.

De enige uitweg uit deze crisis is te breken met het kapitalisme. Dit systeem zal nooit iets anders dan ongelijkheid voortbrengen, een maatschappij waarin geld en macht altijd geconcentreerd zullen zijn in de handen van een minderheid van kapitalisten en bureaucraten, met een productie-gekke economie die grondstoffen verspilt, maar nooit tegemoet komt aan de behoeften van de bevolking. Door de behoefte aan een andere maatschappij aan te tonen, waarin rijkdom en macht onder allen gelijk wordt gedeeld, en waarin de economie zich richt op de bevrediging van behoeften - een libertair communistische maatschappij - kunnen we een politieke uitweg schetsen voor de vormen van strijd die hier en daar bloeien, maar die er nog niet in zijn geslaagd zich te verspreiden.

Door als volksklassen stelling te nemen door te weigeren de kapitalistische schulden te betalen, door te strijden tegen de gevolgen van het bezuinigingsbeleid, door het organiseren van concrete solidariteit onder de volksklassen en door structuren te leveren voor de strijd te midden van de sociale bewegingen, zullen arbeiders en arbeidsters opnieuw in staat zijn hoop te vinden. Als libertaire communisten hebben we de stevige bedoeling om ons aandeel te leveren aan deze vormen van strijd vanaf de basis, door radicalisering en zelfbestuur aan te moedigen.

Om vooruit te komen en internationale solidariteit op te bouwen moeten alle bewegingen samen komen op een Europese schaal. De kapitalisten weten hoe ze zich op dat niveau moeten organiseren en hoe ze de verdragen moeten aannemen waarmee ze het lot van de gewone mensen kunnen bezegelen. Wij, de arbeiders en arbeidsters van Europa, hebben dit niveau van organisatie nog niet bereikt, hoewel alternatieve vormen van vakbondsorganisatie manieren hebben ontdekt om samen te werken. Deze inspanning moet worden geleverd, en een reactie op een internationaal niveau moet worden georganiseerd.

Onze inzet om te weigeren de schulden te betalen, dat we weigeren de kapitalisten verder te verrijken, moet in heel Europa worden gedaan. We moeten loonsverhogingen, de vermindering van de werkuren, een sociaal loon voor de werklozen, het herstel van de pensioenleeftijd naar wat het was, en de afwijzing van de privatisering van sociale uitgaven eisen. En we moeten, in heel Europa, een totale herverdeling van rijkdom opleggen, in andere woorden: onteigen de kapitalisten en de productiemiddelen, zodat we in de richting van een socialistische, zelfbestuurde maatschappij kunnen gaan.