Μετανάστες και μετανάστευση στην Ευρώπη

Ως διεθνιστές, είμαστε εναντίον κάθε είδους ορίου ή φραγμού μεταξύ των ανθρώπων καθώς και εναντίον της ενίσχυσης των συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα αγωνιστούμε εναντίον κάθε είδους ρατσισμού και ξενοφοβίας ως παράγοντα διαίρεσης της εργατικής τάξης καθώς και ως σημαντικού προβλήματος από μόνο του. Θα καταπολεμήσουμε κάθε είδος διακρίσεων σε βάρος των μεταναστών και των έγχρωμων. [English] [Français] [Italiano]

---

Μετανάστες και μετανάστευση στην Ευρώπη

Ως αναρχικοί κομμουνιστές και διεθνιστές, υποστηρίζουμε το δικαίωμα του καθενός να κυκλοφορεί και να ζει όπου θέλει. Είμαστε αντίθετοι σε κάθε είδους συνόρων μεταξύ των ανθρώπων, είτε σωματικά είτε ψυχολογικά (ρατσισμός, ξενοφοβία).

Καθώς η κατάσταση στην Ευρώπη γίνεται όλο και χειρότερη κάθε χρόνο, το μεταναστευτικό θα πρέπει να γίνει κεντρικό ζήτημα της δραστηριότητας και της προπαγάνδας μας.

1. Ο καπιταλισμός και ο ιμπεριαλισμός ως αιτίες της μετανάστευσης

Ως αποτέλεσμα των αλλαγών στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική δομή του κόσμου στη διάρκεια των τελευταίων 50 χρόνων έχουμε μια άνευ προηγουμένου (στη σύγχρονη εποχή) αύξηση της μετανάστευσης στην Ευρώπη.

Τρεις είναι είναι οι καίριας σημασίας παράγοντες γι’ αυτό το κύμα μετανάστευσης:

• Η νεο-αποικιοκρατία που ακολούθησε τη λεγόμενη "απο-αποικιοποίηση”. Τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα των πρώην κυρίαρχων χωρών βρίσκονται ακόμη σε ισχύ, μέσα από δικτατορίες που είναι υπόλογες στις Δυτικές χώρες.


• Η δυναμική επέκταση των παγκόσμιων αγορών από τη δεκαετία του 1970 και έπειτα. Μέσω μιας ποικιλίας καταναγκαστικών μέτρων, όλο και περισσότεροι λαοί της γης καθώς και τα μέσα διαβίωσής τους, ενσωματώνονται σε έναν άνισο παγκόσμιο ιστό. Οι περιφέρειες που έχουν αποδειχθεί οικονομικά ασύμφορες στο διεθνές κεφάλαιο έχουν πλέον αφεθεί στην τύχη τους, ενώ περιοχές πλούσιες σε φυσικούς πόρους πέφτουν θύματα πολιτικής αστάθειας, δεσποτικών καθεστώτων ή της όποιας επιθετικότητας.


• Ο ιμπεριαλισμός των δυτικών χωρών που φέρνει πόλεμο και η τρομοκρατία σε πολλές χώρες, σήμερα στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, αύριο αλλού.

Ως αποτέλεσμα, πολλοί άνθρωποι δεν βλέπουν να υπάρχει μέλλον στην πατρίδα τους και έτσι έχουν εξωθούνται να μετακινούνται αλλού. Σε πολλές περιπτώσεις, τα χρήματα που παίρνουν είναι η κύρια ή η μόνη πηγή εισοδήματος για τα χωριά απ’ όπου προέρχονται, διότι οι πολιτικές των χωρών των Δυτικών απέτρεψαν την καλλιέργεια οποιασδήποτε άλλης οικονομικής δραστηριότητας.

2. Η ένταση του κρατικού ρατσισμού και των ρατσιστικών πολιτικών

Τα τελευταία χρόνια, η ξενοφοβία, ο ρατσισμός, και ο φόβος για τις οικονομικές επιπτώσεις της μετανάστευσης έχουν ενταθεί και δεσπόζουν στην πολιτική αρκετών ευρωπαϊκών χωρών.

Αυτό συμβαίνει επειδή η περιοριστική νομοθεσία που ποινικοποιεί τους μετανάστες, προωθεί σκανδαλοθηρικά δημοσιεύματα στον Τύπο που παρουσιάζει αναλυτικά τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τους μετανάστες καθώς και η εμπρηστική ρητορική μερικών πολιτικών, αυξάνουν τα λαϊκά ξενοφοβικά αισθήματα. Οι άνθρωποι οδηγήθηκαν στο να πιστεύουν ότι η μετανάστευση υπονομεύει το βιοτικό τους επίπεδο και αποτελεί σοβαρή απειλή για την κοινωνική σταθερότητα. Ως εκ τούτου, η ποινικοποίηση των μεταναστών, χρησιμεύει επίσης και για να αποσπάσει την προσοχή από τα πραγματικά κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα που προκλήθηκαν από τον καπιταλισμό, ενώ, επιπλέον, παρέχει νομιμότητα στα όλο και πιο καταπιεστικά κράτη.

Πιο πρόσφατα, σε ορισμένες χώρες όπως η Γαλλία και η Ελβετία, οι κυβερνήσεις προσπάθησαν να κατηγορήσουν τους μετανάστες για ανατροπή της εθνικής κουλτούρας και της "εθνικής ταυτότητας", φέρνοντας τον πολιτισμό και τις θρησκείες τους, και έχουν θεσπίσει νόμους εναντίον τους, κυρίως με βάση τη νέα τάση του ρατσισμού που είναι η ισλαμοφοβία.

Ως συνέπεια αυτής της προπαγάνδας, οι μετανάστες και τα έγχρωμα άτομα, γενικά, υποφέρουν σε μεγάλο βαθμό από τις διακρίσεις, όταν αναζητούν εργασία ή διαμονή. Ως αναρχικοί κομμουνιστές, είμαστε αντίθετοι σε κάθε είδους διακρίσεις με βάση το χρώμα ή την καταγωγή, καθώς και την τάξη ή το φύλο.

Το θέμα έχει αναζωογονήσει διάφορες αντιδραστικές δυνάμεις και διευκολύνει την επέκταση των εξουσιών του κράτους: η κράτηση, η επιτήρηση, η επιθετική αστυνόμευση και η περιστολή των ατομικών ελευθεριών είναι όλο και πιο διαδεδομένες. Η ξενοφοβία έχει γίνει βασική ιδέα λαϊκών κομμάτων, η νεο-φιλελεύθερη ατζέντα των οποίων διαφορετικά θα ήταν δυσάρεστη για τους εργαζόμενους. Η ρητορική που βγάζουν αυτά τα κόμματα, συμβάλλει, με τη σειρά της, στην αναζωπύρωση ξενοφοβικών αισθημάτων και στην αποδυνάμωση της διεθνούς ταξικής αλληλεγγύης προς όφελος του εθνικισμού.

Ως ελευθεριακοί σοσιαλιστές, είμαστε αντίθετοι στην ταξική εκμετάλλευση και το Κράτος, κρίνοντας ότι είναι σημαντικό να αναπτύξουμε μια διεξοδική ανάλυση του θέματος, και να βρούμε αποτελεσματικά μέσα για την καταπολέμηση της ξενοφοβίας, της κατασταλτικής πολιτικήςτων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με τους μετανάστες και την απάνθρωπη μεταχείριση σε βάρος των προσφύγων. Επιπλέον, πρέπει να προσπαθήσουμε να συνδέσουμε τους εν λόγω αγώνες με την ευρύτερη ταξική πάλη στην Ευρώπη, έτσι ώστε να αναζωογονηθεί το διεθνιστικό ρεύμα στις οργανώσεις της εργατικής τάξης.

3. Το Ευρωπαϊκό Κράτος και η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά των μεταναστών

Α. Ευρωπαϊκές Κρατικές Πολιτικές

Η μετανάστευση είναι αναπόφευκτη συνέπεια της οικονομικής και στρατιωτικής πολιτικής που ακολουθούν τα ευρωπαϊκά κράτη: οι συντονισμένες προσπάθειες για την πρόληψή της είναι το αποτέλεσμα του ρατσισμού και μιας απροθυμίας να αντιμετωπιστούν οι συνέπειες στο εσωτερικό τους.

Η απάντηση των κηρύκων της παγκοσμιοποίησης ήταν η από την απαρχή υιοθέτηση σειράς μέτρων που στόχευαν στην πρόληψη της μετανάστευσης. Η Ευρώπη έχει θεσπίσει κοινό πλαίσιο μετανάστευσης, έχει υπογράψει Συνθήκες που ρυθμίζουν τα δικαιώματα των προσφύγων, ενώ έχουν ενισχυθεί οι έλεγχοι των μεταναστών στην περιφέρεια της Ευρώπης. Η βασική σκέψη ήταν ότι αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να μείνουν εκτός Ευρώπης. Κατά τη διαδικασία περιορισμού της μετανάστευσης, οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν παραβιάσει τις διεθνείς Συμβάσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Το διεθνές Δίκαιο οδηγεί την πλειονότητα των μεταναστών σε ένα είδος αβεβαιότητας. Οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες δεν επιτρέπουν την μεταναστευτική εργασία (με μερική εξαίρεση της μετανάστευσης μέσα την Ευρώπη), και πάρα πολλοί μετανάστες δεν πληρούν τις προϋποθέσεις προστασίας ως πρόσφυγες. Πρόσβαση σε νόμιμη απασχόληση είναι δύσκολο να επιτευχθεί. Ορισμένες χώρες έχουν ακόμη και ποσοστώσεις, προχωρώντας σε πολιτικές «επιλεκτικής μετανάστευσης», επιτρέποντας την πρόσβαση μόνο στους μετανάστες εκείνους τα προσόντα των οποίων απαιτούνται από τα τοπικά αφεντικά.

Η ανάγκη των εργαζομένων να κάνουν ταπεινωτικές δουλειές οδήγησε σε αύξηση της παράνομης εργασίας υπό συνθήκες πολύ χειρότερες από εκείνες της ευρύτερης εργατικής τάξης. Αυτό χρησιμεύει, επίσης, στη συμπίεση των μισθών και των συνθηκών εργασίας σε όλους τους τομείς. Οι καπιταλιστές έχουν πράγματι καταφέρει να χρησιμοποιήσουν την μεταναστευτική αυτή πολιτική για να αποκτήσουν φτηνή εργατική δύναμη.

Εκτός αυτού, το πλέον σημαντικό είναι ότι τα ευρωπαϊκά κράτη έχουν υιοθετήσει πολιτικές που περιορίζουν σημαντικά τα δικαιώματα των μεταναστών.

Η χρήση της κράτησης είναι ευρέως διαδεδομένη, με ανθρώπους το νομικό καθεστώς των οποίων δεν έχει αποφασιστεί ακόμα, ή έχουν απορριφθεί οι αιτήσεις τους και αντιμετωπίζουν κράτηση για μεγάλες χρονικές περιόδους. Ουσιαστικά, το νομικό πλαίσιο γύρω από τη μετανάστευση ποινικοποιεί τον μετανάστη. Κατά έναν πιο βασικό τρόπο, η κράτηση και δίωξη των μεταναστών στην Ευρώπη προκαλεί απέραντη θλίψη και την προώθηση της ανάπτυξης μιας κατώτερης τάξης, των μη πολιτών.

Β. Ευρωπαϊκή Ένωση και Συνθήκη Σένγκεν

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Συνθήκη Σένγκεν συμμετέχουν ιδιαίτερα στο κλείσιμο των συνόρων, μέσω προγραμμάτων όπως το Πρόγραμμα της Χάγης και η διαφήμιση του hoc οργανισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης Frontex, το έργο του οποίου βασίζεται εξ ολοκλήρου στην ιδέα ότι η μετανάστευση και οι μετανάστες συνιστούν προβλήματα. Ο οργανισμός αυτός είναι υπεύθυνος για μια ευρωπαϊκή συνοριακή αστυνομία που ενεργεί κατασταλτικά με ενέργειες όπως ομαδικές συλλήψεις και απελάσεις, χωρίς κανέναν έλεγχο.

Η πολιτική της ανάθεσης του ασύλου σε εξωτερικούς συνεργάτες (κρατώντας σημαντικό αριθμό αιτούντων άσυλο σε χώρες Μαρόκο, Αλγερία, Μαυριτανία, Λιβύη, κλπ., για να τους εμποδίσει να έρχονται στην Ευρώπη), έχει φέρει την Ευρωπαϊκή Ένωση σε στενή συνεργασία με κράτη στα οποία η μεταχείριση των κρατουμένων και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι απαράδεκτη. Για παράδειγμα, η Ευρωπαϊκή Ένωση συνεργάζεται με τη δικτατορία της Λιβύης προκειμένου να κρατήσει τους μετανάστες έξω από την Ευρώπη.

4. Μεταναστευτικοί αγώνες

Οι μετανάστες δεν είναι μόνο τα θύματα του ρατσισμού των κρατών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Ως εκ τούτου, είναι ακριβώς όπως και οι άλλοι εργαζόμενοι, και γι 'αυτό δεν πρέπει ποτέ ο ένας να σκάβει το λάκκο του άλλου. Εάν πράγματι πιστεύουμε ότι η ζημιά σε βάρος του ενός είναι ζημιά σε βάρος όλων, θα πρέπει να προσπαθήσουμε στην επέκταση των αγώνων των μεταναστών στους άλλους εργαζόμενους.

Ενώ οι μετανάστες, και ιδίως οι παράνομοι μετανάστες, δεν θέλουν να δειχθούν οι ίδιοι αρκετά και, ως εκ τούτου, ίσως διστάζουν να αγωνίζονται ανοιχτά, αυτό μπορεί να καταπολεμηθεί, όταν ξεπεραστεί μέσω της ταξικής αλληλεγγύης ο φόβος για τον άλλο.

Για παράδειγμα, οι απεργίες των παράνομων μεταναστών στη Γαλλία (Άνοιξη 2008, Φθινόπωρο-Χειμώνας 2009) δεν θα διεξάγονταν εάν μερικές ομάδες στα εθνικά συνδικάτα (CGT, SUD, CNT) και διάφορες ενώσεις δεν τους υποστήριζαν. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι επαναστάτες ακτιβιστές πρέπει να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στη γέννηση των εν λόγω αγώνων. Ως αναρχικοί κομμουνιστές και διεθνιστές, υποστηρίζουμε τέτοιους αγώνες. Είναι μια ευκαιρία για αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό, το ρατσισμό και τον εθνικισμό ταυτόχρονα.

Πρέπει να αγωνιστούμε υπέρ της ελεύθερης κυκλοφορίας όλων των ανθρώπων, όποιοι και αν είναι.

Σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο, ωστόσο, είναι σημαντικό να στηρίξουμε κάθε αγώνα των μεταναστών, όπου μπορούμε να εκλαϊκεύσουμε τέτοιους αγώνες, όπως, π.χ., την υποστήριξη των παιδιών των παράνομων μεταναστών στο δικαίωμα της ίσης πρόσβασης στην εκπαίδευση.

Βέβαια, ούτε η ταξική πάλη ούτε και ο ανθρωπιστικός τρόπος καταπολέμησης των αντιμεταναστευτικών πολιτικών είναι από μόνα τους το κλειδί της λύσης, αλλά και οι δύο τρόποι αποτελούν θεμελιώδες μέρος μιας διεθνιστικής στρατηγικής.

Συμπέρασμα

Ως αναρχικές κομμουνιστικές οργανώσεις υποστηρίζουμε:

• Ελεύθερη κυκλοφορία και ίσα δικαιώματα για όλους
• Δικαίωμα όλων να ζήσουν και να εργαστούν στη χώρα της επιλογής τους, με την οικογένειά τους
• Τέλος στις αυθαίρετες συλλήψεις
• Κλείσιμο όλων των κέντρων κράτησης
• Τερματισμό των απελάσεων
• Νομιμοποίηση όλων των παράνομων μεταναστών
• Δικαίωμα ασύλου
• Κατάργηση όλων των ευρωπαϊκών Οδηγιών και Συμφωνιών.

Ως διεθνιστές, είμαστε εναντίον κάθε είδους ορίου ή φραγμού μεταξύ των ανθρώπων καθώς και εναντίον της ενίσχυσης των συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα αγωνιστούμε εναντίον κάθε είδους ρατσισμού και ξενοφοβίας ως παράγοντα διαίρεσης της εργατικής τάξης καθώς και ως σημαντικού προβλήματος από μόνο του. Θα καταπολεμήσουμε κάθε είδος διακρίσεων σε βάρος των μεταναστών και των έγχρωμων.

Alternative Libertaire (Γαλλία)
Counter Power (Νορβηγία)
Federazione dei Comunisti Anarchici (Ιταλία)
Liberty & Solidarity (Μεγάλη Βρετανία)
Organisation Socialiste Libertaire (Ελβετία)
Workers Solidarity Movement (Ιρλανδία)

Παρίσι, 7 Φλεβάρη 2010


* Το κείμενο αυτό υιοθετήθηκε ως επίσημο ντοκουμέντο από το Συνέδριο των ευρωπαϊκών οργανώσεων που συμμετέχουν στο http://www.anarkismo.net στο Παρίσι 6-7 Φλεβάρη. Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, 16 Φλεβάρη 2010