Het systeem werkt ... voor de rijken

Ierland - anarchistisch blad Workers Solidarity #105

De werkloosheid is in het afgelopen jaar met een derde toegenomen en iedereen is het er over eens dat er slechtere tijden aan komen. Zorgen over het verliezen van banen en niet in staat zijn de huur te betalen nemen toe. Wiens fout is het? Zijn het de politici die de economie besturen, of is het de kapitalistische economie zelf? [English]

---

Het systeem werkt ... voor de rijken

De werkloosheid is in het afgelopen jaar met een derde toegenomen en iedereen is het er over eens dat er slechtere tijden aan komen. Zorgen over het verliezen van banen en niet in staat zijn de huur te betalen nemen toe. Wiens fout is het? Zijn het de politici die de economie besturen, of is het de kapitalistische economie zelf?

Recessie betekent dat minder wordt geproduceerd en dat betekent meer werkloosheid. Als gevolg hiervan wordt onze onderhandelingspositie als arbeiders verzwakt en dalen de lonen. Een vroeg teken hiervan is de agressieve opstelling die wordt ingenomen door de werkgevers, in de huidige 'partnerschap' gesprekken over de lonen.

Onder het kapitalisme worden besluiten over wat te produceren genomen door honderden concurrerende bedrijven. De concurrerende drijfveer om groter te groeien en meer marktaandeel te krijgen dwingt ze om zich uit te breiden alsof de markt waarvoor ze produceren geen grenzen heeft.

Er is geen rationele planning. Groei is niet verbonden met de behoeften van mensen, maar eenvoudigweg vanwege de verwachting van winst. We krijgen 'overproductie' waar meer producten dan kopers zijn. Goederen stapelen zich op, die niet kunnen worden verkocht, en de bedrijven die te veel hebben geproduceerd moeten de productie beperken.

Producten liggen onverkocht en winsten dalen, waardoor verdere investering minder de moeite waard wordt. Verminderingen in uitgaven spreiden zich over de hele economie. De eerste over-producerende bedrijven beperken de investeringen en dit leidt tot minder vraag voor de producten van hun leveranciers, die op hun beurt worden gedwongen de productie te beperken, wat problemen veroorzaakt voor de leveranciers van hun leveranciers enzovoorts.

Recessies volgen altijd dit patroon en het gevolg is altijd de zelfde dalende productie, toename van sluitingen, lagere lonen en hogere werkloosheid - met een onvermijdelijke toename van de armoede.

Om uit de crisis te komen moet onnodige productie capaciteit worden uitgewist, minder winstgevende bedrijven gaan failliet. Voorraden van geproduceerde goederen moeten goedkoop worden verkocht of geheel afgeschreven, aangezien investeringen niet zullen hervat als overproductie nog steeds bestaat. En er moet een toename in het niveau van de winst zijn, bereikt door zowel loonsverlagingen als gedaalde rente percentages.

Iedere crisis helpt de situaties te scheppen voor toekomstige groei, door het kapitalisme te ontdoen van minder efficiente/winstgevende bedrijven. De groei begint opnieuw, waarbij het kapitalisme een boom situatie schept, wat onvermijdelijk wordt gevolgd door een nieuwe recessie. Dit is de geschiedenis van het kapitalisme geweest sinds het voor het eerst werd ontwikkeld.

Regeringen kunnen een klein verschil maken, ze kunnen investeringen rond schuiven, belastingen verhogen of verlagen, geld lenen of bezuinigen. Maar nu hebben ze begrensde macht omdat we leven in een wereldeconomie waarin alle landen importeren en exporteren en waarin de meeste grote bedrijven nationale grenzen al lang zijn ontgroeid.

Inderdaad, deze cyclus laat zien hoe zinloos de lange termijn economische plannen van Sinn Fein, Labour en andere hervormers zijn. Deze cyclus van onzekerheid is, verre van een of andere fout of mismanagement te zijn, de natuurlijke cyclus van het kapitalisme. Het is de kern van het systeem, en een extra reden om er mee te breken.

Uit anarchistisch blad "Workers Solidarity", 105
[Vertaling door a-infos-nl]