Μια συνάντηση που (δεν) έγινε

greece / turkey / cyprus | education | opinion/analysis Sunday November 09, 2008 13:29 by Αιώνιοι καταληψίες κ.λπ. aperkat0607 at yahoo dot gr

Φοιτητικές καταλήψεις - Απεργία δασκάλων Μέρος Β'

Ο πρόλογος του πολύ καλού βιβλίου με τίτλο "Φοιτητικές καταλήψεις - Μια συνάντηση που (δεν) έγινε" που εκδόθηκε από τη συλλογικότητα "Αιώνιοι καταληψίες - Αμετανόητοι απεργοί και άλλοι προλετάριοι σύντροφοι", Αθήνα, Απρίλης 2008.

Από το Σεπτέμβριο του 2007 κι έπειτα, δεν ήταν λίγες οι συνελεύσεις τμημάτων και οι πανεπιστημιακοί σύγκλητοι που μπλοκαρίστηκαν από την κινητοποίηση των φοιτητών, όποτε αυτές πήγαιναν να εφαρμόσουν διατάξεις του καινούργιου νόμου. Ο αγώνας μπορεί να έχει μεταφερθεί στις αίθουσες από τους δρόμους και ν' αφορά μια ακόμη μικρότερη αγωνιστική μειοψηφία φοιτητών, αλλά δε σταματά να εκφράζει τη δυναμική που αναπτύχθηκε όλο το προηγούμενο διάστημα. Ταυτόχρονα, η σκληρότητα των διατάξεων περί οικονομικής και λειτουργικής απομόνωσης των τμημάτων που δε θα εφαρμόσουν τις αναδιαρθρωτικές διατάξεις (τετραετή οικονομικά προγράμματα, μονάδες αξιολόγησης) επιβεβαιώνει εν μέρει την άποψη των πανεπιστημιακών περί αδυναμίας συνολικής εφαρμογής του νόμου. Απ' ότι φαίνεται, οι διατάξεις περιορισμού των δωρεάν συγγραμμάτων θα μείνουν στο συρτάρι για άλλο ένα χρόνο, αφού πρόκειται για ένα ζήτημα που δύναται να κινητοποιήσει αγωνιστικά πλειοψηφικά κομμάτια φοιτητών. Η διαγραφή των «αιώνιων φοιτητών» ξεκίνησε περισσότερο ως εκκαθάριση των μητρώων κάθε σχολής από εγγεγραμμένους που έχουν χρόνια να πατήσουν στο πανεπιστήμιο, και για την εμπέδωση από όλους τους άλλους της λογικής ότι «έχεις ακόμα πέντε χρόνια για να πάρεις πτυχίο». Ως προς το άσυλο, τέλος, μια σημαντική μερίδα των πανεπιστημιακών δε φαίνεται να συμφωνεί με τη λογική καθορισμού των χώρων που καλύπτονται απ' αυτό, αν και ταυτόχρονα μια ακόμα σημαντικότερη αντιδραστική μερίδα τους προσπαθεί μέσα από τα πρυτανικά συμβούλια και τις συνελεύσεις των τμημάτων να προλειάνει το έδαφος της ακαδημαϊκής αποστείρωσης που ευαγγελίζεται ο νόμος-πλαίσιο: κάμερες και σεκιουριτάδες, «λουκέτο» στα ιδρύματα τις ώρες που δε γίνονται μαθήματα, απαγορεύσεις εκδηλώσεων, απαγορεύσεις γενικώς καθώς και ένας «υπόγειος» πόλεμος απέναντι σε αυτοδιαχειριζόμενα στέκια και ριζοσπαστικές μειοψηφίες. Το κράτος επίσης προχώρησε το Σεπτέμβρη του 2007 στη ΔΕΘ σε μια προειδοποιητική επιχείρηση εισβολής στο ΑΠΘ, συλλαμβάνοντας μια φοιτήτρια.

Από τις δηλώσεις του νέου υπουργού Ε. Στυλιανίδη διαφαίνεται ότι θα υπάρξει ακόμα μια σύντομη περίοδος «διαλόγου» πριν εφαρμοστούν οι διατάξεις του καινούργιου νόμου, ο οποίος όμως τονίζεται ότι δεν πρόκειται να αποσυρθεί. Αυτό που φαίνεται να τρομάζει πιο πολύ τους «από πάνω» τη στιγμή που μιλάμε, είναι μια καταστροφική (γι' αυτούς) σύμπτωση κινητοποιήσεων φοιτητών με κινητοποιήσεις εργαζομένων, τη στιγμή που ξεκινά μια ακόμα αναδιάρθρωση του ασφαλιστικού. Οι φοιτητικές πορείες που έχουν ξεκινήσει πάντως διατηρούν ακόμα μια μαζικότητα και αίσθηση συνέχειας με το περσινό κίνημα, αν και είναι σε μεγάλο βαθμό ελεγχόμενες από την παράταξη της ΠΚΣ, που ως γνωστόν αποκτά δύναμη όταν εκλείπει ο παράγοντας κίνημα.

Στο εσωτερικό της φοιτητικής «κοινότητας» από την άλλη, το πιο εμφανές αποτέλεσμα του κινήματος είναι η πόλωση σε δυο διαφορετικά στρατόπεδα. Η φαινομενικά απολίτικη φοιτητική μάζα πριν τις καταλήψεις, μετά απ' αυτές έχει διασπαστεί σ' ένα δυναμικό κομμάτι που βαρέθηκε την κοινωνική ειρήνη των εξεταστικών και των εκλογών και επιθυμεί να ξαναρχίσουν οι καταλήψεις με την πρώτη ευκαιρία, και σ' ένα αντιδραστικό κομμάτι που θεωρεί την περσινή χρονιά ως χαμένη και είναι έτοιμο να πάρει θέση μάχης πλάι στη ΔΑΠ για να μην ξαναγίνουν καταλήψεις (1 ) . Στα πανεπιστήμια, το κίνημα έχει αφήσει πίσω του πάρα πολλές «μετέωρες» πρωτοβουλίες, σχήματα, στέκια που χαρακτηρίζονται ως αυτόνομα/αυτο-οργανωμένα και που μάλλον θα δυσκολέψουν πολύ το μακροχρόνιο αναδιαρθρωτικό έργο.

Στα σχολεία τώρα, η απεργία των 6 εβδομάδων σε άλλους άφησε ανεξίτηλα τα ίχνη της -και μιλάμε για αυτούς που πίστεψαν πραγματικά σε αυτήν- για άλλους (βλέπε συνδικαλιστική γραφειοκρατία) αποτέλεσε μια αφορμή για ναρκισσευόμενες υμνολογίες για την αξία αυτής της απεργίας και της δικής τους «υπεραγωνιστικής δράσης» -την ίδια στιγμή που χαμηλόφωνα έλεγαν «ευτυχώς που δεν κράτησε παραπάνω»- και άλλοι (βλέπε απεργοσπάστες) ξαλάφρωσαν με τη λήξη της, γιατί απαλλάχθηκαν από αισθήματα ενοχής και επιπλέον μπορούν να δικαιολογούν την αποχή τους μια χαρά τώρα εφ' όσον η απεργία δεν έχει να επιδείξει υλικές νίκες.
Ακόμα χειρότερα, με τη λήξη της απεργίας, φάνηκε ότι η σκόπιμη και έντονη φιλολογία κατά τη διάρκεια της περί «αναπλήρωσης των χαμένων ωρών», έφερε απτά αποτελέσματα για τους εμπνευστές της. Αυτή η μεθοδευμένη αναφορά από συνδικαλιστές (κυρίως της ΠΑΣΚ) στο «αίσθημα ευθύνης» των δασκάλων προς τα παιδιά και τις «μορφωτικές ανάγκες» τους, που σαμπόταρε ύπουλα τόσο την πράξη της απεργίας όσο και το ποιοτικό της περιεχόμενο, στόχευε στα ενοχικά αντανακλαστικά των δασκάλων και δευτερευόντως στην τσέπη τους. Αποκάλυπτε έτσι, μοιραία, τις αντιφάσεις των απεργών: οι προλετάριοι αρνητές της αλλοτριωτικής εκπαιδευτικής εργασίας έπρεπε να μετατραπούν ξανά στους λειτουργούς της εντατικοποιημένης και ποσοτικοποιημένης εκπαιδευτικής διαδικασίας και μάλιστα, ως επαγγελματίες, με το ...αζημίωτο. Είναι, βέβαια, αλήθεια ότι λίγοι ανταποκρίθηκαν στο επίσημο πρόγραμμα αναπλήρωσης του υπουργείου, ίσως επειδή η σύγκρουση ήταν ακόμα πολύ πρόσφατη. Ωστόσο, δυστυχώς, πολύ περισσότεροι ενσωμάτωσαν τη λογική της αναπλήρωσης που ουσιαστικά ακυρώνει την προλεταριακή διάσταση του αγώνα των δασκάλων και έδειξαν μεγάλη επιφυλακτικότητα ως και άρνηση απέναντι στην προοπτική μελλοντικών απεργιών.

Όσον αφορά τώρα μια «νίκη» της απεργίας, την κατοχύρωση της προσχολικής αγωγής «για όλα τα παιδιά», αποδείχτηκε πύρρεια τελικά, αφού αυτό σήμαινε ότι ένα κομμάτι της εκπαίδευσης πέρασε στους δήμους και τους ιδιώτες. Ταυτόχρονα, αυξήθηκε «αθόρυβα» το ωράριο των νηπιαγωγών -όχι τυχαία σε έναν από τους πιο αδύναμους αγωνιστικά κρίκους του κλάδου. Σίγουρα, όλα αυτά, δεν μπορούν σε καμιά περίπτωση να δικαιολογήσουν διθυράμβους για την απεργία και εξηγούν εν πολλοίς το μούδιασμα πολλών απεργών καθώς και την άρνηση οποιασδήποτε αναφοράς στις 6 εβδομάδες αγώνα. Ωστόσο, αν κάτι καταφέρθηκε, ήταν η απονομιμοποίηση του κράτους ως εγγυητή της «ποιοτικής», «δημόσιας» εκπαίδευσης και αυτό δεν έχει απλά ιδεολογική βαρύτητα: η μεγάλη αυτή απεργία μπλόκαρε και εξακολουθεί να μπλοκάρει, προς το παρόν, τις μεταρρυθμιστικές απόπειρες του κράτους και αλλαγές προς το χειρότερο στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Τουλάχιστον, απ' ό,τι φαίνεται, η απεργία μπήκε ανάχωμα στην αναδιάρθρωση και προσωρινά την επιβραδύνει.

Κατά τα άλλα, από την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς και μετά πολύς και ασαφής λόγος γίνεται από τις συνδικαλιστικές παρατάξεις για το ασφαλιστικό και τις απεργίες που «θα 'ρθουν». Η αλήθεια είναι, όμως, ότι στις γενικές συνελεύσεις που έγιναν το Νοέμβριο του 2007, ελάχιστοι ήταν οι σύλλογοι που πήραν αποφάσεις για δημιουργία επιτροπών αγώνα που θα προετοιμάσουν και θα οργανώσουν τις απεργίες που «έρχονται», σύμφωνα με τα λεγόμενα των αρχισυνδικαλιστών. Και, με ακόμα πιο λίγες εξαιρέσεις, όπου αποφασίστηκε κάτι τέτοιο οι επιτροπές αδρανοποιήθηκαν από τους συνδικαλιστές πριν καν ξεκινήσουν. Επίσης, οι όποιες αποφάσεις για νέα απεργία έχουν παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες «όταν με το καλό» η κυβέρνηση «κατεβάσει το ασφαλιστικό». Λες και τις συνέπειες των προηγούμενων ασφαλιστικών νόμων του '92 και του 2002 δεν τις ζούμε ήδη!! Θα σταθούμε λίγο στο ζήτημα των επιτροπών αγώνα γιατί αποτέλεσε σημείο αντιπαραθέσεων κατά τη διάρκεια της προηγούμενης απεργίας, τουλάχιστον στους κόλπους των πιο δραστήριων απεργών. Οι επιτροπές προορίζονταν από ένα αριστερό κομμάτι της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας των δασκάλων να παίξουν το ρόλο της τόνωσης της απεργιακής αντοχής κάθε συλλόγου ξεχωριστά και να κάνουν τη λάντζα της ΔΟΕ. Κατά τη διάρκεια της μεγάλης απεργίας δε συντονίστηκαν ποτέ ούτε καν σε επίπεδο πόλης. Αυτό το μεθόδευσαν οι ηγεσίες όλων των παρατάξεων με πολλούς τρόπους: άλλοι με το να τις σαμποτάρουν ανοιχτά και άλλοι με το να προσπαθούν να τις κρατήσουν εντός του «πλαισίου αγώνα» της ΔΟΕ. Την τελευταία εβδομάδα της απεργίας, όταν κάτω από το βάρος της ηττοπάθειας που είχαν καλλιεργήσει οι παρατάξεις διαλύθηκε ό,τι είχε απομείνει από αυτές, βρέθηκαν για πρώτη φορά μαζί τα άτομα που απαρτίζουν την ομάδα δασκάλων που συμμετέχει σ' αυτήν την έκδοση. Από τότε ο στόχος της, μέσα από τις περιορισμένες δυνατότητες παρεμβάσεων που έχει, είναι να διατηρηθεί και να επεκταθεί στο χώρο των δασκάλων το πνεύμα της ανταρσίας και της αυτοοργάνωσης που έλαμψε για λίγες στιγμές το 2006. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι παρά τις μικρές της δυνάμεις συμμετείχε ενεργά σε δύο κεντρικές εκδηλώσεις για την απεργία, τη στιγμή που οι συνδικαλιστικές παρατάξεις απέφευγαν να διοργανώσουν οποιαδήποτε ανοικτή συζήτηση απολογισμού της απεργίας -κάτι αρκετά αναμενόμενο αφού τη θεωρούσαν συνδικαλιστική εκτροπή.

Όσον αφορά τους απόντες αυτής της έκδοσης, τους μαθητές, ούτε αυτοί έμειναν ανεπηρέαστοι από την κινηματική καταιγίδα του τελευταίου χρόνου. Μετά από χρόνια (περίοδος Αρσένη), η μαθητική παράδοση των επαναλαμβανόμενων κάθε χρόνο καταλήψεων χωρίς κάποια σημαντική αφορμή, φαίνεται να επανέρχεται. Μόνο που τώρα το διάστημα της κατάληψης μεταφέρεται από τα Χριστούγεννα στην αρχή της χρονιάς, στην περίοδο Οκτώβρη-Νοέμβρη. Έτσι και φέτος, πάνω από 400 σχολεία προχώρησαν σε καταλήψεις πανελλαδικά, οι κνίτες με τα συντονιστικά τους έτρεξαν για να ελέγξουν την κατάσταση και να περιορίσουν τις μαθητικές πορείες στα κομματικά τους όρια, ενώ τα αιτήματα ποίκιλαν από τα κτιριακά προβλήματα μέχρι τη βάση του 10, το νόμο-πλαίσιο και το άρθρο 16. Πάνω απ' όλα, όμως, κυριαρχεί η επιθυμία να μη γίνει μάθημα, αυτή η επιθυμία που στηρίζει τις μαθητικές καταλήψεις δυο δεκαετίες τώρα...

Μετά λοιπόν από τα κινήματα του 2006-2007, τίποτα δεν είναι ίδιο και τίποτα δεν έχει αλλάξει σε σχέση με το γεγονός ότι, όπως λέει και το σύνθημα, «αυτοί γράφουν νόμους, εμείς γράφουμε ιστορία». Αυτή η αίσθηση ότι οποιαδήποτε απόφαση κι αν παρθεί, εμείς μπορούμε να την καταργήσουμε στους δρόμους και τα οδοφράγματα, είναι η πιο πολύτιμη παρακαταθήκη κάθε κοινωνικής σύγκρουσης, είναι ο κινητήριος μοχλός των μελλοντικών ταξικών αγώνων. Το διάχυτο κλίμα ταξικής οπισθοχώρησης και ατομικής μοιρολατρίας οφείλεται στ' ότι έχουμε να δούμε πολύ καιρό κάποιον αγώνα να μη λήγει με τη γεύση της ήττας. Όποιος αναρωτιέται που έχει χαθεί η ταξική συνείδηση στη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία, ας κοιτάξει πρώτα απ' όλα να βρει ποιος ήταν ο τελευταίος ταξικός αγώνας που κατέκτησε μια υλική «νίκη».

Το δεύτερο βήμα, καθόλου άσχετο με το πρώτο, είναι να πράξουμε έτσι ώστε οι αγώνες να σταματήσουν να είναι απομονωμένοι και να θεωρούνται υπόθεση της κάθε επιμέρους κοινωνικής/ επαγγελματικής κατηγορίας. Όποιος προβληματίζεται για τα «συντεχνιακά» αιτήματα των ταξικών αγώνων τα τελευταία χρόνια και αναρωτιέται που πήγαν οι επιθετικοί ταξικοί αγώνες, ας κοιτάξει να ενώσει τις δυνάμεις του με τους εκάστοτε κινητοποιημένους έτσι ώστε οι επιμέρους αγώνες να συναντηθούν. Αντί να περιμένει τη μεγάλη νύχτα της «εφόδου στα χειμερινά ανάκτορα», ας στρέψει λίγο το βλέμμα του π.χ. στη διαδικασία μέσω της οποίας το συντεχνιακό αίτημα των 1.400 ευρώ σε κάθε νεοπροσλαμβανόμενο δάσκαλο έγινε απαίτηση για «1.400 ευρώ σ' όλον το λαό» στα χείλια αρκετών προλετάριων.

Δε λέμε κάτι παραπάνω από το ότι οι συνειδήσεις γεννιούνται/διαμορφώνονται στους δρόμους κι ότι όταν κατεβαίνουμε στο δρόμο το κύριο όπλο μας παραμένει η αλληλεγγύη. Το ξεπέρασμα των επιμέρους καπιταλιστικών ρόλων είναι υπόθεση των ίδιων των υποκειμένων που όταν συναντιούνται στο δρόμο του αγώνα καταλαβαίνουν τα κοινά τους συμφέροντα. Στις στιγμές αγώνα είναι που διαισθάνονται μέσα από έναν πλούτο εμπειριών κι αλληλεπιδράσεων την προοπτική της οικοδόμησης μιας πανανθρώπινης κοινότητας που θα στείλει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας την καπιταλιστική βαρβαρότητα, απέναντι στην οποία αμυνόμαστε αυτή τη στιγμή. Αυτή η έκδοση θα θεωρήσουμε ότι έχει πετύχει το στόχο της αν καταφέρει να συνεισφέρει έστω και κατ' ελάχιστον στο να τοποθετηθούμε από καλύτερη θέση μάχης στο νέο κύκλο ταξικών αγώνων που απ' ό,τι φαίνεται έχει ανοίξει με την αναδιάρθρωση της εκπαίδευσης και του ασφαλιστικού συστήματος.

ΑΙΩΝΙΟΙ ΚΑΤΑΛΗΨΙΕΣ-ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ ΑΠΕΡΓΟΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ

Ιανουάριος 2008Υ.Γ. Η έκδοση αυτή ενώ ήταν έτοιμη ως προς το γραπτό της μέρος από τις αρχές του 2008, εκδόθηκε τον Απρίλιο του 2008. Η καθυστέρηση αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι το στήσιμο της το αναλάβαμε εμείς οι ίδιοι, με την πολύτιμη βοήθεια συντρόφων (Δημήτρη κι Αχιλλέα σας ευχαριστούμε), ετοιμάζοντας την έκδοση στον όποιο ελεύθερο χρόνο μας άφηνε η μισθωτή εργασία κι η συμμετοχή μας στις κινητοποιήσεις για το ασφαλιστικό. Εξαιτίας αυτής της καθυστέρησης είναι αναγκαίες κάποιες προσθήκες σε σχέση με τις εξελίξεις που συνέβησαν αυτούς τους 3 μήνες.

Οι κινητοποιήσεις ενάντια στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση επιβεβαίωσαν μια διάχυτη υποψία ότι διανύουμε μια περίοδο οξυμένων ταξικών αντιπαραθέσεων μεν (ενδεικτική είναι η μαζικότητα των διαδηλώσεων), συλλογικής αδυναμίας δε να ενωθούν αυτοί οι αγώνες σε ένα κοινό μέτωπο αντίστασης στην καπιταλιστική αναδιάρθρωση, ξεπερνώντας τις συντεχνιακές λογικές και τις Ι εκτονωτικές διαθέσεις της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Είδαμε και πάλι το κράτος να φροντίζει ώστε η ενιαία του επίθεση στην τάξη να γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να αντιμετωπίζει χωριστά τις αντιστάσεις που αναπτύσσονται, πατώντας στο έδαφος των διαφορετικών θέσεων των προλετάριων στην παραγωγική διαδικασία. Χαρακτηριστικά παραδείγματα, το πάγωμα της εφαρμογής του Ι νόμου-πλαίσιο όσο εκτυλισσόταν η προετοιμασία του εδάφους για την ασφαλιστική μεταρρύθμιση Ι και το ξεπάγωμα της αμέσως μετά. Όπως και οι παραχωρήσεις προς διάφορους κινητοποιημένους 1 κλάδους, με στόχο τη διάσπαση της όποιας δυνατότητας ανάπτυξης ενός ενιαίου εργατικού μετώπου που θα απαιτούσε την κατάργηση του ασφαληστ(ρ)ικού νομοσχεδίου, όχι μόνο ως προς τις διατάξεις του για κάθε κλάδο ξεχωριστά, αλλά για την εργατική τάξη συνολικά.

Ταυτόχρονα είδαμε και πάλι τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία να κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της ώστε να μη συμπέσουν, να μην ενωθούν και να μην ριζοσπαστικοποιηθούν οι κινητοποιήσεις. Τόσο οι χειρισμοί ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ-ΠΑΜΕ με τις 3 «γενικές» απεργίες-πυροτεχνήματα σε διάστημα 3 μηνών (κι ενώ η μαζικότητα στα συλλαλητήρια ήταν ενδεικτική της κοινωνικής δυσαρέσκειας), όσο κι οι χειρισμοί των συνδικαλιστοπατέρων ανά κλάδο επιβεβαιώνουν τη θέση μας ότι όσο αγώνες ανατίθενται στα χέρια τους, η κυρίαρχη ηττοπάθεια θα διαιωνίζεται. Πιο συγκεκριμένα σε σχέση με τους φοιτητές και τους δασκάλους:
Ο νόμος-πλαίσιο είναι εδώ, έτοιμος για εφαρμογή, σύμφωνα με τις δηλώσεις του υπουργού, μέχρι το τέλος της ακαδημαϊκής χρονιάς. Η εφαρμογή του περνάει μέσα από την υιοθέτηση από κάθε ίδρυμα ενός εσωτερικού κανονισμού πειθάρχησης των φοιτητών στις διατάξεις του νέου νόμου και οικονομικών και διοικητικών εκβιασμών προς τα τμήματα σε σχέση με την εφαρμογή της αξιολόγησης και των τετραετών οικονομικών προγραμμάτων. Το κράτος ρίχνει το γάντι στους φοιτητές που μιλάνε για «κατάργηση του νόμου στην πράξη», όμως, αυτή τη στιγμή, αυτοί φαίνεται να περιμένουν για άλλη μια φορά την ολοκλήρωση του εκλογικού πανηγυριού για να δοκιμαστούν οι όποιες δυνατότητες έναρξης ενός τρίτου γύρου κινητοποιήσεων.

Στο χώρο των δασκάλων τα πράγματα εξελίχθηκαν ακόμα χειρότερα απ' ό,τι τα περιμέναμε. Παρά το γεγονός ότι η ΔΟΕ, μετά από πρόταση των Παρεμβάσεων που την αποδέχτηκε η ΠΑΣΚ, είχε κατεβάσει από τα τέλη Ιανουαρίου εισήγηση για πενθήμερες επαναλαμβανόμενες με την κατάθεση του ασφαλιστικού, τελικά οι δάσκαλοι συμμετείχαν απλώς σε μια τρίωρη στάση της ΑΔΕΔΥ στις 12/3 και σε μια 48ωρη στις 19 και 20 Μάρτη τις μέρες που ψηφιζόταν ο νόμος. Μια «απεργία» που δεν ήταν τίποτα περισσότερο από συνδικαλιστική αγγαρεία αφού καμιά από αυτές τις δύο παρατάξεις, που είχαν στηρίξει τη μεγάλη απεργία του 2006, δεν έδειξε ενδιαφέρον να εφαρμόσει τις αποφάσεις που είχαν παρθεί σε πολλούς συλλόγους της Αθήνας και του Πειραιά στις τακτικές γενικές συνελεύσεις του Νοέμβρη. Το ζήτημα της ανάλυσης των ενδοπαραταξιακών παιχνιδιών και της κούφιας «αγωνιστικής» πλειοδοσίας μέσα στη ΔΟΕ βρίσκεται πέραν των στόχων αυτού του σύντομου προλογικού σημειώματος· αν το ανοίγαμε εδώ θα μας οδηγούσε σ' ένα άλλο πολύ ενδιαφέρον και ακανθώδες ζήτημα: τι μένει στους απεργούς (σε επίπεδο συνείδησης, οργάνωσης και κοινωνικών σχέσεων) μετά από ένα μεγάλο αλλά όχι επιτυχή εργατικό αγώνα;

Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας προσφέρει απλώς ένα πρώτο υλικό για να απαντηθούν κάποια στιγμή ζητήματα όπως τα παραπάνω. Και ισχυρίζεται επίσης ότι αυτά τα ζητήματα (τόσο μέσα στα πανεπιστήμια και τα σχολεία όσο και έξω από αυτά) δε θα απαντηθούν παρά μόνο μέσα στην πράξη του αντικαπιταλιστικού αγώνα. Δεν προσφέρει καμιά δήθεν αντικειμενική ανάλυση των αγώνων που παρουσιάζει, γιατί δεν είναι μέσα στις προθέσεις μας να κρύψουμε τον υποκειμενικό τρόπο με τον οποίο τους βιώσαμε και τις υποκειμενικές μας βλέψεις. Δε γράφουμε «αντικειμενική» ιστορία από τη σκοπιά του αποστασιοποιημένου παρατηρητή. Είμαστε ένα ζωντανό κομμάτι της ιστορίας που περιγράφουμε, μιας ιστορίας που περιλαμβάνει πολύ περισσότερους ανθρώπους από εμάς, οι υποκειμενικές ιστορίες των οποίων μπορεί να μη δουν ποτέ το φως της δημοσιότητας. Όπως και οι δικές μας, οι πράξεις όλων αυτών των άγνωστων συντρόφων είναι κομμάτι του ίδιου αντιστασιακού ποταμίου που ελίσσεται, αναδιπλώνεται, κάποτε κρύβεται και ρέει υπόγεια αλλά πάντοτε επανεμφανίζεται για να ποτίσει γόνιμα μια γη που οι απαισιόδοξοι την έχουν χαρακτηρίσει οριστικά στέρφα.

Οι εχθροπραξίες συνεχίζονται!

1. Αυτή η εκτίμηση είναι σε γενικές γραμμές υποκειμενική όσο εκλείπουν οι αντικειμενικοί όροι που θα φέρουν στην επιφάνεια τα δυο στρατόπεδα. Το ζήτημα της κατάληψης δηλαδή.