Οι νέοι σκλάβοι της Αυστραλίας

Ινδονησία / Φιλιππίνες / Αυστραλία | Εργατικοί Αγώνες | Γνώμη / Ανάλυση Thursday October 20, 2005 10:47 by Δμιτρι (MACGμ, personal capasity) outetheos at yahoo dot com dot au

Σε υποζύγια μετατρέπονται οι εργαζόμενοι

Η κυβέρνηση Χάουαρντ αποσκοπεί στο να απαλείψει κεκτημένα δικαιώματα και να επαναφέρει τον νόμο της ζούγκλας.

Με την προτεινόμενη νέα νομοθεσία Η υπάρχουσα εργασιακή νομοθεσία στην Αυστραλία, στην οποία κατοχυρώνονται αρκετά δικαιώματα όλων των εργαζομένων είναι προϊόν και αποτέλεσμα αγώνων της εργατικής τάξης στα τελευταία 150 χρόνια.

Έρχεται τώρα η κυβέρνηση Τζον Χάουαρντ και με έναν νόμο αποσκοπεί στο να απαλείψει τα κεκτημένα αυτά δικαιώματα και να επαναφέρει τον νόμο της ζούγκλας. Στο νέο καθεστώς εργασιακών σχέσεων που εισάγει η κυβέρνηση, η επικράτηση του ισχυρότερου στις σχέσεις εργοδοτών και εργατών, θα είναι ο κανόνας.

Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος κοινωνιολόγος ή οικονομολόγος, για να καταλάβει ποιοι τελικά θα βγουν κερδισμένοι απ’ αυτήν την αναμέτρηση. Εξάλλου, αυτό είναι το κλίμα μέσα στο οποίο κινείται και λειτουργεί η παγκοσμιοποιημένη οικονομία, υπέρμαχος της οποίος είναι ο κ. Χάουαρντ.

Με τις ατομικές συμβάσεις που ο κάθε εργαζόμενος θα υποχρεώνεται να υπογράφει με τον εργοδότη του, θα έχουμε το εξής εξωφρενικό: εργαζόμενοι που θα κάνουν ακριβώς την ίδια δουλειά στην ίδια επιχείρηση, θα έχουν διαφορετική αμοιβή, ετήσια άδεια διαφορετικής διάρκειας, διαφορετικές ώρες εργασίας, καθώς επίσης και συνθήκες εργασίας – διάρκεια χρόνου για φαγητό, διαλείμματα ανάπαυσης – που μπορούν να ποικίλουν από εργαζόμενο σε εργαζόμενο.

Εκεί που μέχρι τώρα οι εργάτες συμπαραστέκονταν ο ένας τον άλλο, αφού τους ένωναν οι κοινοί αγώνες για τη βελτίωση της ζωής τους, από εδώ και στο εξής ο ένας θα βλέπει τον άλλο με καχυποψία, ο ένας θα προσπαθεί να υποσκάπτει τη θέση του άλλου για να «ανεβεί» στα μάτια του αφεντικού, και να εξασφαλίσει την δική του τη θέση, και να αποσπάσει κάποια ευεργετήματα.

Όλα αυτά θα προσδιορίζονται σε «διμερείς συμφωνίες» μεταξύ του εργοδότη και του υπαλλήλου. Ο όρος «διμερείς συμφωνίες» αποτελεί ευφημισμό, γιατί δεν θα είναι καθόλου «διμερείς» οι συμφωνίες αυτές. Είναι συμβόλαια που θα τα υπαγορεύει ο εργοδότης και ο εργάτης θα τα υπογράφει. Αν αρνείται να υπογράψει, θα αναγκάζεται να μαζεύει τα μπογαλάκια του και να βγει σε αναζήτηση άλλης δουλειάς. Τότε όμως θα είναι σε ακόμη πιο μειονεκτική θέση, γιατί η νέα νομοθεσία δίνει στον εργοδότη το δικαίωμα να προσλαμβάνει νέο προσωπικό με μειωμένα εργασιακά δικαιώματα.

Με άλλα λόγια, μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα για τους εργαζόμενους στο νέο εργασιακό τοπίο του Τζον Χάουαρντ, του αυτοαποκαλούμενου «προστάτη» των βιοπαλαιστών...

Και για τις επιχειρήσεις που απασχολούν μέχρι 100 άτομα, με τον νέο νόμο καταργούνται οι διατάξεις του «unfair dismissal» (δηλαδή προβλέψεις για άδικη απόλυση) που για τον εργαζόμενο αποτελούσαν κάποια ασφάλεια και προέβλεπαν κάποιες αποζημιώσεις.

Με το νέο σύστημα, ο εργοδότης δεν θα χρειάζεται να συμμορφώνεται με κάποιους νόμους. Νόμος θα είναι η δική του απόφαση. Τότε, σε ποια κατάσταση αβεβαιότητας θα ζουν εργαζόμενοι με στεγαστικά δάνεια ή με παιδιά σε ιδιωτικά σχολεία με υψηλά δίδακτρα ή με κάποιο μέλος της οικογένειας που να χρειάζεται ιδιαίτερη περίθαλψη. Και ποιες παραχωρήσεις θα είναι υποχρεωμένοι να κάνουν, μόνο και μόνο να μη βρεθούν στον δρόμο...

Τι ειρωνεία, αλήθεια, ότι το Πανεπιστήμιο Μελβούρνης και το Πανεπιστήμιο RMIT προγραμματίζουν για τον Ιούνιο του 2006 συνέδρια, για τα 150 χρόνια από την καθιέρωση του πρώτου οκτάωρου στην Αυστραλία, αλλά και σε όλο τον κόσμο και την ίδια χρονιά θα τεθούν σε ισχύ τα νέα μέτρα στο χώρο των εργασιακών σχέσεων, γυρνώντας το χρονόμετρο πίσω κατά 150 χρόνια...

Το συνδικάτο των οικοδόμων στην Πολιτεία της Βικτώριας εξασφάλισε το 1856 τις οκτώ ώρες εργασίας για τους εργαζόμενους στις οικοδομές. Αυτό ήταν το ξεκίνημα. Σταδιακά το οκτάωρο επεκτάθηκε και σε άλλους τομείς της οικονομίας, καθιστώντας την Αυστραλία την πρώτη χώρα στον κόσμο στην καθιέρωση του οκταώρου. Το όνειρο των συνδικαλιστών το 24ωρο να διαιρεθεί σε 8 ώρες για εργασία, 8 ώρες για ύπνο, και 8 για ψυχαγωγία έγινε πραγματικότητα, θέτοντας τέρμα στην εργάσιμη ημέρα των 12 ωρών.

Ο κ. Χάουαρντ μιλάει για εργασιακή «ευελιξία». Τι προσβολή στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια! Οι ατομικές συμβάσεις, στις οποίες ο πρωθυπουργός σπρώχνει όλους τους εργαζόμενους, θα αποτελέσουν το τελικό πλήγμα στην παραδοσιακή συντροφικότητα (mateship) των Αυστραλών εργαζομένων.

Μέσα από τα εργατικά συνδικάτα καλλιεργήθηκε ένα κατά κάποιο τρόπο αίσθημα συντροφικότητας και ενισχύθηκαν οι δεσμοί αλληλεγγύης μεταξύ των εργαζομένων, οι οποίοι αναγνώρισαν ότι μόνο με τη συνοχή θα διατηρούσαν τα κεκτημένα δικαιώματα και θα εξασφάλιζαν ημερομίσθια για μια αξιοπρεπή προσωπική και οικογενειακή ζωή. Αποδέκτες αυτών των προνομίων έγιναν και οι χιλιάδες οι μετανάστες, όταν εντάχθηκαν στην εργατική τάξη. Τα εργατικά συνδικάτα φρόντισαν όλα τα εργασιακά ευεργετήματα που απολάμβαναν οι Αυστραλοί να παρέχονται και στους μετανάστες.

Τώρα στο όνομα της αυξημένης παραγωγικότητας και της πιθανής δημιουργίας περισσότερων θέσεων εργασίας, αν και με μερική απασχόληση, επιχειρείται το σάρωμα εργασιακών δικαιωμάτων και κοινωνικών κατακτήσεων που αποκτήθηκαν με μακρόχρονους και επίπονους αγώνες.

Καθαρός εμπαιγμός για τους εργαζόμενους είναι το παραμύθι των αυξημένων ευκαιριών που πιπιλίζει ανερυθρίαστα ο Τζον Χάουαρντ. Πώς είναι δυνατόν οι νέες εργασιακές διατάξεις να δημιουργούν περισσότερες ευκαιρίες για τους εργαζόμενους, όταν στόχος τους είναι η διάλυση των εργατικών συνδικάτων και η αντικατάσταση των συλλογικών συμβάσεων με συμφωνίες μεταξύ του εργοδότη και μεμονωμένων εργατών; Πώς μπορεί ένας εργάτης να διαπραγματευτεί με τον εργοδότη του επί ίσης βάσης; Ο εργοδότης, που συντάσσει το συμβόλαιο έχει εκπαιδευμένο προσωπικό ή χρησιμοποιεί νομικούς συμβούλους για τον καθορισμό των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων του εργάτη. Ο δύστυχος εργάτης τι γνώση έχει γύρω απ’ αυτά τα θέματα ή πόση διαπραγματευτική δύναμη διαθέτει; Όταν μάλιστα είναι ανειδίκευτος και έξω από την πόρτα του εργοδότη περιμένει μια ουρά υποψήφιων εργατών;

Οι νέες εργασιακές διατάξεις δίνουν την δυνατότητα σε ασυνείδητους εργοδότες να αυξήσουν τα κέρδη τους, αφαιρώντας πολλά από τα δικαιώματα που μέχρι σήμερα απολάμβαναν οι εργαζόμενοι. Περιορίζοντας το εργατικό τους κόστος, οι διάφοροι εργοδότες θα βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση έναντι των ανταγωνιστών τους στον χώρο της αγοράς. Αργά ή γρήγορα και άλλοι εργοδότες θα υποχρεωθούν να λάβουν παρόμοια μέτρα, αν θέλουν να παραμείνουν ανταγωνιστικοί στον χώρο της οικονομικής τους δραστηριότητας. Είναι να απορεί κανείς για τις αναφορές του πρωθυπουργού στην «ευελιξία» στον χώρο εργασίας, και για τη δημιουργία «ευκαιριών» για τους εργαζόμενους.

Οι επιχειρήσεις θα έχουν τη δυνατότητα να αυξάνουν τις ώρες εργασίας πέρα από τις 38 την εβδομάδα, αντί να πληρώνουν υπερωρίες στο προσωπικό τους όταν η εργασία το απαιτεί. Σύμφωνα με τον νέο νόμο, δεν είναι απαραίτητο το 38άωρο να είναι σταθερό σε εβδομαδιαία βάση. Αρκεί στην περίοδο ενός χρόνου, ο μέσος όρος εργασίας κατά εβδομάδα να μην υπερβαίνει τις 38 ώρες. Δηλαδή, το προσωπικό θα είναι υποχρεωμένο, αν η επιχείρηση το ζητήσει, για σειρά εβδομάδων να εργάζεται 40, 50, ή και περισσότερες ώρες. Αρκεί για κάποια άλλη περίοδο η εργάσιμη εβδομάδα να είναι κάτω των 38 εβδομάδων, για να επιτευχθεί ο μέσος όρος των 38 ωρών. Εννοείται ότι οι εργάτες δεν θα ωφελούνται οικονομικά από την αυξομείωση των ωρών εργασίας. Και αν λόγω υγείας ή ηλικίας οι εργαζόμενοι δεν αντέχουν σε τέτοιες συνθήκες εργασίας; Κακή τους τύχη. Έξω από την πόρτα θα περιμένουν άλλοι ανειδίκευτοι φερμένοι από άλλες χώρες, πρόθυμοι να βάλουν το λαιμό τους στο ζυγό...

Έτσι λοιπόν, η νέα νομοθεσία της κυβέρνησης μετατρέπει σε υποζύγια τους εργαζόμενους.