Anarchokomunistyczne stanowisko ws. globalnego kryzysu i spotkania G20

Thursday November 20, 2008 10:57

by Anarkismo

Anarchokomunistyczne stanowisko ws. globalnego kryzysu i spotkania G20. Podpisano: Alternative Libertaire (Francja), Federazione dei Comunisti Anarchici (Włochy), Melbourne Anarchist Communist Group (Australia), Zabalaza Anarchist Communist Front (RPA), Federação Anarquista do Rio de Janeiro (Brazylia), Common Cause (Ontario, Kanada), Union Communiste Libertaire (Québec, Kanada), Unión Socialista Libertaria (Peru), Union Communiste Libertaire (Quebec, Kanada), Liberty & Solidarity (Wielka Brytania), Asociación Obrera de Canarias (Afryka), Anarchistische Föderation Berlin (Niemcy). [Français] [Castellano] [Italiano] [Ελληνικά] [English] [Deutsch] [中文] [عَرَبيْ ] [Nederlands] [Português]

Anarchokomunistyczne stanowisko ws. globalnego kryzysu i spotkania G20.

1. Aktualny kryzys jest typowy dla kryzysów które regularnie mają miejsce w kapitalistycznej ekonomii. „Nadprodukcja”, spekulacje i następująca w ich wyniku katastrofa są nieodłącznie powiązane z systemem. (Jak zauważył Aleksander Berkman i inni, to co kapitalistyczni ekonomowie nazywają „nadprodukcją” jest w istocie „podkonsumpcją”: kapitalizm uniemożliwia dużej rzeszy ludzi realizację potrzeb i w ten sposób podkopuje swoje własne rynki.)

2. Każde rozwiązanie kryzysu przygotowane przez kapitalistów i rząd pozostanie rozwiązaniem w ramach kapitalizmu. Nie będzie to zatem rozwiązanie dla klas niższych. W rzeczywistości, jak w każdym kryzysie, pracownicy i biedota płacą, podczas gdy finansjera jest zasilana wielkimi sumami pieniędzy. Taka sytuacja będzie trwać nadal. Żadna zmiana w ramach kapitalizmu nie może rozwiązać problemów klas niższych; w jeszcze mniejszym stopniu należy oczekiwać ich rozwiązania od konkretnych polityków, takich jak Barack Obama. Politycy mogą co najwyżej wziąć udział w oferowaniu kapitalistom wyjścia z kryzysu i rzuceniu klasie pracującej kilku okruszków.

3. Pożyczki dla banków pokazują nie tylko w czyim interesie działa państwo, ale też nieszczerość kapitalistycznego zaangażowania w wolne rynki. W całej historii kapitaliści popierali regulacje rynkowe, kiedy było to na ich korzyść, natomiast państwowe regulacje i dopłaty – kiedy ich potrzebowali. Kapitalizm nigdy nie mógłby istnieć bez wsparcia ze strony państwa.

4. W Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i innych miejscach udzielone wsparcie przyjęło formę nacjonalizacji znajdujących się w kłopotach instytucji finansowych – i to z pełnym wsparciem ponadnarodowego kapitału. To pokazuje, że dla kapitalistów posiadanie przez państwo nie jest fundamentalnym problemem i że taka nacjonalizacja nie ma nic wspólnego z socjalizmem. To również może być metoda uciskania klasy pracującej. My sami, a nie państwo, musimy przejąć kontrolę nad ekonomią.

5. Wskutek właściwego neoliberalizmowi zglobalizowana kapitału, klasa rządząca stwierdziła, że rozwiązanie musi być również globalne. G20 jest trwającym od 15 listopada spotkaniem, podczas którego dyskutuje się sprawy kryzysu. To wymowny fakt. Rządzący Stanów Zjednoczonych, Unii Europejskiej i Japonii dochodzą do wniosku, że sami nie dadzą sobie rady z kryzysem; że nie wystarczy jedynie jeden dodatkowy partner, ale inne potęgi, szczególnie Chiny (które stają się głównym światowym producentem przemysłowym i są na drodze do zostania trzecim najlepiej rozwiniętym ekonomicznie krajem). Indie, Brazylia i inne „rosnące” ekonomie również zajmą miejsca przy stole. To może oznaczać uznanie faktu – co z resztą dyskutuje się od kilku lat – że od samej grupy G8 nie zależą już główne światowe decyzje ekonomiczne. Sygnalizuje to prawdopodobną zmianę w globalnym systemie ekonomicznym.

6. Nie pokładamy żadnych nadziei w nowym połączeniu kapitalistycznych potęg. Rządzący Chinami mogą twierdzić, że są socjalistami; inni, jak na przykład Lula w Brazylii i Motlanthe w RPA mogą się kreować na obrońców ubogich. Jednak w istocie są oni obrońcami kapitalizmu, wyzyskiwaczami uciskającymi ludzi w swoich własnych krajach i na coraz szerszą skalę imperialistycznymi i sub-imperialistycznymi wyzyskiwaczami ludzi z innych krajów.

7. Jeżeli kryzys może doprowadzić do czegokolwiek innego niż kompletnej klęski światowych klas niższych, biedy, wyzyski i wojny – klasy niższe muszą się zmobilizować. Musimy domagać się wsparcia finansowego nie dla kapitalistów, lecz dla nas. My, anarchokomuniści będziemy wspierać tych, których domy w związku z wziętym kredytem hipotecznym idą pod młotek, by mogli je zachować. Będziemy cały czas się angażować i wspierać walki w miejscu pracy o lepsze płace i krótszy wymiar godzinowy, budownictwo socjalne, publiczną służbę zdrowia, dobrobyt i edukację, ochronę środowiska. Będziemy walczyć o zakończenie imperialistycznych wojen i represji naszej klasy społecznej i prowadzonych przez nią walk.

8. Prezentujemy te żądania w odpowiedzi na spotkanie G20 i zamierzamy je upowszechniać także w przyszłości. Przez takie żądania i przez akcje bezpośrednie prowadzące do ich spełnienia, będziemy działać w kierunku zbudowania globalnego ruchu klas niższych, który będzie w stanie doprowadzić do końca kapitalizmu, państw i kryzysów jakie generują.

Podpisano: