Η δημοκρατία του πανοπτισμού

Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος | Έγκλημα, Φυλακή, Σωφρονισμός | Γνώμη / Ανάλυση Saturday June 13, 2009 19:19 by Ευάγριος Αληθινός - (όταν σου τάζουν πολύ ασφάλεια έχε και έναν καλό δι

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στο 2ο τεύχος (Μάης 2009) της εφημερίδας δρόμου "Άπατρις" που βγαίνει στο Ηράκλειο Κρήτης

«Ώστε η κυβέρνηση δεν μπορεί παρά να εμφανίζεται σαν φατρία. Αυτό που ονομάζουμε κυβέρνηση είναι απλώς η νικηφόρα φατρία Και στο γεγονός ακριβώς ότι είναι φατρία βρίσκεται αμέσως Η αναγκαιότητα παρακμής της. Και αντίστροφα , το γεγονός ότι βρίσκεται στη κυβέρνηση την καθιστά Φατρία και ένοχη». (Χέγκελ

Εν είδη προλόγου ας θέσουμε μερικά ερωτήματα: Τι κάνει μια κυβέρνηση όταν θέλει να απομακρύνει τα βλέμματα από τις ατασθαλίες της, να σκεπάσει τα ληστρικά της σκάνδαλα , να σταματήσει την κριτική που της ασκείται για τις αντεργατικές της αποφάσεις και τις κατασταλτικές της επιβολές; Πώς μια κυβέρνηση θέλει να προλάβει τη γενικευμένη λαϊκή οργή που σιγοβράζει λόγω της διαρκούς αφαίμαξης του (έτσι και αλλιώς πενιχρού) εισοδήματος των εργαζομένων η οποία καταντά ληστρική εν μέσω μιας οικονομικής κρίσης, ενώ όπως δεν άγγιξε ποτέ ακόμη περισσότερο τώρα όχι μόνο δεν αγγίζει αλλά αντίθετα ενισχύει και από πάνω ακόμη περισσότερο τους πραγματικά υπευθύνους αυτής της κρίσης, πολλοί εκ των οποίων θα βγουν ακόμη πιο πλούσιοι και ισχυρότεροι από αυτή; Πώς μπορεί να γλυτώσει μια κυβέρνηση από το μένος των εργαζομένων όταν η ίδια έχει ξαναγυρίσει τις εργασιακές συνθήκες στο 19ο αιώνα;

Μα είναι πολύ απλό! Εφευρίσκει έναν «εσωτερικό εχθρό». Πριν πολλά χρόνια ο «εσωτερικός εχθρός» ήταν ο αντάρτης κομμουνιστής που με το κονσερβοκούτι στο χέρι κυνηγούσε να σφάξει τους εθνικόφρονες πατριώτες. Ο παλιός κομμουνιστής όμως πέθανε στις εξορίες ή στο πρώην ανατολικό μπλόγκ , καταπλακωμένος από τη κατάρρευση του τείχους του Βερολίνου.

Στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα ο «εσωτερικός εχθρός» επανεφευρέθηκε στο πρόσωπο όσων αγωνίζονται για ένα κόσμο χωρίς δούλους ,αφέντες και θεούς. Απογυμνωμένος απαξιωτικά από τη πολιτική έννοια των ιδεών του ο αντιεξουσιαστής , ο αναρχικός ,ο αγωνιζόμενος εν είδη βρισιάς ονομάστηκε απλά κουκουλοφόρος. Σήμερα η κυβέρνηση των Καραμανλή, Μαρκογιαννάκη, Δένδια δεν χρειάζεται να κάψει το Ράϊχσταγκ για να ξεπροβάλλει από τις στάχτες του ο «εσωτερικός εχθρός», της αρκούν μερικά καμένα ΑΤΜ και τράπεζες.

Έτσι λοιπόν το παμπάλαιο δίλλημα: ελευθερία ή ασφάλεια, δεν αντιμετωπίζεται πλέον σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας . Οι νεοέλληνες μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι μπροστά στις οθόνες των τηλεοράσεων τους . Το δόγμα της μηδενικής ανοχής ήρθε και θα επιβληθεί για να μην ξεχνάμε ότι αν κάποιος μπορεί να προστατέψει τους νοικοκυραίους από την εγκληματικότητα και την τρομοκρατία, αυτό είναι μόνο το κράτος.

Ο Κλάες Άντερσεν είχε πει: «Να φοβάσαι όσους θέλουν να ζήσουν τη ζωή τους ήσυχα και ειρηνικά. Είναι αδίστακτοι».

Ας μην κοροϊδευόμαστε , το βασικό στοιχείο σε αυτή την ιστορία είναι η συμπαράταξη με τη «γνώμη της πλειοψηφίας» η οποία «πλειοψηφία» ενώ είναι αόρατη όταν διεκδικεί τα δικαιώματά της, γίνεται «ορατή» όταν νιώθει ανασφάλεια. Πώς γίνεται αυτό; Μα μέσω του «νέου μαγικού» και πανίσχυρου εργαλείου της σημερινής Ελληνικής κοινοβουλευτικής πραγματικότητας, αυτού των δημοσκοπήσεων. Ο λαός ψηφίζει στα γκάλοπ ασφάλεια έναντι ελευθερίας (τώρα το ποιοι είναι αυτοί που συμμετέχουν στα γκάλοπ είναι μια άλλη ιστορία που θα την αναλύσουμε σε κάποιο επόμενο τεύχος) και όπως ξέρουμε «η ψήφος του λαού είναι ιερή εντολή».

Ας ξαναγυρίσουμε όμως σε αυτόν τον περίφημο «εσωτερικό εχθρό». Η κυβέρνηση των καμένων δασών και ανθρώπων, των δολοφονημένων νέων από τις σφαίρες των σκύλων της , των νεκρών μεταναστών που «σκοντάφτουν» στα διπλανά χαντάκια αστυνομικών υπηρεσιών, προσπαθεί να πείσει τη «κοινή γνώμη» ότι θωρακίζει την ζωή της μέσα από ολοκληρωτικούς νόμους που θα τιμωρούν παραδειγματικά όποιον/α φορά μια κουκούλα και χαλάει την ευταξία με τα συνθήματα και τις διαδηλώσεις του ενώ παράλληλα επιβραβεύει κάποιους γραβατοφόρους που αποστειρώνουν «ιατρικά» τους δημόσιους χώρους κάνοντας τα πάρκα πάρκινκ και τα δέντρα στύλους αναιμικού φωτισμού.

Το κράτος είναι εδώ! Μπορεί να μην υπόσχεται οικονομική εξασφάλιση, καλλίτερους μισθούς και συντάξεις , δωρεάν υγεία και παιδεία για τους πολίτες του, αλλά αν τι άλλο παρέχει ασφάλεια μέσω ενός γενικού πανοπτισμού που όπως αναφέρει ο Μισέλ Φουκώ στο βιβλίο του «επιτήρηση και τιμωρία-η γέννηση της φυλακής» είναι η γενική αρχή μιας πολιτικής ανατομίας που σκοπός και αντικείμενο της είναι η πειθαρχεία όπου η επιτήρηση πρέπει να μοιάζει με ένα βλέμμα χωρίς πρόσωπο και μετατρέπει ολόκληρο το κοινωνικό σώμα σε πεδίο επόπτευσης: Χιλιάδες μάτια (κάμερες, μπάτσοι, χαφιέδες) τοποθετημένα παντού, έλεγχος αεικίνητος και πάντα άγρυπνος. Ο οργουελικός εφιάλτης προσπαθεί να ενσαρκωθεί από κάποιους απίθανους τύπους όπως έναν «κουρασμένο» πρωθυπουργό, έναν υπουργό δημοσίας τάξης και πρώην εισαγγελέα εκ χούντας διορισμένο, έναν εισαγγελέα του Αρείου Πάγου που «ανακαλύπτει» γιάφκες και ναρκομαφίες μέσα στους κατειλημμένους πανεπιστημιακούς και μη χώρους, αρκετούς πάμπλουτους χειραγωγείς της τηλεοπτικής «συνείδησης» που τηλεδικάζουν με τρομολαγνεία.

Όλοι αυτοί προσπαθούν να μας πείσουν ότι το σωστό δεν είναι να εξετάζονται οι πράξεις και οι λόγοι που τις γεννούν ,αλλά να τιμωρούνται οι ενδεχόμενες πράξεις, οι στάσεις ζωής οι συμπεριφορές. Όλος αυτός ο συφερτός προσπαθεί με λύσσα να μετατρέψει όλη τη κοινωνία σε μια απέραντη φυλακή και μέσω της τρομοκρατίας που ασκεί τελικά, η πλειοψηφία του κοινωνικού σώματος δέχεται ευχαρίστως να παίξει το ρόλο του φυλακισμένου. Όλοι αυτοί σπέρνουν ελαφρά τη καρδία ανέμους και αν δεν αντιδράσουμε θα βρεθούμε (βρισκόμαστε ήδη) να θερίσουμε θύελλες.

Ας μην ξεχνάμε κάτι σημαντικό. Ότι στο δέντρο του μέλλοντος μας εμείς κτίζουμε τη φωλιά μας και αντί να απολογούμαστε ψελλίζοντας κουβέντες για «ανθρώπινα δικαιώματα που καταπατούνται» όπως υποκρίνονται τα αντιπολιτευτικά κόμματα, οφείλουμε εδώ και τώρα να ζητήσουμε από όλους αυτούς να λογοδοτήσουν για τα εγκλήματα τους.

Κατηγορούμε τη κυβέρνηση το κράτος και τους παρατρεχάμενους τους για τους χιλιάδες θανάτους φυσικούς και ψυχικούς: μεταναστών στα σύνορα και τα τμήματα της ΕΛ.ΑΣ. ,φυλακισμένων στα κολαστήρια των ελληνικών φυλακών, νέων στους δρόμους και στα σχολεία που δεν θέλουν να ακολουθούν την αγέλη, άνεργων που κοιτούν με απόγνωση και χωρίς ίχνος ελπίδας το κενό τους μέλλον, άστεγων που το κρεβάτι τους είναι μια χαρτόκουτα και σκέπασμα τους μια εφημερίδα, πεινασμένων που το γεύμα τους είναι τα σκουπίδια των λαϊκών αγορών.

Απαιτούμε από το κράτος και την κυβέρνηση να λογοδοτήσουν ενώπιων μας για τη λεηλασία, τη μόλυνση και την καταστροφή των φυσικών πόρων, των δασών, των δημόσιων αστικών χώρων. Για τον πλουτισμό παπάδων, τραπεζιτών, μεγαλοεργολάβων, βιομηχάνων, να λογοδοτήσουν για την καταστολή, τους ξυλοδαρμούς, και τα χημικά των πραιτόρων τους εναντίον όποιου αγωνίζεται και παλεύει για το δίκιο του.

Απαιτούμε να λογοδοτήσουν για τη κλεμμένη μας ζωή στα ωράρια της μισθωτής σκλαβιάς, για τα εξευτελιστικά μεροκάματα και τις μεσαιωνικές εργασιακές συνθήκες όπου η αντίσταση τιμωρείται με βιτριόλι. Απαιτούμε από όλη αυτή τη φατρία που κανοναρχεί τη ζωή μας να λογοδοτήσει για τους καθημερινούς μικρούς μας θανάτους μέσα στις βρώμικες τσιμεντένιες και χωρίς αέρα πόλεις τους.

Τα εγκλήματά τους είναι πολλά και βαριά. Υποσχόμαστε όμως να είμαστε μαζί τους δικαιότεροι από όσο είναι αυτοί με εμάς.

*Για τη συγγραφή του παραπάνω κειμένου χρησιμοποιήθηκαν διασκευασμένα αποσπάσματα από το βιβλίο του Κώστα Δεσποινιάδη «Πόλεμος και ασφάλεια-σχόλια στην εποχή της αντιτρομοκρατικής υστερίας», εκδόσεις Πανοπτικόν, Θεσ/νίκη 2008