Waarom kunnen niet al de socialisten samen komen?

Het Irish Socialist Network praat tegen een half dozijn andere groepen over eenheid. De Socialist Workers Party, altijd gehaast, wil eenvoudigweg dat ieder ander zich aansluit bij hun People Before Profit creatie. Iedere paar jaar zien we het zelfde spel "waarom sluit het Judean Peoples Front zich niet aan bij het Judean Popular Front"?

---

Waarom kunnen niet al de socialisten samen komen?

Het Irish Socialist Network praat tegen een half dozijn andere groepen over eenheid. De Socialist Workers Party, altijd gehaast, wil eenvoudigweg dat ieder ander zich aansluit bij hun People Before Profit creatie. Iedere paar jaar zien we het zelfde spel "waarom sluit het Judean Peoples Front zich niet aan bij het Judean Popular Front"?

Over de zee waren de Schotse Socialistische Party en George Galloway's RESPECT coalitie de laatste voorbeelden van ?socialistische eenheid?. Beide scheurden uiteen toen massieve ego's vochten om leiders van kleine partijen te zijn.

Interessant is dat er, na deze rampen, geen discussie is over wat voor soort "socialisme" wordt nagestreefd. Niemand stelt de belangrijkste vraag - wat bedoelen we met "socialisme"?

Zou het land moeten worden bestuurd door een parlement, door arbeidersraden of zelfs door een dictatuur van een partij? Zou het de oude stijl linkse Labour of libertair socialisme moeten zijn? Zou het sympathiek moeten staan tegenover het regime in Cuba, of zelfs tegenover de totalitaire stalinistische dynastie in Noord Korea? Waar zou vrijheid in de dingen moeten passen?

Anarchisten zijn er goed in samen te werken met anderen om overwinningen te boeken die mogelijk zijn en om methoden te gebruiken die zelfvertrouwen van de arbeidersklasse aanmoedigen, in plaats van vertrouwen op persoonlijkheden of leiders.

Echter, als het komt tot voorstellen voor "linkse eenheid" moeten we kijken wat op tafel ligt - het meest onmiddellijk is het een alliantie voor de verkiezingen voor de 26 graafschappen in de volgende zomer.

De mislukking van links in de laatste eeuw was, in grote mate, dat het de politieke organisatie van het kapitalisme over nam, in het bevorderen van een systeem van het kiezen van een persoon of partij om de arbeidersklasse te besturen.

Deze nadruk op leiders en partijen is ook een erfenis van de mislukking van het 20e eeuwse "socialisme". Laten we niet vergeten dat praktisch al deze groepen worden geïnspireerd door de Bolsjewistische Partij en diens staatskapitalisme dictatuur in de oude Sovjet Unie. Wat we vandaag nodig hebben is niet een soort verenigd front van bestaande kleine partijen, maar eerder een breuk met die hele methodologie.

Het meest belangrijke, werkelijk socialisme is niet te scheiden van vrijheid en directe democratie. Vrijheid om te spreken, te discussiëren, te reizen, te organiseren, controle over onze levens te krijgen. Al degenen die worden beïnvloed door een besluit zouden de mogelijkheid moeten hebben om deel te nemen aan het vormen van dat besluit. We verwerpen als tegenstrijdig met ons politiek project iedere visie over socialisme die zich niet expliciet keert tegen het opdelen van mensen in heersers en overheersten.

Uit anarchistisch blad "Workers Solidarity", 105
[Vertaling door a-infos-nl]