Πραγματική δημοκρατία

Μέση Ανατολή / Αραβία / Ιράκ | Ιμπεριαλισμός / Πόλεμος | Γνώμη / Ανάλυση Thursday December 04, 2008 18:17 by Mazen Kamalmaz

Στη Μέση Ανατολή

Για μια πραγματική δημοκρατική αλλαγή στη Μέση Ανατολή.

Η πραγματική ιστορία του αραβικού ολοκληρωτισμού δεν έχει ακόμα ειπωθεί από τα δυτικά ΜΜΕ.

Ας μιλήσουμε, για παράδειγμα, για τη χώρα μου, τη Συρία. Μάς λένε ότι η κυβέρνηση Μπους ασκούσε συνεχώς κριτική στο συριακό καθεστώς από την ώρα της πτώσης του καθεστώτος Σαντάμ, εξαιτίας των καταπιεστικών πρακτικών του και η πραγματική πρόθεση της κυβέρνησης Μπους ήταν να αντικαταστήσει το εν λόγω καθεστώς με ένα άλλο δημοκρατικό ως μέρος του όλου σχεδίου για τη Μέση Ανατολή, αρχίζοντας από το Ιράκ. Καθώς το συριακό καθεστώς αισθάνθηκε την απειλή αυτή, ο πλέον σημαντικός του στόχος είναι να συνεχίζει να απασχολεί τα αμερικανικά στρατεύματα στο Ιράκ. Ο ρόλος της βοήθειας εκ μέρους του της αντίστασης στους Αμερικανούς ήταν ζωτικός, κάτι που η κυβέρνηση Μπους δεν το συγχώρησε ποτέ.

Μια άλλη υπόθεση για την οποία γίνονται ανοιχτά δηλώσεις κ.λπ., είναι η Παλαιστίνη και ο Λίβανος, όπου το συριακό καθεστώς “υποστηρίζει” φραστικά τις δυνάμεις της αντίστασης ώστε να τις χρησιμοποιήσει αργότερα ως διαπραγματευτικό ατού με τους Αμερικανούς και Ισραηλινούς. Ο ίδιος ο Μπους, αλλά και άλλοι υψηλά ιστάμενοι αξιωματούχοι της κυβέρνησής του, πίεζαν συνεχώς για την αλλαγή συμπεριφοράς του συριακού καθεστώτος για τη μείωση των αμερικανικών πιέσεων προς αυτό.

Στο πλαίσιο αυτό, τα δυτικά ΜΜΕ μπορούν μόνο να μιλούν απλώς για την καταπίεση του καθεστώτος ενάντια στην ελίτ, αποτυγχάνουν όμως να δουν ακόμα και τη θανάσιμη επίδραση των διαφόρων πολιτικών του καθεστώτος στις συνθήκες ζωής τω μαζών – την πλειοψηφία των Συρίων. Στην πραγματικότητα, οι συνθήκες αυτές ποτέ δεν ήσαν τόσο άσχημες όσο τώρα. Οι τιμές των βασικών αγαθών αυξάνονται συνεχώς, η ανεργία μεγαλώνει, ενώ έχουμε την άνοδο μιας νέας τάξης η οποία έχει τις ρίζες της στην κυβερνητική γραφειοκρατία και εξαιτίας των μεγάλης κλίμακας ιδιωτικοποιήσεων στη βιομηχανία και τον τομέα των υπηρεσιών, καταστάσεις που έχουν οδηγήσει εκατομμύρια Συρίων σε μεγαλύτερη φτώχεια, μιζέρια κι ακόμα πείνα. Η ύπαρξη όλων αυτών δεν γινόταν πιστευτή από τους σταυροφόρους της δημοκρατίας, όπως παρουσιάζουν τους εαυτούς τους, απλώς επειδή ήταν το αποτέλεσμα των ακριβώς ίδιων νεοφιλελεύθερων πολιτικών που επιβλήθηκαν παντού στο όνομα της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, οδηγώντας στα ίδια αποτελέσματα σε όλο τον κόσμο.

Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τα θορυβώδη ρεπορτάζ για την καταπίεση εκ μεέρους του καθεστώτος σε βάρος μικρών ομαάδων ή κάποιων διαλεγμένων διανοούμενων και πολιτικών οι οποίοι αγκαλιάζουν τον νεοφιλελευθερισμό ως την μόνη έκφραση ελευθερίας, κάτι που σημαίνει ότι θεωρούν τις αμερικανικές πιέσεις ή τις άμεσες επεμβάσεις ως τη μόνη δύναμη που θα οδηγήσει αναγκαστικά σε μια πραγματική δημοκρατική αλλαγή.

Αλλά στην πραγματικότητα αυτό βοηθάει στο να αποκαλυφθεί η πραγματική σημασία της δημοκρατίας όπως την αντιλαμβάνονταν ο Μπους και η Ράις τα τελευταία 8 χρόνια, μέσω της εγκαθίδρυσης μιας ελίτ-δορυφόρου, ή μιας φιλικής κυβέρνησης, καθώς οι νέοι κυβερνήτες του Ιράκ στη μετά τον Σαντάμ εποχή αποδείχθηκε ότι δεν ήταν τόσο φιλικοί προς τις ΗΠΑ απ’ ό,τι θεωρούνταν πριν. Το γεγονός ότι ο Μπους αποχωρεί από τον Λευκό Οίκο δεν σημαίνει ότι η αμερικανική πολιτική θα αλλάξει. Στην πραγματικότητα το συριακό καθεστώς, αλλά ακόμα και ο Σαντάμ και η Αλ Κάϊντα η ίδια, υπήρξαν σύμμαχοι των ΗΠΑ, ειδικά στην εποχή του “Ψυχρού Πολέμου”, όταν η πρώην ΕΣΣΔ προσέφερε στα καθεστώτα αυτά πολιτική υποστήριξη και οπλική βοήθεια.

Αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα, που ήταν σωστό από την αρχή: ότι η πραγματική δημοκρατική αλλαγή σημαίνει μόνο την απελευθέρωση των λαών μας και αυτό δεν έχει καμία σχέση με την αμερικανική κυριαρχία στις πετρελαιοπηγές της περιοχής μας. Ότι η σύγκρουση μεταξύ των καταπιεστικών δυνάμεων, τοπικών ή μη, “εθνικιστικών” ή παγκόσμιων για κυριαρχία δεν έχει καμία σχέση με τον αγώνα των λαών μας, συμπεριλαμβανομένων των Συρίων και των Παλαιστινίων, για ελευθερία και δικαιοσύνη, για καλύτερες συνθήκες ζωής.

Και ότι το μόνο μέρος που έχει ένα πραγματικό ενδιαφέρον όσον αφορά τη συνολική ελευθερία είναι αυτές οι μάζες, το πραγματικό θύμα των πολιτικών του καθεστώτος και ταυτόχρονα των δυτικών σταυροφόρων της παγκοσμιοποίησης. Και ακόμα και εάν η δημιουργία ενός πολυ-πολικού κόσμου, σε αντίθεση με τον αμερικανικό έλεγχο τώρα, δεν σημαίνει τον εκδημοκρατισμό του κόσμου μας, σημαίνει μόνο ότι η πίτα θα μοιραστεί ανάμεσα στους μετέχοντες σε μια άπληστη εξουσία και άρα δεν πρόκειται να μοιραστεί δίκαια.

Mazen Kamalmaz (Σύριος αγωνιστής)

*Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στις 10 Νοέμβρη 2008 στο www.anarkismo.net Ελληνική μετάφραση “Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης”, 4 Δεκέμβρη 2008.