Για τα γεγονότα Καλτεζά-Πολυτεχνείου 1985

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος | Αναρχική Ιστορία | Γνώμη / Ανάλυση Wednesday November 16, 2005 11:02 by Ομάδα Αναρχοκομμουνιστών Ν. Σμύρνης

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Άναρχος», Νο 4, Μάης 1986

«Τελευταία, μου προκαλούν μεγάλη ανησυχία, οι εκκλήσεις για τη διαφύλαξη του νόμου και της τάξης. Ιδεώδες σκηνικό για το νόμο και την τάξη, είναι το νεκροταφείο. Στον κόσμο υπάρχουν χρεοκοπημένοι και τραπεζίτες, χριστιανοί και άθεοι, «ομοφυλόφιλοι» και «φυσιολογικοί». Όλοι μαζί. Η έννοια της ζωής είναι αντίθετη προς το νόμο και την τάξη. Μόνο οι νεκροί βρίσκονται σε τάξη και υπακούουν σε όλους τους νόμους». Χάινριχ Μπελ

Τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν τις τελευταίες μέρες στο κέντρο της Αθήνας, επιβεβαίωσαν για άλλη μια φορά την επιθυμία της κρατικής εξουσίας να εισβάλει σε όλους τους τομείς της καθημερινής ζωής, να εκμηδενίσει την ιδιαιτερότητα, να συντρίψει κάθε αντίσταση. Η σύγκρουση των αναρχικών με τη συμμαχία αστυνομικού κράτους και ένοπλων παρακρατικών καθαρμάτων της ΕΠΕΝ και του ΕΝΕΚ, ήταν η φυσική συνέπεια μιας καμπάνιας που είχε αναλάβει εδώ και πολύ καιρό το κράτος, για να απλώσει τον έλεγχο του πάνω στη ζωή των τελευταίων αντιστεκόμενων. Και έδειξε πολύ καθαρά την αδυναμία του κράτους να χρησιμοποιήσει και εδώ, όπως και αλλού, το κυριότερο όπλο του: την αφομοίωση. Όταν τα χάδια του Υφυπουργείου Νέας Γενιάς δεν έχουν αποτέλεσμα, τότε... ώρα να μιλήσουνε τα γκλομπς. Είναι λοιπόν αναγκαίο να δειχθεί ο ρόλος της αστυνομίας — γκαρνταρόμπα Τσεκλένης στο στυλ «Ρωμαϊκή Λεγεώνα» — που, υπερασπίζοντας με λύσσα την τάξη του νεκροταφείου, επέπεσε επί των «αδίκων αναρχικών» αλλά και επί «δικαίων».

Η αστυνομία είναι μια οργάνωση έμπιστων μισθοφόρων που προσφέρει τις υπηρεσίες της εδώ και αιώνες στο Κράτος και το Κεφάλαιο. Είναι το τελευταίο ίσως μέσο άμυνας τους απέναντι στους ανθρώπους που «δεν θέλουν πια να κυβερνώνται και επαναστατούν». Η δομή αυτής της οργάνωσης αντικατοπτρίζει τις ιδέες που υπηρετεί: ιεραρχική, με τον αξιωματικό να καταπιέζει τα κατώτερα όργανα και, κυρίως, διαποτισμένη από τη βία. Γκλομπς, αυτόματα, περίστροφα και για τις ειδικές μονάδες ασπίδες, θώρακες, κράνη. Βία και καταπίεση, τι υπέροχο δίδυμο!

Το Κράτος όμως γνωρίζει ότι οι απλοί αστυφύλακες δεν έχουν καμιά όρεξη να παίξουν το κεφάλι τους για να υπερασπιστούν μερικά πολύ συγκεχυμένα «ιδανικά» — την «ασφάλεια των πολιτών», την «περιφρούρηση της δημόσιας τάξης» κλπ. Κι έτσι, έρχεται η ώρα των «ειδικών μονάδων» (ΜΑΤ και ΜΕΑ). Μια αυστηρή διαδικασία επιλογής ξεχωρίζει εκείνους που για τρεις χιλιάδες παραπάνω (τρεις κι εξήντα), είναι πρόθυμοι να ξυλοκοπήσουν, να ταπεινώσουν και να θριαμβεύσουν πάνω στις ψυχονευρώσεις τους, αντλώντας την επιβεβαίωσή τους από το όπλο που. κρέμεται «καουμπόικα» στο γοφό τους.

Εκμεταλλευόμενοι λοιπόν ο καπιταλισμός και το κράτος τα συμπλέγματα των οργάνων τους, καταφέρνουν να «μεταβιβάσουν», στην ουσία, τις εξουσίες τους, να περάσουν στον αστυνομικό τη νοοτροπία του «εγώ είμαι η εξουσία» για να μπορέσουν έτσι να ασχοληθούν απρόσκοπτοι με τα πραγματικά ενδιαφέροντα τους: την παραπλάνηση, την πολιτική, το κέρδος. Με συνέπεια η αστυνομία να γίνεται ένα «νέο» κράτος, να αποκτάει μια αυτονομία κινήσεων που γίνεται απειλητική για όλους. Από τον μικρολωποδυτάκο που ξυλοκοπείται μέσα στα μπουντρούμια των τμημάτων (βλέπε τις καταγγελίες της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ελλάδα του 1984), μέχρι το σύνολο των πολιτών. Είναι μια οργάνωση που διατηρείται ανεξάρτητα από κυβερνήσεις και καθεστώτα γιατί είναι ο υπερασπιστής του με-γάλου Γολιάθ, του Κεφαλαίου - κρατικού και ιδιωτικού. Είναι όργανο καταστολής όχι μόνο της «παρεκτρεπόμενης» νεολαίας αλλά και των εργαζόμενων. Επομένως δεν τίθεται θέμα διαχωρισμού των αστυνομικών σε καλούς και κακούς. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί. Υπάρχει μόνο το γκλομπ και η ασπίδα. Η κυριαρχία του κεφαλαιοκρατικού συστήματος πάνω στις ζωές μας.

Αλλά ποιοι είναι αυτοί που μεταβάλλονται με ταχύτητα από «προβληματική νεολαία» σε «προβοκατόρικα στοιχεία», ανάλογα με την πολιτική της κάθε κυβέρνησης ή την κυκλοφορία των εφημερίδων; Ποιοι είναι αυτοί που «αναστατώνουν το κέντρο της Αθήνας» και που πριν λίγες μέρες «κατέλυσαν το κράτος» και κατέλαβαν τρία Πανεπιστήμια; Οι απορίες αυτές που εκφράζει όλος ο κόσμος, πρέπει να αντικατασταθούν από μια άλλη: ΓΙΑΤΙ το κράτος στρέφεται με τόση λύσσα εναντίον τους; Τι έχει να φοβηθεί από λίγους νεαρούς;

Ο λόγος είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι από τις τελευταίες εστίες αντίστασης στην καταστολή και την εμπορευματοποίηση των επιθυμιών μας. Αν η αστυνομία πετύχει να τους «ισοπεδώσει» — όπως δήλωσε — τότε σίγουρα θα πρέπει να περιμένουμε και τη δική μας σειρά...