Kapitalisme & oorlog in de Kaukasus

Uit "Workers Solidarity", No. 105

Sommige dingen in het leven zijn nogal duidelijk. Een is dat je niet een zwaar bewapende bende die 30 keer zo groot is als jezelf aanvalt.
Dus wat dacht het Georgische leiderschap toen het bevel gaf tot een aanval op Zuid Ossetie? Er kan geen sprake van zijn dat ze dachten dat ze Rusland zouden verslaan. Er zijn tenslotte grenzen aan de menselijke idiotie.

---

Kapitalisme & oorlog in de Kaukasus

Sommige dingen in het leven zijn nogal duidelijk. Een is dat je niet een zwaar bewapende bende die 30 keer zo groot is als jezelf aanvalt.

Dus wat dacht het Georgische leiderschap toen het bevel gaf tot een aanval op Zuid Ossetie? Er kan geen sprake van zijn dat ze dachten dat ze Rusland zouden verslaan. Er zijn tenslotte grenzen aan de menselijke idiotie.

Zoals gebruikelijk als een belangrijk conflict uitbreekt, wordt het publiek gevoed met het standaard dieet van leugens dat de cartoon verhalen van underdog en onderdrukker, van goed en kwaad uitbeeldt. Dat de heersende elites overgaan tot grootschalig bedrog is het meest duidelijk in het geval van Irak. Daar zetten ze aan tot steun aan de oorlog op basis van de massavernietigingswapens.

Dit was nogal dom omdat het een kwestie was die af hing van het bewijs. En het bewijs toonde aan dat de geallieerden onbeschaamd logen om duizenden mensen te kunnen vermoorden. Natuurlijk begonnen ze al die moorden niet alleen voor de lol. Er is in het Midden Oosten veel olie te krijgen en het is ook een strategische plaats voor permanente militaire bases.

Bases die zouden kunnen worden gebruikt om Iran aan te vallen of, om terug te keren naar Georgie, bases die Rusland in feite zouden kunnen omsingelen. Het conflict in de Kaukasus werd begonnen door een Amerikaanse stroman. Het is onwaarschijnlijk dat Saakashvili, de Georgische president, niet de goedkeuring kreeg van Washington om het Russische leger uit te dagen. Het is echter nog steeds nogal moeilijk te begrijpen wat de Amerikanen dachten. Ze schatten waarschijnlijk in dat Rusland niet zou reageren en gaven het Georgische leiderschap dit advies. Dit zou logisch zijn als je denkt dat het Kremlin willekeurig zou kunnen worden rond geduwd. Tenslotte heeft de NAVO zich in de jaren sinds de desintegratie van de Sovjet Unie uitgebreid van West Duitsland tot de grenzen van Rusland, en heeft het bases gevestigd in Afghanistan. Voor Rusland is het nogal een achteruitgang in vergelijking met, bijvoorbeeld, 1970.

Russische opleving

Het is duidelijk dat het Russische regime dacht dat het tijd was om hun verrotting stop te zetten en, belangrijker, de Russische economie heeft zich hersteld van diens stalinistische stagnatie en de daarop volgende neo-liberale chaos van de jaren '90. Het is ook een van de belangrijkste producenten van gas in de wereld, wat een steeds belangrijker goed wordt, en wat hun internationale macht aanmerkelijk vergroot. De recentelijk aangelegde pijpleiding van Azerbeidzjan naar Turkije ligt buiten hun controle. Niet alleen is dat een bedreiging voor de overheersing van de grondstoffen in de Kaukasus regio door Rusland, het was ook, voor hen, een gevaarlijk precedent dat de kleinere staten in de Kaukasus steeds meer in de Amerikaanse sfeer terecht komen.

De Amerikanen streefden er naar hun invloed in de Kaukasus uit te breiden door de relatieve zwakte van Rusland aan te tonen en diens monopolie op het gas in de regio aan te tasten. In plaats daarvan kreeg hun man in Tbilisi een bloedneus terwijl ze worden tegengehouden in hun streven en er meer en meer uit zien als een te veel uitgespannen rijk. Belangrijker, duizenden gewone mensen zijn de klos - dat wil zeggen dood en gewond - in een ruzie tussen elites.

In werkelijke termen betekent dit verloren levens, vernietigde infrastructuur, en etnische spanningen die keurig overstromen voor het geval de voornaamste machten aanleidingen voor toekomstige conflicten nodig hebben. Het is de moeite waard er aan te herinneren, aangezien de media dit nooit lijken te doen, dat mensen mensen zijn en dat etnische verschillen hooguit extreem onbelangrijk en triviaal zijn. Conflict tussen nationaliteiten is niet onvermijdelijk en wordt in feite, zoals de verhouding tussen Frankrijk en Duitsland aangeeft, gemakkelijk opgelost als de respectievelijke heersende klassen overeen komen een einde te maken aan hun machtsspelletjes.

Oorlog en kapitalisme

Zowel het recente conflict in de Kaukasus als de toenemende hetze voor oorlog tegen Iran maken een niet zo plezierig feit over de wereld duidelijk: oorlog is een blijvend kenmerk van het kapitalisme. Ze stoppen niet. Nooit. Dit is eenvoudigweg een gevolg van het feit dat de wereld wordt georganiseerd door het kapitalisme, omdat de fundamentele logica van het economische en sociale systeem concurrentie is.

Sinds de ineenstorting van de Sovjet Unie hebben de Verenigde Staten de wereld overheerst en deze periode van hegemonie gebruikt om de belangen van diens heersende klasse te dienen. Vandaar de grove drijfveer om het Midden Oosten te overheersen. Ze doen het omdat ze het kunnen. Het is niet zo dat de Amerikaanse heersende klasse intrinsiek het kwaad zijn - om hun eigen methoden om de wereld in de vorm van cartoons te omschrijven - de logica van het kapitalisme dicteert dat als ze niet hun huidige mogelijkheden benutten voordat China of Rusland sterk genoeg worden of Europa zich verenigt, een van de andere giganten het zou doen. Dat zou de Verenigde Staten en diens heersende elites terug brengen tot een ondergeschikte positie, waarvan het moeilijk zou kunnen herstellen.

Dit wijst op een probleem met het systeem en niet alleen maar met de individuele spelers. Het is niet zo dat Nederland of Duitsland of een van de andere meer gematigd klinkende machten engelen zijn als ze om hun aandeel in het rijk vragen. Het kapitalisme gaat over overleven - de strijd tussen straten en hun heersende klassen neemt niet de vorm aan van een sportwedstrijd zonder belangrijke gevolgen voor de deelnemers. De krankzinnig concurrerende aard van het kapitalisme dicteert dat iedere macht enig voordeel dat het heeft moet ontwikkelen, of toe te staan dat hun concurrenten het tegen hen gebruiken.

Als het probleem te maken heeft met kapitalistische concurrentie op zich, zal het eenvoudigweg veranderen van de concurrenten het fundamentele probleem niet oplossen. Oorlog tussen Iran en de Verenigde Staten is niet beter of slechter - en, uiteindelijk, niet anders - dan die tussen Frankrijk en Duitsland. Aldus zijn stappen om de wapenhandel te beperken, het aantal kernwapens te verminderen, de afschaffing van agressieve militaire allianties als de NAVO enz., hoewel op zichzelf goed - en maatregelen die steun verdienen - uiteindelijk gedoemd te mislukken als de situaties die ze voort brachten blijven bestaan. Als zodanig zouden ze onvermijdelijk vrij snel weer naar de oppervlakte komen.

Een einde maken aan oorlog op de planeet vereist dat de oorzaken van oorlog worden aangepakt. Dit maakt het noodzakelijk dat het kapitalisme wordt vervangen door een economisch systeem dat is gebaseerd op sociale solidariteit. De heersende elites zullen dit nooit doen omdat het niet in hun belang is; tenslotte zou een rechtvaardige en gelijke maatschappij zich met alle genoegen van hen ontdoen. Zulke verandering kan alleen ontstaan als gewone mensen zich organiseren en bewust een levensvatbaar alternatief opbouwen.

Uit Workers Solidarity 105 en voor het eerst gepubliceerd op indymedia.ie

[Vertaling door a-infos-nl]